11-05-10

King Kong

King Kong

 

Zaterdag 8 mei

 

Zaterdag wou ik een duurloop afwerken.  Kwestie van toch wat kilometers te maken in de aanloop naar het grote wereldomvattende fiasco dat er aan zit te komen op 30 mei.

En hoewel de benen relatief goed aanvoelden, zolang ik aan de keukentafel zat toch, kon ik nauwelijks bevroeden wat er mij te wachten stond.

 

*****

 

Het was koud, maar toch korte mouwen.

Koud?

Hoogstens een probleem van tijdelijke aard.

En vol goede moed ging uw held op weg naar de einder.

 

*****

 

Was de afgelopen week één vol spierpijnen, blokkerende kuiten en bijhorend geknor en geblaas van het baasje, dan hoopte ik dat zaterdag ommekeer zou brengen. 

De eerste duurloop zonder problemen of reactie achteraf.

Voor minder deden we het niet.

Zal ik maar meteen bekennen dat ik hoopte dat ik nog een drietal weken onbezorgd zou kunnen opbouwen om dan vriend en vijand te verrassen met een niet eens zo onaardige prestatie op de 20 Km?

Met in het achterhoofd dat ik een jaar of drie geleden ook al zo'n stunt heb uitgehaald:  1u31m gelopen op de 20 Km, terwijl ik de laatste 5 weken voorafgaand aan Brussel exact nul millimeter had gelopen.

En ik dacht dat nog eens dunnetjes over te gaan doen.

 

*****

 

Wel, dat laatste sprankeltje hoop is bij deze finaal de kop ingedrukt.

Want zaterdag was ik amper tien minuten traagjes aan het lopen toen plots....

....knets.

 

Een doffe pijn schiet in mijn rechterkuit.  Bovenaan rechts buitenkant.

Een gevoel dat ik uit ervaring al ken.

Een verrekking.

Ik sta aan de kant en buig het hoofd.

Verraden door mijn lichaam...

....een mes in mijn rug.

*****

 

Maandag 10 mei

 

Een weekend vol zelfbeklag, kopzorgen en ingehouden woede ligt achter me.  En ook veel ijspacks en massages met Flexium gel.

En deze ochtend werd ik heen en weer geslingerd tussen wel en niet gaan lopen. 

Niet gaan lopen = niet werken aan de opbouw = schuldgevoel.

Wel gaan lopen = mogelijk verergering blessure.

 

Mijn vrouw heeft de knoop doorgehakt en heeft me aangeraden niet te gaan lopen. 

Ik denk dat ze gelijk heeft...

Vanavond naar mijn kiné voor Redcord en wijsheid.

Mijn humeur ligt vér onder het vriespunt.

 

*****

 

"Bing Bong."

 

Onze deurbel rijmt qua geluid op King Kong.

Maar dat doet nu even niet terzake.

Dus King Kong....

....heum Bing Bong.

De deurbel dus.

 

*****

 

Wanneer ik de deur open, sta ik oog in oog met een jongeman van Telenet.

Hij merkt aan mijn vragende blik dat hij niet bij ons moet zijn.

Volgens zijn papieren moest hij op nummer 22 zijn.

Wij hebben 33, maar dan van een andere straat.  Ons huis staat op de hoek van de straat waar hij nummer 22 moest hebben.

En door een of andere bizarre speling van het lot is nummer 20 links in die straat (én het huis voor het onze) en is nummer 22 rechts in die straat (maar aan de overkant).

Dat is niet logisch, dus is de fout van deze jongeman compleet begrijpbaar.

 

*****

 

Al een jaar of 15 komen mensen op zoek naar nummer 22, bij ons terecht.  En wij helpen hen met de glimlach.  Inmiddels geforceerde glimlach.

 

Ik verwijs hem naar de andere kant, maar hij gelooft mij niet.

 

En toen liep het fout.

Ik kan niet lopen, heb een contractuur, en meneer wordt eigenwijs?

Ik schoot uit mijn sloffen.

 

"NU NOG STRAFFER.

U komt aan mijn deur info vragen, ik geef die en meneer gelooft mij niet?

WEET JIJ HET SOMS BETER?

Als ik godverdoemme zeg dat 22 daar is, dan zal dat toch wel kloppen zeker! En dat je vindt dat het niet logisch is, awel ik ook niet, maar dat verandert niets aan de zaak dat de man die je zoekt, daar woont."

 

"Ja, maar....", probeert de Teleman.

 

"Niets te ja maren, als jij het beter weet, waarom vraag je het dan aan mij?

Weet je wat?

Ik ben nummer 22.  En begin er maar aan, aan mijn kabeltelevisie.

NU!

Of bel jij altijd bij mensen aan om aan hun woorden te twijfelen. 

Eet jij graag een maand of drie yoghurt via een rietje?

Sop jij graag je boterhammetjes in je koffie?

Ze wonen daar. 

DAAR. 

DAAAAAAR."

 

*****

 

Mijn vrouw kwam kijken wat er aan de hand was. 

Ze is net op tijd om een beduusde jongeman van Telenet te zien afdruipen, en zegt:

"Ja, het wordt hoog tijd dat je kan gaan lopen, want je bent wel behoorlijk kort in de kar."

 

Ik erupteer zoals een gemiddelde IJslandse Eyjafjallajökull-vulkaan:

 

"KORT IN DE KAR?"

"IK?"

"DE KALMTE ZELF?"

 

 

"Overdrijf je nu niet een beetje?", zegt mijn vrouw.

 

"IK, OVERDRIJVEN?

"IK HEB JE AL TIEN MILJOEN KEER GEZEGD DAT IK NOOIT OVERDRIJF...."

 

"Ben je nu kwaad?", vraagt ze.

Olie op het vuur, noemen ze zoiets.

 

"NEEEEEEEEEEN, IK BEN NIET KWAAD!!!!!!!!!!"

 

 

*****

 

Tom, mijn kiné, weet hoeveel de 20 Km betekent voor mij.  Hij zal dus niet snel een schampere opmerking maken over mijn loopdwanggedachten.

Mijn dwangmatig loopgedrag.

Mijn loopwaangedachten.

Meestal voegt hij een relativerende toets toe en zegt hij dingen als:

Investeer geen energie in negatieve gedachten.

Zet je er overheen, het is nog niet voorbij.

Dit is hoogstens een terugval van enkele dagen, laat je kop niet hangen. 

Je hebt voor hetere vuren gestaan.

 

KNAL, RINKELDERINKEL!!!!

Wat nu weer.

Ik ben inmiddels in mijn winkel en ben voor u deze kroniek aan het tikken, wanneer ik opgeschrikt wordt door een hels lawaai aan mijn deur.

Nieuwsgierig ga ik kijken en zodra ik de deur open, ruik ik spaghettisaus.

 

En ja hoor, het is weer van dat.

Mijn vriend Tom heeft inkopen gedaan en heeft een kartonnen doosje met glazen bokalen spaghettisaus uit zijn poten laten flikkeren.  Zal hij dan nooit leren dat het onmogelijk is een deur te openen, onderwijl een kartonnen doos op één hand balancerend?

Neen, blijkt.

Een viertal potten hebben het niet overleefd.  Spatten spaghettisaus tot tegen mijn uitstalraam.

Nu krijg ik honger. 

Ik kan me nog net bedwingen om mijn uitstalraam af te likken, terwijl Tom spaghettisaus zit te dweilen, vermengd met glassplinters ....

 

*****

 

Maandagavond 21u10.

Kiné.

Tom B. stelt vast dat het inderdaad een contractuur is, een verrekking dus. 

Pech onderweg.

Wat we absoluut niet konden gebruiken (en ook vreesden), is nu rauwe realiteit.

Geen koningsdrama, dat nu ook weer niet, maar we zijn weer maar eens een week kwijt.  Want woensdag lopen is wel héél riskant.  Dan maar fietsen en zaterdag opnieuw starten met lopen. 

Dan is het 15 mei.

Nog maar een paar weken...

En ik wil hier niet de onheilsprofeet uithangen, maar een paar jaar geleden heb ik drie zaterdagen op rij een verrekking opgelopen, telkens op een andere plaats. 

Dus er is in elk geval nog ruimte voor nog meer doemscenario's.

Ik herlees een stuk van deze kroniek en merk dat ik refereer naar een editie waar ik nog een redelijke tijd liep na 5 weken inactiviteit.  Dat klopt, maar wat deze jongen vergeet er bij te vertellen, is dat ik nét voor die 5 weken gedwongen inactiviteit in absolute topvorm stak. En tijdens die weken ook nog eens veel gefietst heb om de hart- en longfuncties intact te houden.

En dat is nu zeker niet zo.

Maar het besef dat deelnemen op zich al een half mirakel is geworden, begint te dagen.  Alleen moet ik er mentaal nog aan wennen...

 

*****

 

En na de intensieve kuitbehandeling, hebben we nog eens een vlotte demonstratie Redcorden voor gevorderden gegeven.

Tom B. liet me mijn ding doen, terwijl hij op de PC zat te werken.  Hij liet de deur van de behandelingskamer open staan, zodat hij me, en ik citeer:

Toch minstens kon horen kreunen van ellende.

 

De commentaren zijn gesloten.