23-07-10

I'm a train

I'm a train

 

Look at me, I'm a train, I'm a track, I'm a train, I'm a train

I'm a ticket-train, yeah...

Look at me, got a load on my back, I'm a train, I'm a train,

I'm a ticket-train, yeah...

Look at me, I'm goin' somewhere, I'm a train, I'm a train,

I'm a ticket-train yeah...

 

 

Albert Hammond, ook al lang geleden.

 

21 juli, Nationale Feestdag, dus waren we in blijde verwachting van de klassieke 'drache nationale',  de vaderlandse plensbui om de nodige verfrissing te brengen aan stad en land, urbi et orbi, bloemen, planten en de sukkelaars die deelnemen aan de al even klassieke 'Dwars door Kasterlee', wedstrijd over 10 beenharde mijlen.

Slingerend doorheen de Kempense pijnboombossen, klimmen en klauteren over kuitenbijtende duinen, afdalingen vol verraderlijke boomwortels, over lange mulle zandwegen en kleine venijnige knikjes, draaien en keren.

Geen sinecure.

En de hitte zindert nog na tussen de bomen en boven de zandgronden.

 

*****

 

Plaats van afspraak: voetbal- en sportcomplex Tielen.

Het mooie sportcomplex biedt onderdak voor inschrijvingen, kleedruimtes, douches en bewaarplaats bagage.  Blij weerzien met de mensen van AVN: Hild, Els, Benny, Lut.

En dat deze wedstrijd een hoog aanzien geniet, merk je aan de opkomst.  Veel lopers en veel goeie lopers.  Vorig jaar, toch niet bepaald een slecht loopjaar voor ondergetekende, wist ik hier met moeite een 40ste plaats uit de brand te slepen.  Dan weet je het al.  IJzersterke bezetting.

Guido H., snelle loper van AVN, is er ook, maar loopt niet mee.  Blessure.

Frank B. komt aangeland.  Ook iemand die net onder of rond het uur waard is.

Er wordt steen en been geklaagd over de hitte, het gebrek aan zuurstof, de heuvelzone in het begin, over Di Rupo en Contador, over ouder worden, goede voornemens en slechte gewoontes, met of zonder pet.

Zure oprispingen over verzuring in het verschiet.

 

*****

 

We slenteren in groep naar de bushalte.  We worden per bus naar de start gebracht en moeten daarna terug naar hier lopen (andersom was makkelijker geweest).

Frank B. komt vandaag trainen en beweert niet te zullen doorlopen.

 

Nu moet u een aantal dingen weten van Frank B.

Frank B. is huisarts en dus een man met een degelijke opvoeding, diploma's en achtergrond.

Neem dat van mij aan, iemand die dat allemaal niet heeft.

Frank B. is een minzaam man, respectvol, bescheiden.

Neem dat van mij aan, iemand die dat allemaal niet is.

 

MAAR.

Er is altijd een maar.

Zodra je Frank B. een borstnummer op de borst speldt met behulp van 4 veiligheidsspelden, dan krijgt Frank B.  een rare blik in de ogen.

De blik van de waanzinnige.

Frank wordt dan een wild beest.

Gooit het hoofd in de nek en begint te huilen als een wolf.

Straffe gast die een bekertje water voor Frank B. zijn neus weggrist tijdens een wedstrijd.  Die kerel mag zeker zijn van een pakske slaag, al lopend, tegen 3m 38 sec per kilometer.

Echt voorgevallen.

Al lopend in gevecht.

 

U vraagt: Is Frank B. dan een kleerkast van een vent?

Ik antwoord: Bwa neen, 54 kg hoogstens.  Vetpercentage -3%.  Geen kleerkast dus, hoogstens een bijzettafeltje.

 

Maar eens een borstnummer en 4 veiligheidsspelden op de iele borst, dan wordt Frank een vuurspuwend beest.  Zet er een boom voor en hij loopt er brullend door, in een wolk van houtsplinters.

Dat stopt eens hij ergens het woord FINISH heeft gezien.

 

Zonder borstnummer en 4 veiligheidsspelden wordt Frank terug een minzaam man.  Zo heb ik woensdag na de wedstrijd zeker 4 keer zijn Trappist Westmalle afgepakt en opgedronken, geen enkel probleem.  Dan gaat Frank er gewoon een nieuwe halen.

Voor mij.

Straf is dat.

 

*****

 

Op de bus.

Zenuwachtig gelach en gebabbel.  Eerste tussenstop waar de deelnemers aan de 10 km worden gedropt.  Wij moeten nog een etappe verder.

 

Startzone.  Veel bekend volk.  Wat bijpraten met mensen die ik al lang niet meer heb gezien.  Blessures blijken dikwijls boosdoeners van dienst.

Toch wat inlopen.  Ik voel me prima, hoewel, het is nog steeds drukkend heet.

En dan vallen de eerste minuscule regendrupjes.

 

Minuten aftellen en dan is het zover.  Een soort van pistoolschot en we zijn op weg.

Rechts van mij: Frank B.

 

We lopen eerst enkele honderden meter door het centrum van Kasterlee.  We worden in onze opmars gestuit door tragere lopers en Frank B. schiet links het voetpad op.  Ik twijfel iets te lang om mee te gaan.

 

En maar goed ook, want Frank B. moet los door het terras van een taverne lopen.  Moest er net op dat moment een ober buiten stappen met de nodige coupes ijskreem, dan had Frank crème fraiche gehad.

En Frank had niet eens het fatsoen om iets fris van een tafel mee te grissen.  Er stond daar toch een perfect parelende Duvel te blinken...

 

De Geelsebaan op om dan iets verder rechts af te draaien, richting de hel van Kasterlee: de Kastelse Bergen op het Provinciaal Domein  Hoge Mouw.  Ideaal natuurgebied om rustig te wandelen, te slenteren en te flaneren.  Als een  mafketel hardlopen, ligt net iets moeilijker.

 

De eerste duin zegt Frank B. dat hij een plaspauze in wil lassen en roept me na: "Ga maar door!"

Dat doe ik.

 

De duinen blijven mekaar opvolgen.

De ademhaling en hartslag gaan telkens met een snok naar omhoog.  Het tempo met eenzelfde snok naar beneden.  Trapjes oplopen, gevuld met los zand.  Dit is interval op het scherp van de snee.

 

Beulenwerk.

Beestenwerk.

 

Over een beest gesproken.  Frank B. heeft in een mum van tijd zijn achterstand op mij terug goed gemaakt.  Onwaarschijnlijk.

En dan maak ik de fout om met hem mee te schuiven.  Op amper een kilometer tijd brand ik mij helemaal op in het spoor van Frank.

Qua stommiteit kan dat tellen.

Maar dan krijgt Frank die rode waas voor de ogen en zet hij er nog een tand bij  op een volgende beklimming.  Hij spurt naar boven, stofwolken opgooiend, en remonteert daarbij vlotjes een zevental lopers.  Ik zal hem pas aan de finish terugzien.

 

Even kijken en koppen tellen.

Waar zitten we?

Niet ver achter Luc S. en Tine D., zo blijkt.

En dat is slecht nieuws.

Want enkel in absolute topconditie kan ik dit duo volgen.  En ik vrees dat ik nu niet bepaald op mijn top zit en me mijn voortvarende start ga beklagen.

Toch wil ik proberen de aansluiting te maken en me te laten meedrijven.

 

Niet ver achter.  Een meter of twintig.

Wat is twintig meter?

Een lachertje.

Maar wat ik ook probeer, ik krijg ze niet dichtgelopen.  Ik nader verschillende keren tot op een 10-tal meter, om ze daarna weer prompt in te leveren.

 

*****

 

Ik sterf duizend maal duizend keer.  Elke heuvel zuigt het laatste restje energie uit mijn brandende kuiten.  En de steile duinen blijven mekaar maar opvolgen.

Dwars door Kasterlee 240.jpg

 

 

 

Er komt geen eind aan de lijdensweg.

Ik ben zo kapot dat ik zelfs geen tussentijden kan memoriseren.  En dat is een teken aan de wand.  Teken dat ik me finaal opgeblazen heb.

Het enige dat nog doordringt is dat kilometer acht bereikt werd na dik 34 minuten.

Alles in acht genomen, heuvels en hitte, nog niet eens zo gek.

Nu de tweede adem vinden.

 

 

 

*****

 

Niets gevonden.

En alles doet pijn.  Ik stoot mijn linkervoet tegen een stronk.  Ik trap met mijn rechter dikke teen op een scherp stukje steen.

 

En op kilometer 10 gaat de geest helemaal uit de fles.  Luc S. en Tine schuiven van me weg.  En loper na loper komt me voorbij.  Even aanpikken om binnen enkele meters er genadeloos weer af te moeten.

Ik voel me misselijk en heb honger tegelijkertijd.

Bizar.

 

Die vervloekte compressiekousen zijn gloeiend heet.  Kuiten helemaal opgepompt.  Ademhaling schrijnt.  Ik heb altijd dorst, zelfs als ik drink.

En elke knikje in het parcours doet nu beestig pijn.

Ik verzwik lichtjes mijn rechtervoet.  Dat kan er ook nog bij.  Ik registreer het nauwelijks.

 

Het tempo gaat er nu helemaal uit.  Telkens ik omkijk, melden zich nieuwe achtervolgers.

Een zwarte dag.

Zoveel is nu wel duidelijk.

 

En de martelgang blijft duren.  Ellenlange zandstroken mul zand, waarin alle energie verdwijnt.  En de kilometerbordjes blijven weg.

Brugje over.

Zanddreef na zanddreef.

 

Waarom doe ik me dit aan?

 

En dan eindelijk, bevinden we ons in de laatste kilometer.

Nu nog even het spoor over, en dan koers zetten naar het sportcomplex van Tielen.

Even het spoor over.

Ja hoor.

 

De trein.

Licht op rood en slagbomen naar beneden.

Ik stop omdat de seingever me daartoe verplicht.  Twee lopers achter mij flitsen tussen de gesloten slagbomen door en zetten hun wedstrijd verder.

Mijn goesting is nu helemaal over.

Ik verlies hier kostbare seconden/minuten.  En een pak achtervolgers maken hun achterstand op mij goed, dank zij de tussenkomst van de trein.

Uithijgen aan de spoorwegovergang.

En dat duurt en blijft duren.

Deze brave jongen wacht tot de lichtjes weer maanwit oplichten alvorens te vertrekken.  Anderen schieten vlak achter de trein weer weg.  Makkelijk 10 plaatsen kwijtgespeeld op die manier.

Leuk is anders.

 

 

Ik sleep mijn beursgebeukte lijf naar de finish.

 

IMG_2871.jpg

 

 

Plaats 75.  1 uur 13 minuten 39 seconden.

Schandelijk.

Bijna 4 minuten trager, vergeleken met 2009.

De tweede helft van het parcours, de minst zware helft, heb ik maar liefst 39 minuten gedaan over 8 kilometer.  Wat een debacle!

Ok, de trein heeft tijd gekost, maar zeker geen 4 minuten.  En vorig jaar was het ook al heet, dus weeral geen geldige uitvlucht.

 

Ik ben kapot.  Helemaal leeg.  En stel me vragen over wat me overkomen is.

Een totale instorting.  Slechte dag.  Slechte indeling.  Gemis aan basis.  Lange afstand kan nog niet tegen hogere snelheid.  Zeker niet op deze ondergrond en met die opeenvolging van tergend zware heuvels.

Een lesje in bescheidenheid.

Maar, we waren er bij!

 

*****

 

De finishzone.  Wat nahijgen en napraten met Frank B., inmiddels zonder borstnummer.  Frank liep 1 uur 2 minuten.  Knap dus.

Douchen met heel heet water zorgt ervoor dat we nadien blijven zweten.  Leuk!

 

In ruil voor het borstnummer krijg je een aandenken.  Keuze tussen een T-shirt of een fles 75 cl Trappist Westmalle.

En omdat een fles trappist niet gestreken moet worden, hebben we dat maar gekozen.

 

Verrassing!  Indien er een 9 in je borstnummer voorkwam, kreeg je nog een extra prijs: een fles Cava.

Exact.

Ik had nummer 168.

Een mens zou er van onder de trein springen.

 

*****

 

En terwijl de brassband een deuntje koper galmt, de geur van hamburgers en hotdogs het reukorgaan prikkelen,  zijn wij getuige van de cérémonie protocolaire, waarbij de speaker van dienst bijna elke naam van elke gehuldigde weet te versjteren in combinatie met een bedenkelijk soort humor....

De dames aan onze tafel laten zich ook goed gaan in het becommentariëren van seksegenoten:

"Zie wat een stekkebeentjes."

"Die heeft geen schap."

Voor onze noorderburen: Schap = plank om iets op te zetten.  Maar in ons dialect wordt daarmee ook de boezem bedoeld.

 

*****

 

Dames en heren.

Deze blog gaat voor een paar weken op vakantie.

Wij zoeken andere oorden op.


Ik ga nu inpakken.


Wat gaat er eerst in de valies?


De loopschoenen Brooks Adrenaline GTS.


Op weg naar Fransche grond....

 

_______________________________________________________

Foto's van de webstek van de organisatie: lage resolutie, helaas.

18:54 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Tja, vrouwen moeten nu eenmaal kunnen roddelen. Niks aan te doen, maar ze kennen, gelukkig, ook wel hun eigen zwakheden...

Goei verlof en loop ze er daar maar allemaal af in Normandië!

Gepost door: Hild | 23-07-10

Reageren op dit commentaar

't Zijn trouwens niet alleen de vrouwen die commentaar krijgen. Wij becommentariëren zeker zo graag de mannen. Of ze gespierde billen hebben, of een strak poepeke....Of nen bierbuik of ... :-)
Tja, vrouwen hé!!!

Gepost door: Sandy | 28-07-10

Reageren op dit commentaar

Wat krijgen we nu... blog met vakantie ??!! Aangezien wij vanuit Frankrijk de blog zijn blijven lezen, moet de blog vanuit Frankrijk ook kunnen blijven schrijven -:)

Bedankt voor de schitterend geschreven en herkenbare schrijfsels Mark, en geniet met volle teugen van je vakantie.Jo

Gepost door: pajotter | 30-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.