01-06-10

De Einzelgänger

De Einzelgänger

 

20 Km door Brussel 2010

 

Voorwoord: neem een kop koffie, thee, cava, cola of wat dan ook ter hand en zet u.

Sta mij toe nog één keer uw gids te zijn....

Waar zal ik beginnen?

Ik stel voor de draad terug op te nemen waar ik hem had achtergelaten: vorige week vrijdag...

 

*****

 

 

Vrijdag 28 mei 2010

 

18u30. Mijn smeekbede voor een afspraak met Tom B, mijn kiné, heeft vruchten afgeworpen.  Ik lig op zijn behandeltafel. 

Doel: geruststelling. 

Dat de rug het zondag zal houden.

Tom probeert mijn bekken te mobiliseren; elke keer hij er druk op uitoefent, schiet er een elektrische schok door mijn rug.

Dit is niet goed.

Ik bijt op mijn tanden, en wil vooral niet toegeven dat het pijn doet.  Want wie weet zegt Tom dan dat het over is wat betreft mijn deelname aan de 20 Km.

Maar hij merkt het en zegt dat ik hem wel moet helpen en eerlijk moet zijn over de pijn.

Toch krijg ik van Tom B. groen licht, met de wijze raad het kalm aan te doen en te zien wat mogelijk is.

Tot besluit nog wat Redcord, maar het gaat me niet goed af.  Ik ben er met mijn gedachten niet bij...

 

*****

 

Zaterdag 29 mei.

 

8u30. Ik sta op met een pijnlijke rug.  Daar word ik niet vrolijk van.

Ik twijfel of het haalbaar wordt. 

 

16u.  Ik kan de twijfel niet meer verdragen en besluit een looptestje te doen. 

400 meter = 400 pijnscheuten in de onderrug.

Ik buig het hoofd.

Dit is ondoenbaar.

Als elke landing pijn doet, zelfs tegen 10/uur, dan betekent dat morgen 2 uur lang pijn, 20.000 pijnscheuten.  En dan gaan we uit van het feit dat de pijn niet verergert.

 

18u.  Ik bel mijn vriend Tom.  Hij hoort mijn mentale noodkreet en snelt ter hulp.  Hij geeft me een flesje bronwater uit Lourdes.  Maar vermits ik me in het verleden al teveel bezondigd heb aan blasfemie, vrees ik dat ik op niet veel goodwill hoef te rekenen hierboven, bij degene Wiens Naam ik al te veel ijdel heb gebruikt, vooral in combinatie met 'verdomme' en 'miljaar'.

 

21u.  Vijf keer heb ik mijn GSM al in de hand gehad om een bevriend loper, nummerloos, te bellen en hem mijn borstnummer te verkopen.  Vijf keer druk ik op het rode knopje.

22u.  Ik overweeg om te frauderen.  Hoe kan ik er voor zorgen dat mijn chip over de drie registratiematten (start, 10 km, finish) gaat, zonder mijn pijnlijke rug? 

Een andere loper inschakelen?

Of openbaar vervoer?

Dat kan ik niet met mijn, doorgaans erg speelse, geweten in overeenstemming brengen.

Wanneer ik later in het bejaardentehuis zit, zal je zien dat ik alles Alzheimergewijs vergeten ben, BEHALVE dat ik tijdens editie 2010 van de 20 door Brussel heb gefraudeerd. 

Dat wil ik mijn kleinkinderen niet aandoen. 

Dat grootvader met zijn 70 medailles van de 20 Km door Brussel rond zijn nek zit en altijd over de medaille van 2010 zit te wrijven en kwijlend zit te mompelen:

"Dedju toch, lafaard, dedju toch!"

 

*****

 

Zondag 30 mei.

 

De dag des oordeels.

 

Tijdens de nacht ben ik een paar keer wakker geworden.  Telkens grijp ik naar die éne plaats op mijn onderrug.  Telkens is de pijn er nog.

 

8u30.  De rug voelt miniem beter.  Of beeld ik me dat in?

 

10u.  Ik vertel mijn vrouw dat ik forfait geef voor de 20 Km door Brussel.  48 jaar en ik zou wel kunnen janken.

 

10u en enkele seconden.  Mijn vrouw neemt een kordaat besluit. 

 

*****

 

Intermezzo.

 

Mijn vrouw is een kordate vrouw.  Die van aanpakken weet. 

Ik geef een voorbeeld.

Ooit kocht ze in de IKEA een keukentafel.  De autokoffer bleek iets te klein voor de tafel.

En natuurlijk geen touw bij om de koffer toe te binden.

Mijn vrouw heeft een medische achtergrond.  De koffer werd dus toegebonden met behulp van een reep medische kleefpleister. 

Op de ring van Antwerpen, ter hoogte van het Sportpaleis (waar die vervelende stootranden liggen), lost de kleefpleister en wipt de tafel uit de koffer, knal de autoweg op.

Mijn vrouw stopt ijskoud op de pechstrook en gaat doodgemoedereerd de tafel oprapen. 

Gierende banden, geclaxonneer, file tot in Barcelona, maar de tafel werd (op gevaar van eigen leven) gerecupereerd.  Er stond zelfs een afdruk van een autoband op de kartonnen verpakking.

Zo kordaat dus.

 

*****

 

10u en enkele seconden.  Mijn vrouw neemt een kordaat besluit. 

"Jij gaat lopen, anders vergeef je jezelf het nooit."

"Jog, wandel, wat dan ook, maar je gaat."

En ze trok haar medische kaart. 

"Ik zal je pijnstillers meegeven.  Genoeg om een olifant plat te leggen."

"Als het kaboem van het kanon klinkt, dan volg je gewoon de rest.  Als er veel lopers in jouw richting komen, dan moet je naar de andere kant."

"Capice?"

 

*****

 

10u30.  Pasta.

11u. Per fiets door de regen naar het verzamelpunt voor de busreis naar Brussel.  Mijn jeans is zeiknat.

De lopers druppelen binnen.  Wat zien ze er allemaal afgetraind uit.  Ik kan het bijna niet verdragen.  Ik sta hier met 70 trainingskilometers in de benen de laatste 4 weken.  En de 6 weken daarvoor niets, nada, niente.

En met een pijnlijke onderrug na een verkeerd maneuver dinsdag laatstleden.

Het is om te huilen.

 

11u30.  De bus vertrekt.

Ik zeur iedereen, die niet snel genoeg is om me te ontlopen, de oren van de kop.

Mijn voornemen is om in Brussel te beslissen of ik al dan niet zal starten.  Ik schuif het beslissingsmoment telkens verder voor mij uit.

IMG_0682

 

 

 

 

11u50. File op de E-19.  Ik hoop dat we niet op tijd in Brussel geraken.  Dan heb ik toch een uitvlucht.  Het was overmacht, mijnheer de juge!

 

12u00.  De file + de uitvlucht is weg.

 

13u07.  Brussel.  De bus heeft een parkeerplaats gevonden naast de Tervurenlaan.  Tervurenlaan, dat doet een belletje rinkelen, maar ik kan het niet thuisbrengen.

 

13u10.  Ophalen borstnummer en chip.  1382.

 

IMG_0692

IMG_0695

 

 

 

 

 

13u20.  Vestiaire: luchtvaartmuseum.  Wat krijgen we nu? Mijn vliegtuig staat niet meer op de vaste standplaats.  Dat brengt me uit evenwicht.  Weer een stukje traditie weg. 

Is dit een voorteken?

Ik kleed me om.  En besluit om een T-shirt en een blauwe PMD-zak over mijn loopkleding aan te trekken als bescherming tegen wind en regen.  Ik troggel nog een KBC-pet af van een of ander promomeisje.

Ik ontmoet de ploeg van de Erasmushogeschool.  En moet hen bekennen dat ik dit jaar niet meer onder hun vlag loop.  Maar ik voeg er aan toe dat dat voor hen een goede zaak is, want ik zou het gemiddelde resultaat alleen maar verknallen.

In het minuscule binnenzakje van mijn loopbroekje steek ik veiligheidshalve het groene armbandje dat recht geeft op gratis openbaar vervoer.  Zo geraak ik desnoods bij uitval terug in het Jubelpark. 

Medisch plan: twee bruistabletten Dafalgan een kwartier voor de start oplossen in een half flesje Evian.  In mijn loopbroekje nog een tube met zuigtabletten Dafalgan.  Desnoods per 5 km een zuigtablet.

Bij het buitengaan uit de kleedkamer staat iemand van de organisatie met twee chips in de hand te zwaaien.  Qua paniek kan dat tellen als je je chip nergens meer kan vinden. 

Ik kijk nog even naar mijn chip aan mijn rechtervoet. 

Zit er nog.

 

Ik durf niet op te warmen. 

Bang om nu al nodeloos pijn te moeten lijden.

Waar ben ik in godsnaam mee bezig?

IMG_0744

 

 

 

 

 

 

14u20.  Ik ga naar de kleine box vooraan Wave 1, waar de 1500 eersten van vorig jaar staan.  Achter ons Wave 1, 10.000 briesende lopers, als stuwraket.   Het is een drietrapsraket, met nog twee Waves van 10.000 moedigen.

De kleine box: hier sta ik volgend jaar sowieso niet.

 

Wat is het plan?

Er is geen plan, hoogstens het 'plan van de wanhoop'.

Elke kilometer evalueren.  Van Rode Kruispost naar Rode Kruispost.  We hebben alles en niks te verliezen.  Het is nu, of nooit.   Vandaag is het Brussel.   Desnoods wandelen, maar die 17de medaille moet mee naar huis. 

Peptalk.

Afgang, ja.

Opgave, nee.

Het is bibberen onder de bogen van het Jubelpark.  Mijn PMD-zak flappert, terwijl ik sta te rillen van de kou, mijn pinken zijn gevoelloos.  Verkleumde lopers zoeken warmte bij elkaar.

Er worden rondjes gelopen om warm te blijven.  Ik durf nog steeds de looptest niet aan.

Plots komt Joelle Milquet, u weet wel,  "Madame Non", door onze box gestapt.

"Vous ne courez pas?", vraag ik haar in de vlucht.

"Non."

Typisch.

 

Stilte voor de storm

IMG_0702

 

 

 

 

*****

 

Slavenkoor van Nabucco.  En dan is de Bolero van Ravel aan de beurt. 

Traaalalalalalalalalalalaaaaaa, tralalalalalalalalalalaaaaa, tralalalalaaalaaaa, enzoverder.

En ergens halfweg de Bolero neem ik mijn flesje Evian en doe er twee bruistabletten Dafalgan in. 

Een Franstalige loper spreekt me aan.

"Dopage?"

Ik lach groentjes.  En vertel hem in grote lijnen wat er aan de hand is.  En ik snoef over mijn 17de opeenvolgende deelname.

Blijkt dat hij zijn 29ste opeenvolgende keer meeloopt. 

Ook dat nog. 

Afgetroefd in het snoeven; dat dit de grootmeester der snoeverij ook nog moet overkomen...

 

Ik gooi mijn blauwe plastic zak weg.

En dan jaagt de nijdige wind de slagregen onder de bogen van het Jubelpark door en geselt de lopers; een kreun gaat door de gelederen.

 

Zo meteen is er de start.

Nog maar enkele seconden.

20 uitzichtloze, barre kilometers voor mij.

 

****

 

15u. En plots bewegen we.

Geen kanonschot!  Wellicht omdat de drie Waves verschillende starttijden krijgen.

We bewegen!

En de eerste 500 meter, tot aan de startmat, is het vertwijfeld registreren wat de rug doet. 

Pijn, ja, maar te harden.

Op de startmat druk ik mijn chrono op.

En besluit om tegen de pijngrens aan te lopen.

 

 

Sfeerfoto's van bekenden...

IMG_0706

IMG_0722

 

IMG_0728

IMG_0705

IMG_0709

 

 

 

 

Wetstraat.

Kilometer 1 niet gezien.

Koninklijk Paleis.

Kilometer 2 niet gezien.

En ik voel elke landing, maar het is doenbaar.

Ik kan harder, maar ik durf niet.  Langs alle kanten schieten lopers me voorbij.  Ik bedwing me om mee te gaan.  Vroeger reageerde ik altijd, nu is de focus op mijn gevoel.

 

Drankpost 1.

Ik gooi mijn T-shirt weg.  Een beetje drinken.  Mijn KBC-pet bevochtigen en verder.

Kilometer 3.  12 minuten 24 seconden.  4 minuten 8 seconden per kilometer.  Dit kan niet.  Dit is onmogelijk.  Dit kan ik nooit volhouden.

 

De tunnels in de Louisalaan.

Bergaf maakt mijn rug me meteen duidelijk dat ik niet moet proberen te versnellen.  Bergop mag het.  Ik loop gecontroleerd. 

Derde tunnel uit.  Ik ben zo fris als een hoentje.

 

Kilometer 5 rond de 21 minuten.  4 minuten 12 seconden per kilometer.  Alles onder controle.  Ik mag vooral niet teveel op en af voetpaden springen, dicteert de rug.

Nu begint de eerste beproeving.  De klim naar het dak van de wedstrijd.  Van de Louisalaan, via de Dianalaan naar de Panoramalaan.  Van pakweg 50 hoogtemeters naar ongeveer 115 meter.  Een groot gedeelte daarvan door de groene long van Brussel, het Terkamerenbos.

We klimmen verder door het  Terkamerenbos.  En voor ik het weet zijn we aan kilometer 7.  Weer Spa en nog een andere traktatie in de vorm van Afrikaanse beats. Nog meer fijn nieuws: de rug wordt niet slechter, neen, eerder beter.  Maar ik durf de gashendel toch niet verder open te draaien.

En dank zij  de vele deelnames weet ik perfect wat er me nog te wachten staat.  Afwisselend klimmen en dalen.

 

Kilometer 10.  Volgens Spa op 42 minuten 23 seconden, maar de mat ligt een honderdtal meter voor het 10 Km-punt.  Dus pakweg 43 minuten.  Hier neem ik een zuigtablet Dafalgan, om me te wapenen voor de rest van de tocht.  Een zuigtablet hijgend opzuigen is een moeilijke discipline (hier stond eerst iets vulgairs, vorm zelf een zin met de volgende sleutelwoorden: hijgen, zuigen, Zweedse blondine).

Nu blijft het klimmen tot kilometer 11, de Terhulpsesteenweg, de tweede hoogste piek in de wedstrijd.  Maar dan is het zwaarste stuk van het eerste deel achter de pijnlijke rug.  En ik moet toegeven dat de pijn in de rug quasi weg is.

Dalende kilometers tot kilometer 14.  Hier kan ik enkele snelle kilometers maken, maar om mijn rug te sparen loop ik ook hier met de handrem lichtjes op.  Dit heeft als voordeel dat ik wat kan recupereren om zo iets frisser de finale aan te vatten. 

 

Kilometer 14, Boulevard de Souverain op  1 uur 0 minuten en 28 seconden.  Ik verwacht elk moment dat het licht definitief zal uitgaan.

 

Kilometer 15. Spa.  Onder de 1 uur 5 minuten.  Om de kaap van anderhalf uur te halen, heb ik nog 25 minuten voor de 5 laatste kilometers.

Dat zou verdorie wel eens kunnen lukken.

Als het licht niet uit gaat.

Hallucinant.

Dit gaat niemand geloven.

Ik al in de eerste plaats niet.

Een drumband maakt een zeer opzwepend kabaal!

 

16 km op 1 uur 9 minuten.  Schandalig vergeleken met mijn tijden op de 10 mijl.  Maar dit is wel Brussel.  Quasi ongetraind, met een kaduke rug.

 

De Tervurenlaan.  Kilometer 17.  Deze derde klim, iets meer dan 1 nijdige kilometer, is de scherprechter van de wedstrijd.  Hier ben ik al dikwijls ten onder gegaan.  Vorig jaar verknoeide ik hier mijn wedstrijd.  Normaal maak ik hier minstens één knieval.  Dit wordt normaal gesproken de traagste kilometer, maar tot mijn verbijstering blijf ik relatief mooi in mijn tempo en haal zelfs een hoop stervende zwanen in.  Nog nooit was ik zo lucide op de Tervurenlaan.

Jongens, jongens, wat is dit allemaal?

Veel publiek langs de kant.

IMG_0756

 

 

 

 

 

 

Na het vagevuur van de Tervurenlaan, door de pijngrens, op weg naar de staat van genade:  triomferen op de heilige grond van de Esplanade van het Jubelpark.

 

Kilometer 18: 1 uur 20 minuten.  Nu kan het enkel nog fout gaan als ik getroffen word door een meteoriet.

Ik kijk toch geregeld even naar boven...

Nog 10 minuten voor twee relatief makkelijke kilometers.

Via de obelisk en Montgomery.

En ik haal die twee kilometer op 8 minuten 44 seconden.

 

 

Finish!

Wat een triomftocht! 

Wat een onwaarschijnlijk verhaal!

 

1 uur 28 minuten 44 seconden.

1 uur 28 minuten 44 seconden.

1 uur 28 minuten 44 seconden.

 

De omroeper wordt gek. 

"Et voilà le finish de Mark Peeters, Monsieur 20 Km de Bruxelles!!!!"

Cameraploegen vallen over mekaar heen, maar helaas, ik heb een exclusiviteitscontract met Sporza, dus wijs ik interviews van VTM, RTL, RTB en TV Brussel van de hand.

 

*****

 

De aankomstzone.

Normaal strompel ik hier, op zoek naar mezelf, adem, drank, eten, suikers, verkoeling...

En nu ben ik zo euforisch dat ik met de armen in de lucht al Yes-roepend door de aankomstzone wandel. 

Pathetisch, ik besef het.

Ik smokkel een aantal repen Mars. 

Ik steek ze vooraan in mijn loopbroekje, waar de repen een erg suggestieve bult vormen.  Eén van de Marsmeisjes kan haar ogen niet van mijn heum ..... repen Mars houden...

Ze keek raar op toen ik feestelijk in mijn loopbroekje greep en er een reep Mars uit toverde.

Suikers!

Ik worstel met een weerbarstige fles Spa.  Heb hulp moeten inroepen van een omstaander om de fles open te krijgen.

 

Medaille 17 in ontvangst genomen.

Nog twee sinaasappels gesmokkeld en deodorant.

 

*****

 

Legermuseum.

Omkleden.

Ik kom binnen en roep:

"Who's the man?"

Uit een slordige 1800 kelen (de andere kelen lopen nog) klinkt het:

"Mark is the man!"

 

Een wilde polonaise breekt los. 

Ik word op de schouders gehesen en de ganse zaal in triomf rond gedragen. 

Confetti daalt neder. 

Iedereen wil me de hand schudden, vrouwen vragen of ik hen wil bezwangeren en een kind wil schenken, maar ik moet beleefd weigeren (mijn rug, ik mag er niet aan denken!?!).

 

*****

 

Mark is toch ook wel een beetje moe.

Maar de endorfines razen door het lijf.

Ik bel mijn vrouw, mijn zus, mijn kiné, mijn vriend Tom, Herman Van Rompuy, de ganse wereld!

Iedereen is flabbergasted. 

Bij het omkleden blijk ik mijn trui en T-shirt kwijt te zijn.  Moet ik enkel met een dun regenjasje rond de stoere bast naar buiten?

Trui gevonden. 

Drie stoelen verder. 

Waar zat ik met mijn gedachten daarstraks?

 

*****

 

Richting bus.

Ik kan het nog altijd niet geloven.

Ik moet proberen de andere kant van het parcours te bereiken.  Maar omdat Wave 2 en Wave 3 respectievelijk 6 en 12 minuten later gestart zijn dan Wave 1, is het nog een drukte van jewelste op het parcours. 

IMG_0765

IMG_0764

 

 

 

Oversteken kan niet wegens de drukte.

De enige mogelijkheid is een eindje mee te joggen met de lopers (in jeans en met rugzak!) en zo het parcours te kruisen.

 

IMG_0775

 

 

 

 

*****

 

De bus.

Ik neem een cola.

Geen light.

Neen, een echte.

Suikers.

 

IMG_0785

 

 

 

 

 

 

 

De lopers verzamelen terug aan de bus.

Het gonst indianenverhalen.

Maar het strafste indianenverhaal heb ik te vertellen.

Ik sta op te scheppen tegen iedereen die niet snel genoeg is om mij te ontlopen.

En omdat iedereen moe is, ontsnapt niemand.

 

 

 

*****

 

Zaterdag dacht ik definitief de schoenen aan de haak te hangen. 

En dan haal ik zondag zo'n stunt uit.

Ik denk dat de ingehouden eerste wedstrijdhelft gezorgd heeft voor een frisse tweede wedstrijdhelft (nauwelijks 2 minuten 44 seconden trager).

De mentale boost die ik kreeg omdat de rug het hield, gevolgd door een tweede toen bleek dat ik zowaar een goede tijd kon laten optekenen, heeft me tot dit resultaat gebracht.

 

*****

 

Ik zit in Café De Gelmel.

En voor mijn neus staat een donkere Leffe te parelen.

De Leffe knipoogt naar mij.

1 uur 28 minuten 44 seconden.

11 seconden sneller dan vorig jaar.

Plaats: 1888.

En van de 17 deelnames is dit nummer 9 onder 1 uur 30 minuten.

En zo mijmer ik over de laatste weken en dagen, waar stress en blessures me tot aan de rand van de mentale ondergang brachten.

In gedachten verzonken roept mijn geest wedstrijdbeelden op, terwijl mijn lichaam nazindert van de zware beproevingen.

 

Café De Gelmel.

Rondom mij mensen die niet weten hoe bitterzoet de pijn is na de wedstrijd. 

Ik ben alleen.

Een Einzelgänger.

 

 

En nu heb ik de enige, échte reden gevonden voor dit eclatante succes.

Deze wonderlijke editie heb ik vooral te danken aan mijn vrouw.

Zij heeft mij aan de start gebracht.

De rest was kinderspel.

 

medailles

 

 

 

Foto's: Leo Gabriëls, waarvoor mijn oprechte dank.

Commentaren

Marc, merci voor dit geweldig mooie verslag, de tranen springen me weer spontaan in de ogen. Ik deed voor de eerste keer mee, en ik durfde zelfs niet te dromen van een finish onder de 2 uren, maar het is met verdomme wel gelukt ! Elk jaar wil ik aan die start staan, zo'n mooi loopfeest !

Gepost door: Els Van der Kaa | 01-06-10

Reageren op dit commentaar

prachtig verslag van een doortastend atleet,17 deelnames en nog altijd in dat eerste vak...gewoon prachtig.
En ik ga vanaf nu regelmatig proberen die verslagen allemaal te gaan lezen!
en voor die fotos ,dat is met alle plezier gedaan ,een hobby die begint uit te groeien tot kleine obsessie
in ieder geval proficiat en bedant voor dit geweldig verslag

Gepost door: Leo Gabriels | 01-06-10

Reageren op dit commentaar

Mirakel Het is een mirakel! Brand een woud kaarsen, slacht een klas maagden, draag bij je volgende trainingen een paardenharen (thermo)hemd onder dekleding, doe in ieder geval wat nodig is om bij de verantwoordelijke godheid in het gevlei te blijven, want een oppermacht die zulke wonderbaarlijke wederopstandingen kan bewerkstellingen, moet men niet tegen zich hebben.

Gepost door: rencapy | 01-06-10

Reageren op dit commentaar

Prachtig verslag! Ik heb nog vaak aan "klisoor" gedacht bij de start. Zou hij er staan of niet? Zo te lezen heb je gevlogen. Geef die vrouw van jou maar een dikke knuffel, ze kent je blijkbaar goed. Of ze zag het niet zitten om de komende 365 dagen met een gefrustreerde loper in huis te zitten, dat kan ook :-)

Gepost door: Sandy | 01-06-10

Reageren op dit commentaar

G E W E L D I G Waaaauw, dikke proficiat je hebt jezelf en alle lezers overtroffen!! Blijven lopen en nooit opgeven!

Gepost door: katja | 01-06-10

Reageren op dit commentaar

proficiat pijnstillers en adrenaline , een behouden start en ideaal loopweer , zo raak je aan een mooie tijd . En nu herstellen zodat je volgend jaar in Brussel nog sneller gaat .

Gepost door: roadrunnerke | 02-06-10

Reageren op dit commentaar

Marc,
proficiat met je prestatie na zoveel blessureleed! Prachtig verslag ook: ik stuur het per mail door naar alle AVN-leden.

Gepost door: Hild Hillen | 02-06-10

Reageren op dit commentaar

knap ! Door jouw verslag beleefde ik "mijn 20 km van Brussel" ook terug helemaal opnieuw. Het is echt heel knap van jouw dat je met zoveel pijn toch zo'n schitterende tijd haalde. Zelf ben ik ook kontent. Ik heb 14 minuten beter gelopen dan vorig jaar. Als ik elk jaar zoveel minuten verbeter dan zal ik pas over een jaar of 5 jouw kunnen verslagen.......dream... dream.

Gepost door: Danielle | 02-06-10

Reageren op dit commentaar

20 km van brussel Marc, gefeliciteerd met je prestatie. Ik kan geloven dat jezelf heel tevreden bent. Ikzelf loop al meer dan 3jaar niet meer. Vanop afstand en met pijn in het hart volg ik de wedstrijden .

Gepost door: Rit Van Aert | 02-06-10

Reageren op dit commentaar

Bangelijk Mark! Wat een combi van EPO, CERA en Defalgan et heel veel doorzettingsvermogen al nie kan doen ;-)

We zoeken nog een verslaggever van onze fietsescapades in Italie deze zomer .... interesse?

Gepost door: Jakke Diesel | 02-06-10

Reageren op dit commentaar

Schitterende prestatie en wat een mentale coaching van uw echtgenote !

Gepost door: stef | 29-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.