03-09-10

De floche

De floche

 

Woensdag 1 september

 

De schoolpoorten slokken huilende kindjes op.

Mama's pinken een traantje weg.

 

Kindjes met grote boekentassen fietsen mij voorbij. 

Ik heb mijn loopschoenen aangebonden en vertrek voor een lange, trage duurloop, kwestie van de laatste naweeën van de 'Descente de la Lesse' uit mijn lichaam te bannen.

 

Hoewel ik zondag een ernstige aanslag heb gepleegd op mijn lichaam, is er nauwelijks schade.  Een beetje spierpijnen, maar verwaarloosbaar. 

Normaal heb ik na een zware wedstrijd last van mijn hamstrings, maar deze keer helemaal niet.  De rug en de achilles, allemaal klaar voor de dienst.  Er is wel een stuk huid verdwenen van een teen, maar dat is hoogstens een kleine opoffering....

 

Tja...

 

En een lichte verkoudheid.  Ik snotter een beetje, maar zonder veel erg.

 

 

*****

 

 

Ik heb een shirt met lange mouwen aangetrokken en een 3/4 tight, want ik wil de vuiligheid en de verkoudheid uit het lijf zweten.

 

De eerste looppassen zijn toch wat zuur.  Mijn voetbogen protesteren, en de wreef van beide voeten voelen ook wat pijnlijk aan (waarschijnlijk beurs gebeukt tegen de bovenkant van de schoenen tijdens het afremmen bergaf).

 

Maar na een paar kilometer zijn al deze muizenissen verdwenen.

 

Het is koud deze ochtend. 

 

Gelukkig tekent de zon present en trekt schuine lichtbanen in de licht nevelende bossen van Wortel.

 

De dauw werd in duizenden spinnenwebben gevangen.

 

 

 

En ik overpeins voor de zoveelste keer de wedstrijd van zondag.

 

Ok, ik was niet écht tevreden van mijn prestatie.  Mijn gemiddelde snelheid was niet om over naar huis te schrijven.  En ik vond het parcours niet passend voor een loopwedstrijd (aan staan schuiven om vierklauwens heuvels te beklimmen is naar mijn gevoel onaanvaardbaar).  En de gevaarlijke afzink in het begin droeg ook niet bij tot de feestvreugde.

 

Pas naderhand is het besef beginnen dagen dat je deze wedstrijd niet mag vergelijken met een doordeweekse halve marathon.

 

En in mijn lichte wrevel was ik voorbij gegaan aan zovele andere charmante zaken: het adembenemende decor (ook letterlijk adembenemend), de afwisseling van ondergrond, het feit dat je geen 6 rondes moet draaien, de prima bevoorrading, de quasi vlekkeloze organisatie (massage, bewaar- en transportdienst bagage,...).

 

 

*****

 

 

Trouwens.  Nu ik er zo eens wat over nadenk.  Er zijn nogal wat parallellen met de 20 Km door Brussel.

 

De eerste keer dat ik de 20 liep, stierf ik ook duizend doden.  En ook toen heb ik de dure eed gezworen NOOIT meer deel te nemen. 

 

En zie wat daar van in huis is gekomen. 

Inmiddels al 17 deelnames.

 

Niet dat ik nu 17 keer de Descente ga lopen, maar volgend jaar, op 28 augustus, bij leven en welzijn, wie weet ...

 

 

 

 

 

*****

 

 

Op mijn speurtocht naar foto's voor het wedstrijdverslag van dinsdag,  dacht ik leentjebuur te gaan spelen over de taalgrens. 

In de mening dat de wedstrijd daar wel eens meer zou kunnen leven dan hier bij ons, in het vlakke land. 

En zo belandde ik stommelings op een Franstalig forum voor lopers (de Waalse tegenhanger van het forum van joggings.be, zeg maar).  Daarop 14 pagina's met berichten over de Descente.  Allemaal gelezen.  Veel gezwets, maar toch af en toe iets opmerkelijks.

 

Daarin stond trouwens te lezen dat de 'natte route' ruim 1 kilometer korter is dan de droge.

 

Even ter verduidelijking: de organisatie voorzag dit jaar de mogelijkheid om de 2de klim (die van Walzin) te omzeilen.  Je moest er dan wel een nat voetje voor over hebben.  Want je was dan genoodzaakt om door de Lesse lopen.  En op die manier zou je, volgens het forum, maar liefst iets meer dan 1 kilometer besparen.

 

De organisatie besloot de mededeling over de natte route op haar website  eerder flegmatisch met volgende woorden: "Wie eerst in Dinant is, die wint!"

 

Vrijdag voor de wedstrijd hebben de organisatoren echter de beslissing genomen dat deze alternatieve (natte) route niet mocht genomen worden, wegens een té groot waterdebiet (43 m³/seconde) van de Lesse.

 

Voor aanvang van de wedstrijd zou ik nooit  overwegen een stuk af te snijden van het parcours, zelfs als het officieel mogelijk was.

 

Dat is namelijk voor watjes.

 

Maar hadden ze me zondag de kans geboden de klim van Walzin te vermijden, dan had ik die met beide handen gegrepen.

 

Murw gebeukt, was ik.

 

Alleen weet ik niet wat er zou gebeuren, wanneer ik daarna nog een 7-tal kilometer met natte schoenen en sokken zou moeten lopen.  Wellicht schuur je dan alles open.  En wat is de impact van het lekkere koele water op de warme voet- en beenspieren?

 

Op dat Waalse forum was er wel een grapjas die een overzet-service aanbood aan de lopers.

 

Hij zou u dan op de rug nemen en u droog naar de overkant van de Lesse brengen.

 

Prijs: 2 euro.

Maximum gewicht loper: 80 kg.

 

Valt te overwegen. 

 

In 2011 is er weer de mogelijkheid om de natte route te nemen.  Kan AVN dan iemand aan die oversteek posteren?

 

*****

 

En zo vond ik, al surfend op de magische golven van het internet, ook nog een verslag (een Compte Rendu) van een Waalse tegenvoeter, ene Olivier. 

 

En zelfs voor de routiniers zijn de beklimmingen in de Descente ware beproevingen. 

 

Leest u mee?

 

Ik heb het verslag naar goeddunken ingekort en de meest prangende zaken geel laten oplichten.

 

 

Le départ est donné et on descend la rue principale de Houyet avant d'emprunter le pont et de bifurquer à gauche dans un sous-bois déjà boueux par temps sec et que les intempéries de ces derniers jours n'ont pas arrangé. Après 3 kilomètres et un passage à gué, c'est déjà la terrible montée de Clinchamps. 845 coureurs se retrouvent à quatre pattes entre les ronces et la caillasse, la pente est par endroit de plus de 45% et si le chemin était sec pour les premiers, les suivants s'accrochent comme ils peuvent .. Arrivés au sommet, on sort du bois mais le répit n'est que de courte durée vu qu'une nouvelle ascension se profile déjà et si elle est moins longue que Clinchamps, elle fait vachement plus mal. Un coup d'oeil au chrono et je suis vachement dans les temps, je devrais ralentir mais c'est impossible, une looooooooooooooongue descente est à présent au menu et même si je devais mettre le frein à main, je suis irrémédiablement emporté par mon élan... 

 

On revient sur le plat et les kilomètres s'égrènent à une allure trop rapide pour quelqu'un qui prépare un marathon. J'essaie de réguler mon tempo mais rien n'y fait .. Dès que je ralentis, j'ai l'impression de ne plus avancer...

 

Autre particularité de la Lesse, les escaliers ! Alors qu'on aborde le 7 ième kilomètre, on arrive au pied d'une série d'escaliers dont les marches inégales ne doivent être empruntées qu'une fois par an. On ne sait passer qu'à un à la fois et une file indienne se forme où chacun attend son tour.. Dans la file, je repère un coureur de la Ligue Braille et je me dis que ce n'est quand même pas une course pour un malvoyant  . 

 

Voilà Gendron gare et je reviens sur Paul, un membre de Fleu qui tourne vachement plus vite que moi d'habitude.. Il ne doit vraiment pas être bien pour que je sois sur ses talons ...   Les kilomètres défilent et je pense à m'économiser en vue de Walzin... Dans mon souvenir, c'est dur et c'est long .. ( no comment please). On repasse sur la Lesse via une nouvelle série d'escaliers et on y est, la terrible ascension de Walzin peut commencer. Je repense au truc de Mumu, de petites foulées en levant bien les genoux ... Ca marche bien mais Dieu que c'est long, plus d'un kilomètre de montée à un pourcentage crapuleux ... Ca y est, je suis au dessus sans avoir marché mais j'ai couru ce kilomètre en 8' alors que d'habitude, je tourne en 4'30... 

Désormais, c'est roulant et je m'attache à adopter mon tempo marathon comme je me l'étais fixé. la tâche s'avère ardue non seulement parce que ca descend mais aussi parce que je paie les efforts déjà consentis plus tôt dans la course ... 

La fin se profile le long du halage et cette dernière partie me paraît bien longue... je termine 214 ième sur 845 en 1H47'54" mais le classement n'a guère d'importance ...

 

 

U merkt het.  Een calvarietocht voor iedereen.

 

En nadat ik een bericht op de blog van Olivier had geplaatst, en Français extrêmement rouillé, kreeg ik zowaar een reactie op mijn eigen verslag, in een charmante variant van het Nederlands.

 

Di Rupo en De Wever; het kan dus wel!

 

 

*****

 

Ach, de Descente...

 

Maar het zijn net deze wedstrijden die het langst aan de ribben blijven kleven. 

Van de meer dan honderdvijfig wedstrijden die ik al beslecht heb in mijn leven, kan ik de memorabele op de vingers van één hand tellen.   De rest is één grote blur geworden.

 

Neen, de beklijvende wedstrijden zijn te tellen op de vingers van één hand (van een verstrooide schrijnwerker).

 

De Descente 2010 is er daar één van.

 

Ook wel omdat het de eerste deelname was.

 

De eerste keer vergeet je namelijk nooit.

 

 

*****

 

De eerste keer.

 

Bestaat er trouwens geen prachtig levenslied over dit onderwerp? 

 

Natuurlijk wel, Rita Deneve!

 

 

images.jpg

 

 

ALLEMAAL!

 

 

Dit is de allereerste keer
Dat ik de liefde tegenkwam
Jij kuste mij en 'k was verloren
Nu staat mijn hart in vuur en vlam

Dit is de allereerste keer
Dat ik ontdek hoe liefde smaakt
'k Ben in jouw strikken nu gevangen
Voor ik het wist was het te laat

Jij kwam in m'n leven
Zo onverwacht
Jij wachte maar even
Ik had nooit gedacht dat jouw tovermacht
Mij zo een schok had kunnen geeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeven

 

 

Zeg Rita, heum, niet voor het een of het ander, maar die 'wachte' in 'jij wachte maar even', moet dat niet met twee t's zijn?

 

 

Enfin dus, terzake, de eerste keer vergeet je nooit.

 

De eerste kus, de eerste ....

 

Zo heb ik nog altijd warme herinneringen aan de eerste keer dat ik de 'floche' te pakken kon krijgen op de paardenmolen...

 

 

Omdat we ook in Nederland (en sinds kort zélfs in Wallonië) worden gelezen, even deze verduidelijking:

 

 

Floche = verbastering van flos, vlos = pluizig, uitlopend in draden

een kwast van wollen draden, bevestigd aan een bal, die opgetrokken en neergelaten wordt boven de hoofden van de kinderen die op de paardenmolen zitten.

zie flosj, struffel

Wie de floche kan grijpen, mag een beurt gratis op de paardenmolen.

Regio Antwerpen.

 

 

Mijn vrouw is afkomstig van Oost-Vlaanderen.  Qua dialect ligt dat nét iets anders. 

 

Hoe zal ik het beschrijven? 

 

Toen mijn ouders (Kempen - Antwerpen) op bezoek kwamen bij mijn toekomstige schoonouders (Oost-Vlaanderen) om het huwelijk te bespreken, verstond niemand mekaar. 

 

Het mag een half mirakel heten dat ik uiteindelijk niet met Pukkie, de hond, getrouwd ben.......

 

 

Maar waarom dit intermezzo over mijn Oost-Vlaamse wederhelft?

 

 

Wel de betekenis van een 'floche' in Oost-Vlaanderen is totaal iets anders.   En dat wist ik niet...

Lees en huiver....

 

Floche = penis

Ik mag ne keer veurniet want ik heb ne peerdefloche.

Regio Oost-Vlaanderen.

 

 

U denkt natuurlijk weer dat ik dit ter plekke verzin, ja u daar met uw zieke geest, maar niets is minder waar. 

Mag ik de rechtbank het volgende bewijsstuk voorleggen:

 

http://www.vlaamswoordenboek.be/definities/term/floche

 

 

Deze recent verworven kennis werpt natuurlijk een volledig nieuw licht op de bekentenissen van mijn vrouw vanmorgen aan het ontbijt. 

 

Dat ze namelijk vroeger érg goed was in het grijpen naar de floche...   

 

Dan denk je iemand te kennen na 25 jaar huwelijk....

 

Niet dus....

 

18:43 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Marc, blijf lopen, het brengt je steeds op waanzinnig gekke gedachten en ideëen, zalig hoe je die telkens weer neerschrijft. Al denk ik dat er ook héél veel waarheid in schuilt..

Gepost door: Els Van der Kaa | 03-09-10

Reageren op dit commentaar

Ja, daar moest ik breed grijnzen en je weet precies op welk moment.

Gepost door: rencapy | 06-09-10

Reageren op dit commentaar

ook ik wil die 'Descente' al jaren lopen, het moet er maar eens van komen, in hetzelfde genre maar veel toegankelijker en ook eentje van de challenge delhalle : la printannière in Erpent. Elk jaar in februari , 15,7 km klauteren, dalen, springen en rotsen ontwijken met als beloning een goeie km VOOR de arrivée, een orkest met jeneverstand :)

of elk jaar in november : les 4 cîmes du pays de herve in Battice, 33 km stijgen en dalen maar dan grotendeels op asfalt, adembenemend mooi én gratis én super goed georganiseerd, met achteraf voor elke loper een bord met hervekaas, luikse siroop en brood met alweer een orkest !

ik hou van onze Walen, zij weten beter dan wij wat convivialiteit en feestvreugde betekent, en ... ze ontvangen leurs amis Flamands altijd met open armen op die loopevenementen

Gepost door: bénédicte | 07-09-10

Reageren op dit commentaar

This blog helped me broaden my horizons.

Gepost door: shoe lifts men | 17-04-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.