28-09-10

I have a dream

I have a dream

 

 

Zaterdag 25 september

 

Nog een week en dan is er de halve marathon te Breda, de Singelloop.  Waar we zullen trachten een mooi resultaat neer te zetten. 

Op mijn erelijst prijken er inmiddels 14 halve marathons: 12 onder de 1 uur  32 minuten, waarvan 7 onder de 1 uur 30 minuten.  Streefdoel Breda:  nét onder de 1 uur 30 minuten. 

 

Deze ochtend de traditionele zaterdagse duurloop gelopen.  En ik was er niet helemaal gerust in.

 

Want donderdag laatstleden kraakte mijn linkerknie bij het oplopen van de trap.

 

Nu is er altijd de mogelijkheid dat ik een speciale trap heb, waarbij toevallig de treden die ik met mijn linkerbeen oploop, kraken.   De treden met een even nummer (2, 4, 6, 8 tot 18).

 

Proefondervindelijk heb ik dat kunnen uitsluiten; bij een volgende beklimming heb ik die treden met mijn rechter beklommen; ze kraakten niet.  Nu kraakten de oneven treden (1, 3, 5,...), dus is het mijn linkerknie.

 

 

Keiharde conclusie na deductie: Nope, het is niet de trap, c' est moi!

Elementary, my dear Watson!

 

U moet zich bij dat kraken natuurlijk niet bepaald iets oorverdovends voorstellen;  geen afgezaagde boom die krakend neerploft, neen, het kraken waarvan sprake is meer een intern tikken. 

Dat tikken heb ik in het verleden al eens eerder meegemaakt, maar dan met mijn achilles.  Wanneer je dan de achilles tussen duim en wijsvinger vastgrijpt, en je tilt je voet omhoog (opspannen achilles), dan tikt die.  Dat tikken kon je zelfs voelen.

 

Een soort tikkende tijdbom, inderdaad.

 

Nu mag niet iedereen mijn edel lichaam beroeren (en al zeker niet in de buurt van mijn achilles), maar mijn vriend Tom heeft dat voorrecht al eens mogen smaken.  Hij vond het vooral vies.

 

Dus krakende knie.

 

Vrijdag was de knie lichtjes pijnlijk aan de binnenkant.  Waarop ik weer verwoed aan de slag ging met Flexium Gel en koude gelpacks. 

 

In de loop van de nacht van vrijdag op zaterdag ben ik wakker geworden na een zware loopdroom (waarover straks helaas meer).  Meteen naar de knie getast om vast te stellen dat het al een stuk beter was.  Goed genoeg in elk geval om op zaterdagvoormiddag te gaan lopen. 

 

Zo dacht ik toch...

 

 

*****

 

 

Een koele ochtend.   Ik adem rookpluimen uit.

 

Zon en regen!

 

Kermis in de hel! 

 

Een regenboog belooft een pot vol goud aan de einder, maar zo ver wil ik het vandaag niet drijven; zo ver ga ik vandaag niet lopen.

 

Ik hoopte vooral dat mijn knie het zou houden. 

 

En na enkele kilometers zijn de spiergroepen in die mate opgewarmd, dat ik niet meer vrees voor een acuut uitvallen. 

 

Lopend genieten.

Genietend lopen. 

 

Een malse regenbui overvalt me, maar het deert me niets.  Ik loop de sores van een werkweek van me af.

 

De eerste signalen van de intredende herfst zijn daar!  De loofbomen krijgen een kleurtje.  En de eerste bladeren dwarrelen.   Er hangt ook die onbestemde geur van herfst in de lucht.

 

Maar toch nog veel groen, voorlopig nog.

 

De kadans is bezwerend, de ademhaling kloek.  Ik voel me prima.  Het loopt lekker.  De trein der lange duurlopen, afgewisseld met de diepgang in de wedstrijden, hebben me een niveau hoger getild.  Dat is geruststellend, een mentale opsteker.

 

Nu de knie nog.

 

Ik denk dat ik volgende week maar eens nieuw schoeisel ga aanschaffen; de knieën zijn bij uw dienaar meestal graadmeters dat het beste er af is. 

 

Van de schoenen, snoodaards!

 

Druk in de bossen van Wortel!  In totaal 4 lopers (M/V) ontmoet.  En dan nog wat wandelaars, soms in gezelschap van een hijgende viervoeter.

 

De duurloop wordt afgeklokt op 1 uur 21 minuten en 8 seconden.  Die pakken ze ons niet meer af.  Als de knie het wil, dan graag nog twee loopjes voordat ik zondag mijn duivels ontbind in Breda.

 

Als de knie protesteert, dan enkel woensdag nog.

 

 

*****

 

 

En nu, in de namiddag, is de pijn aan de linkerknie uiteraard minstens twee keer zo erg. 

Opdracht volbracht.

Lopen blijft leuk. 

Flexium en koude ijspacks!

 

*****

 

De loopdroom van vorige nacht was verschrikkelijk. 

 

Ik liep de Jogging ville de Namur, ben bovenop de citadel aangekomen en het schaep es de preut af

 

Het ging niet meer.  Ik was helemaal aan het eind van mijn krachten.  En toen kreeg ik de geniale inval om de rest van de wedstrijd achteruit te gaan lopen.  Dat ging minstens even moeizaam, maar er was bovendien ook nog eens een bijkomende tegenwerkende kracht; een soort magnetische tegenkanting die ik alleen maar met een uiterste krachtinspanning wist te overwinnen.  Alsof ik tegen een elastiek in moest lopen.  Zéér zwaar.  Zéér raar.

 

Blij dat ik wakker werd, neem dat van mij aan.

 

 

*****

 

 

Zo droom ik, zelfs nu ik de gezegende leeftijd van 48 lentes heb bereikt, nog geregeld angstdromen over het afleggen van examens. 

 

Een bloemlezing:

 

Dat ik het blad met examenvragen krijg, en dat er helemaal niets opstaat. 

 

Begin er maar eens aan.

 

Of dat er wel vragen opstaan, maar dat ik geen flauw idee heb over wat het gaat.  Ik begrijp de vragen niet eens.

 

Nu is dat in het verleden wel eens effectief het geval geweest, maar toch...

 

Of dat ik in de mening verkeer dat ik het examen af heb en dan maar wat verveeld om me heen zit te staren.  Vervolgens draai ik achteloos het vragenblad om.  Verdomme, op de achterkant van het blad staan ook nog eens twee miljoen vragen!!!

 

En ik heb nog maar vijf minuten!

 

Of dat ik binnenkom in het examenlokaal en dan constateer dat ik het verkeerde vak heb gestudeerd. 

 

Ook één keer écht voorgevallen, zij het wel in de lagere school.

 

 

Je zou zowaar schrik krijgen om te gaan slapen!

 

 

Het is toch verdorie godgeklaagd dat ze een mens blijven achtervolgen met die dingen, terwijl er zoveel mooie scenario's zijn voor leuke en/of opwindende dromen.

 

Ik die bijvoorbeeld samen met de dames van Baywatch over het strand loop met  zo'n stoere reddingsboei onder mijn arm geklemd. 

Ik met weelderige bossen borst- en hoofdhaar, de blonde Baywatchdames met zo'n minuscuul oranje badpak waarbij de inhoud ei zo na uit het badpak floept tijdens het lopen.  Allemaal erg goed vast te stellen in slow motion...

 

Maar ja, ik ken mezelf. 

 

Eens we aan het lopen zijn,  zou ik weer niet kunnen verdragen dat David Hasselhoff in mijn buurt zou lopen en zou ik toch weer alles in het werk stellen om David er genadeloos af te lopen.   De kleine stipjes in de verte zijn de dames, waarbij van alles uit het oranje badpak floept, maar ik zie het niet, want ik jaag al weer op een zinloos persoonlijk record...

 

En regenen natuurlijk! 

 

Godganse dagen!

 

 

Neen, het is allemaal dat niet. Het is een zware last om dragen.

 

En ja, ik moet het toegeven,  zo eens in de vijftien jaar heb ik wél eens een leuke droom, met de blonde Inga uit Zweden in een wulpse hoofdrol. 

 

Ach, de krolse Zweedse Inga! 

Goed voorzien van oren en poten!

En ze wil van alles!

 

Inga heeft een kleedje aan, maar het kon voor hetzelfde geld niets zijn, want...

 

JE ZIET ER ALLES LOS DOORHEEN!  

 

Welvingen,

zowel links als rechts,

met telkens een zoete kers op de taart!

 

 

En dat kleedje is minuscuul klein!  Sommige van mijn zakdoeken zijn groter!

 

U kent dat soort kleedjes wel, zo een synthetisch niemendalletje dat je niet té dicht bij een open vlam mag houden, want anders....

 

WOEF!!!

 

 

Redelijk gevaarlijk, want op dit moment van mijn droom ben ik quasi een open vlam!

 

 

Maar......

 

...... ik word ALTIJD wakker net op het moment dat we kunnen overgaan tot de vieze manieren. 

 

Het is dan meestal ongeveer half drie 's nachts, en ik moet dringend pissen. 

 

Terug in bed, probeer ik snel terug in te slapen om een bevredigend vervolg te breien aan die droom, maar Inga is al weg, naar een droom in het hoofd van iemand anders. 

 

Die dan consumeert waar ik in feite recht op had. 

 

Inga weg! 

Met al haar oren en poten!

Exit Inga!

 

In haar plaats komt dan die licht loenzende leraar wiskunde weer, met een trits onbegrijpelijke vraagstukken.  Integralen en meer van die rottigheid die je de rest van je leven nooit meer nodig zal hebben...

 

Miserie!

 

 

******

 

 

Maandag 27 september

 

Hoewel de knie volledig pijnvrij is, vond ik het vandaag toch maar raadzaam niet te gaan lopen.   Een paar dagen extra rust inbouwen om zeker te zijn dat de knie niet meer opspeelt. 

 

We bouwen een kalme loopweek in, met enkel op woensdag nog een lange duurloop.  Als de knie het woensdag houdt, dan heb ik juist gegokt.

De extra dagen rust en de kalme loopweek zorgen er ook voor dat ik zondag heel fris aan de start in Breda verschijn, klaar om de stenen uit de grond te stampen van pure, onversneden loopgoesting.

 

En dinsdag ga ik nieuwe loopschoenen kopen.  In de tempel der loopschoenen.  Top Running in Wuustwezel.  Dat u het aandurft om uw loopschoenen elders te kopen, het blijft een raadsel!

 

Brooks Adrenaline GTS, reeks 10 inmiddels denk ik.

 

Morgen meer.

 

 

*****

 

 

Dinsdag 28 september

 

 

brooks-adrenaline-gts-10.jpg

 

Op strooptocht geweest.  Top Running in Wuustwezel, home of the brave...

Aanschouw de nieuwe loopschoenen!  Laat het zwijmelend verafgoden van het nieuwe schoeisel ongeremd een aanvang nemen.

 

De OOOOOHHHH's en de  AAAAAAAAAAAHHHHH's zijn weer niet van de lucht, hoor ik, en zo hoort het.

 

Kan u zich de combinatie al voorstellen?  Mijn poezelige voetjes, gemaakt voor het lopen, in deze robuuste knapen? 

 

A match made in heaven!

 

De persoonlijke records gaan allemaal voor de bijl!

 

Bijltjesdag begint al zondag in Breda!

 

18:27 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Sjieke dinges ! En hebt ge de gebruiksaanwijzing van uw andere speeltje al onder de knie ?

Gepost door: Els Van der Kaa | 28-09-10

Reageren op dit commentaar

Veel succes op de 1/2 marathon in Breda, Marc! Wij lopen de 15 km.Ik sukkel een beetje met die blessure aan m'n voet en wil het niet te veel forceren. 1/2 Marathon in Etten-Leur wil ik wel proberen.
Jammer dat er zoveel verschil op de starttijden zit. Anders konden we wel samen rijden. Waarschijnlijk finishen we terwijl de wedstrijd van jou dan bezig is.
Als het weer wat meezit, staan we jou misschien wel op te wachten aan de eindmeet! In ieder geval: veel succes en tot zondag!

Gepost door: Hild Hillen | 01-10-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.