18-06-10

Top Gun

Top Gun

 

De vakantie staat voor de deur. 

En dan moeten wij weer zonodig op reis. 

Terwijl ik al genoeg reis in mijn hoofd, telkens ik ga lopen.  De bossen van Wortel, perfect!

Om alvast mijn vrouw, die telkens enthousiast vakantieplannen maakt, te ontmoedigen, wil ik haar volgende vakantiebelevenissen in herinnering brengen. Uit de grote doos der pijnlijke familieverhalen, een doos waarvan de bodem nog lang niet in zicht is.

En uiteraard ook tot vermaak van 't algemeen.

Een verhaal met een loopkantje trouwens, of wat dacht u?

 

Want laat ons wel wezen, op vakantie gaan  trekt een vieze streep door mijn trainingen en wedstrijden.

Daarom blijf ik hameren op de nadelen van reizen: rugbrekende bedden en matrassen, ongedierte dat kostbaar bloed wil komen zuigen, luidruchtige buren, bloedhete temperaturen en irritant zoemende airco's, vreemd eten dat de darmen irriteert, jengelende kinderen, naar pis ruikende zwembaden, naar zwembad ruikende restaurants,  Franse WC's vol vliegen,...

Ook héél opvallend: het buitenland stikt dan ook nog eens van de buitenlanders.

 

En wat zijn de voordelen?

Een paar mooie foto's.  Maar sinds we internet hebben, blijkt dat zowat iedereen mooiere foto's maakt van vakantiebestemmingen. 

Is er trouwens iemand geïnteresseerd in foto's van Barcelona in de stortregen of Venetië dat overspoeld is door spleetogen met camera's?  Want dat soort foto's heb ik wél.

 

*****

 

Neen, als we een opstoot voelen van vakantiedrang, dan kijken we naar het TV-programma 'Vlaanderen Vakantieland'.  Dan combineren we de reis ook meteen met het kijken naar de bevallige contouren van Erica Van Tielen.  Twee vliegen in één klap!

Wat zijn we weer efficiënt bezig.

Vanuit de luie zetel heb ik zo al de ganse planeet afgereisd, zonder de irritaties van verloren koffers, gestolen portefeuilles, bijtgrage insecten, tegenvallende hotels, zoemende airco's en slecht weer (ja, het is ons al één keer gelukt om op een exotische bestemming slechter weer te hebben dan in België; zo'n slecht weer hadden ze daar sinds mensenheugenis nog nooooooooooit meegemaakt; maar wij waren er bij!).

Niks gegoogel op voorhand om uit te zoeken wat je moet gezien hebben.  Niks uitpluizen van reisgidsen.

Zo bezoeken wij op een veertigtal TV-minuten alle bezienswaardigheden van een land zonder een druppel zweet te laten of aan te moeten schuiven in barbaarse temperaturen.

Neen, vind ik prima zo.

Ik dacht dat ik met deze manier van reizen alle records gebroken had qua luiheid.

 

Maar altijd is er iemand straffer.

Mijn vriend Peter V. heeft de gewoonte exotische reizen te maken.  Eens op de kleurrijke bestemming, kruipt hij in de ligzetel om er aan de rand van het zwembad cocktails te hijsen.

Peter beseft ook wel dat het zonde zou zijn om zo ver te reizen en dan niets te zien van het land.

Peter heeft daarvoor de perfecte oplossing gevonden.

Daarvoor zoekt hij telkens een bejaard koppel, dat er iet of wat betrouwbaar  en kwiek uit ziet. 

Bij voorkeur Duitsers, die hebben namelijk doorzettingsvermogen...

Peter geeft dan zijn peperdure camera mee met deze mensen en vraagt of ze de nodige foto's kunnen maken op de ongetwijfeld interessante uitstappen die ze gaan maken.

Zo heeft hij ook een rijk gestoffeerd foto-album, zonder een centje pijn...

RESPECT!

 

Enfin.

Genoeg geleuterd.

Gaat dit nog ergens naartoe?

Ach ja, nu weet ik het weer....

.....het beschamende vakantieverhaal.

We gingen, beste lezers, lang geleden, op reis naar de Ardennen, u weet wel, dat stukje net over de taalgrens.

 

*****

 

Ardennen.

 

We hadden er een rustieke chalet gehuurd.   Rustiek wil zeggen: een  stoffige jachttrofee aan de muur, een asbak van Chimay en een simili-leren bankstel.  We werden terug geslingerd naar de jaren zestig.

Onze chalet lag op de heuvelrug.  In het dal lag Marche-en-Famenne.  Aan onze voeten, zo u wil.

Op tafel vonden we een document met instructies.  Hoe het water op te zetten, gasboiler aan te steken en dies meer.

Ik heb me suf gezocht naar de hoofdkraan van het water. 

De eigenaars gebeld.  De kraan bevond zich in een put in de tuin, met het plakkaatje "Eau" gemarkeerd. 

Een soort van logica, dat valt niet te betwisten.

Maar het plakkaatje was omgevallen in het hoge gras.  Vandaar onvindbaar.

Kraan open. 

We hebben water. 

Eau potable. 

Koud water.

 

Lucifer aan gasboiler.

Boiler lust geen lucifers.

Ik durf de eigenaars niet te bellen voor instructies; ik wil nu ook niet altijd en overal overkomen als een absolute nul (laat staan op technisch gebied).

Plots zie ik een grote gaston (neen, niet die van gaston en leo, maar een ton gas) in de tuin staan.  Onder het hoedje staat een kraan wel érg uitnodigend naar mij te knipogen.

 

"Als je het maar laat", zegt mijn vrouw met gefronste werkbrauwen.

Jaren huwelijk hebben haar een gefundeerd beeld gegeven van mijn technisch vernuft.  Of mijn stuitend gebrek aan...

Ze draait zich om en gaat richting chalet.

 

Eens ze uit het zicht verdwenen is,  schroef ik als de gesmeerde bliksem de kraan open.

Jaren huwelijk hebben mij geleerd dat eigenzinnigheid soms vruchten afwerpt. Noteer het belangrijkste woord in voorgaande zin: soms.

 

Maar toch.

 

Triomfantelijk steek ik de boiler aan. 

We hebben warm water.

Pijs en vree.

 

****

 

De volgende ochtend moet er zonodig ontbeten worden.

Ik ben Chinese vrijwilliger om de plaatselijke bakker te gaan beroven van brood. 

Broodroof. 

Loopschoenen aan, want links ligt er een slaperig dorpje op nauwelijks 2 kilometer.  In tussentijd kan er een fluitketel het vuur aan de schenen worden gelegd om theewater aan de kook te brengen, tafeltjes dekken en ezeltjes strekken.

 

Ik loop in gestrekte draf de 2 km naar het dorpje. 

Een kerk, een café en een paar scheefhangende huizen.  Geen bakker.  Zelfs geen frituur. 

Als een speer terug, zonder brood.

Mijn vrouw, met de handen in de zij op het terras, ziet mij broodloos aan komen lopen.  Ik roep dat ik naar de andere kant loop, naar het volgende dorp; over wat hebben we het dan, ocharme 3 kilometer?

"Pakt den auto, dan hebben we vandaag misschien nog iets te eten", roept ze me na.

Je moet het haar nageven, ze kan die enkele woorden toch nog net dat randje sarcasme meegeven.

 

Tja, wat zal ik zeggen, dit dorpje had een kerk, een café, en een paar scheefhangende huizen.  Geen bakker.  Zelfs geen frituur.

Ik kom terug gelopen, zonder brood.

Om te vermijden dat mijn kinderen de hongerdood moeten sterven heb ik de auto gepakt en ben naar Marche-en-Famenne gereden. 

 

Wat ze zeggen over luie Walen klopt dus (De Wever knikt instemmend op de achtergrond,  maar zwijgt voor de lieve vrede).

Er staan een paar mensen voor mij aan te schuiven, maar het schiet dus totaaaaaal niet op.  Er wordt geleuterd over voetbal, politiek, kinderen, het weer. 

Ik word met een scheef oog bekeken, wat doet een volwassen man in een kort zwart spannend lycra broekje in onze bakkerij?

 

Broodnodig brood onder de arm kom ik halfweg de voormiddag terug aan de chalet. 

Kind 2 had inmiddels de pot choco al leeggelepeld en en passant zichzelf vol gesmeerd. 

Kind 1 zat met verhit hoofd en razernij in de ogen te Gameboyen. 

Je rijdt honderden kilometers naar een attractief en exotisch landschap, wat doen de kinderen daar? 

Inderdaad, exact hetzelfde als thuis.

 

*****

 

Het was heet in de Ardennen.

Mijn vrouw ordonneerde dat er een zwembad moest zijn. 

En wel nu.

Of neen, liever nog: daarnet!

Opblaasbaar spul gaan kopen, maar te gierig om een pomp te kopen.  Ik beschik als atleet toch over een longcapaciteit van jewelste.

Pompen zijn voor watjes.

VO2-max nog aan toe!

 

Ben drie keer flauw gevallen en heb zes keer gehyperventileerd bij het opblazen van dat immense zwembad.

Zwembad gevuld met koud water, daarna opwarmen met emmers warm water. 

 

Bij het vullen van de laatste emmer merk ik dat de gasboiler blijft branden, zonder dat er warm water wordt afgetapt. 

De boiler brandt en de kraan staat dicht!

Dit noemen ze in vaktermen een explosieve situatie, dacht ik!

 

GAS AF!

 

Ik hoor water spuiten ergens onder de chalet. 

Ik voel me meteen één van de hoofdrolspelers in 'Das Boot', die beklemmende film over onderzeeërs.

Hoofdwaterkraan dicht.

 

WATER DICHT!

 

*****

 

We zitten terug in het stenen tijdperk.

Inmiddels plonzen de kinderen in het zwembad. 

Gejoel. 

 

Taferelen van een gelukkig gezinnetje.

 

Tot plots het Belgisch Leger besluit in actie te komen.  Dat was ook al sinds mensenheugenis niet meer voorgevallen, maar wij waren er bij!  Boven de heuvelrug, waarop onze chalet ligt, komen de F-16 vliegtuigen draaien.  Met een geraas waarbij horen en zien vergaat. 

Ze vliegen zo laag over, dat  je het wit van de ogen van de piloot kan zien. 

We hoefden geen warm water meer bij het zwembadje te doen, de afterburn van de jet deed het halve werk.

De kinderen in razende paniek de bloedhete chalet in gevlucht, om in die bakoven in het smeltende simili-lederen bankstel plaats te nemen.  Tegen dat we ze weer naar buiten hadden gelokt met kleurig speelgoed, kwam Top Gun opnieuw voorbij geraasd. 

De ganse dag door, nu begrepen we waarom die chalet zo goedkoop was.

 

*****

 

Omdat we over gas noch water beschikten, toch maar weer de eigenaars opgebeld. 

Ze herstelden alles naar genoegdoening.

 

Ik vertelde hen over mijn vruchteloze broodtochten.  Ze keken me meewarig glimlachend aan en vertelden dat er een succulente bakker was,  voorbij het rechtse dorpje, amper 2 kilometer verder.

De volgende ochtend loopschoenen aan, naar de bakker, wat is het, ocharme 5 kilometer. 

Opwarming noem ik dat. 

Ik, de afgetrainde loper.

De theepot fluit een olijk melodietje, mijn vrouw staat met de armen in de zij op het terras, Kind 2 is zich vol aan het smeren met choco, Kind 1 verliest van de Gameboy, en ik ben vijf kilometer verder aangekomen aan de bakkerij in kwestie.

 

Wat denkt u?

 

................

................

................

 

 

WEKELIJKSE RUSTDAG.

 

Vijf kilometer terug lopen.

Opnieuw de auto in.

Marche-en-Famenne. 

Daar heb je die gek weer in zijn zwart lycra spannend broekje.

 

*****

 

U denkt dat dit verhaal al voorbij is.

 

Think again!

 

's Nachts liggen de kinderen te slapen.  Wij kunnen niet slapen wegens de hitte.  We woelen en woelen.

De matras heeft ook betere tijden gekend en is overduidelijk getuige geweest van vele oorlogen, schermutselingen en lijf-aan-lijfgevechten. 

Moest deze matras kunnen spreken, dan zou ik ze het zwijgen opleggen....

Omdat het bed een soort centrale kuil heeft, rollen mijn vrouw en ik steeds naar mekaar toe.  Dat is in bepaalde omstandigheden leuk, maar niet als je wil slapen.

Wanneer we uiteindelijk bijna de slaap vatten, breekt er een hels onweer los. We zijn opnieuw klaarwakker.

De elektriciteit valt uit. 

Nu hebben we opnieuw gas en water, valt verdorie de elektriciteit uit!

We horen het vlees voor de barbecue ontdooien in het diepvriesvakje.  De kinderen slapen ongestoord verder.

Tegen half vijf is het getempeest buiten voorbij en is het ganse zaakje in die mate afgekoeld dat we de slaap zouden kunnen vatten. 

 

Zouden kunnen.

 

Zouden kunnen, want net op dat moment brult Kind 1 de ganse chalet bij mekaar; het blijkt de zoveelste oorontsteking te zijn.

 

Leuke vakantie.

 

*****

 

 

Dienstmededeling: zaterdag 19 juni staat uw dienaar, in brede kringen bekend als 'het loopwonder', aan de start van de loopwedstrijd te Wuustwezel, Top Run.  We kruisen er de degens over iets meer dan 10 kilometer. 

Vorig jaar 39 minuten en 9 seconden. 

Dat zal morgen niet lukken, valt te vrezen.

Maar we gaan er alles aan doen om de concurrenten de daver op het lijf te jagen...

 

Commentaren

Ik heb gegierd toen ik "wekelijkse rustdag" las! Grandioos geschreven!

Gepost door: Sandy | 20-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.