02-11-10

Willem

 

Willem

 

 

Zaterdag 30 oktober

 

Het is het weekend van Halloween. 

 

Uitgeholde pompoenen grijnzen ons toe. 

 

Ik heb kopzorgen.  De rechterbil doet pijn, in de lies.  Wellicht een gevolg van het noeste opruimen van de bladeren, die de tuin hebben herschapen in een overdreven evocatie van de herfst.

De wijdbeense stand die ik hanteer om de herfstbladeren bijeen te graaien, ligt aan de grondslag van dit probleempje. 

 

Een spagaat teveel....

 

Ik heb er de smoor in.  Stappen gaat nog wel, maar mijn rechterbeen met kracht naar voren zwaaien (de beweging die je maakt wanneer je een bal wegtrapt) geeft telkens een pijnscheut.

 

En hoewel ik maar al te goed besef dat lopen dan geen goed idee is, ga ik toch op pad.  Na een kilometer weet ik het al.  Dit blijft pijn doen, en het is zinloos aan te dringen.  Terug naar huis, met een donderwolk boven het hoofd.

 

Traag joggen is wél doenbaar, hartslag rond de 120, maar dan begin ik me al vlug te vervelen.  Ook wel omdat ik besef dat dit louter bezigheidstherapie is, niet meer.

 

Ja, ik wijs de tuinarbeid wel als boosdoener aan, maar diep in mijn achterhoofd besef ik ook wel dat de zware trainingsarbeid van vorige week, die bestond uit meer dan 50 loopkilometers en drie loodzware trainingen in de touwen (core stability), er wellicht ook wel schatplichtig aan was.

 

Naar huis, rust inbouwen.  Warmtetherapie en massages met Flexium gel zullen hopelijk verlichting brengen.

 

 

*****

 

 

Zondag 31 oktober

 

En op zondag is de pijnlijke bil al merkbaar beter. 

 

Wat een geluk dat ik vandaag niet start op de halve marathon in  Etten-Leur.  Het gezeur zou weer niet van de lucht zijn!

 

De reden dat ik niet kon starten in Etten-Leur: een familiale verplichting.  De Pépé viert vandaag zijn 80ste verjaardag. 

 

Pépé is van bouwjaar 1930; amper 12 jaar na het tekenen van de wapenstilstand van den grooten oorlog werd hij geboren. 

De overgrootvader van Pépé  heeft Napoleon nog gekend, zij het niet persoonlijk. 

De Pépé heeft in eigen persoon Wereldoorlog 2 nog meegemaakt!  In kleur zelfs!

De Pépé weet wat een capote anglaise is, dus kan je nagaan...

 

80 jaar.  Dat verdiende een taart.

 

En daar moest ik voor zorgen.  Niet dat ik ze zelf gebakken heb, neen, ik moest ze gaan afhalen bij de bakker.

Immense taartdoos in de koffer van de wagen en naar de Pépé, waar de ganse Oostvlaamse tak van de familie  rond de feestdis verzameld zit.

 

De feestdis. 

 

De normale gespreksonderwerpen passeren de revue:

 

  • het weer,
  • de Wever,
  • het wereldwijde web,
  • de Walen.  

 

Nu lijkt het wel alsof al onze onderwerpen met de letter W beginnen, maar dat is niet zo, want zo werd er  bijvoorbeeld ook over heum....  

 

  ..... wereldoorlog 2 gesproken (shit, toch nog een W).

 

 

Toen was het de hoogste tijd voor de plechtige onthulling van het feestgebak.

 

 

Nu heb ik een standaardmop die ik al jaaaaaaaaren uithaal met gebak dat in dozen wordt geleverd. 

 

Die gaat als volgt:

 

Ik haal het gebak in de keuken voorzichtig uit de doos en kleef de doos zorgvuldig terug dicht. 

 

Vervolgens kom ik met de lege doos de woonkamer binnen, terwijl ik triomfantelijk zeg:

 

"Hier is de taart."

 

Waarna ik doe als of ik struikel en de doos op dramatische wijze laat vallen...

 

 

Dames gillen, iemand forceert zijn rug in een vergeefse poging om de vliegende (lege) doos op te vangen.  Pépé wordt op slag een jaar of vijf ouder.

 

Iedereen kwaad op mij.

 

Succesnummer.

 

 

 

Had ik dat deze keer ook maar gedaan.

 

Want wat bleek nu?

 

De doos met de taart kwam op de tafel.  De feesttaart had voor de gelegenheid een  opdracht meegekregen, meer bepaald:

 

 

Pépé, gelukkige verjaardag.

 

 

Maar wie schetst onze verbazing wanneer blijkt dat er op de taart een andere boodschap staat, namelijk:

 

 

Willem, 9 jaar.

 

 

Ik neem aan dat er ergens ten lande nog een familie met verbijstering naar de feesttaart heeft gekeken.

 

 

Enfin, nu weet u waarom ik Etten-Leur op mijn buik moest schrijven.  Pijnlijk, maar het is niet anders.  Nu ja, ik offer af en toe wel eens een wedstrijd op voor het familiale geluk, opdat het huwelijksbootje niet in ruwe wateren zou belanden, zeg maar.

 

Het spreekt voor zich dat enkel minder belangrijke wedstrijden kunnen geschrapt worden onder druk van familiale verzuchtingen. 

 

Stel dat mijn vrouw een feestje zou plannen op de laatste zondag van mei, net wanneer de 20 Km door Brussel, hoogmis van het vaderlandse lopen, haar beslag krijgt, dan zou het huwelijksbootje in wilde wateren verzeilen en prompt herdoopt kunnen worden in Titanic II. 

 

 

Hier met die ijsberg! 


Ik ram hem! 

 

 

Pompen of verzuipen, vrouwen en kinderen eerst.

 

 

*****

 

Maandag 1 november.

 

Allerheiligen.

 

En die heb ik ook allemaal aanroepen, opdat de pijnlijke bil niet zou opspelen.

 

Looptest.  Met schrik in het hart vertrek ik voor een duurloopje.

 

Een dikke mistlaag beperkt het zicht tot een 30-tal meter.  De mist slaat neer.  Ik zie zelfs kleine waterdruppels op mijn wimpers.  Ik voel koude misttranen telkens ik met de ogen knipper.

 

Na enkele honderden meters is het al duidelijk.  Alles terug ok.  Ik zou kunnen zingen van pure contentement, maar het is jachtseizoen, en met die mist is een misrekening snel gemaakt.

 

En het gaat zelfs goed.  Geen enkel spoortje van pijn, waarop ik baldadig alle registers voorzichtig opentrek en de duurloop afklok vlot onder de 1 uur 20 minuten.

 

We blijven op schema voor Kasterlee. 

 

 

*****

 

 

 

 

*****

 

Als loper moet je inderdaad een beetje leep zijn.  Af en toe schijnbaar een wedstrijdje opofferen voor het familiale welzijn, zo kweek je goodwill.

 

Zo las ik onlangs in de vakpers, meer bepaald de Flair, dat je als man geregeld een complimentje moet geven aan je partner.

 

Dat is namelijk goed voor de relatie.

 

Nu dat interesseert me normaal allemaal geen barst want ik loop er  geen seconde sneller door, maar er stond verder ook te lezen dat je dan meer gedaan krijgt van je partner.  Je partner is gelukkig, en meer geneigd om je te steunen bij wat je doet en wil. 

 

En dat interesseert me dan weer wél een paar barsten.

 

Want vermits ik wel eens ga hardlopen, en denk dat ik wekelijks moet trainen en/of wedstrijden lopen, is het nuttig om wat goodwill te creëren.

 

Alles voor de sport, zeg maar.

 

Dat is pas écht met je sport bezig zijn....

 

 

*****

 

 

De Flair helemaal van buiten geblokt.  En er stond dat je tot 20 complimenten per dag mag geven.

 

 

TWINTIG!

 

 

Ga er godver maar eens aan staan!

 

Zij die deze kronieken van nabij volgen, weten dat ik veel gebreken heb, maar je kan me onmogelijk beschuldigen van een gebrek aan fantasie.

 

 

Maar twintig complimenten!

 

En dan liefst toch complimenten die ergens op slaan.

 

Een heidense opdracht.

 

Pas op, mijn vrouw is alles wat een man zich maar kan wensen, en zo, maar twintig complimenten!

 

Maar ik ben een doorbijter, dus zet ik me aan mijn  computer, want ik wil het graag gestructureerd.

 

 

*****

 

 

En na een weekje of drie brainstormen, wat rondbellen,  het internet leegplukken, kwam ik tot een forse lijst van 20 min of meer steekhoudende complimenten.

 

Heren lopers, mits de juiste financiële voorstellen ben ik bereid u deze lijst grootmoedig ter hand te stellen. 

 

En ja,  de betere marktkramer laat altijd de potentiële klant van zijn waren proeven, in de hoop dat de vis bijt, dus zal ik u met alle plezier een voorproefje gunnen.

 

Vandaar dat ik een tip van de sluier van de lijst der melige complimenten licht:

 

1. Schat, wat zie je er goed uit vandaag.

Lang getwijfeld over die 'vandaag', want impliceert dat dan niet dat het gisteren niet zo was? 

Eén woord, wat zeg ik, één komma fout plaatsen en alles is om zeep.

Acteursbloed vereist! 

De leugenradar des vrouws valt moeilijk te omzeilen.

 

2. Schat, ben je niet vermagerd?

Ook gevaarlijk terrein, een mijnenveld zelfs, maar toch gedaan.

 

3. Schat, heb je iets met je haar gedaan?

Met scha en schande geleerd nadat ik niet eens gemerkt had dat ze van haarkleur was veranderd.

 

4. Schat, wat een mooi bloesje.

Op plaats 7 van de lijst, op plaats 12 staat de versie met de rok/broek (afhankelijk van wat zich vestimentair voordoet). 

Opgepast! 

Zeg dit niet op het moment dat ze de Visa-kaart terug geeft, want die combinatie geeft al snel het vermoeden van een cynische ondertoon, die geheid wordt gedetecteerd.

 

5. Schat, hoe jij Kind 2 Duits leert, getuigt van Pruisische volharding.

Op het randje, vond ik zelf ook, maar het moesten er wel 20 zijn, hé!

U kan, naargelang het schoolrapport van uw kind, Duits vervangen door bijvoorbeeld Wiskunde, maar dan gaat toch een stukje van de poëzie verloren: Duits - Pruisisch, begrijpt u? 

Ja, er is over nagedacht. 

Koppijn, minstens 4 Dafalgans.

 

6. Zoals jij de auto parkeert, schat, dat zie ik niet veel vrouwen doen.

Opgepast: uw gelaatsuitdrukking moet bij deze ook aangepast zijn. 

Een zweem van een glimlach rond de mondhoeken kan van dit compliment meteen de aanzet maken van een ruzie, waarbij de Slag om Stalingrad wordt gereduceerd tot een ontspannende skivakantie inclusief jolig sneeuwballengevecht. 

Tip: uw gelaatsuitdrukking moet bedachtzaam zijn, en enige sérieux uitstralen. 

Oefen desnoods voor een spiegel.

 

 

Enfin, u krijgt een beeld van mijn lijstje.

 

En omdat ik weet hoe dat gaat, heb ik het lijstje op drie computers gesaved, op een paar USB-sticks gezet, gebrand op schijfjes, want het was een monnikenwerk om samen te stellen, dat willen we niet meer kwijt.

 

 

*****

 

 

De dagen tellen langzaam af naar zondag 14 november: Halve marathon te Kasterlee.

 

Ik kijk écht uit naar de volgende wedstrijd.

 

 

19:04 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een stoere cowboy, maar met een peperkoeken hartje ben jij! Zeker weten! :-)

Gepost door: Sandy | 04-11-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.