14-12-10

Operatie Pamplona

Operatie Pamplona.

 

 

Zoals alle Belgen hebben we een paar jaar geleden de Turkse Rivièra bezocht.  Omdat het zo belachelijk goedkoop was, hadden we gekozen voor een hotelcomplex waar zelfs de WC-brillen in marmer waren uitgevoerd. 

 

All-In. 

Maar dan ook alles All-Inn.

 

 

*****

 

 

Wij zijn koele noorderlingen. 

 

Eind juli, begin augustus in Turkije.  Dan is het daar een beetje warm. 

 

Het is er dan zo heet dat het zwembad gekoeld moet worden om het enigszins zwembaar te houden.

 

De check-in was 's nachts en na een onrustig hazenslaapje met een furieus blazende airco  op de achtergrond (voorgrond) begaven wij ons na het copieuze ontbijt richting zwembadcomplex.

 

 

Nergens een vrije ligstoel te vinden. 

 

Maar dan ook nergens.

 

Bleek dat iedereen in het holst van de nacht al een handdoek ging leggen op de ligstoelen om die voor zich te reserveren. 

 

 

Daar doen wij dus niet aan mee. 

 

Mijn nachtrust opgeven voor zoiets onnozel? 

 

Dacht ik niet.

 

Nu werd er om 10u in de voormiddag een extra zone van het zwembadcomplex voor het publiek open gesteld. Vol ligstoelen en riante rieten parasols.   Die zone  werd tot 10u afgesloten met twee poorten, waardoor dat soort reservatie per handdoek onmogelijk was. 

 

Wie eerst komt, eerst maalt.

 

Was dit de wraak van de Turken op het Vlaams Belang? 

 

Ik vermoed het. 

 

Om 10 uur werden de 2 poorten simultaan geopend en begon een ware stormloop op de ligstoelen, waarbij vrouwen en kinderen eerst onder de voet werden gelopen. 

 

Met stijgende verbazing naar gekeken. 

 

Mensonterend. 

 

Een ware schande. 

 

Vér beneden onze waardigheid. 

 

Nooit ofte nimmer zouden wij aan zulke barbaarse taferelen deelnemen.

 

Daarvoor hadden we iets teveel beschaving. 

 

 

*****

 

 

Tot mijn vrouw zei:

 

"Ik wil morgen die ligstoel."

 

Haar op de wijze van E.T. priemende vinger wees naar de mooiste locatie in het aparte zwembadcomplex.  Waarvoor dagelijks door de verzamelde barbaren heroïsche veldslagen werden uitgevochten. 

 

Met inzet van schaafwonden, tandenverlies, builen en blauwe ogen.

 

Duitsland en Oranje, u weet uit het voetbal dat dat een explosieve cocktail is.

 

 

En daar moesten wij ons in gaan mengen.   Met mijn tenger lijf, dat enkel uit ribben en loopspieren bestaat...

 

God sta me bij.

 

Mijn vrouw haar wil is echter wet. 

 

God weet dat inmiddels ook en heeft er zich op zijn beurt bij neergelegd.

 

 

*****

 

 

Koppen bijeen gestoken. 

 

Indachtig de slogan 'Eendracht maakt macht' (kennen wij vaag ergens van, maar ik kan er nu even met de beste wil ter wereld niet op komen).

 

Kind 1 en Kind 2 werden mijn bondgenoten in deze operatie: Operatie Pamplona (de stad van de beroemde stierenrennen).

 

Doel: de centrale ligstoelen.  Indien doel 1 niet bereikbaar, stelling 2 innemen (andere stoelen).  We gaan vanuit de poort aan de ontbijtruimte, meer mogelijkheden tot afblokken.  De andere poort is qua afstand even ver.

 

Het toeval helpt ons een handje.  Ik loop de Turk tegen het lijf die de andere poort opent.  50 euro toegestoken in ruil voor anderhalve seconde voorsprong elke ochtend. 

 

Heeft altijd prima gewerkt. 

 

Merci Hassan !

 

 

*****

 

10 uur: als eerste aan de poort staan. 

 

De poort draait naar binnen open.  Kind 2 zorgt ervoor dat de linkerhelft van de poort trager open gaat dan de rechter, waardoor de helft van de deelnemers al een dodelijke vertraging oploopt. 

 

Kind 1 en ikzelf staan rechts. 

 

Kind 1 is de joker.  Hij wordt gelanceerd, ik blok de rest van de meute af.

 

Kind 1 is de speerpunt van operatie Pamplona.   Hij spurt, enkel beladen met enkele handdoeken naar de toplocatie, ik naar locatie 2 en Kind 2 naar locatie 3. 

 

Succes verzekerd. 

 

Ganse vakantie toplocatie bezet. 

 

De concurrentie werd er moedeloos van en legde zich uiteindelijk neer bij zoveel suprematie.  Zelfs de Russen kwamen de ring aan mijn linkerpink kussen; ik was de Don Corleone van Antalia.

 

Onze arrogantie kon niet meer op.   Enfin, toch de mijne niet....

 

Locatie 2 en 3 werden dagelijks grootmoedig van de hand gedaan aan bevriende koppels. 

 

Oorspronkelijk hadden we gedacht ons te laten omkopen met wodka, maar in een All-Inn formule was dat niet écht helemaal bevredigend.

 

 

*****

 

 

En dan gaat het meestal fout. 

 

Want triomfen gaan dikwijls hand in hand met zelfoverschatting....  Bij mij is dat zelfs altijd zo...

 

Aan de poort begonnen we ons schandelijk te misdragen. Mijn vrouw deed alsof ze ons niet kende.

 

Dagelijks kon je volgende dingen horen:

 

 

"Mesdames en messieurs, verzameld plebs en schorremorrie uit de vier windstreken, welkom op de dagelijkse race.  Ik hoop dat u goed opgewarmd bent, want zo meteen wordt u ALWEER feestelijk verslagen in een nijdig spurtje naar de ligstoelen."

 

 

Triomfantelijk kijk ik rond.  Ik ben inmiddels op de poort geklommen om mijn publiek te overschouwen. 

 

 

Ik zie de onvermijdelijke Duitser op zeesletsen.

 

 

"Wat zie ik daar, beste Teutoon?  U heeft zeesletsen aan."

 

 

Hahahahahaha! 


Foutje !!! "

 

 

"Kijk naar mijn voeten, beste Pruis, gestoken in  loopschoenen,  ik herhaal: LOOPSCHOENEN, Brooks, Adrenaline GTS, reeks 6, correctie voor pronatie, footscan inlegzooltjes."

 

 

 

Ik ontwaar in de massa een Oranje voetbalshirt, opdruk achterkant Kluivert.

 

 

"Kluivert ?!?!?


Effe Apeldoorn bellen...  Traag als een manke schildpad!"

 

 

 

Ik prik met een vinger in de bierpens van een omstaander. 

 

 

"En vader, feestje gehad...

 

(dramatische pauze)

 

... de laatste 10 jaar?"

 

 

 

Ik stroop mijn T-shirt op. 

 

 

"Kijk hier, tel deze ribben.  Aanschouw: 58 kg gestaalde perfectie, droog aan de haak."

 

 

 

Mijn kleding is ook aangepast aan de uitdaging.

 

 

"Lees wat er op mijn T-shirt staat.  Lees, en huil !!!  Inderdaad, Antwerp 10 miles.  10 Miles.  U heeft de eerste 10 mijl geen schijn van kans, en doe er wat mij betreft gerust nog maar 10 bij."

 

 

 

En zo gingen wij maar door en door; ik kan me echt verliezen in zoiets...

 

 

*****

 

 

De Belgen en Hollanders wisten al hoe laat het was, maar op vakantie verveel ik me toch altijd te pletter, dus had ik deze teksten ook in het Italiaans, Spaans, Duits en een tiental Russische dialecten laten vertalen, zodat ik ongeveer heel Europa en Eurazië simultaan kon beledigen. 

 

Op de plaatselijke markt had ik dan ook nog eens een koebel op de kop weten tikken, waarmee ik telkens de feestelijkheden als een belleman kon opluisteren. 

 

Ja, als wij ergens onze schouders onder zetten, dan is het meteen van dat.

 

Mensonterend?

 

Ge moogt gerust zijn!

 

Een schande?

 

Ook dat!

 

Beneden onze waardigheid?

 

Dat dan weer niet!

 

Nooit ofte nimmer zouden wij aan zulke barbaarse taferelen deelnemen?

 

Toch wel, we hebben het barbarisme zelfs  tot kunstvorm verheven...

 

Daarvoor hadden wij iets teveel beschaving?

 

Dat bleek een erg dun laagje te zijn...

 

 

 

Geweldige vakantie gehad. 

 

De race naar de ligstoelen bleek uiteindelijk zelfs het hoogtepunt van de vakantie...

18:48 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

moraal van het verhaal : uw trouwe dienaars Brooks Adrenaline laten u zelfs op vakantie niet in de steek !

Gepost door: Els Van der Kaa | 14-12-10

Reageren op dit commentaar

Dit blijft een van de top-hits van de blog. Een perfecte entree om de andere verhalen van de blog te verkennen.

Gepost door: navidad | 15-08-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.