28-05-10

Perpetuum mobile

Perpetuum mobile

 

De eeuwigdurende beweging.

Of is het hier eerder: perpetuum immobile.

 

Woensdag 26 mei.

Plots zijn we weer een jaar verder.

Staan aan de vooravond van dé wedstrijd van het jaar.

Was editie 2009 van de 20 Km door Brussel, alweer 52 weken geleden? 

Ja, zo blijkt.

 

En vorig jaar had ik een dure eed gezworen.  Tegen editie 2010 zou ik nog scherper staan, zo scherp als een knipmes meer bepaald, en zouden er nog veel meer trainingskilometers op de teller staan.

Ik zou naar de wedstrijd toeleven als een pater.  Kuisheid geestelijk (enkel studie en contemplatie) én lichamelijk (geen seks, noch zelfbevlekking, maar Spartaanse training).

 

Eén doel had ik voor ogen:  de ultieme wedstrijd lopen.  En en passant mijn wedstrijdrecord aanscherpen en u allemaal met verstomming slaan.  Ik zou uw loopgod worden, minstens.  Met minder zou ik niet tevreden zijn.

 

En waar staan we nu?

Een jaar verder.

En dat is het enige wat klopt van al het vorige.

De rest is als los zand tussen mijn vingers weggeglipt.

Ik weeg een kilo of 3 zwaarder dan vorig jaar (en heb nu vooral niet de gore moed te beweren dat dit een gevolg zou zijn van de toegenomen spierbundels van het spierkorset dat opgebouwd werd door eindeloze Redcord-oefeningen).

Neen, dames en heren van de jury, dat is een gevolg van vreet- en zuippartijen gecombineerd met niet-lopen omwille van eindeloze blessurelast.

Mijn BMI is dus ook helemaal om zeep. 

Om nog wat zout in de wonde te strooien heb ik even de volgende berekening voor u gemaakt.  Om mijn BMI terug op het niveau van vóór mijn blessure te brengen, zou ik 5 cm lichaamslengte moeten winnen.

 

Iemand een suggestie?

 

U zegt?

Me ophangen?

Verleidelijk, maar neen (strikte vertaling van: Tempting, but no).

 

Leven als een pater?

Véél trappist gedronken, dat wel. 

Kuisheid? 

Foute interpretatie aan gegeven; ik heb vooral het kuisen gemeden als de pest: geen stofzuiger aangeraakt, wat ben ik toch een dweil....

 

Over trainingskilometers kunnen we kort zijn.

Dat slaat helemaal nergens op.  Valt uit te drukken in centimeters.

 

Het is allemaal zo zinloos.

 

Zal ik het dan maar opbiechten?

Dinsdag ben ik er in geslaagd om mijn rug weer helemaal om zeep te helpen door stomweg een houten kist in een auto te laden. 

Ik kon de moed niet opbrengen om het dinsdag al hier te melden.

Woensdag van pure miserie hulp gezocht bij Wouter, assistent van mijn vaste kiné, Tom, die op dit eigenste moment golfballetjes slaat in Spanje. 

Hier stond eerst iets denigrerends over golf, maar ik kon me nog net bedwingen...

Bleek dat mijn bekken, heiligbeen, heup, kortom de ganse santenkraam weer compleet uit  balans stond.

Alles weer recht gezet, maar de pijn is nog bijlange niet weg.  Sterker nog, woensdagnamiddag doet het nog een stuk meer pijn dan deze ochtend.

 

*****

 

Intermezzo.

Een vriend van mij, Scandinaviër, heeft ook een rugprobleem.  Hernia.  Heeft ie opgelopen toen hij plat op de rug op het voordek van een speedboot lag, die tegen ongeveer Mach 3 over een biljartlakenvlakke zee aan het snellen was, en toen was er dat ene, kleine golfje...

SMAK!!!

Ik loop een rugprobleem op door me helemaal klem te lopen en één domme houten kist op te tillen....

Verschil moet er zijn.

 

Doet me trouwens denken aan het triatlondebuut van een vriend/loper.  Na jaren saai en eentonig lopen, ging Wim een nieuwe, frisse uitdaging aan.  Hij ging zich wagen aan triatlon.

Trainen is dan zinvol.

De eerste training werd een zwemtraining.  Wim komt fluks vanuit de kleedkamer het zwembad binnen, waar hij (nog voordat hij ook maar één druppel water heeft gezien) feestelijk onderuit schuift en keihard op zijn bebadmutste achterhoofd knalt.  Letterlijk knock-out. 

Ziekenhuis in met een zware hersenschudding.

Exit triatlon.

Nog maanden hoofdpijn gehad, telkens hij ging lopen.

 

Trouwens mijn vriend Tom heeft, in het pré-achillestijdperk, ook een opstoot van triatlonitis gekend.  Voor een sloddervos is dat de ultieme sport.  Je hebt van alles nodig qua gerief (helm, fiets, sleutels, diverse schoeiselsoorten) en dat gerief moet perfect in orde zijn. 

Tom zijn gerief is altijd in staat van verval, als het al niet zoek is. 

Zijn eerste kwarttriatlon heeft hij nog compleet kunnen afwerken, de tweede was het al van dat.  Lekke band bij het begin van het fietsen (en 's avonds nog eentje, op weg naar huis).

 

*****

 

Donderdag 27 mei

 

Al wat beter, maar de twijfel blijft.

Was het al een huzarenstuk om aan de start te verschijnen van 's werelds mooiste, dan is het nu wel hééééééél precair geworden.

Nu ja, starten zal wel lukken.

Joggen ook nog wel.

Maar hoe ver zal ik joggend geraken?

Zal ik het Jubelpark ooit terug zien?

En vooral, wat zal de schade zijn?

Ik heb het gevoel dat het allemaal nutteloos is geweest, een begoocheling.  En sterker nog, als dit mijn (loop)toekomst is, met steeds een zwaard van Damocles boven het hoofd, dan moet ik me dringend gaan bezinnen...

Zal ik het Jubelpark überhaupt ooit terug zien?

 

En ja, mirakels bestaan niet.

 

*****

 

Vrijdag 28 mei.

 

Een mens heeft af en toe een relativerende toets nodig. 

Maar ik kan die maar niet vinden op mijn toetsenbord.

Even proberen, toch...

¥  ß  £  ‡  ₧  ∞  ∂  ∑  №  TM  Ω  ₪  א 

 

Neen, ik vind de relativerende toets niet.

 

 

Even wat relativerends op een rij:

Ik had dit rugprobleem ook vandaag kunnen oplopen, en dan was het finaal een streep door de wedstrijd.

Dat klopt.

Voelen we ons vandaag trouwens niet een stuk beter?

Dat klopt ook al.

Hebben we onze kiné Tom niet opgevorderd vanuit Spaanse oorden, om het loopwonder vanavond bij te staan?

Alweer klopt dat als een zwerende vinger.

Is het dan zo erg om één keer traag de 20 Km door Brussel te lopen.

Wij willen de vraagsteller waarschuwen dat ie zich bij deze op erg glad ijs begint te begeven.

Zijn er geen ergere dingen in het leven dan één keertje de 20 Km door Brussel te missen?

Vraagsteller is bij deze bewusteloos geslagen....

 

*****

 

Vanavond komt mijn kiné Tom terug thuis van zijn solo-reisje/golfstage in Spanje.  Ik ben op mijn knieën gaan zitten voor zijn vrouw en heb haar gesmeekt opdat zij hem zou willen overtuigen zijn sombrero aan de kant te leggen en mijn rug tot de orde te roepen.

In de hoop dat hij mij zal zeggen:

"Mark je bent een kleinzerig watje.  Die rug is gemaakt voor de 20 Km.  Ga heen en vermenigvuldig u..."

 

Er bestaat natuurlijk altijd de mogelijkheid dat hij zegt:

"Veto! Thuisblijven!"

 

Dan ga ik toch.

Après dimanche, le déluge....

 

*****

 

 

Ik draag deze doornenkroon

op mijn leugentroon.

Vol gebroken gedachten

die me versmachten.

Onder de vlekken der ouderdom

worden gevoelens doofstom.

 

(Hurt, Johnny Cash, erg vrije vertaling)

 

 

Vrienden lopers (M/V):

 

Succes allemaal zondag.

Behouden vaart.

Hvelreki.

 

Commentaren

wat is erg Het zou natuurlijk jammer zijn als het niet zou gaan . Maar er zijn toch ergere dingen dan dit . Zet je zinnen op een volgend doel , ik weet het is makkelijk praten , maar 20km is niet niks hé ?
Moest je toch starten , megaveel succes en probeer toch wat te genieten .

Gepost door: roadrunnerke | 28-05-10

Reageren op dit commentaar

Ik begrijp je zoooo goed... Relativeren is een mooi ding als je het kan, maar op sommige momenten moet je gewoon eens keihard vloeken.

Ik kon dit jaar Antwerpen niet mee lopen omdat ik naar een feest moest (familiale verplichting). Ik zou alle fun tussen de vrienden missen en was daar eveneens ziek van. Wéken op voorhand al. Maar weet je wat? Ik heb het overleefd. Het was géén ramp.

Ik hoop voor jou dat je kiné goed nieuws brengt en dat je zondag fris en monter aan je tocht kan beginnen. Ik zal in elk geval duimen en in gedachten loop je met me mee. Mss ga ik dan wat sneller :-)
Indien het niet kan, moet je je blik verder richten. Je moet. En dat gaat je lukken.

Leuke blog, trouwens. Geweldige schrijfstijl!

Gepost door: Sandy | 28-05-10

Reageren op dit commentaar

wel een snel perpetuum... heb ik dat nu goed opgezocht !? 1.28.44 !!!! Man man, om het eens met de woorden van een ander te zeggen ; er zijn mensen die een lichaamsdeel willen afstaan voor zo een tijd. Alleszins van harte Proficiat !

Gepost door: pajotter | 30-05-10

Reageren op dit commentaar

Misschien is het naief, maar ik hoop toch dat je rug je twee maal door de triomfboog heeft weten te dragen en je ook nog in staat stelt om er een fraai verslag over te schrijven.

Gepost door: Rencapy | 31-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.