20-08-10

Over laminaat, emancipatie en vrijheid van meningsuiting...

Over laminaat, emancipatie en vrijheid van meningsuiting...

 

Vrijdag 20 augustus.

 

Dit weekend staat er geen wedstrijd op het programma.  Vorig weekend het looponderdeel van de estafettetriatlon (1/8ste triatlon, dient u hier te lezen) voor mijn rekening genomen, wat erg magertjes is qua aantal loopkilometers.

 

Dat besef ik maar al te goed.

 

De intensiteit was daarentegen wél hoog.  In feite liep ik een tijdrit van 5 km.  In een wedstrijd durf ik, zodra de posities vastliggen, wel eens het tempo iets te laten zakken, om lichamelijke schade te vermijden.

Zaterdag was dat zeker het geval niet.  Het mocht ook niet.  De totaaltijd was belangrijk voor de ploeg en dus werd de motor in het hoogste toerental gejaagd, op nauwelijks een fractie van opblazen.

 

Maar goed, daar wordt een mens sterker van, en sneller.

 

Deze week een paar lange, rustige duurlopen afgewerkt, meer bepaald op maandag en woensdag.

 

Want het volgende doel doemt op aan de horizon, de 'Descente de la Lesse', 21,9 km van Houyet naar Dinant.  Naar deze wedstrijd kijk ik reikhalzend uit.  Niet zozeer om er een goede tijd te lopen (het geaccidenteerde profiel zal dat onmogelijk maken), maar wel omwille van het kader.

Proef volgende namen: Houyet, Gendron, Hulsonniaux, Furfooz (en het Parc National), Walzin, Pont à Lesse, Anseremme en Dinant.  Kronkelend langs de oevers van de Lesse, meer moet dat niet zijn...

 

*****

 

Duurlopen dus op het menu.

 

Het drukke menu.

Want we zijn aan het renoveren.  In de geest van al die verbouwprogramma's op TV, genre: "Help!,  mijn man is een  absolute sukkel en een vervelende, luie klier", kregen we zin om te renoveren.

 

We zijn aan het schilderen.

We, dat is, mijn vrouw.

 

Ik doe enkel de voorbereidingen.

Opgepast, niet gelachen, de voorbereidingen zijn uiterst belangrijk.  Plus dat moet minutieus gebeuren, want anders kan je geen goed werk leveren.

 

De voorbereidingen dus.

 

Dat bestaat uit volgende zaken:

 

Jupiler koud leggen.

Jupiler halen.

Jupiler ontkurken.

Jupiler leegdrinken.

 

En tenslotte:

Het leeggoed naar de garage brengen.

 

Allemaal héél vermoeiend.

 

*****

 

Hallo.

Ik hoor u wel!

U denkt namelijk hardop.

Dat het een schande is dat ik mijn vrouw met al het werk opzadel, terwijl ik me in ledigheid wentel.

 

*****

 

Neen, beste vrienden, er zit een filosofie achter.

 

Twee, nu ik er over nadenk.

 

Drie zelfs.

 

Ten eerste:


Ik laat mijn vrouw in haar waardigheid.

Ik ben niet zo'n macho zwijn dat zonodig de vlakschuurmachine uit de handen van zijn vrouw rukt, omdat hij denkt dat werken alleen maar iets voor mannen is.  Dat vrouwen dat niet kunnen.

 

Bah!

 

Neen, zo zit ik niet in mekaar.

 

Ik moedig mijn vrouw aan om alles te proberen.

 

Ervaring opdoen.

Emancipatie!

 

 

Ten tweede:


Werken is gevaarlijk.

Arbeidsongeval, ooit al van gehoord?

 

Ah, voilà.

 

Maar van een 'TV-kijk-ongeval' heb ik nog nooit gehoord, u wel?  Die ene keer dat mijn Trappist Westmalle   is omgevallen op het salontafeltje is de enige uitzondering die ik me kan herinneren....

 

Neen, voor je het weet maak je een misstap en kukel je van een wankel trapladdertje.  Zes weken aan de kant, fysieke conditie naar de filistijnen en nadien alles terug moeten opbouwen.

Dat soort risico's schuw ik.

Ik ben gemaakt voor het lopen, de rest is ondergeschikt aan dat streven....

 

 

Ten derde:


Ik ken mijn beperkingen.  Wat ik niet kan, daar blijf ik af.

Nu zal u zeggen: en wat je kan, dat doe je.

 

Neen, dat nu ook weer niet.  Wat ik kan, doe ik niet meer.  Ik hoef toch niet telkens opnieuw te bewijzen dat ik iets kan?  Want zoiets wordt behoorlijk saai.

 

Naast lopen kan ik in feite niks.  Ik ben absoluut niet handig.  Zolang ik tussen de rekken van de Hubo ronddwaal wel, ik kan namelijk érg goed materiaal kopen.  Eens buiten de Hubo wordt het allemaal iets minder.

 

*****

 

Nood breekt echter wet.

Er dient vloer gelegd te worden in een kamer of drie in de noordoostelijke vleugel van onze woning.

 

Ik heb me dan toch aan het leggen van laminaat gewaagd.  Nu ja, het was 'zwevende kurkvloer met een kliksysteem', maar zullen we afspreken dat we het vanaf nu laminaat noemen, wegens te lang?

 

Wel, wat zal ik zeggen.

 

Eerst was er de fase der overschatting.

Dat varkentje was ik wel eens even.


Dan was er een kort moment van realisme.

Shit, dat valt tegen.


En dan volgde alras de ellenlange fase der razernij.

 

 

*****

 

Een kleine bloemlezing:

 

Ik meet hoeveel cm ik van een plank moet zagen om ze passend te maken.

Ik onthou dat en ga naar beneden om te zagen.

 

Beneden weet ik het niet meer.

 

Ga terug naar boven om opnieuw te meten.

Boven gekomen: ik heb mijn meter niet bij.

 

Haal beneden de meter.

Naar boven en meet.

Schrijf op papiertje.

 

Kom beneden zonder papiertje.

 

Naar boven voor papiertje.

 

Terug naar beneden met papiertje, diverse mogelijkheden:

- kan getal niet meer lezen, is dit een 3 of een 5?
- welk van de opgeschreven cijfertjes zijn degene die ik nodig heb?

 

Zaag de plank en ga naar boven.

 

Boven gekomen, diverse mogelijkheden:

- verkeerde stuk van de plank mee naar boven gebracht,
- het stuk past niet, twee mogelijkheden: te groot of te klein,
- past wel, maar bij het vasttikken, zal bij de laatste tik een stukje van de plank afsplitsen.

 

En omgekeerd, natuurlijk.  Meer combinaties dan de Lotto!

 

Maar, opgepast!  Een mens leert bij.

 

Op een bepaald moment had ik twee meters in de running, maar ik slaagde er telkens in om ze alletwee te laten liggen op de plaats waar ik op dat moment niet ben, en nogmaals omgekeerd natuurlijk.

 

En uiteraard, in mijn vingers snijden, zagen, een stuk uit het beschermende laken mee kapot zagen.  Allemaal leuk en een goede herhalingscursus 'vloeken voor gevorderden'.

 

*****

 

Mijn vrouw was niet thuis toen ik mijn eerste wankele stapjes zette in de laminaterij.

 

Ze was naar de Colruyt, want de ijskast was één grote, lege vlakte.  Er werd gewag gemaakt van een kaalslag in de ijskast.

 

Toen ze terugkwam had ze genoeg bij om Pakistan van voedsel te voorzien voor de komende 2 jaar.

 

Nu is er in de Colruyt niets meer, behalve een eenzaam winkelwagentje, vrees ik.

 

*****

 

Ze kwam mijn vorderingen in de laminaatkunde even met een kritisch oog beschouwen.

 

"Is dat al wat jij gelegd hebt op die paar uur?", vroeg ze.

 

Aan vrank en vrij mening uiten geen gebrek in Casa Mark.  Hij die beweert dat vrijheid van meningsuiting een basisrecht der democratie is, wel, hij dwaalt...

 

"Is dat al wat jij gelegd hebt op die paar uur?", vroeg ze dus.

 

Toegegeven, ik had inmiddels meer bloedende vingers dan gelegde planken, maar moet dat er nog eens extra ingewreven worden?

 

*****

 

De dag sleept zich verder, ik sleep me door de dag, onderwijl planken slepend.  En na drie rijen had ik begrepen dat ik niet bepaald meer recht bezig was, terwijl onder plank twee toch een rare welving zat (dat bleek een blokje te zijn dat je opzij moet steken om de afstand tot de muur te behouden).

 

En toen keek ik plots tegen de verwarming aan.  En twee buizen die uit de vloer oprezen.  Waar ik geen plank naartoe kon plooien.

 

Enfin, het kwam er op neer dat ik alles terug moest slopen en helemaal opnieuw beginnen.

 

Een man weet wanneer hij verslagen is.

18:51 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

En weer opnieuw een schitterende 'monologue interieur'!
Bij het lezen ervan kreeg ik het zweet in mijn twee linkerhanden.

Gepost door: rencapy | 30-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.