14-05-10

Handrem

Handrem

 

Libië.

Neen, het is nu officieel.

Ik vlieg niet meer.

Met vliegtuigen bedoel ik dan.  Want vliegen met loopschoenen, dat uiteraard wel (én dat, beste vrienden van de lange adem,  is slechts een kwestie van tijd).

Neen, ik vlieg niet meer.

 

En ik zal u in enkele woorden uitleggen waarom.

 

Ten eerste: Kind 2.

U moet weten dat we enige tijd geleden dachten op reis te moeten gaan naar Turkije. 

Kind 2 kreeg, nadat we amper opgestegen waren, een drankje aangeboden.  Hij koos een cola.

En ik zweer u, er was geen turbulentie.

Maar Kind 2 zag kans om die cola over zijn hemd, broek én de zetel te kieperen.

Tot grote vreugde van mijn vrouw.

 

Mijn vrouw, de vooruitziendheid zelve, had in de handbagage reservekledij voor Kind 2.  Omdat Kind 2 nogal veel morst tijdens het eten.  Nogal veel = altijd.

 

Kind 2 heeft een lief snoetje.  Een snoetje waarvoor elke stewardess smelt.  Dus Kind 2 mocht een nieuw drankje kiezen.

Ice Tea deze keer.

En ik zweer u, er was geen turbulentie.

Maar Kind 2 heeft ook die Ice-Tea over zijn reservehemd, reservebroek én de  nog van cola natte zetel weten te kieperen.  Kind 2 kleefde aan ongeveer alles vast.

 

En nog gaven de stewardessen het niet op.

Hardleers.

Een derde bekertje drank werd gegeven.

En ik zweer u, er was geen turbulentie.

Maar, ja hoor...

 

Ten tweede: het vliegtuig

De onderhoudsfirma voor de vliegtuigen is uiteraard degene met de goedkoopste offerte. 

Peppie en Kokkie dus.

En ik neem aan, beste lezer, dat u allemaal met de wagen rijdt.  Wie durft beweren dat zijn auto altijd perfect in orde is?  Technisch gesproken dan. 

Er rammelt altijd wel iets.  De cruise-control geeft een foutmelding.  De remmen piepen.  De ruitenwisser schraapt.

Zo vond ik een tijdje geregeld mysterieuze schroeven op mijn oprit.  Die bleken  bij navraag in de garage uit mijn autodeuren te komen.  Drie deuren zaten al behoorlijk los, wist mijn garagist te melden.

 

Ten derde: de verzekeringsmaatschappij

Beseft u dat het voor de verzekeringsmaatschappij goedkoper is om de nabestaanden uit te betalen dan, bijvoorbeeld, een ganse vloot vliegtuigen aan de grond te houden voor bepaalde broodnodige en dure technische aanpassingen.

Kansberekening.

U bent hoogstens een statistiek!  In het slechtste geval van het gemiddeld aantal slachtoffers per crash.

 

Ten vierde: de piloot.

Ik ben zelf student geweest. 

Ik weet dus dat er mensen afstuderen die het diploma écht verdienen en bijvoorbeeld 90 % van de leerstof beheersen.

Ik weet dat er daarnaast ook mensen zijn die een diploma hebben gehaald door slechts maximum 19 % van de leerstof te beheersen.  En die 19% ook nog eens tijdelijk beheersen.

Uiteindelijk ben ik zelf zo iemand.

 

Er zullen piloten zijn die mijn techniek hebben aangewend om hun diploma te halen.

En die hun vliegtuigcockpit bedienen zoals ik een microgolfoven of een DVD-recorder.  Meer bepaald: van de helft van de knoppen heb ik geen idéé waarvoor ze dienen.  En een handleiding lezen, dat dacht ik niet....

 

Ten vijfde: de offday van de piloot

Iedereen heeft wel eens een offday.   

1993 was trouwens mijn offyear.

Stel dat u een piloot treft die maniakaal met zijn vak bezig is.  Die in feite onfeilbaar is, zoals de paus.

Nu ja.

Maar ook de paus heeft wel eens een offday.

 

Over offday piloot gesproken.

Doet me trouwens denken aan een vriend van mij, een piloot.  Iranese nationaliteit, dus geraakt als piloot niet aan de bak. 

11 september, weet u wel?

 

Zijn vriendin is ook piloot.

Zij is Nederlandse en vliegt voor Air France.

Ze reed met de wagen naar Charles De Gaule en moest onderweg nog tanken.

Ze tankt de wagen vol, en gaat de shop binnen om te betalen.

Toen ze buiten kwam, was haar auto weg.

 

WEG!

Gestolen?

Neen.

 

Mevrouw de piloot was vergeten de handrem op te trekken! 

De wagen was zachtjes beginnen bollen en uiteindelijk een vijftigtal meter verder tot stilstand gekomen tegen een hek.  Een mooi stel krassen over de ganse zijkant.

 

Ik vraag het u: wanneer u dit weet, zou u zich dan gerust voelen als zij aan de stuurknuppel zit van het vliegtuig, en er door de intercom klinkt:

"Hallo, ik ben uw pilote.  Welkom in mijn vliegtuig, buiten is het zeventien graden  (shit neen, dat is de oliedruk), we vliegen naar Turkije (hé, stond dit knopje er vorige keer ook al?) en waar staat hier godver de handrem?"

Ik bedoel maar: hoeveel knopjes heeft het dashboard van een gemiddelde Audi?  Vergeleken met een Airbus?

Of dat u net uw gordel vastklikt wanneer door de intercom klinkt:

"Hallo, ik ben uw pilote.  Welkom in mijn vliegtuig.  Ik heb pijnlijke maandstonden en dat gaat u GODVERDOMME allemaal keihard moeten uitzweten!".

 

Ten zesde: de bagage

Je mag maximum 20-30 kg bagage en nog wat handbagage meenemen.  Wil ik twintig kilogram bagage bij mekaar halen, dan heb ik zelfs skimateriaal, handschoenen en een grasmaaier mee naar Turkije.

Mijn vrouw is bij 20 kg amper voorbij het ondergoed.

 

Een vriend van mij heeft zo een veertiendaagse rondreis door Amerika gemaakt in één en dezelfde onderbroek.  Zijn bagage was verloren en zou nagestuurd worden. 

U kent het. 

Telkens de bagage ergens aankwam, was hij weer verder getrokken. 

En in de bagage zat ook een ring. 

Meer bepaald, dé ring.

DE RING.

Hij wou zijn vriendin romantisch ten huwelijk vragen in de Grand Canyon.

Ze kregen hun bagage op de luchthaven, klaar om terug naar België te vliegen.

Ze heeft  "ja"  gezegd, op voorwaarde dat hij een propere onderbroek zou aandoen.

 

Ten slotte: het milieu en varia

Aswolk, klapband, vogels in de motoren, kapers, Bermuda-driehoek, Kind 2 die aan de noodrem trekt, het kan allemaal....

En uuuuuren zitten wachten op de luchthaven, de check-in, de bagage. 

En beenruimte?

Ja, als je een dwerg bent wiens beide benen geamputeerd zijn.

Eten?

Breek me de bek niet open, ik vrees dat de verpakking voedzamer is.

En dat applaus wanneer de piloot landt?

Dat kleuterklasje mag ophouden, hier en nu.

 

 

Dus neen, ik vlieg niet meer.

Morgen loop ik.

Duurloop.

En ik verzoek de verzamelde goden om bijstand aan deze loper in nood.

De commentaren zijn gesloten.