27-08-10

When the shit hits the fan...

When the shit hits the fan...

 

We hebben een tijdje met een Mercedes 240 D gereden.   Lang geleden, de euro bestond niet eens en sommige dieren spraken nog.

 

De auto was 13 jaar oud en had 160 000 km op de teller. 

 

Telkens je die auto startte, kwam er een donkere rookpluim uit, waarvan op de Noordpool de ijsberen een rokershoestje krijgen en de gletsjers in Zwitserland versneld afsmelten. 

Niks fijne stofdeeltjes, heelder sloefen sigaretten kwamen er uit. 

 

Sloef = schoon Vlaams voor pantoffel, maar ook de dialectische uitspraak van 'slof', wat dan weer staat voor grootverpakking, zoals bij sigaretten, een farde sigaretten, een slof sigaretten wordt dus een sloef sigaretten. 

 

Ha, de potente geur van diesel!

 

Lekker.

 

Zo kan ik tussen haakjes bijvoorbeeld ook enorm genieten van de geur van uitlaatgassen van crossmotoren.  Bij ieder die geboren en getogen is in Wuustwezel, dat motorcrossgek dorp, stroomt er naft door de aderen.

 

Naft = schoon Vlaams voor benzine.

 

 

*****

 

 

Waar waren we?

 

Ach ja, de Mercedes 240 D.

 

De wagen woog ongeveer 2 ton, de carrosserie was van gietijzer.  Als je frontaal op onze auto zou rijden, dan was uw auto onze airbag.

 

Een tank was het.

 

Met die auto hebben we één reis naar Frankrijk gemaakt.

 

 

*****

 

 

Wanneer wij met het ganse gezin op vakantie vertrekken, dan mag je gerust stellen dat het hier een volksverhuizing betreft.  Koffer bomvol, en dan nog een dakkoffer propvol.  Kind 1 en Kind 2 , toen nog érg jong, op de achterbank en 'en route'.

 

We vertrokken om half vier in de ochtend, kwestie van toch tegen het ochtendlijke spitsuur op de ring rond Parijs te zitten.

 

Onze kinderen hadden de dwingende instructie gekregen vooral niet na tien minuten al te beginnen zeuren:

 

"Zijn we er al bijna?"

 

Twintig minuten later bevinden we ons ter hoogte van het Sportpaleis, we snorren tegen 120 per uur, toen plots....

 

 

KNAL BOENK PATAAT!!!!

 

 

Klapband achteraan.  We slingeren van links naar rechts.

 

Een vrachtwagen knippert met de lichten dat we kunnen uitwijken naar de pechstrook.

 

 

*****

 

 

Taferelen op de pechstrook.

 

Ik ga moedig op zoek naar het reservewiel, de krik en de wielsleutel.  Dat zit  allemaal onderaan in de koffer, verstopt onder, ruwe schatting, 2 ton bagage.

 

Ik begin moedig bagage te verwijderen.  Daarbij komt zelfs een basketbal uit de koffer tevoorschijn. 

 

Een basketbal!

 

Als u ooit de opdracht zou krijgen om zoveel mogelijk kofferruimte te verspillen aan één zinloos voorwerp, mag ik u dan deze suggestie doen: neem een basketbal !

 

Ik kan me nog net inhouden om die basketbal over de Ring rond Antwerpen te keilen.

 

Vervolgens stuit ik op een volledig karton blikjes cola. 

 

Een volledig karton!

 

Hebben ze geen cola in Frankrijk? 

Zien wij er uit als Hollanders?

 

Ik vind ten lange leste een krik, het reservewiel en de wielsleutel.

 

De wielsleutel is een kruissleutel, met 4 verschillende maten.  Ik pas ze één voor één. 

 

Geen enkele past. 

 

Ik denk: ik zal wel te zenuwachtig zijn geweest, dus proberen we het nog eens, in alle kalmte.

 

Past niet. 

Geen enkele.

 

Wat doet die sleutel in mijn koffer?

 

Ik kan me nog net bedwingen om die kruissleutel boomerangsgewijs weg te slingeren.

 

Weer gaan graven in de kofferbak.  Dan vind ik een enkelvoudige wielsleutel.  Die past godzijdank wel.

 

Oef.

 

Wiel los. Opkrikken.  Wiel af.  Nieuw wiel, vijzen.  Neerkrikken.  Vastzetten.

 

Lekke band en beschadigde velg in auto.  Ik zwier alle bagage in de kofferbak (inbegrepen: duizend blikjes cola en één basketbal, één). 

 

Koffer gaat niet dicht. 

Alles opnieuw uitladen.

 

Met het nodige engelengeduld de kofferbak weer optimaal schikken en puzzelen.  

 

Koffer dicht.

 

We zijn weg.

Kind 2 haalt de fopspeen uit zijn mond en declameert:

 

"Ik wil naar huis."

 

Ik in mijn binnenste ook wel.

 

We vertrekken weer.  Met een beschadigd vertrouwen in mechanische details.

 

 

*****

 

 

Snor snor, doet de motor.

 

Gent voorbij.  We zijn terug verzoend met de Mercedes 240 D.  Hebben de vredespijp gerookt.

 

Ik zeg tegen mijn vrouw:

 

"Statistisch gezien is de kans op nog een lekke band zo klein, dat is bijna te verwaarlozen."

 

 

*****

 

 

Deinze.

 

Ik voel de wagen lichtjes naar links trekken. 

 

Ik stuur bij naar rechts. 

 

De auto slingert vervolgens hard naar rechts. 

 

Dan naar links.

 

Lekke band achteraan. 

Nummer 2 ! 

De statistisch quasi onmogelijke!

 

 

*****

 

 

Aan de kant.

 

Nu moet u weten dat wij de auto net in bruikleen hadden gekregen van mijn vader.  Onze nummerplaat er op gemonteerd en de pechverhelper verwittigd dat er een andere nummerplaat hoorde bij het lopende contract.  Zou volgens de juffrouw van de administratie géén enkel probleem zijn.

 

Ik spurtend als een sneltrein over de pechstrook naar een praatpaal.  Pechverhelper opgevorderd.

 

Een uur later stopt de pechverhelper.  Blijkt nummerplaat wél een probleem te zijn.  Ik verwijs naar mijn gesprek daaromtrent met de administratie; hij wil dat wel geloven, maar wil dat checken.  Bureau is uiteraard nog niet open.

 

 

*****

 

 

Op zoek naar 2 nieuwe banden.

 

Meerijden naar bandencentrale.

 

Is nog niet open.

 

Wachten tot open is.

 

Zou die bandenmaat (uit de kluiten gewassen tankbanden) in stock zijn? 

 

Oef, toch wel.

 

Zou die velg nog wel herstelbaar zijn?

 

Oef, toch wel.

 

Twee stuks.  12 000 Belgische franken.

 

Geen betaalterminal, enkel cash.

 

Helemaal leeggeschud qua cash, er restte me nog 30 frank.  En een bom Frans geld.

 

Terug autostrade op, kind en gezin staan nog altijd achter de vangrail.

 

Wielen er op.

 

Op pad.

 

 

******

 

 

We zijn onze natuurlijke voorsprong op ons schema totaal kwijt.  Nu belanden we achtereenvolgens in monsterfiles rond Parijs, aan elke grote en middelgrote stad en aan elke Péage...

 

En dan was er ook dat ene moment in de file waarop Kind 2 de fopspeen uit de snuit haalt en declameert:

 

 

Ik moet kaka doen!

 

 

En we staan in een licht vorderende harmonicafile!

Kaka behoort niet tot de mogelijkheden.

En zijn we nét niet een Air gepasseerd?

Qua stress kan dat tellen!

Want het signaal dat Kind 2 geeft, valt niet te negeren!

 

 

*****

 

 

In dit tranendal zijn er slechts twee ijzeren wetten.

 

Ten eerste: de wet van de zwaartekracht.

 

Ten tweede:  Kind 2 met fopspeen die aangeeft dat hij kaka moet doen.

 

Een bom die op barsten staat, zeg maar!

When the shit hits the fan...

 

 

*****

 

 

Maar wanneer de nood het hoogst is, blijkt de redding toch min of meer nabij.

 

Want in de verte, doemt zowaar een parking op.

 

Een parking waar wij het bakbeest stil leggen en Kind 2 spoorslags naar een toilet escorteren, waar hij, zegge en spreke, één forse wind laat, de fopspeen uit de snuit haalt en declameert:

 

Kaka voorbij!

 

Waarna wij terug in de staart van diezelfde file mochten aanschuiven.

 

 

*****

 

En de file gaat maar door en door, want iedereen moet naar het zuiden.

Het is bloedheet.

Het asfalt smelt.

 

We hebben geen airco in de wagen van mijn vader.

 

Mijn vader had een behoorlijk Spartaanse houding ten overstaan van auto's.  Dat was een vervoermiddel, punt aan de lijn. 

 

Niks comfort, geen autoradio, niks.

 

Om Kind 1 en 2 toch in enige mate te entertainen hadden we een grote radio-cd-speler meegenomen op batterijen.

 

We hebben uit pure wraak voor al die Fransozen en Hollanders die de file veroorzaakten, constant "Bij Heidi in Tirol" van Samson en Gert loeihard door die gettoblaster gejaagd. 

 

Ziet u het beeld voor zich: een ouwe Mercedes, 'Heidi in Tirol' met de volumeknop op 12, twee stroblonde jongens op de achterbank. 

 

Iedereen hield ons voor moffen en vervloekte ons hartsgrondig.

 

Ach, lang geleden allemaal.

 

Erg lang geleden, want inmiddels studeert Kind 1 voor het theoretisch rijexamen; de verzekeringsmaatschappijen wrijven zich al in de handen....

 

 

________________________________________________

 

Dienstmededeling: Vanavond geen 'Landlopersjogging' voor uw dienaar.  We sparen de oude knoken om zondag ten volle te kunnen genieten van de 'Descente de la Lesse'.  Descente = afdaling.  Maar geen afdaling zonder voorafgaandelijke klim, het blijft een ijzeren wet.  Dat moet dan de vergeten derde ijzeren wet zijn...

 

18:54 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ook oud leedvermaak is vermaak!

Gepost door: rencapy | 30-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.