25-06-10

Borlée

Borlée

 

Enkele jaren geleden hebben we onze vakantie doorgebracht aan de Turkse Rivièra.  In een hypercomplex waar we als vadsige koningen op onze slome wenken werden bediend. 

Van zonnebril tot zonnecrème. 

Onze dagen waren gevuld met absoluut niks. 

Eten en drinken. 

Strings kijken. 

Langpotige Russische vrouwen in string, met aan hun arm een harige bulldozer, in de vorm van een Rus met een strafblad dat moet volstaan voor 500 jaar bak.  

Ik had de tijd van mijn leven.

 

*****

 

Mijn vrouw houdt wel van een vleugje cultuur. 

Ik vind dat ook allemaal prima.

Ik bedoel: ik vind het prima dat mijn vrouw een vleugje cultuur wil. 

Maar ik vind anderzijds ook dat we al een TV hebben thuis en dat dat qua cultuur ruimschoots kan volstaan.  Ik bedoel maar, toerisme, daar hebben we tenslotte toch 'Vlaanderen Vakantieland' voor, dacht ik zo.

Mijn vrouw wou graag op excursie naar Romeinse ruïnes of iets van die saaie strekking. 

Zijn die Romeinen niet al lang dood? 

Soit.

Ik heb dat waanzinnige plan met succes uit het hoofd van mijn vrouw kunnen praten. 

Lukt niet te dikwijls, moet ik toegeven,  want als mijn vrouw iets in haar hoofd heeft, dan...

Maar mijn beste argument om niet uit de ligstoel te kruipen, was dat het zo heet was. 

Heet...

Bloedheet...

 

 

Uiteraard is het nooit te heet voor een looptochtje, dat spreekt voor zich.

 

Op mijn dagelijkse loopsessie had ik in de buurt van het hotel een vervallen ruïne opgemerkt . 

Vervallen ruïne, zijn er andere? 

Een kasteel, of een fort. 

Zo kon er toch nog een ruïne in het fotoalbum komen. 

Iedereen blij.

 

Op een dag dan toch de moed gevonden om tijdelijk afscheid te nemen van mijn wodka-lemon en tot daar te slenteren. Zowaar een culturele insteek van de vakantie. 

Ik op van die onmogelijke teensletsen de dikke Duitse toerist gaan uithangen met een kodakske. 

Behalve dat ik niet dik en geen Duitser ben.

Het is het beeld dat ik wil schetsen. Het bééld.  U hoeft niet alles letterlijk te nemen.

 

Naast het weggetje dat naar het fort leidt, staat een kleine loods waar enkele Turken aan het werken waren.  Iets in de artisanale sfeer, manden vlechten of zo,  daarvoor verwijs ik u ook graag naar 'Vlaanderen Vakantieland'.

Ik achtte het raadzaam daar even te gaan melden dat ik foto's wou trekken van het fort.  Vooraleer je het weet ben je de hoofdschotel van het all-in avondmaal van een of andere schurftige waakhond. 

 

Ik steek mijn hoofd binnen. 

"Hello, bonjour, guten tag, hallo."

 

Ze kijken me aan alsof ik een idioot ben.

Ja, dan spreek je een taal of zestig, maar je koopt er je niets voor...

 

Niemand spreekt Engels, Frans of Duits, laat staan Vlaams.

Godgeklaagd is dat.

 

Daarom schakel ik over op internationale gebarentaal (wijzen, fototoestel). 

 

Geknik, ik mag!!

 

*****

 

Ik ploeg hevig zwetend door droog gras.

De zon brandt door mijn beschermfactor 70 heen.  Als noorderling heb ik een wit vel te beschermen. 

Ik heb in omgekeerde volgorde heimwee naar regen, sneeuw, en mijn wodka-lemon.

 

Maar ik bijt door.

Kwijt mij van mijn taak.  Zoekend naar de perfecte cadrage, belichting, focus.  De fotograaf in mij komt boven.  Hij heeft een stuitend gebrek aan talent.

 

Plots komt achter mij uit de loods een jongeman naar mij toe gelopen. 

Stofwolken. 

Sneller dan Borlée, ik zweer het u, naar schatting 21.08 sec op die slordige 200 meter. 

Knap, echt !

 

Hij ratelt een hoop Turkse volzinnen, waarvan ik geen jota begrijp.

Hij schakelt over op internationale gebarentaal en geluiden.

 

 

 

SLANGEN ?!?!?

 

 

Ik spuit weg als een razende.  Ik heb de jonge Turk er compleet afgelopen, op mijn teensletsen nota bene !

Minstens onder de 19 seconden gebleven op die 200 meter terug.  Vlotjes de WK-limiet gehaald...

Op de achtergrond wordt de jonge Turk door een slang of drie gebeten en stort theatraal ter aarde.

 

Aansteller!,  roep ik nog...

 

Meestal heb ik geen fototoestel bij als er iets leuks gebeurt.  Maar nu heb ik wél een fototoestel bij om dit vast te leggen voor het nageslacht. 

 

HAHA ! 

Buitenkans !

 

Ik  zoom in op de onfortuinlijke jongeman die gillend een bij voorbaat verloren strijd voert met een paar slangen, en wat zie ik door de lens, in beeld van mijn camera:

 

 

 

BATTERY LOW !

 

Ik blijf het zeggen, oplaadbare batterijen, ik geloof daar niet meer in.

De commentaren zijn gesloten.