25-05-10

De Daltons

De Daltons

 

Dinsdag 25 mei.

Nog maar enkele dagen en dan is het zover.  De 20 Km door Brussel 2010.

Elke dag is nu de laatste dag. 

Vandaag is het de laatste dinsdag voor de wedstrijd, morgen de laatste woensdag.

 

Maar elke dag kan ook letterlijk de laatste zijn. 

Morgen mijn laatste duurloop. 

Als er dan iets fout loopt, dan is het meteen een dik kruis over de wedstrijd.

 

*****

 

Gisteren stond ik bij de bakker aan te schuiven.  Er komt een mevrouw binnen en die begint me daar een scheurende hoestbui ten beste te geven. 

Het leek wel Doc Holliday. Om u gegoogel te besparen: Doc Holliday was een pistoolheld in het Wilde Westen (Gunfight at the O.K. Corral), die leed aan tuberculose en dus kuchend door het schietgrage leven ging.

Enfin, mevrouw was haar longblaasjes aan het uithoesten.

Heelder stammen kwaadaardige bacillen kozen het vrije luchtruim, richting mijn neus.

En ik ben wel een loper, maar ik wens wel geen loopneus....

Dus twaalf minuten de adem ingehouden.

Of toch bij benadering.

 

*****

 

Zaterdagvoormiddag opnieuw een lange duurloop afgewerkt. 

Maar vergeleken met woensdag was het nu erg warm. 

Het zweet gutste en ik moet toegeven dat ik zware benen en kuiten kreeg tijdens de lange duurloop.

Met 1 uur en een kleine 21 minuten toch 1 minuutje sneller gelopen dan afgelopen woensdag, hoewel dat niet de onderliggende gedachte was.

Maandag, Pinkstermaandag, voorlopig de warmste dag van het jaar, vurige tongen nog aan toe, was goed voor 1 uur en 8 minuten, weliswaar op de korte versie van de langste duurloop.  Bij momenten heb ik getracht het tempo wat op te trekken, maar dat was toch niet evident.

 

*****

 

Ik ken iemand die Heins heet. 

Heins als achternaam. 

Het aantal rottige opmerkingen die die persoon te verwerken krijgt in de ketchup-sfeer zijn waarschijnlijk ook niet te tellen.  En je hoort het niet dat het met een s is.

Nu ja, er komt bij mij iemand in de winkel die Winkler-Prins heet.  Zoals de encyclopedie. Surft veel naar Wikipedia.

En Asbreuk. 

Dan vraag je je af wat er in het verleden misgegaan is.

Schön. 

Met de achternaam.  En lelijk als de nacht.

En iemand die Van Der Kloot heet. 

Ook geen cadeau.

Een vroegere kennis van mij moest met de naam Henri Van Der Kloot door het leven. 

Wij noemden hem Honoré de Balzac. 

Wij hadden teveel tijd, denk ik.

 

*****

 

In het loopwereldje heb ik me een paar jaar de tanden stuk gebeten op een loper, een wat oudere meneer, die een erg eigenaardige achternaam droeg:

'Scmzonciek'. 

Ik kan er een paar medeklinkers naast zitten, maar het zat in die richting.  De mens had een robuuste Slavische kop, donkere woeste ogen en een ijzeren karakter. 

Toen ik hem na diverse pogingen op een zondag eindelijk klop op een wedstrijd over 10 mijl, hoorde ik hem in de kleedkamer achteraf zeggen (met een zwaar accent van het voormalige Oostblok) dat die marathon van de dag ervoor toch nog wat in de benen zat.

Daar wordt een mens dus nederig van.

Nu ja, zoals in het voormalig Oostblok maken ze ze niet meer.

 

*****

 

Mijn vrouw en ik hadden, in onze arme periode, een Lada als auto. 

 

Jonge mensen, surf maar eens op de golven van het internet  en ontdek wat voor een wagen dat was. 

 

Hoe kan ik dit uitleggen?

Op de evolutionaire ladder van de auto's staat de Ferrari F40 helemaal bovenaan, en helemaal onderaan de DAF.  Dan nog enkele verdiepingen onder de Trabant,  daar staat de Lada.

De Lada was robuust als een tank, met ongeveer hetzelfde comfort.  Vering was decadentie van het Westen, airbag was voor verwijfde venten.  In een Lada was je zélf de kreukzone. 

Je had twee versies van de Lada.  De gewone, zoals wij, en de Sport (die had een tennisbal op de trekhaak).

Onze Lada was strontkleurig.  Ik weet het, ik heb me in het verleden al wel eens verfijnder uitgedrukt, maar ik ken geen enkele beschrijving die exacter is. 

Stront.

Hoe dikwijls hebben vrachtwagens zwiepend moeten uitwijken op de E19 voor ons autootje dat weer maar eens niet in 4de wou?

Romantisch!

De verwarming bij een Lada had twee standen:  AAN (bloedheet) ofwel UIT (vrieskou).  Klimaatregeling: wij regelden het klimaat met onze uitlaatgassen.

 

*****

 

Toen mijn vrouw een firmawagen kreeg (het begin van onze rijke periode), bleef de Lada lange tijd verweesd achter op de bedrijfsparking.  Na verloop van maanden vond de directie dat het zakencijfer leed onder de aanwezigheid van onze auto, en werden we gesommeerd het vehikel te verwijderen.

Ik met een technische vriend ter plaatse.

Lada start niet. 

Platte batterij.

We kunnen de voorkant van de auto niet bereiken, wegens een bedrijfsmuur.  Links en rechts van de Lada staan auto's geparkeerd.

We moeten de auto achteruit duwen.  We zetten de handrem af, maar krijgen er geen beweging in.  Handrem blijft hangen (souveniertje van de lange winter).

Techneut zegt: Opkrikken, achterwiel er af en met hamer timmeren, dan zal de handrem wel lossen.

Getimmerd als een gek. 

Lost niet. 

Oostblokgerief. 

Geeft geen krimp.

 

Plots komt er een man naar ons toe.  Hij vraagt wie we zijn en of hij onze namen kan hebben. 

Wij vragen waarom. 

Hij zegt: "Om te controleren of jullie geen auto aan het stelen zijn."

 

Ik rol over de grond van het lachen.

Letterlijk.

De slappe lach, een half uur gehinnikt.

We bevinden ons in een oceaan van BMW's, Mercedessen, Audi's en dergelijke, waarvan de optie 'lederen interieur' alleen al duurder is dan de Lada die we niet aan de praat krijgen. 

Zien wij er uit als de Daltons onder de autodieven?

 

*****

 

Na lang getimmer geven we er de brui aan. 

Het lukt niet. 

Wiel er terug op, neerkrikken. 

En dan horen we "Trjak"

Toegegeven, het is niet goed beschreven, maar lees dat als het geluid van een handrem die loslaat.

 

We kraaien victorie.

 

De wagen wordt achteruit geduwd en neus tegen neus gezet met onze auto.  Ik vraag mijn kameraad waar de startkabels zijn.

Niet bij. 

Thuis.

Van pure miserie een tweede keer de slappe lach.

 

We besluiten de auto in het centrum van Brussel bumper tegen bumper in gang te duwen.

Mits een gigantische verkeersopstopping, wat blikschade en een vermelding op de Verkeersinformatie van Radio 1 lukte dat.

 

Bij gebrek aan spanning op de batterij heb ik weliswaar los door Brussel  gereden zonder richtingaanwijzers. 

Leuk.

 

In Antwerpen aangekomen trek in de handrem op. 

Opnieuw geblokkeerd. 

Nice!

 

*****

 

De Lada is al lang weg.  Het enige dat ik nog heb van de Lada is de volledige gereedschapskist, bestaande uit zegge en schrijve één schroevendraaier (alles in een Lada ziet er dan ook uit als een schroef). 

Dat is pas robuust gereedschap. 

Die schroevendraaier heb ik zelfs ooit al als beitel gebruikt. 

Geeft geen krimp. 

Is waarschijnlijk nucleair gehard.

 

*****

 

Maar goed, het ging dus over die loper met die Slavische naam, zo'n naam die je automatisch linkt aan het Joegoslavië-tribunaal, enfin ik doe nog eens een poging 'Szmzonciekitsch', of iets van die strekking. 

Op de Boerkesjogging in Olen heeft hij ooit een merkwaardige stunt uitgehaald.  We waren volop aan het dubbelen.  U kent dat wel, mannen die zich iets té serieus nemen als lopers dubbelen vrouwen die gezellig aan het keuvelen zijn. 

De dames versperden compleet de weg. 

Onze Slavische loper komt vlak achter de dames en geeft een oerkreet ten beste (te vergelijken met de kreet die Tarzan zou slaken wanneer hij Cheetah met Jane betrapt terwijl ze vieze manieren doen). 

Nooit eerder gezien: dames van middelbare leeftijd die twee sporten combineren: lopen en hoogspringen...

 

*****

 

Mijn kiné heeft al zijn geld ingezet op een eindtijd op de 20 Km van circa 1 uur 40 minuten.

Vooropgesteld dat ik onderweg niet uitval met een blessure.

Ik durf niet eens te gokken.

Eén zekerheid hebben we.

Zondag wordt een erg zware opdracht.

Dat besef ik.

Weersvoorspelling: 16° en 95 % kans op neerslag.

Toch een lichtpuntje...

Commentaren

ik zou geld geven voor een bui regen en frisse temperaturen, lopen zoals afgelopen zondag in Malle wil ik echt geen tweede keer meemaken. Marc, YOU CAN DO IT ! En ikke ook hoop ik, mijn allereerste keer in die grote stad lopen, ik kijk er al een half jaar naar uit. Tot in de bus !

Gepost door: Els Van der Kaa | 25-05-10

Reageren op dit commentaar

Wat een heerlijk weblog heeft u. Tot zondag in de grote massa.

Gepost door: rencapy | 25-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.