14-09-10

Ludus pro Patria

Ludus pro Patria

 

12 september 2010.

 

De 'Jogging Ville de Namur'.   Het tweede luik van mijn hoogstpersoonlijke Ardennenoffensief.

 

Onderdeel van de 'Carrefour Running Tour', wat dan weer thuishoort in de stal van 'Golazo', het geesteskind van Bob Verbeeck.

 

Vroeg uit de veren, snel wat boterhammen bijeen gescharreld en een appel en een banaan gearresteerd.  Een fles water en een paar cd's voor onderweg.

 

De GPS op Rue de Fer, Namur et on y va!

Het is half acht.

 

Het regent zachtjes.

 

 

*****

 

Weinig verkeer op de E-19.  Cruise control op 126 km/uur (de flitsmachines in België hebben een tolerantie van 6 km/uur).

Expected time of arrival: 9 uur.  Dan hebben we nog twee uur voor de plichtplegingen en voor het obligate fout rijden omwille van omleidingen en ruzie met de madam in mijn GPS.

En nieuwe madam trouwens, want ik heb mijn GPS geüpdatet (verschrikkelijk woord, niet?).  Nu spreekt ze nog een afgrijselijker soort Hollands, met een arrogant bijklankje waarvan ik spontaan opstandig word. 

 

Alles loopt op wieltjes.  Ik eet een boterham, een halve banaan.  Drink wat en brul mee met een cd van Tom Helsen.

 

De kilometers schuiven vlotjes onder me door op het bezwerende ritme van de ruitenwissers...

 

Het wordt donkerder en donkerder.  En het begint harder en harder te regenen.  Stortregenen in feite.  Ik zie me genoodzaakt de mistlampen te ontsteken en trager te rijden.

 

Ik verlaat de E-411 en vorder via landelijke wegen.  Het doel is, volgens mijn Hollandse madam, binnen een handvol minuten bereikt.

Maar dan is de weg afgesloten wegens een zondagse markt.   Gelukkig staat er een bord van de 'Carrefour Running Tour' dat me naar links stuurt, dus volgen maar.

 

Mijn Hollandse madam is het daar niet mee eens.

 

En ik kan ze geen ongelijk geven.  Ik word een straat ingejaagd die opgebroken is.  Mijn schokbrekers kreunen onder de putten.  Stapvoets rijden.

 

Helaas volgt er geen enkele richtingaanwijzer meer van Carrefour Running.

 

Wat nu gevogeld?

 

GPS volgen!

 

De GPS brengt me via kronkelwegen tot aan het station van Namen.  Hier staan er weer borden.  Die dirigeren me naar de gratis ondergrondse parking onder het stadhuis van Namen, waar de inschrijving en de startzone is.

 

Inschrijven, functioneel T-shirt gekocht. 

 

De omkleedruimte bevindt zich op 2 kilometer van de startzone.  En het regent.  Ik besluit me om te kleden in de achterklep van mijn limousine, een voorbeeld dat door velen wordt gevolgd.

Inmiddels zijn de kinderlopen afgehandeld en vertrekt de 5 Km, wedstrijd in het kader van Start to Run.

 

*****

 

Ik warm op in de Naamse binnenstad.  Namen, Capitale de la Wallonie, is een kleurrijk, levendig universiteitsstadje.  Maar in de regen wordt het een grauwe, troosteloze stad. 

De Rue de Fer is de commerciële hartslagader van de stad, waar de winkelketens heersen. 

 

Kijk omhoog!

 

Boven de winkels kan je meestal de majestueuze oude gevels zien, uit de 18de en 19de eeuw.  Veel leegstand boven de etalages en charmante, verweerde zandstenen gevelornamenten.

 

De Marché aux légumes!

 

Normaal een gezellig, bruisend pleintje vol bont gekleurde parasols, toebehorend aan de talloze eethuisjes en cafés. Nu staan de stoelen desolaat opeengestapeld, druipend van de regen. 

Ik meander door kleine straatjes en nauwe steegjes.  Pittoreske natuurstenen geveltjes met  gevelankers die roestig tranen, eenzame graffiti, uitpuilende vuilnisbakken.  

 

De cafés verjagen hun kater. 

Inboorlingen bij de bakker.

 

Namen ontwaakt.  Voor de inwoners van Namen, de 'Escargots', wordt het een lome, herfstige septemberzondag. 

 

De laatste lopers van de 5 km druppelen inmiddels binnen.

 

Het regent zachtjes.

 

De startzone is een heksenketel van dreunende muziek, flashy luchtbogen, promostands van sponsors.

Het is inmiddels kwart voor elf.  Nog een laatste sanitaire stop en ik begeef me naar de startbox.

 

 

*****

 

11 uur.

 

Het regent.

 

Zenuwachtige laatste minuten.

Het startschot weerklinkt en de meute trekt zich langzaam op gang.

 

 

jognamur010_10_sized.jpg

 

En plots gaat alles snel.  Een kluwen van lopers slingert door de Naamse binnenstad: Rue de Fer, dan links voorbij de gebouwen van de RTBF, vervolgens rechts de brug over de Samber, via de achterkant van het Waalse Parlement, rechts langs de oever van de Samber.

 

Aan onze linkerzijde doemt dreigend de Citadel van Namen op. 

 

De eerste kilometer zit ik iets onder de 4 minuten.  Vermits ik de eerste paar honderd meters niet kon doorlopen wegens de drukte, vrees ik dat ik daarna de gashendel serieus heb opengedraaid om toch de kaap van 15 km  per uur te ronden.

Links omhoog, aan de voet van de citadel.  En meteen kreunt het peloton onder de eerste stijgende meters, nu nog op asfalt.

 

En dan draait het opnieuw links.  Maar nu nog een stuk steiler en op ongelijkmatige, bol liggende kasseitjes. 

 

 

jognamur012_12_sized.jpg

 

De groep wordt uit mekaar geranseld.

De regen en mijn zweet vermengen zich... 

Enkele vlakkere zones door tunnels, maar de stijgende kasseiwegen blijven mekaar opvolgen. 

Kilometer drie is een bittere, zware kilometer, waar het tempo in mekaar stuikt naar ongeveer 12 km/uur.

 

Doortocht zone 'Château des Comtes', nog meer verbrokkeling....

 

jognamur013_13_sized.jpg

 

We lopen op de 'Route Merveilleuse' en langs de befaamde Parfumerie van Guy Delforge.

 

Kronkelend en verduiveld zwaar klimmen naar 'Terra Nova', het  toeristische hart van de site van de Citadel.

 

Even kunnen we een honderdtal meter recupereren op een relatief vlak stuk, maar dan worden we weer slopend bergop gejaagd naar het hoogste punt van de Citadel, de esplanade aan de achterkant van het 'Théatre de Verdure', indrukwekkend bouwwerk waarop prominent de slogan 'Ludus pro Patria' prijkt (Spelen voor het Vaderland).

 

namur2009 186.jpg

 

 

 

We lopen diagonaal over de immense parking.  Zuurverdiende waterbevoorrading.  Ik gris een bekertje mee.

 

Schaderapport: ik ben al behoorlijk diep moeten gaan tijdens de eerste klimmende kilometers.  Maar de tank is nog niet leeg.   Al een troefkaartje gespeeld, maar nog een paar in de mouw!

 

Even een stukje vlotjes bergaf, waarbij ik wat snellere klimmers terug bijbeen.

 

Verdomme, nu moet er wéér geklommen worden.  En niet mals ook.  We klimmen naar het 'Château de Namur', een prestigieus hotel. 

 

Afwisselend klimmen en dalen, waarbij ik jojo speel met voor- en achterliggers.

 

Aan de andere kant van de nadar komen tragere lopers ons tegemoet.

 

Tweede passage op de 'Esplanade', opnieuw bevoorrading.

 

 

jognamur024_24_sized.jpg

 

 

En dan begint de riskante afdaling van de Citadelle de Namur, maar aan de Maaskant.  Als een razende storten we ons op de natte, gladde kasseien naar beneden.  De weg kronkelt langs de bergwand naar beneden via een viertal haarspeldbochten, waar het tempo er telkens helemaal uit moet.

 

 

 

jognamur025_25_sized.jpg

 

 

In sneltreinvaart naar beneden.  Loeihard!  Ik durf niet sneller.  Rondom mij wordt er bikkelhard geknokt voor het derde plekje op het podium bij de dames.  De nummer vier, luidruchtig kreunend bij elke landing,  zit me op de hielen en nummer drie zit niet écht ver voor ons.  Maar loop maar eens 30 meter dicht, niet evident!

 

En dan zijn we op begane grond, vlak achter het Casino van Namen.  We duiken de kade naast de Maas op.

 

jognamur027_27_sized.jpg

 

Langs de boorden van de Maas lopen we tot aan de 'Quai des Chasseurs Ardennais' en zo tot aan de samenvloeiing van Maas en Samber.  Terug de brug op en over en zo duiken we de 'Grongon' in, één van de oudste wijken van Namen.  Via een wirwar aan vlakke straatjes komen we in de laatste rechte lijn: de Rue de Fer.

 

De pijngrens overschreden, ik voel elke bult in het wegdek. 

 

11 km 700 meter bereikt na 48 minuten en 22 seconden, gemiddeld 4 min 8 sec per kilometer of 14,52 km/uur.  Gezien het lastige karakter van de wedstrijd kan ik daar mee leven. 

 

Positie: 104 op 882 finishers.

 

Omdat het nog steeds regent, laat ik snel de chip van mijn schoen knippen, drink een flesje sportdrank en zoek vervolgens de warmte op in het Naamse stadhuis.

 

De douches zijn nog steeds 2 kilometer hier vandaan, maar na die 11,7 km lijkt die 2 kilometer nu plots een héél stuk verder.

 

Dus besluit ik me, zonder douche, om te kleden in de parkeergarage.  Daarna eet ik achter het stuur van mijn wagen de rest van mijn banaan en een appel.  Wegspoelen met water.

 

Nog één keer ga ik naar de startzone, maar het blijft maar regenen, dus flaneren in Namen zit er niet in. 

 

Ik besluit dan maar terug naar huis te keren. 

 

De GPS brengt me feilloos naar de E-411.

 

Op de E-411 word ik ingehaald door twee Harleys.  Op hun stoere rug staat te lezen: Brother Eagles, Dinant.  Dinant, 14 dagen geleden: de Descente! 

 

2010 is een raar loopjaar, flitst er nog even door mijn hoofd.

 

Honger drijft me naar een wegrestaurant.  Ik eet er een kop soep en een broodje.  En mijmer over de wedstrijd.  Hoe zwaar het was, hoe mooi het kader.  Weer kan ik een mooie wedstrijd afvinken op mijn verlanglijstje, mijn 'Bucket List'.

 

En toch knaagt er iets.

 

Een gevoel van ontevredenheid.

 

Ik start opnieuw de wagen en rij richting Brussel.  Het regent bijwijlen heel hard.  Via de  Brusselse ring kom ik op de E-19 richting Antwerpen.

 

Beste lezer, normaal eindigt hier mijn verslag.  U weet wel, meestal met nog een onnozele kwinkslag of een flauwe woordspeling.

 

Maar deze keer niet, want zondag 12 september gaat de annalen in als een absurde loopzondag...

 

 

*****

 

 

Ik heb lang getwijfeld over mijn deelname aan de Jogging Ville de Namur.  Zo ver rijden voor amper 12 km te lopen.  Er waren immers toch genoeg mooie wedstrijden dichterbij.

 

Zaterdag de Ganzenvenloop of de Monumentenloop.

 

En op zondag eventueel ook nog de Bollekesloop in Antwerpen, Berchem.

 

Daar had ik ook kunnen deelnemen.

 

 

Het is kwart na 1.  En voor ik het besef heb ik mijn GSM in de hand (ik wéét het, het mag niet) en bel mijn vriend Tom. 

 

En ik vraag hem of hij thuis voor het internet zit. 

 

Dat is niet zo.

 

Of hij weet waar de brouwerij 'De Koninck' staat in Berchem.

 

Hij weet dat niet, maar zijn broer die naast hem zit, weet dat wel.

 

En net op het moment dat ik de Craeybeckxtunnel nader, weet Jef, broer van Tom, me Berchem in te dirigeren. 

 

 

*****

 

 

Een wild plan is geboren!!!

 

We lopen mee in de Bollekesloop in Antwerpen!  De dubbelslag: Namen en Antwerpen binnen een tijdsbestek van, ocharme, 4 uur! 

 

De vraag is niet: hoe?

De vraag is: waarom?

 

Maar na het aanvankelijke optimisme, duiken toch meteen al de eerste vraagtekens op....

 

Probleem 1: waar is het?

Na wat rondcruisen zien we in de verte een luchtboog van de Gazet van Antwerpen, dus opgelost.

 

Probleem 2: het is nu kwart voor twee, hoe laat is de start?

Plots bespeur ik iemand met een borstnummer.  Ik stop de wagen, bzzz mijn raampje omlaag en vraag hem hoe laat de wedstrijd start.

Hij antwoordt: "De vaaif killemeiters oem twej uur, de tien killemeiters oem draai uur." 

Tijd zat dus.

 

Probleem 3: Parkeerplaats.

Na drie keer rondrijden en wat gevloek,  vind ik op een forse kilometer van de start zowaar parkeerplaats.  Hallelujah!

 

Probleem 4: Veel voeding heb ik de laatste uren niet binnengekregen.

Het zij zo.

 

Ik schrijf me in, krijg een functioneel loopshirt en begeef me naar de kleedruimte.  Dat is in een oud bedrijfsgebouw met een indrukwekkende verzameling spinnenwebben.

 

Probleem 5: Mijn loopkleding  en -kousen zijn zeiknat.

Het zij zo. 

 

 

Ik trek bibberend mijn natte uitrusting opnieuw aan.  Op mijn shirt prijkt het borstnummer van Namen.  Nu de Antwerpse versie er opspelden.

 

En het zonnetje is inmiddels ook van de partij.  Ik voel mijn loopkleding langzaam aan mijn lijf opdrogen.

 

Even opwarmen.  Ik voel meteen dat de benen al iets hebben meegemaakt vandaag.  Maar toch ook binnenpretjes: ik durf er wat op te verwedden dat niemand kan bevroeden wat ik al uitgevreten heb vandaag.

 

Vier uur na de start in Namen: de start in Antwerpen!

 

id125857-468x470.jpg

 

 

En we zijn nogmaals weg!

 

En ik voel me niet eens zo slecht.  De eerste kilometer schuif ik vlot voorbij tientallen lopers.   We lopen eerst  via een paar straten in een vierkant omheen de site van 'Brouwerij De Koninck' en lopen dan de Mechelsesteenweg op.  Vervolgens rechts ellenlang de Belgiëlei, de wind vol op kop.  Ik kruip laf in de rug van een loper met blauw shirt. 

Links Mercatorstraat en vervolgens via de Plantin Moretuslei langsheen het Stadspark.  Bevoorrading.  Er staat een bordje dat het 5 km punt aankondigt. 

 

18 minuten en 49 seconden. 

 

Ik geloof niet dat dit bord exact staat.

 

Eerste tunnel aan de Van Eycklei, onder de leien door.  Het doet pijn om bergaf te lopen.  Bergop gaat al niet veel beter.  Britse Lei, Amerikalei, het begint zwaar te wegen.  Nu al.

 

Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Via de Kasteelpleinstraat en Vleminckveld komen we aan de Oudaan, de flikkentoren, Lange Gasthuisstraat, tunnel twee.

 

id125785-468x470.jpg

 

Hier wordt de rekening gemaakt.

 

Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Het roept beelden op van de 20 Km door Brussel.

 

Weer via het stadpark en dan helemaal terug naar de finish.  En de laatste kilometers wegen erg zwaar.  Iedereen komt me weer voorbij.  Enfin, toch een paar lopers.

 

 Wiens idiote idee was dit eigenlijk?

 

Finish na 41 minuten en 46 seconden, op plaats 40 van 615 deelnemers. 

 

Geen bijster goede tijd voor 10 kilometer, maar we hadden een geldig excuus.

 

Schoon volk ook in Antwerpen: Stefan Van Den Broeck, Veerle Dejaeghere, Xenia Luxem, Sugar Jackson,...

 

 

*****

 

 

In de kleedkamer, opnieuw zonder douche, spreekt een man me in sappig Antwerps dialect aan.  Hij heeft net de 10 km gelopen op iets meer dan 50 minuten.  Een nieuw persoonlijk record.

 

Hij vraagt mijn tijd.  Ik zeg:  41 m en 46 seconden.

 

Waarop hij zegt: "Amai, da's gene krot! "

Dit is schoon Aantwaarps voor: "Potverdikkie, dat is een fijne prestatie!"

 

Ik kan het niet nalaten te zeggen dat ik een paar uur eerder 11,7 km heb gelopen in Namen, op 48 minuten en 22 seconden. 

 

*****

 

Wanneer ik mijn bolleke De Koninck aan de lippen zet (dat kreeg je in ruil voor je borstnummer), hoor ik achter mij een bekende stem, sappig Aantwaarps sprekend.

 

Het is die kerel van daarnet in de kleedkamer.

 

Hij zegt tegen het gezelschap dat hij daarnet iets raars voorhad.  Dat hij in de kleedkamer stond op te scheppen over zijn tijd op de 10 km tegen een collega-loper.

 

En dat die collega maar liefst 9 minuten rapper was.

 

"Mor dees gade ni gelove!", zei hij toen.

 "Maar dit ga je niet geloven!", zei hij toen

 

Het gezelschap houdt hoorbaar de adem in (en ik, als luistervink, ook).

 

"Neije, dees gade ni gelove.  Dieje gast had deize morregent al gon loape in Noamen, twelf killemeiters.  En wulde na is iet weite?  Dieje gast was op die twelf killemeiters oak al rapper gelak kikke op maijn tien killemeiters tejust.  En dan loapt em ier 10 killemeiters, oek nog es rapper gelak kikke. Is da ni bangelek?"

 

Schoon Antwaarps voor: Nee, dit ga je niet geloven.  Die kerel had deze ochtend al gelopen te Namen, 11,7 kilometer.  En ter informatie: die man was op die 11,7 kilometer sneller als ik op die 10 km van daarnet.  En nadien loopt hij hier de 10 km, eveneens sneller als ik.  Boezemen deze gegevens u allen, hier rondom mij verzameld, geen schrik in?

 

Waarop iemand in het gezelschap droogweg verzuchtte:

 

"Dan zeide godverdoemme wel ni goe zjust, a get maai vroagt!"

 

En dat laatste mag u zelf vertalen.

 

 

Maar het klopt wel, als u het mij vraagt.

 

 

****

 

 

De 'ni goe zjuste' wandelt naar zijn auto.

 

Mijn benen schreeuwen om hulp.

 

Tevergeefs.

 

Ik pak mijn GSM om mijn vriend Tom te bellen. 

 

Of hij even het internet wil checken. 

 

Of er misschien nog een wedstrijd was vanavond, pakweg rond 19u.

 

Commentaren

Bangelijk gewoon ! Hoor ik niet regelmatig dat lopen verslavend is ? 2 ferme prestaties op 1 dag, een half jaar geleden zou je hierop gezegd hebben 'gaai zèt ni zjust zekers ?' Proficiat.

Gepost door: Els Van der Kaa | 14-09-10

Reageren op dit commentaar

Ik vin à verholtjes oek wel bangelek, miestal zenne. Mor goe geloepe, gast! :)

Gepost door: Dave | 14-09-10

Reageren op dit commentaar

Aah... De bollekensloop... Wij liepen daar ook vorig jaar. Was toen wel gezellig én je kreeg een mooi loopshirt met het "bollekenshandje" achterop. Ook toen Sugar Jackson en Veerle de Jaeghere gezien. Dit jaar waren we vast van plan om er ook naar toe te gaan, maar Evrehailles zat nog teveel in onze benen.
Toegegeven... tegenover die fanatiekelingen die er 2 op nen dag lopen zijn we toch maar watjes...
Ferm gedaan!

Gepost door: Hild Hillen | 15-09-10

Reageren op dit commentaar

schitterend ! en beter dan dit kan je het niet samenvatten ; 'ni goe zjuste'

Gepost door: pajotter | 15-09-10

Reageren op dit commentaar

Via de kronkelende wegen van andere lopers/bloggers hier terechtgekomen en genoten van je smakelijke manier van vertellen :-)
Even vlug mijn 'favorieten'-knop zoeken...

Gepost door: Chris | 15-09-10

Reageren op dit commentaar

Ik ben blij voor jou dat zot zijn niet zeer doet, want ik vrees dat je anders wel zou afzien. Toch weer "bangelijk" gedaan!

Gepost door: Sandy | 15-09-10

Reageren op dit commentaar

Ik vind dit idiote plan behoorlijk goe zjuste - ben zelfs een beetje jaloers op de ongeremde impulsiviteit waar het van getuigt - maar weet dat ik op het punt van hardlopen niet 100% goe zjuste ben.

Gepost door: rencapy | 18-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.