10-08-10

Band of Brothers

Band of Brothers

 

 

Home, sweet home.

We zijn terug uit vakantie.

En dus dringend aan rust toe.

 

Want het gejakker op de Franse autowegen kruipt niet in de kouwe kleren.  Véél te groot, dat land.  Maar goed, we hebben de jaarlijkse ratrace naar het zuiden weer achter de rug, zonder noemenswaardige schade.  Eén keer geflitst, dat wel, maar dat wordt stilaan traditie.

 

Normandië.

De pispot van Frankrijk.  Als het niet regent, dan smost het.  Goed weer in Normandië = zwaar bewolkt.

 

Eens in het diepe binnenland, merk je dat de tijd hier stil is blijven staan.  Ingeslapen dorpjes langs smalle wegen.  Natuurstenen hoevetjes met rieten daken.   Veel armoedige huisjes, scheef tegen mekaar geleund.  Stoffig.

De charme van lieflijk verval.

 

Normandië is de fruitstreek bij uitstek.  Appels en peren.  Dames en Heren.  Cider en calvados.  En Camembert natuurlijk.

 

Gezellige marktjes, glimmende groenten en fruit, fel geurende kazen en worsten.  De braadkippen worden hier nog boven een echt houtvuur afgebakken.  Pittoreske haventjes, zeevruchten.

 

Normandië is ook bekend voor de landingsstranden van D-Day: Omaha, Utah, Sword en dinges, juist Juno.

Véél gewapend beton gezien.

 

HPIM0244.JPG

 

 

Het gekke was dat er vorige week méér Duitsers in Normandië zaten dan in juni 1944.

 

*****

 

We verbleven in een residentie, pal gelegen op Omaha Beach.

Raar is dat om te staan pootjebaden op het strand dat ooit rood kleurde van het bloed.

The Big Red One, de 1ste Amerikaanse infanteriedivisie, bestormde hier op 6 juni 1944 het zwaar verdedigde strand van Colville.  Daarbij viel het eerste uur maar liefst 30 % van de Amerikanen onder het vijandelijk vuur.

 

 

De ganse kustlijn is één versterkte betonnen burcht geweest, de Atlantikwall bleek een harde noot om kraken.

Getuige daarvan de vele begraafplaatsen: Amerikaanse, Britse, Canadese en Duitse.

 

Boven op de heuvel van Omaha Beach ligt de Amerikaanse Militaire Begraafplaats van Colville-sur-Mer.  9 387  kruisjes in wit marmer, broederlijk verenigd in de dood.  Duizenden jonge mannen, duizenden namen.

Een aantal kruisjes dragen deze inscriptie:


 

 

HPIM0290.JPG

 

Soldaten zonder naam, ongeïdentificeerd.

En de immense begraafplaats kijkt uit op het landingsstrand, waar velen afspraak hadden met het noodlot.

 

HPIM0293.JPG

 

 

 

Beslist de moeite.

Ook de vuurbatterijen van Longues sur Mer,

 

HPIM0079.JPG

 

de Duitse begraafplaats van La Cambe (meer dan 21 000 gesneuvelde soldaten),

 

 

HPIM0004.JPG

 

de resten van de kunstmatige haven van Arromanches

 

HPIM0115.JPG

 

 

en de stelling van Pointe Du Hoc (Rangers Rock) zijn een bezoek waard.

 

En, onvermijdelijk, Mont St Michel natuurlijk...

 

HPIM0267.JPG

 

....waar ik, zeer terecht overigens, heilig werd verklaard...

 

HPIM0256.JPG

 

 

*****

 

Er was één geweldig nadeel aan de residentie op Omaha Beach, waar wij verbleven.

Ze hadden daar namelijk een kolossaal goed restaurant.  In buffetvorm.  Voor een schamel handvol euro's mocht een mens à volonté toetasten.

 

En helaas was de drank ook al inbegrepen.

 

Driewerf helaas.

Rosé of rood van het vat.

Bodemloos vat.

 

En vermits ik nooit kon kiezen wat ik zou eten, heb ik dat dan maar opgelost door elke dag alles te proeven wat er aangeboden werd, om nadien van de allerlekkerste dingen nog een extra portie bij te halen.  Of twee.  Een zware opoffering, het moet gezegd.

 

Alles hebben we gegeten.   Alle mogelijke voor- en hoofdgerechten.  Vis, vlees, paella, pasta's, aardappelen op duizend manieren, groenten gestoofd, gekookt, gebakken, rauw.  Alles.

 

Maar zij die mij kennen, weten dat ik een voorliefde heb voor desserts.

De crème brûlée, tiramisu, chocoladetaart, warm appelgebak met ijs, chocomousse, rijstpap.  Ze moesten er allemaal aan geloven.  Overal zette ik kordaat het mes in, of de lepel.

Een heldendaad, ik weet het.

 

Het resultaat is er dan ook naar.  Broeken die voorheen aan mijn achterste slobberden, zitten nu als gegoten.  Broeken die voordien als gegoten zaten, zitten nog steeds als gegoten, toch zolang ik mijn rits en knoop buiten dienst zet.

Er is nu twee kilogram meer Mark op de planeet.  Voor dezelfde prijs!  Een koopje.  Komt dat zien!

 

Die strijd met de kilocalorieën gingen we reeds aan op Omaha Beach.

 

Daarvoor zijn de loopschoenen mee op reis!  Om te stormen!

 

*****

 

Ik loop op het strand van Omaha Beach.

 

Rechts van mij de zee, links de Duitse stellingen.  In mijn hoofd galmen duizend stemmen; stemmen die me voorwaarts roepen.

 

Ik vlieg het zandpad op, door de duinenrijen, los zand, naast en door de betonnen bunkers.  Het is bijna loodrecht naar boven.

 

Ik voel mijn ademhaling versnellen, mijn hart pompt als razend.

 

Hoger, hoger, hoger, volgende rij bunkers, volhouden, volhouden, volhouden, voorbij de herdenkingszuil van het 1ste Infanterieregiment.

 

Blijf lopen!

 

Vals plat op een smalle grindweg.  Mijn hart bonkt in mijn slapen.  Zuurstofschuld.

 

Op het asfalt.

 

Nog steeds klimmen.

Verzuring in de kuiten.

Het zweet breekt me uit.

 

Voorbij de Amerikaanse begraafplaats.  Lichtjes bergaf: recuperatie.  Dan een licht glooiende asfaltweg naar een rond punt.  Linksaf naar Colville.  Voorbij het Assault Museum.

 

Colville.  Een dorpje, amper een zakdoek groot, 177 inwoners.   Het gemeentehuis doet tevens dienst als  lagere school.

Op de kerkhofmuur lees ik in de vlucht de tekst op een gedenksteen: hier werd in 1942 een jonge partizaan gefusilleerd.  Leeftijd: 24 jaar.  Mijn oudste zoon is net 21 geworden, ik mag er niet aan denken.

 

Honderd meter voorbij de kerk, draai ik linksaf, opnieuw richting Omaha.  Nu voornamelijk bergaf.  En ook dat hakt er flink in.  Sommige stukken zijn erg stijl en is het zaak af te remmen.

 

Ik klok het venijnige rondje af op 23 minuten. Véél te weinig.   Dus dit doen we nog een keer of twee, tot verbijstering van groepjes wandelaars en toeristen.

 

*****

 

Douche.

Ik ben kapot.

 

De klimmetjes hebben me de nek omgedraaid.  Ronde 3 was puur overleven.   Ik glimlach even wanneer ik terugdenk aan het Franse gezin dat zat te picknicken langsheen mijn parcours.

Hoe ze verbouwereerd opkeken telkens die gek om de 23 minuten voorbij kwam gestoomd, terwijl ze stukjes afscheurden van het stokbrood.

 

*****

 

Toch een paar keer de loopschoenen aangetrokken en in dit wonderlijke decor mijn trainingskilometers afgewerkt.  Jammer genoeg strekte onze vakantie niet ver genoeg om dit ook nog mee te pikken.

 

omaha1.jpg

 

Op de achterkant van de folder staat te lezen dat je enkel mag deelnemen mits voorlegging van een doktersattest medische geschiktheid, met aanvaardbare vervaldatum van maximum 1 jaar.  Minderjarigen moeten ouderlijke toestemming hebben.

 

*****

 

 

De avond valt over ons terras dat uitkijkt over Omaha Beach.

Op de achtergrond weerklinkt het geruststellende, monotone ruisen van de branding.

Een meeuw balanceert elegant op de koele, zilte bries.

 

Ik overschouw deze dramatische omgeving, de grillige kustlijn, verzonken in gedachten over wat zich hier afspeelde enkele tientallen jaren geleden.

 

Links zie ik de herdenkingszuil voor de gesneuvelden van The Big Red One.

 

HPIM0252.JPG

 

 

Ik zucht en zoek verstrooiing in een boek.

'De Welwillenden' van Jonathan Littell, een ontluisterend boek over de perversie en ondergang van het Derde Rijk.

Ik lees over Stalingrad, dat andere keerpunt in die grote wereldbrand, toen Teutoonse horden het avondland overspoelden.

 

 

De zon zoekt haar bloedrode ondergang.

En licht een laatste keer mijn glaasje rosé op.

 

HPIM0138.JPG

 

 

 

17:42 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mooi. Heel mooi. Zowel de foto's als het verslag.

Gepost door: Sandy | 11-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.