18-05-10

Johan Cruijff

Johan Cruijff

 

Dinsdag 18 mei

 

Kijkt u even mee?

telklok2

 

 

Nog 12 dagen.

Help!

 

Nu we weten dat deze editie voor uw dienaar louter een stijloefening wordt, voelt het toch anders aan dan vorige jaren.

Er hangt niet zo veel van af.

De stress is anders.

Niet meer op leven en dood.

Het naar de wedstrijd toeleven is van een andere orde.

 

*****

 

Maandagochtend een tweede duurloop afgehandeld sinds mijn vrijdagse kroniek; dat is ook al eventjes geleden dat ik dat hier mocht melden, merk ik plots.

Zaterdag 1 uur 10 minuten gelopen; zonder last van de contractuur.  Dat stemt gelukkig.

En zondag?

Geen reactie, zelfs geen spoor van spierpijnen.

En maandag 17 mei alweer diezelfde duurloop (1 uur 10 minuten en luttele seconden), zonder noemenswaardige problemen.

Het enige probleem is dat ik nu pas besef hoe zwaar deze sport is.  Wat allemaal vanzelfsprekend was geworden, blijkt nu geen sinecure. 

Het is verdorie loodzwaar labeur.

Terugblikkend op een snoeihard loopjaar 2009 met o zovele (relatieve) triomfen, besef ik nu pas tot wat ik toen in staat was.

En vooral wat ik nu niet meer kan. 

U dient hier te lezen: nog niet kan. 

Dat hoop ik toch, dat u dat hier dient te lezen.

 

Ik richt me nu even tot de lopers onder de lezers.

Dames en heren, ik heb een diep respect voor wat u allemaal presteert, op welk niveau dan ook.  Uw gevecht met uzelf, uw limieten, uw geest, uw lichaam, de chrono, de afstand en de ouderdom siert u.

 

*****

 

Maar nu ik een tweede duurloop op relatief korte tijd vlekkeloos afwerk, is het baasje welgezind.

Joechei!

Mijn humeur is in elk geval in die mate zenit dat ik de ganse voormiddag mijn vrouw op haar systeem heb gewerkt door telkens uit te barsten in burlesk gezang:

 

Dos Cervezas por favor!

De nieuwe hit die een weerhaak in het gehoor heeft.

 

Elke Spanjaard heeft een snor!

Jammerlijk, is dat.

 

*****

 

En wat zijn de plannen?

Maandagavond naar mijn kiné, voor Redcord en controle.

Woensdag duurloop, zelfde als maandag.

Zaterdag trekken we de afstand op en gaan we naar een duurloop van circa 1 uur 25 minuten.

 

Dan hebben we nog een week, ocharme.

Opbouwen?

Ja, een beetje.

Maar toch vooral uitkijken dat ik niets kapot loop en absolute prioriteit .... gezond blijven.

Niet een of andere onnozele ziekte oplopen. 

Dat zou pas het toppunt zijn.

 

*****

 

Nu heb ik toch ook wel een beetje aanleg voor smetvrees. 

U zal me niet snel een kauwgum van het voetpad zien afschrapen om die vervolgens te herkauwen.

Een vreemde substantie in een potje?  Kind 2 mag er aan likken, dat is namelijk goed voor de weerstand.  Mij niet gezien.

 

Deurklinken zal ik niet met mijn blote handen aanraken. 

Laat staan WC-brillen.

Liftknoppen!

Waterkranen!

Lichtschakelaars!

Muizen (ook die van computers)!

Klavieren (ook die van computers)!

Ik mijd de duwstangen van winkelwagentjes.

Het is toch al minstens van mijn studententijd geleden dat ik nog op een gebruikt geurblokje van het urinoir heb gesabbeld. 

Citroensmaak! 

Mmmmmm, lekker....

 

Ik kus ook geen vreemde vrouwen.

U lacht?

Neen, ik kus geen vreemde vrouwen. 

Bekende ook niet, voor wat het waard is.

Wist u dat in de mond van de mens méér bacteriën huizen dan in de anus?

 

Ha!

 

 

Opgelet!  Niet té snel conclusies trekken.  Laat deze nieuw verworven wetenschap uw liefdesspel niet drastisch beïnvloeden.  Mag ik dat met aandrang verzoeken?

Enfin, u doet maar wat u niet laten kan.

Maar kom achteraf niet klagen.

 

*****

 

En dat eeuwige gekus bij begroetingen.

Moet dat nu écht?

 

Wanneer op een feestje een vrouw op me afkomt voor de obligate drie begroetingskussen, dan vraag ik altijd eerst of ze een hond heeft.

Je hebt namelijk van die vrouwen die een érg hechte band hebben met hun schoothondje.

 

De hond geeft hen likjes.

Vol op de mond.

 

AMPER VIJF MINUTEN DAARVOOR HEEFT DIE HOND AAN ZIJN EIGEN GAT GELIKT, beseffen die mensen dat dan niet?

En dan willen ze mij driemaal kussen bij een begroeting.

Kunnen we het misschien allemaal wat simpeler maken en zal ik dan maar rechtstreeks aan het hol van uw hond gaan likken?

Dan schiet het ten minste wat op!

Een win-winsituatie!

Toch voor de hond.

 

*****

 

Trouwens, wat is dat ook tegenwoordig met dat gekus tussen mannen? 

Dat nichten dat doen, alla, maar dat gedoe bij een occasionele begroeting tussen vrienden. 

Ik word daar niet goed van.

 

Hoe begroeten échte mannen, lopers bijvoorbeeld, mekaar?

Met een por op de schouder, desnoods vergezeld van de kreet: "Dos Cervezas por favor!"

Of met een belediging: "He klootzak, hoe is't?"

 

Neen, mannen moeten tegenwoordig mekaar kussen.

 

Wat is er fout aan een hand geven?

Pas op, een hand geven, dat is ook vies.

U wil namelijk niet weten waar die hand de laatste 24 uur heeft gezeten.  Wat die allemaal heeft uitgespookt. 

Welke lichaamssappen....

JAKKES!!!

 

*****

 

Zo stond ik in de startzone van een wedstrijd te wachten op het startschot.  Het was een bloedhete dag.  In Duffel, meen ik me te herinneren.

Ik heb een flesje Evian in de hand, waar ik af en toe van drink.  Naast mij staat een mevrouw te vergaan van de dorst.

Eigen schuld, dikke bult.

Ze vraagt of ze even mag drinken van mijn flesje.

Ik ben geen beest.

Ik laat haar drinken.

Solidarnosc.

 

Even overweeg ik nog te zeggen: "Hoofd achterover, ik giet het er wel even in", maar dat is toch meer planten gieten, neen?

En nadat ze gedronken heeft, kan je toch moeilijk als een bezetene de teut van het flesje beginnen boenen, dat komt ook slecht over.

Ok, ik heb het halfvolle flesje ook niet meteen vol walging weg geflikkerd, zoveel inlevingsvermogen heb ik ook nog wel, maar dan sta je daar te draaien met een besmet flesje, waar ik onmogelijk van kan drinken.

En dorst natuurlijk.

Meteen heb je hevige dorst.

En enkel en alleen ten gevolge daarvan moest ik op het eind van de wedstrijd lossen.

 

Dus ja, gezond blijven is nu een topprioriteit.

 

*****

 

Sfeerbeeldje van de 20 Km door Brussel.

Dat decor van wazige bolletjes, dat zijn allemaal hoofden, waarin volgende vragen opborrelen:

"Waar ben ik in godsnaam mee bezig?"

en

"Dat gaat hier ook altijd bergop!"

en

"Waar kan ik hier pissen?"

 

17

 

 

Het is dat ik mijn leesbril niet bij de hand heb, maar ik meen dat ik op de 86ste rij loop.

Inderdaad, wat u zegt, die oogverblindende stijl.

 

 

med_58

Een stuk van de startzone.

Om u een idee te geven wat voor heksenketel het is.

Mits een degelijk vergrootglas kan u op de vierhonderdste rij, de 62ste persoon van links vinden.

Ik wacht wel even...

Gevonden?

Ja?

Weet u wie het is?

Hé?

Ik weet het in elk geval niet, u mag het me altijd melden.

 

******

 

De laatste sessie gisteren bij mijn kinesist, mijn mentor, Tom B. 

En ik denk dat meteen de zwaarste sessie Redcord van de ganse reeks werd neergezet. 

Veel zweet en pijn, maar de conclusie is hoopvol.

Een zware opdracht ligt achter ons, nu is het kwestie van het opgebouwde spierkorset te handhaven en, natuurlijk, kilometers te gaan vreten.

Brussel komt in die optiek een paar maanden te vroeg, maar het zij zo. 

Tom vroeg me mijn gelopen tijd en een impressie van mijn fysieke beleving door te sms'en vlak na de wedstrijd.  Hij voelt al aan zijn water dat dit beestje er toch gaat proberen door te lopen.

Daags na Brussel lig ik 's avonds op zijn tafel om de schade op te meten, de verzuring er uit te masseren en me, waar nodig, op te lappen.

Want, ja ik besef dat het van de bok zijn kloten is, ik heb me vandaag ingeschreven voor de Corrida door mijn thuisstad. 

Op woensdag 2 juni, een dikke 72 uur na de 20 Km. 

Race over een kleine 10 km.

Ik zal er startnummer 14 dragen.

Johan Cruijff.

Commentaren

Anekdote Beste oom,

Een anekdote die ik u niet wens te onthouden.

Vandaag liep ik in Merchtem een oudere man tegen het lijf, leeftijd 71 (nagevraagd), die op weg was naar Dendermonde... te voet. Hij wist mij te vertellen dat hij zich aan het voorbereiden was op de 20 km van Brussel. Zijn ogen blonken van passie (voor de wedstrijd, laat ik hopen). Was ik hem op café tegengekomen, hij had mij waarschijnlijk nog minstens een uur kunnen onderhouden over de Brusselse 20 km, die thans ook uw favoriet is.

Enkele cijfers: vorig jaar liep hij 2u15, dit jaar wil hij het rustiger aan doen (rond de 3u25).

Waarna hij zijn weg verder zette, met nog minstens 20 kilometer wandelwerk voor de boeg.

Denkt u met mij mee, en ziet u zichzelf binnen (laten we beleefd blijven) 30 jaar ook nog kranig en krakend de 20 km van Brussel betwisten? Laat deze man dan een voorbeeld voor u zijn!

Tot slot: de kilometerborden hangen in Brussel reeds te hangen. Monster ze goed, u zal er bemoedigende boodschappen lezen, neergepend door uw neef. Een greep uit het aanbod: "Zoude niet stoppen?", "Oei, nog 5 kilometer, dat wordt lastig" en andere "Uw vrouw heeft gebeld, ge had het fornuis niet afgezet".

Goede moed gewenst!

Gepost door: Jens | 19-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.