02-07-10

Einstein brain

Einstein brain.

 

 

Woensdagochtend gaan lopen.

Derde duurloop op rij in helse weersomstandigheden. 

Heet. 

En de stralingswarmte komt uit de grond.

Zware benen en de ademhaling verliep moeizaam.  Het was een gevecht vanaf de eerste meter.

En het vochtverlies was immens.

Mijn tong voelde aan als een uitgedroogde schoenzool en was totaal verkleefd met mijn mondholte. 

En terwijl ik door het losse zand ploegde, zag ik in de verte, aan de horizon die trilde van de warmte, een flikkerende neonreclame. 

 

TROPICAL BAR

 

Miljaar, een bar!

Een bar met ijsgekoelde bruisende drankjes vol doorschijnende ijsblokjes,  en frivole parmantig rondhuppelende serveuses met al even doorschijnende bloesjes...

Allen daarheen!

Naar de drankjes, welteverstaan...

Maar hoewel ik me de pleuris liep, bleef de bar ver buiten mijn bereik.

Fata Morgana.

En hier en daar een kameel.

Het zand staat in brand!

 

*****

 

In de beschutting van het bladerdek gaat het nog een beetje, maar eens in de greep van de zon, die hete koperen ploert, loopt de temperatuur nog extra op.

Mijn shirt kleeft aan mijn lijf.  Zweetdruppels vallen van mijn neus.  En wanneer  ik een brokkenpiloot-vliegje uit mijn oog wil verwijderen, veeg ik het zout van mijn zweet in mijn oog.

Dat prikt.

 

Pijn.

Fijn.

Pijn hangt onlosmakelijk samen met het afstandslopen, denk ik.

Nu, volgens de vakpers, mag je als loper pijnsignalen niet negeren. 

Als dat al zo is, dan had ik sinds 1996 geen meter meer gelopen.

Ofwel heb ik een lage pijndrempel, dat kan ook.

 

*****

 

Volgens mijn vrouw toch.

Nu ja, mijn vrouw is op dat gebied wel een expert en een ervaringsdeskundige. 

Zodra iemand zich kwetst in een straal van 50 meter van mijn vrouw, dan is ze op een paar seconden ter plekke om bijstand te verlenen.

Daarbij laat ze zich niet snel van haar stuk brengen.

Zo heb ik ooit eens een stuk van mijn arm gezaagd, waarbij ik bloedend als een rund en bleek als een blad papier het huis kwam binnen zwijmelen, net niet flauw vallend van het bloedverlies.

 

Ten minste, dat is mijn versie van de feiten.

 

Mijn vrouw zag hoogstens een relatief potige snee in één van mijn vingers.  Ontsmetten, plakkerke, klaar.

Ze gaf geen kik.

Als Richard Gere een probleempje heeft in een film, dan rollen de tranen over haar wangen.

Als ik bijna lig dood te bloeden, ben ik een kleinzerige aansteller.

 

*****

 

Ja, als vent maak je geen schijn van een kans.  Zodra je over pijn begint op te scheppen, loop je met je neus tegen de bevallingsmuur aan.

"Jij weet niet wat pijn is tot je een kind ter wereld hebt gebracht!"

 

Pas op, toen mijn vrouw van Kind 1 is bevallen, behield ze haar cool.  En Kind 1 ter wereld brengen was geen sinecure.

Ik voel het soms nog!

 

En ik werd ook helemaal uit het lood geslagen door wat er zich in de arbeidskamer naast de onze afspeelde.

In de arbeidskamer naast de onze lag me daar een aanstaande moeder te BRULLEN in barensweeën! 

De ene oerkreet nog vervaarlijker dan de andere! 

Ik werd er groen rond de neus van.

En zenuwachtig.

En die mevrouw was ook nog eens razend op God en klein pierke. 

Op de gynaecoloog die dat vervloekte kind er niet uit wou rukken én op haar man, die het kind, en dat is technisch gesproken correct, er in had gestoken.  En dan volgden er nog wat koosnaampjes, zoals:

 

KLOOTZAK!

HUFTER!

 

Heel gezellig allemaal.

 

Mijn vrouw knipoogde relaxt naar mij en informeerde, terwijl ze verveeld de Flair aan het uitpluizen was, nog eens nonchalant naar het aantal centimeters opening.

Ik had geen vouwmeter bij.

Ik wou me ook nuttig maken en assisteren bij het bevallen.  Mijn vrouw had daar niet écht behoefte aan, maar stond dan toch toe dat ik haar schouders tijdens het persen zou ondersteunen.

Na de eerste persbeurt heeft ze me die hulp alsnog verboden.  Omdat ik zo fors tekeer ging, vreesde ze dat ik haar los de tafel zou afduwen...

Verdere details bespaar ik u, maar nadat ik een keer of drie was flauwgevallen, en twee keer had overgegeven in de nek van de gynaecoloog, bleek ik de trotse vader van Kind 1 te zijn.

 

Kind 1 was een kloeke baby. 

Zo kloek dat we Kind 1  amper in dat kleine ziekenhuisbedje kregen.  Ik meen me te herinneren dat we Kind 1 dubbelgeplooid er in hebben gelegd en dan met dat glazen deksel maar wat hebben aangedrukt om alles er in te krijgen.

 

Kind 2 was een ander paar mouwen (nu nog altijd, in feite). 

De geboorte verliep zo mogelijk nog vlotter.  Ik ben hoogstens 2 keer flauwgevallen en er stond nu een speciaal bakje waarin ik kon overgeven.

 

 

Het blijft toch iets barbaars, neen?

We hebben designmeubelen en muziekinstallaties van B&O, allemaal stijlvol, maar bevallen heeft toch iets weg van de betere beenhouwerij, neen?

 

Kind 2 was ook een kloeke baby, maar had dan weer een érg groot hoofd.

Het hoofd van Kind 2 was zelfs zo groot dat het buiten de  statistieken en tabellen van de folders van  'Kind en Gezin' viel.

Ik zo trots als wat, want in een groot hoofd is plaats voor grote hersenen. 

Ik zag het al voor mij. 

De Nobelprijzen zouden zich opstapelen.

Einstein brain!

Inmiddels is alles in de plooi der juiste verhoudingen gevallen.

En Nobelprijzen, neen, voorlopig nog niet.

 

*****

 

Pijn is natuurlijk relatief.

En soms enkel tussen de oren.

Ik geloof dat graag.

Maar niet als het over MIJN pijn gaat.

Want die is echt.

 

Zo heb ik ooit een niersteen uitgepist.  Geen kassei, neen, iets minuscuuls wellicht, maar het leek toch wel alsof ze een roodgloeiende pook in mijn lid inbrachten. 

De hel is hoogstens een uit de hand gelopen barbecue, vergeleken met die pijn.

 

Ik was 's avonds gaan lopen.

Ik had een douche gepakt.

Na de douche voel ik de aandrang om te gaan plassen.

Toilet.

En wanneer ik begin te plassen, voel ik iets in mijn buik verschuiven, gevolgd door een HELSE pijn.

De straal stopt.

 

Wat ben ik hier in 's hemelsnaam allemaal aan het neertikken????  Kom er bij zitten, doe alsof u thuis bent.  Er ligt nog wel een trappistje koud.  Neen, pak maar.  Koekje, iemand?

 

Enfin, de straal stopt.

Helse pijn.

En wanneer ik onderweg ben naar mijn vrouw, val ik neer op de keukenvloer.

Theatraal.

 

Hoe zal ik het beschrijven?

Heeft u ooit de film Platoon gezien?  Die eindscène waarin Dafoe wordt neergeschoten en theatraal.....

 

.................weet u, ik zal even een afbeelding invoegen.

 

platoon

 

Zo stort ik dus ter aarde in mijn keuken.

Nu ja, niet letterlijk ter  aarde , er liggen wel vloertegels.

Dus, zo stort ik ter vloertegels in mijn keuken.

 

En ik roep met de laatste adem die ik kan vinden, mijn vrouw.

 

*****

 

Mijn vrouw zit op dat moment TV te kijken.  Iets in de trant van CSI. 

Ze hoort me roepen:

 

"Schat, kom eens!"

Ze denkt:

 

"Godver, hij is weer maar eens een handdoek vergeten.  Dat hij zijn plan trekt!"

 

Ik roep opnieuw, overtuigd dat mijn laatste seconden op deze aardkloot  aangebroken zijn.

 

"Schat, ik sterf!"


Denkt u de vibrato in de stem er even zelf bij?

 

Ze roept:

"Kan je dat sterven uitstellen tot de volgende reclameblok?"

 

*****

 

Neen, tegen barensweeën kunnen wij mannen niets inbrengen.

 

Trouwens, we ledigen de kelk maar helemaal.

Dus ik lig te sterven op de keukenvloer.  Mijn vrouw komt binnen en ziet dat het toch wel iets ernstiger is dan een vergeten handdoek.

 

Dokter gekomen, injectie gekregen.

En ik moest voor het slapengaan  nog 4 liter water drinken.

Vier.

VIER!

Op ongeveer twee uur tijd.

Twee.

TWEE!

 

Met pinten bier lukt dat, met water is het alsof je verzuipt.

En tijdens de nacht een slordige zevenentwintig keer opgestaan om te gaan pissen.  Telkens met de hemelse schrik dat er nog zoiets zou gebeuren.

 

Ik moest nadien voor verder onderzoek mijn urine van 24 uur verzamelen in een gigantische plastic fles.  Geweldig interessant om met zo'n immense, klotsende kuip geel vocht je beurt te zitten afwachten in de wachtzaal van het ziekenhuis.

 

En dan was er nog dat spijtige incident toen die kuip uit mijn handen glipte, maar dat verhaal vertel ik u bij gelegenheid nog wel eens.

Qua schandelijke familieverhalen kan dit volstaan, dacht ik zo.

 

*****

 

En wat schaft de pot dit weekend?

Ach ja, de stratenloop in Rijkevorsel, om en bij de 11 km (hoewel op de website te lezen staat dat het nu écht 10 km is, op een nieuwe omloop).

De messen worden gewet!

We gaan de strijd aan met zovele bekenden, die weer maar eens het fatsoen niet zullen kunnen opbrengen om mij te laten winnen.

Lafaards!

En de weerman voorspelt een helse bakoven.  Zij die de marathon/halve marathon lopen, wens ik bij deze veel sterkte.

Nu ja, op de 10 kilometer zullen we ook niet bepaald lange mouwen nodig hebben.

Hoe het me vorig jaar verging in Rijkevorsel, dat leest u hier.

Hoe het me dit jaar vergaat in Rijkevorsel, dat leest u ook hier, maar dan iets later.

Commentaren

Episch!

Gepost door: rencapy | 08-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.