07-09-10

Crime passionel

Crime passionel.

 

Afgelopen weekend geen wedstrijd op het menu. 

 

Wel laminaat leggen in de laatste kamer. 

 

Waarbij ik een nieuw hoogtepunt in mijn toch reeds rijkelijk gestoffeerde carrière als doe-het-zelfkluns heb laten optekenen; namelijk als rechtshandige toch keihard op je rechterwijsvinger rammen met een hamer.

Ik dacht namelijk dat ik dat laatste tikje ook wel met mijn linkerhand kon geven: en ja hoor, knal op mijn rechterwijsvinger, meer bepaald op het gewricht.  Bloeden als een rund en nu scheurt het wondje elke keer opnieuw open telkens ik mijn vinger plooi.

 

Lekker!

 

Nu besef ik pas wat ik allemaal doe met de rechter wijsvinger.

 

Krabben waar het jeukt, bijvoorbeeld.

 

Omdat zaterdag gereserveerd was voor het leggen van een vloer, heb ik op vrijdagavond mijn lange duurloop afgewerkt.  Vertrokken naar de bossen van Wortel om 20u30.

 

Een magisch moment.  De zon zocht haar ondergang en de bosrand en de vennen werden ingepakt door nevelslierten. 

 

Betoverend.

 

Er restte me niet veel daglicht meer.  Eens de zon onder, heb je nog wel dat beetje weerkaatsend licht, toch zolang je in een open vlakte loopt, maar eens het bos in, werd het pikdonker.

 

Ik loop nooit in complete duisternis. 

 

Bang om een voet te verzwikken, of opgevreten te worden door spoken.  De laatste zone bos was het erg moeilijk om het pad te vinden.  En af en toe ritselde er iets  onheilspellend tussen de struiken, wat me aanspoorde om het tempo wat op te drijven.

 

Als een zombie mij wil opeten, dan zal ie dat moeten verdienen en héél snel moeten lopen.

 

 

*****

 

 

Zaterdag een klassieker op de loopkalender gemist: de Pierenloop in Ravels.

 

De Pierenloop in Ravels is een wedstrijd over 10 mijl.  Deze wedstrijd springt er uit omdat de start en aankomst niet op dezelfde plaats zijn.  Je wordt met een bus van aankomst naar de startplaats gebracht en loopt dan terug (comme la descente, dus).

 

Over 10 mijl. 

Exact 10 mijl.

 

Ik heb al een aantal edities meegelopen, en moet zeggen dat ik een soort haat-liefdeverhouding heb met de Pierenloop.  September zegt de kalender en we weten allemaal dat dan meestal de Belgische 'Indian Summer' woedt.

 

Doorgaans heet dus. 

 

Loopheet.

 

En ik loop er meestal niet naar tevredenheid omdat de afstand exact is.

 

"Qué",  zegt u nu. 

 

En ik begrijp uw vraag.

 

Wel laat mij u inwijden in een publiek geheim van het stratenlopen.  Slimme organisatoren zorgen ervoor dat de afstand niet correct is.  Ze zorgen er met andere woorden voor dat hun wedstrijd van, bijvoorbeeld, 15 km slechts 14 km 653 m  lang is.  Iedereen loopt een goede tijd en komt het jaar daarop met graagte terug.  Om nog scherpere chrono's te lopen. 

 

Waar je minder goed loopt, kom je liever niet meer terug. 

 

Psychologie meneer...

 

Ik vrees dat mijn persoonlijke records ook een gevolg zijn van de klantenbinding van bewust of onbewust malafide organisatoren.  Maar ik blijf er toch trots mee uitpakken.

 

Nu zowat elke charlatan van een loper minimum een ingebouwd GPS-systeem en afstandsmeting heeft in zijn polshorloge/hartslagmeter, zou je denken dat het gepruts aan de afstanden verleden tijd zou zijn. 

 

Niks is minder waar. 

 

Nu heb je ongeveer 43 verschillende meningen over en metingen van de afstand van de wedstrijd.  En zo blijven we nadien in de kantine verwoed bezig, verhitte gemoederen in combinatie met vlot vloeiende tapkranen, wat de organisator en de penningmeester uiteraard ook weer pleziert.

 

 

****

 

 

De Pierenloop dus.

 

Wat ik daar een paar jaar geleden heb meegemaakt, was ook wel behoorlijk bizar.

 

Na de start valt het peloton al snel in de definitieve plooi. 

 

Vooraan de broodlopers die voor de overwinning gaan, dan de kruimeldieven die hopen dat de eerste groep vandaag forfait zou geven, dan de betere vrijetijdsloper, dan de sukkels en uiteindelijk de krasselaars die beter thuis waren gebleven, gevolgd door degene die binnen afzienbare tijd een andere hobby zullen beoefenen.

 

Ik situeer me voorlopig nog ergens in de 3de groep.

 

De verbrokkeling was van dien aard dat ik me uiteindelijk nog omringd zag door twee lopers.  We werkten goed samen.  Wisten wij veel wat er stond te gebeuren..... 

 

Op een bepaald moment komt er een vrouw met een fiets naast ons groepje rijden.  Wij waren in eerste instantie gecharmeerd door de vrouwelijke belangstelling (waarbij ik mijn laatste haarpijlen op het hoofd herschikte), ongegrond, want het bleek de vrouw te zijn van een van mijn metgezellen.

 

Zij kreeg onmiddellijk te horen, behoorlijk kortaf zelfs, dat ze aan de andere kant moest rijden.  Daarbij sneed ze ons een eerste keer af.

 

Meneer zei daarop:

 

"Kijkt godverdomme uit !"

 

Ik wisselde een blik van verstandhouding uit met loper nummer drie. 

 

Zijn we tenslotte niet allemaal getrouwd?

 

Het was vrij duidelijk wat mij betreft.  Dit was ongetwijfeld een geval van: "Een geluk dat deze twee mensen met elkaar getrouwd waren, anders waren er 4 mensen ongelukkig." 

 

U begrijpt wat ik bedoel.

 

 

Even verderop zei meneer:

 

"Dorst, rij een stukje voorop, stop daar en hou het drinken klaar."

 

We waren onder de indruk van zoveel professionaliteit en welgeorganiseerdheid.  Met zulke voorstellen voor samenwerking moeten wij thuis niet afkomen, vooral de bevelfunctie zou niet goed vallen...

 

"Trekt uwe plan", zou bij ons thuis het gevatte antwoord zijn.

Misschien zelfs nog opgeluisterd met de term 'onnozelaar', maar daar ben ik niet helemaal zeker van.

 

Enfin, mevrouw reed van ons weg, stopte, parkeerde de fiets, wou een busje drank uit de fietstas nemen, maar had een foute inschatting gemaakt qua afstand en snelheid, waardoor wij al bij haar waren, vooraleer ze het flesje kon pakken.

 

Tot overmaat van ramp werd ze hierbij in die mate zenuwachtig, dat haar fiets omviel. 

 

Wij konden maar ternauwernood de fiets ontwijken. 

 

Zeggen dat we niet geamuseerd waren, is een understatement.  Maar goed, iedereen maakt wel eens een fout in het leven, hoewel ik voor mezelf nu niet zo meteen een voorbeeld kan vinden. 

 

Ik wou het incident met de mantel der liefde bedekken, maar dat was buiten de waard, haar echtgenoot, gerekend.  Hij begon me daar aan een ademverslindende scheldpartij, waarbij alle registers open mochten...

 

"Godverdomme, stomme koe, kunde gij nu niks?"

"Godvermiljaarde.  Rij door en probeer ginder nog eens."

 

 

Wij kropen van plaatsvervangende schaamte in de grond, en durfden de stomme koe, heuu.... excuus de mevrouw, niet meer in de ogen kijken. 

 

Moesten wij 'die van ons' zo behandelen, dan stond er een hele batterij kwijlende advocaten op de stoep,  driftig in de weer met rekenmachines om erelonen te berekenen, zoveel was zeker.

 

 

" 't Is godverdomme toch waar ook zeker", zei de man tegen ons. 

 

We durfden een man met zo'n kort lontje niet flagrant tegenspreken, maar  durfden ook niet echt voluit meegaan in het afkatten van zijn vrouw.  We zijn tenslotte heren die een opvoeding hebben genoten.  Weliswaar een gebrekkige, maar toch.

 

Iets verder probeerde mevrouw de bevoorrading al fietsende te doen.  Dat ze daarbij bijna tussen haar eigen voorwiel sukkelde, schrijf ik nog toe aan agitatie, maar dat ze het busje drank daarbij ook nog liet vallen, was de druppel die het spreekwoordelijke drinkbusje deed overlopen.

 

 

Ik heb in mijn leven al mensen lekker horen vloeken, zaterdag laatstleden nog bijvoorbeeld, toen iemand het presteerde om met zijn linkerhand op zijn rechterwijsvinger te timmeren, maar dit was werkelijk van absoluut wereldniveau:

 

 

"Godvermiljaardenondedju, blote kloten, loempe mongool, imbeciele trut,  achterlijk kalf!!!

 

 

Pas op, ik geef hier slechts een beknopte samenvatting; de meest erge zaken heb ik weggelaten omdat ze eerder in de combinatie van de sectoren 'Kinderen Niet Toegelaten' en 'Fijne Vleeswaren' thuishoren.

 

 

Hij sleurde haar al lopend van de fiets en begon haar ter plekke te wurgen. 

 

 

Daarbij liet hij het tempo uiteraard zakken, waarop wij onmiddellijk ....

 

 

.....vlijmscherp demarreerden. 

 

 

Zo'n uitgelezen kans om een concurrent uit te schakelen, konden we écht niet laten liggen. 

 

Serieus blijven!

 

Ah, ja!

 

Laat ons wel wezen.

 

Even twijfelde ik nog om de man een handje te gaan helpen om de doodsstrijd van mevrouw, die inmiddels fraai paars aanliep, wat te bekorten, want een derde loper in het groepje was, gezien de wind op kop zat, geen overbodige luxe. 

 

 

Maar hoeveel jaar krijg je voor medeplichtigheid aan moord? 

 

Weet ik niet, daar zou ik Jef Vermassen eens voor moeten bellen...

19:00 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hi,
Ik weet niet meer hoe ik hier beland ben, ( 't was niet al lopend alleszins), maar ik heb met veel plezier gelezen. En ik kom zeker nog terug. De manier waarop jij 'Het Leven' beschrijft, verwarmt mijn ziel.
Hoed af.

Z.

Gepost door: Zenobie | 07-09-10

Reageren op dit commentaar

Ik voelde het al komen en zat met mijn hand voor mijn mond ongeduldig verder te lezen. Hoe pijnlijk en zielig ook, ik heb gegierd van het lachen met die scheldtirade! Ik mag hopen dat je hier een serieuze loop met de waarheid genomen hebt. In het andere geval, hoop ik dat die vent ondertussen een dijk van een stressfractuur heeft opgelopen, en heel weinig kalk aanmaakt.

Gepost door: Sandy | 07-09-10

Reageren op dit commentaar

Wij waren ook weer met een delegatie van AVN op de Pierenloop in Ravels.
Maar na het lezen van dit verslag kom ik tot de constatatie dat ik tot de 4de groep, oftewel "de sukkel" behoor! En dan ben ik nog positief voor mezelf: anderen delen me misschien wel in bij groep 5 :-(
Maar ben toch blij om te lezen dat het exact 10 mijl is. Dan heb ik toch één van m'n beste tijden gelopen op deze afstand :-)
Geen probleem, zè. Ik kan er mee lachen. (we gaan alleen eens 2 keer nadenken vooraleer we u nog eens meepakken voor een ritje van 2 uur naar Dinant en terug...)

Gepost door: Hild | 08-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.