07-05-10

De Bastaard

De Bastaard

 

Maandag gaan lopen met kuiten die erg pijnlijk aanvoelden.  Het werd uiteindelijk een erg moeizame sessie, waarbij ik de pijn constant moest verbijten.  Ik vreesde enerzijds verdere schade, maar koesterde anderzijds ook de hoop dat deze trage duurloop herstel zou brengen.

IJdele hoop.

Woensdag nog steeds pijnlijke kuiten.  En het liep voor geen meter.  Nu begrijp ik wat mijn kiné bedoelde met vierkant draaien.

De spierpijnen zijn uiteraard toe te schrijven aan de lange periode zonder loopbelasting, maar ook aan het feit dat er nu nieuwe spiergroepen meewerken.  Dat vraagt een aanpassingsperiode.  Mogelijk is mijn loophouding ook iets anders geworden, wat resulteert in een iets andere belastingswijze van bestaande spiergroepen.

Jaja, klinkt allemaal héél intelligent.

Maar het zijn uiteindelijk maar spierpijnen.  De rug, bekken en heup werken prima mee.  Daar trekken we ons aan op.

 

*****

 

En daarstraks bleek dat niet enkel blessures roet in het eten kunnen gooien.  Wil ik aan de start verschijnen van de 20 Km, dan zal ik ook in het dagdagelijkse leven de nodige valkuilen, schietgeweren en wolfsklemmen moeten vermijden.

Daarstraks was het al bijna van dat.  Ik werd op een haar na overreden door een bejaarde meneer, veteraan van minstens twee wereldoorlogen, in een oude Mercedes.  Ik begrijp dat het niet gemakkelijk is om een hoed, een sigaar, een vals gebit, een joekel van een bril en twee hoorapparaten te combineren met een zebrapad, maar toch. 

Ik heb moeten lopen voor mijn leven.

Het zou het toppunt van cynisme zijn, moest ik begin mei overreden worden.

Eind mei ook trouwens.

September ook.

Mijn vader heeft trouwens ook jarenlang met zo'n Mercedessen rond gereden.  Ook hij was niet bepaald een aanhanger van het concept richtingsaanwijzers, laat staan voorrang van rechts.  Ook stoppen voor het rode licht was optioneel; qua verstrooidheid kende mijn vader zijn gelijke niet.  En mijn vader geloofde al helemaal niet in Rijkswachters.

 

Mijn vader reed al auto in de jaren vijftig van vorige eeuw.  Hij had  bijgevolg een nummerplaat waaruit bleek dat men op de dienst inschrijvingen de illusie koesterde dat er hoogstens een paar duizend auto's in België zouden rond gaan rijden.

Zijn plaat was: C 5371.

Inderdaad, vijf digits.

En nog specialer: een letter, gevolgd door 4 cijfers. 

Mijn moeder heeft nog een aantal jaren met die nummerplaat de wegen onveilig gemaakt en nu zij definitief de auto geparkeerd heeft, zou ik die plaat graag op mijn wagen hangen.

Dat moet niet moeilijk zijn, dacht ik.

Naïviteit!

Een telefoontje of twee en klaar, dacht de zinnige mens in mij.

Niet dus.

Niet in dit land.

 

*****

 

Ik bel mijn verzekeringsmannetje.

U moet weten dat in mijn GSM een lijst met mannetjes zit.  Een mannetje dat iets van computers kent, eentje die elektriciteit kent, eentje die vloertegels kan leggen, een loodgieter, roept u maar. 

Zo'n lijst is geld waard.

En allemaal in het zwart.

Schrap deze laatste zin; wie weet leest de fiscus mee.

 

*****

 

Ik bel dus mijn verzekeringsmannetje.  Hij die ons heeft verzekerd tegen alle plagen van Egypte, hij die ons altijd bang maakt voor rampen en ons bezweert dat er constant onheil boven ons hoofd hangt.

 

En daar heeft hij de uitgelezen remedie voor....

.....namelijk facturen sturen.

 

Snap ik niets van, maar ik betaal...

.....en, wat blijkt: het werkt. 

Ik betaal de facturen en er gebeurt nooit wat....

 

*****

 

Ik schets hem mijn plan.

Mijn verzekeringsman heeft me eerst een half uur uitgelachen.

 

"Heb jij niets beter te doen?", vroeg hij me.

"Neen", was mijn eerlijke antwoord.

"Zoveel werk voor zoiets onnozel!"

"Mijn leven draait enkel en alleen rond onnozele dingen", antwoordde ik geheel naar waarheid.

"Mag ik je een goede raad geven?", vroeg hij me.

"Ken jij geen mannetje bij de Dienst Inschrijvingen die je wat kan toeschuiven, dan komt het misschien in orde.  Als je het probeert via officiële weg, vrees ik dat we vertrokken zijn voor een lijdensweg van minstens maanden".

 

Het is verdorie ver gekomen. 

We leven dus in het Sicilië aan de Noordzee, zoveel is duidelijk.  En het Griekenland aan de Noordzee. 

Maar dan wel met slecht weer.

 

*****

 

Ik hield voet bij stuk.

Morrend wist hij me te melden dat ik de nummerplaat van mijn moeder alleen kan overnemen op volgende voorwaarden:  ten eerste moest ze een document tekenen dat ze afstand doet van de nummerplaat ten voordele van mij.

Maar, en nu komt het, ik moet ook nog eens bewijzen dat ik de natuurlijke zoon ben van mijn moeder.  Niet via een onnozel krabbeltje op papier, neen, ik moet op het stadhuis een bewijs van afstamming halen.

Dan moet ik kopies van zowat alles maken en de originele stukken, samen met mijn inschrijvingsbewijs van mijn wagen, aangetekend versturen naar de bevoegde dienst voor inschrijving voertuigen.

Dat ik in tussentijd niet meer over een inschrijvingsbewijs beschik voor mijn wagen is een detail. 

Een strafbaar detail, weliswaar.

Aangetekend, omdat de bevoegde diensten wel eens papieren verloren leggen.

 

*****

 

Ik moet bewijzen dat ik de zoon ben van mijn moeder.

Qua identiteitscrisis kan dat tellen.

Ben ik wel de zoon van mijn moeder?

Hadden we dat geweten, dan hadden we desnoods de navelstreng bijgehouden.

'Mater semper certa est, pater nunquam', wisten die dekselse Romeinen al, wat zoveel wil zeggen als: 'Van de moeder zijn we zeker, van de vader nooit.'

Maar toch.

Ben ik wel de zoon van mijn ouders?

Daar is in het verleden al wel eens meer aan getwijfeld...

 

*****

 

Dat was niet het enige.

Nu blijkt dat onze huidige wagen op de naam van mijn vrouw staat.  En mijn vrouw kan geen nummerplaat overnemen van mijn moeder, dus moet eerst onze wagen op mijn naam komen te staan.

 

Fluitje van een cent, denkt een zinnig mens.

Niet dus.

 

Ten eerste moet ik dezelfde documenten eerst weer eens aangetekend versturen, met daarbij ook een verklaring van de burgerlijke stand van mijn thuisstad dat ik inderdaad gehuwd ben, en nog steeds ben, met mijn eigen vrouw.

 

Dus eerst moet ik bewijzen dat ik de zoon van mijn moeder ben, vervolgens ook nog eens aantonen dat ik de man ben van mijn vrouw.

Ben ik wel getrouwd?

Hoe bewijs je dat?

Heb ik eigenlijk wel een rijbewijs?

 

*****

 

Maar toen was de aap nog niet uit de mouw.

Want mijn verzekeringsmannetje wist te melden dat die twee zaken niet in één beweging konden afgehandeld worden.  Het risico bestond dat mijn warboel aan aanvragen de bevoegde diensten tilt zou doen slaan.

Stel je voor: een arme ambtenaar die twee dingen zou moeten combineren.  God verhoede!

Dit zou kunnen resulteren in het feit dat ik geen auto meer mag rijden wegens :

  • geen nummerplaten meer,
  • geen inschrijvingsbewijs.

Of dat er administratief iets in de soep draait, met als gevolg:

  • dat mijn vrouw getrouwd is met onze auto,
  • dat ik getrouwd ben met mijn eigen moeder,
  • dat ik de zoon ben geworden van mijn eigen vrouw.

Het kan natuurlijk ook dat er vanaf morgen een nummerplaat aan mijn vrouw zal hangen.

En ik de bak invliegen natuurlijk.

Als een ongehuwde bastaardzoon zonder rijbewijs.

 

*****

 

Ik twijfel dus.

Want mijn verzekeringsmannetje stelde voor om dan meteen de nummerplaat te laten vervangen door een nieuw exemplaar, weliswaar ook weer in een aparte stap, om complicaties van bureaucratische aard te vermijden.

De nummerplaat heeft inmiddels 60 jaar slopingswerk van weer en wind te verduren gekregen.  En een paar keer de planeet rond gereden.

Hij vertelde me ook dat de kans groot is dat de Europese nummerplaat ingevoerd is in België vooraleer mijn nummerplaataffaire afgehandeld is.

Ik denk gewoon dat mijn verzekeringsman te lui is om het in orde te brengen.

Zou ik mij daar niet tegen kunnen verzekeren?

 

*****

 

Ik besef dat het een zinloze operatie zal zijn.  Dat gaat namelijk nooit lukken als ik via de normale kanalen werk.

Corruptie dan maar.

We gaan het op zijn Italiaans Belgisch proberen.

 

Moest er een lezer zijn die toevallig op Cantersteen een lange arm heeft, dan mag die mij altijd contacteren...

Capice?

 

*****

 

En morgen, zaterdag, opnieuw duurloop.  De ambitie is om dezelfde afstand als vorige zaterdag af te werken.  Nu hopelijk zonder zware represailles van de kuiten.  En volgende week wil ik maandag en woensdag die duurloop ook weer lopen, om dan zaterdag 15 mei de duurloop op te trekken naar 1 uur 20 minuten.

Maar eerst morgen aan de bak.

Dan schrijven we 8 mei. 

Nog 22 dagen.

Vervloekt nog aan toe.

De commentaren zijn gesloten.