20-07-10

Eddy Merckx

Eddy Merckx

 

Ach, de vakantie kabbelt gezapig verder.

De dagen in luiheid rijgen zich als een paternoster aan mekaar.

En in de verte ruik ik al de geur van nieuwe boekentassen.

De geur van verschaalde koffie in eindeloze, sombere gangen.

En hoor ik niet het scherpslijpen van een potlood?

Het kriegel krassen van het krijt?

 

Maar voorlopig geuren de barbecues nog geruststellend en doet de ijskoude witte wijn de glazen tranen.

Een zuchtje wind brengt nauwelijks verkoeling.

 

De slaven van de weg beulen in het hooggebergte.

De Aspin, de Tourmalet, Aubisque.

Rodania.

Witgekalkte namen op smeltend asfalt.

Flitsende spaken lopen spaak.

Haarspeldbocht.

 

 

Beelden spoken door mijn hoofd.

Hoe we in vervlogen tijden de Ronde naspeelden met knikkers in het zand.

Merckx won altijd.

En Herman Beysens kreeg een ereplaats.

De bruine truitjes van Molteni.

Fred De Bruyne gaf commentaar.

Jan Wauters op de radio.

De melancholie regeert.

 

Herman_BEYSENS1ja.jpg

 

1972.

Herman Beysens wordt derde in de rit naar St.-Jean-de-Monts.

De soundtrack van mijn jeugd.

How do you do? van Mouth & MacNeal teistert de radio.  Maar ook School's Out van Alice Cooper.  Layla van Derek and the Dominos.  Morning has Broken van Cat Stevens.  Thumbling Dive van The Rolling Stones.  Song Sung Blue van Neil Diamond.  A Horse with no Name van America.  Heart of Gold van Neil Young.  Mother and Child Reunion van Paul Simon.

Nog namen?

Presley, Moody Blues, Michael Jackson, The Temptations, Chuck Berry, Bill Withers, Jim Croce, Carpenters, The Hollies, Elton John, Sammy Davis Jr, Al Green, Dr Hook, Jackson Browne, Carole King, The Osmonds, Albert Hammond, Melanie.

Allemaal 1972.

 

*****

 

Ik sta in mijn straat bekend als een loper.

Mensen weten dat ik die rare gewoonte heb.  Zij zien uiteraard ook dat die doorgedreven toewijding aan de loopsport vruchten afwerpt.

Zij benijden mij mijn goddelijk lichaam.

Ik weet het, het klinkt hautain, maar de waarheid, hoe bitter ook, heeft haar rechten.

Mijn lichaam, gemaakt voor het lopen en de zonde (willekeurige volgorde).

Mensen zijn daar jaloers op, we moeten daar niet kinderachtig over doen.  En zo komt af en toe eens iemand polsen hoe hij/zij moet starten met lopen.   Om uiteindelijk ook over zo'n prachtig uitgebalanceerd lichaam te kunnen beschikken.

En die adelaarsblik, natuurlijk.  Waarmee ik het gekrassel rondom mij hoofdschuddend bekijk.

 

*****

 

Stel mij een vraag over lopen en we zijn vertrokken voor een paar uur.  Tabellen en grafieken, besttijden en blessures, het passeert allemaal de revue, bevattelijk uitgelegd met een milde dosis humor hier en een vrolijke anekdote daar, dit alles geïllustreerd met de nodige powerpoint-presentaties.

Ja, het is zo.

Zo vroeg een aantal jaren geleden een bevriend loper, die voor het eerst ging deelnemen aan de 20 Km door Brussel, wat hij van voeding en drank moest meenemen.

We hebben ons toen wel héél erg laten meeslepen in onze uiteenzetting over hydratatie en koolhydraten, isotone drankjes en dies meer.  Ik meen me te herinneren dat hij zich aan de bus naar Brussel aanmeldde met een sporttas, ter grootte van een kleine aanhangwagen.

Hij liep gebukt onder het enorme gewicht van zijn sporttas.

Liters en liters kleurrijke sportdrank, broodjes met alle soorten beleg, pasta's in alle geuren en kleuren.  De helft van de bus heeft zich een beroerte gegeten en gedronken om de arme man van zijn stock af te helpen.

Nu ja, meelopen kon hij uiteindelijk toch niet; hij had zich een hernia getild aan de sporttas.

Gelukkig was mijn vriend Tom aanwezig, qua afvalverwerking blijft hij toch een baken in moeilijke tijden.

 

*****

 

Mijn buurman Herman kwam zo op een blauwe maandag bij mij aanbellen met de melding dat hij ook wou beginnen lopen.   Herman is iemand die een liederlijk leven leidt.

Wijntje, trijntje, als u begrijpt wat ik bedoel.

 

*****

 

Ik ga altijd voor de korte pijn.

Ik monster de hangbuik, grijp naar de love-handles, en breng de dubbele kinnen schematisch in kaart.

Vervolgens laat ik de scherprechter aanrukken.

De weegschaal.

Na wat onheilspellend gekraak gaat de weegschaal vlotjes in het rood.

We fronsen onze wenkbrauwen, wrijven wat over onze kin en komen dan met de ijskoude douche, het verdict.

 

Ik zeg hem dat het onmogelijk is om dat lichaam aan het lopen te krijgen.

Dat de verzekering dat niet dekt.

Dat het ook nog eens schadelijk is voor het wegdek.

Dat hij eerst gewicht moet verliezen.

Dat hij op zijn voeding moet letten.

Dat hij eerst beter wat gaat fietsen of zwemmen of een andere non-sport moet beoefenen, vooraleer hij tot de galerij der halfgoden van het lopen kan toetreden.

 

*****

 

Een beteuterde buurman is het gevolg.

Mijn hart breekt.

Ik ben ook maar een mens.

Met een gevoelige kant.

 

Ik zeg dat ik hem zal begeleiden.

Dat ik zijn persoonlijke  Johan Bruyneel zal worden.

Dat we samen de sportman uit dit dikke omhulsel zullen sleuren.

 

Ik laat me soms nogal meeslepen in mijn betoog.

Ook aan de toog trouwens.

 

*****

 

Een week later meldt mijn buurman zich bij mij.  Met een hagelnieuwe koersfiets uit de Eddy Merckx-stal.

Carbon en hoge velgen.

Duurste Shimano.

Banden: drie millimeter, gewicht fiets: circa 42 gram.

Kostprijs: het bruto nationaal product van een of andere bananenrepubliek.

 

Buurman zit ook perfect in het pak.

Een outfit van Quick-Step.

Weliswaar zo opgespannen rond zijn pens dat het eerder

 

Quuuuiiiiiick Steeeeeeeeep

 

geworden is.

 

Zijn donkerblauwe broek wordt doorschijnend lichtblauw door de spanning op de bilpartij.

 

Flitsend witte benen met bosjes zwart haar.

Een mens zou zowaar hopen op een valpartij.

 

Ik snor snel een mountainbike op uit de garage die al door 2 kinderen mismeesterd werd.  Banden 12 centimeter breed, met een profiel dat niet zou misstaan op de maanlander.  Gietijzeren frame.  Geschat gewicht fiets: circa één Renault Clio.

Banden aan de slappe kant, en nergens een pomp te vinden; ooit wurg ik die kinderen!

 

*****

 

Wij gaan samen op pad.

Buurman zwoegt en zweet in mijn wiel dat horen en zien vergaat.  Mijn hartslag ligt rond de 62, de zijne schat ik een slordige 200-tal slagen hoger.

We rijden verschroeiend hard.......

.......ongeveer 24 km per uur.

Met een forse rugwind.

Ik spurt sneller.

Lopend, bedoel ik dan.

 

Na een uurtje de denigrerende opmerkingen van een aantal terrasjes te hebben doorstaan, besluiten we dat de eerste trainingssessie een doorslaand succes is geweest en keren we moe en tevreden huiswaarts.

 

Buurman moe,

ik tevreden (dat het voorbij is).

 

*****

 

Mijn buurman vraagt of ik even binnenkom om iets fris te drinken.

Ik verwacht een isotone sportdrank, maar Herman had, erg vooruitziend, een bakje Palm ijskoud gelegd.

En wat cava.

En een koppel flesjes wijn.

En voor de vrouwen ook nog iets zoets.

 

In één zwierige beweging worden kroonkurken ontmanteld, schieten kurken in het zwerk, en wordt de  barbecue in de fik gestoken.

De diepvries braakt lamskoteletten, gemarineerde scampi's, spek, ribbetjes, biefstukken gedrenkt in porto, appeltjes met kaneel, liters en liters roomijs.

 

Een wild feest barst los.

Ik dacht een driedaagse.

Die op rollen liep.

 

Op de fietstocht had ik 12 calorieën verbrand.

De driedaagse heeft onze twee gezinnen in totaal 12 kg extra gewicht opgeleverd, waarvan Herman er moedig zes voor zijn rekening nam.

Alles voor de sport...

 

*****

 

Dames en Heren,

mag ik u bij deze vriendelijk verzoeken recht te staan en de rechterhand op het hart te leggen en mee te zingen met de Brabançonne (tekst hieronder):

 

Oh dierbaar België,

onze ezel kan niet schijten,

want zijn hol,

is dichtgeplakt met col...

 

Oh shit, dit is niet correct.

 

Enfin, morgen 21 juli, de laatste loopafspraak op Belgische bodem, te Kasterlee.  Dwars door Kasterlee, een bloedmooie en loodzware wedstrijd door de Kempense bossen en duinen.

Goed voor 16 km.

Het zal ons alle kracht en bloed van onze ad'ren kosten.

Laat wapperen die tricolore!

 

 

Ieper2009 098.jpg

 

 

O dierbaar België

O heilig land der Vaad'ren

Onze ziel en ons hart zijn u gewijd.

Aanvaard ons kracht en het bloed van onze ad'ren,

Wees ons doel in arbeid en in strijd.

Bloei, o land, in eendracht niet te breken;

Wees immer u zelf en ongeknecht,

Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken:

Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht.

Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken:

Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht.

Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht.

Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht.

TSJING BOEM!

 

 

18:47 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.