30-04-10

GOOOOAAAAL DE BELGICA!!!!

Gooooaaaal de Belgica!!!!

 

Dat het nooit veel soeps is geworden met mijn studies is enkel en alleen toe te schrijven aan de Rode Duivels. 

Daarmee bedoel ik het volgende:  de Duivels hebben nooit beter gevoetbald dan op de WK-campagnes 1982 en 1986.  En laat dat nu net de jaren zijn waarin ik student was. 

Vandaar, beste mensen, is uw dienaar een underachiever.

 

*****

 

1982.

WK voetbal.  België zat in groep 3.

WABLIEFT? 

België op een WK voetbal?  Ja, beste kindjes, ooit heeft België zich kunnen plaatsen voor de eindronde van een WK voetbal.  En we moesten het daarvoor niet eens zélf organiseren...

 

België zat in groep 3 met Argentinië, El Savador en Hongarije.  Als we dat nu meemaken, dan liggen we er uit.  Toen niet, toen gingen we door.  We speelden gelijk ( tegen Hongarije), wonnen (van El Salvador) en .... 

...we wonnen van Argentinië met 1-0 (Vandenbergh).

VAN ARGENTINIE BEGOT.

Erwin begot. 

Maradona stond erbij en keer ernaar.

 

Volgende ronde was het feestje al voorbij; we verloren van iedereen (Polen en Sovjet-Unie).

 

Ik was toen student aan de KUL. 

Maar in examentijd kan zelfs voetbal mij boeien.  Alles is beter dan te zitten staren op een cursus,   dus hebben we alle matchen gezien. 

Desnoods keken we naar Botswana-Luxemburg; zo lang er maar bewegende mannekes waren op een groene achtergrond waren wij al lang tevreden.

 

Op ons kot hadden wij geen TV, maar in de nood kent mijn zijn vrienden (met een TV-toestel) en bijgevolg was er een behoorlijke samenscholing op het kot van mijn vriend Wim L.

Om van die vervelende examens en de daarbij horende stress af te zijn had Wim voor alle zekerheid toch maar de enige juiste beslissing genomen: namelijk stoppen met dat uitzichtloze en zinloze studeren. 

Hij had zijn mamma die ochtend verwittigd van het feit dat hij niet meer studeerde en om er dat extra vleugje dramatiek aan te geven had hij gezegd dat hij die ochtend érg ziek was geworden.

De enige keren dat wij Wim ziek hadden gezien, was tegen de ochtend, nadat hij alle kroegen op de Oude Markt had gesloten.  We kunnen het weten, we waren er immers bij om hem recht te houden.

Wij zaten, getooid in volle oorlogskleuren, voor het TV-toestel, op een tribune die bestond uit bakken Jupiler, gewapend met toeters en bellen, een of andere onbelangrijke match te bekijken, toen plots de deurbel ging. 

Driiiing.

Wij ergerden ons dat er weer een laatkomer naar de match kwam kijken (je kent dat soort onderkruipers wel; eerst studeren, dan voetbal...bah!). 

 

Wim ging met een gek hoedje op het hoofd, een koebel in de linkerhand en een ijsgekoeld flesje Jupiler in de rechterhand, de deur openen, en stond er plots oog in oog met.....

.....zijn moeder. 

Bezorgd en gewapend met alle mogelijke vitaminen en walgelijk gezonde dingen zoals fruit, was zij vierklauwens naar Leuven getrokken om de doodzieke student te ondersteunen.

Nobel, daar wil ik niets op afdingen, maar ze ging wel feestelijk pal voor het TV-scherm staan.

Ik heb haar met hoogdringendheid gevraagd opzij te gaan.

Lichtgeraakt mens, trouwens.

 

*****

 

1986.

Anno 1986, weeral een WK. 

Ik ben nog steeds student. 

Nu denkt u wellicht met een erudiet man te maken te hebben.

Zoooo lang studeren. 

Wel, inderdaad, ik heb lang gestudeerd, zij het met wisselend succes. Soms met onderscheiding, maar meestal met zelfvoldoening...

 

1986 was de campagne van de Rode Duivels, waarbij ik voor het eerst zélf een merkwaardige sportieve inspanning heb geleverd. 

In de kwalificatiewedstrijd tegen Oranje, de terugwedstrijd in de Kuip, 20 november 1985 (ik heb zelfs overwogen om die datum op mijn rug te laten tatoeëren) scoorde Georges Grun de goal die ons plaatste voor het WK 1986. 

Oranje thuis, wij naar het WK.

Toen Grun scoorde ben ik over het salontafeltje gesprongen, zonder de lamp te raken, om de aan de muur hangende claxon (koperen hoorn met zwarte blaasbalg) van de muur te rukken om daarna een kleine drie kwartier lang met die hoorn te staan claxonneren totdat half Antwerpen er horendol van werd. 

Nu moet u weten dat ik bij de bevestiging aan de muur van die hoorn ongeveer 3 uur zoet ben geweest om de juiste schroefjes te vinden om het antieke stuk duurzaam te kunnen bevestigen. 

Nu had ik minder dan een milliseconde nodig om het kostbare ding met schroeven en al uit de muur te rukken, daarbij in dezelfde beweging een geweldig stuk van de muur mee slopend. 

De hoorn , een antiek erfstuk waarmee de 80-jarige oorlog in gang was geblazen in 1585, plooide dubbel, maar getoet dat ik heb!

Getoet, dat had gene naam! 

Zowat alle schepen in de Antwerpse haven begonnen mee te toeten.

 

Pas drie dagen later heb ik vernomen wie de goal had gemaakt. 

We verloren met 2-1, maar waren geplaatst. 

Oranje niet.

 

En u kent de rest van het saaie verhaal. 

Lees de tabel van beneden naar boven.

Lees, huiver en huil.

28-06-1986

3de/4de pl

 

België - Frankrijk

2-4*

25-06-1986

1/2 finale

 

België - Argentinië

0-2

22-06-1986

1/4 finale

 

België - Spanje

1-1**

15-06-1986

1/8 finale

 

België - U.S.S.R.

4-3*

11-06-1986

1st ronde

 

België - Paraguay

2-2

08-06-1986

1st ronde

 

België - Irak

2-1

03-06-1986

1st ronde

 

België - Mexico

1-2

* na verlengingen
** na verlengingen en strafschoppen (5-4)

 

 

Tegen de Russen! 

4-3 winst na verlengingen!

Heel de nacht gefeest.   Examen economie om zeep.  Russische economie ging later om zeep. 

Gerechtigheid !

Spanje 1-1 en 5-4 na strafschoppen! 

Merci Swat !

(François 'Swat' Van Der Elst scoorde de beslissende penalty).

De tranen lopen alweer tappelings over mijn gezicht.

 

Ja, en die laatste twee matchen doen er nu even niet toe.

 

En Pfaff was goed, en De Saedeleer was op het toppunt van zijn kunnen. 

GOOOOOOOOOAAAAAAAAALLL   DE   BELGICAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA !

 

Maar lopen blijft natuurlijk de enige échte sport. 

Voetbal blijft een zielig spelletje.

 

 

Mijn kinesist, Tom B., knikte instemmend.

Pas op, wat ik hier boven heb neergeschreven is hoogstens een zeer summiere samenvatting van mijn betoog dat ik gisteren heb gehouden terwijl ik een paar duizend spierversterkende oefeningen afwerkte in de Redcordtouwen.

Ja, was Redcord in den beginne een ware calvarie, dan heb ik nu energie te over tijdens het Redcorden. 

Zo heb ik gisteren bijvoorbeeld tijdens de oefeningen in buiklig ook nog een prachtig schilderijtje afgewerkt al mondschilderend.  Ah ja, de handen waren druk bezig, dus het was wat behelpen...

Ik zou het durven indelen bij het synthetisch kubisme, stroming Franz Marc. 

En het werk werd nog een stuk beter toen ik er met mijn gezicht vol in ging.  Toen werd het plots surrealistisch dadaïsme, of een veeg, het is maar hoe u het bekijkt.

 

*****

 

Tom B. was in een plagerige bui.  Dat hij wel eens een pakketje oefeningen ging verzinnen zodat ik zaterdag niet zou kunnen lopen van de spierpijnen.

"Bring it on", hoorde ik mezelf zeggen.

Overschatting, een typisch trekje in de mannelijke erflijn van onze familie.

 

Maar, toegegeven, ik voel me ook een ander mens.  De rug is in die mate steviger geworden dat ik ook in mijn dagdagelijkse leven van bukken en tillen de vruchten pluk van de opgebouwde spiergordel.

 

*****

 

En morgenvroeg, beste lezer, zal ik mijn trouwe loopschoenen Brooks diep in de ogen kijken (waarbij we alledrie een traantje zullen wegpinken) en dan de hort op. 

Lopen, na zes weken inactiviteit.

Hindernis 1 van plan B is genomen.

Redcord.

Hindernis 2 van plan B staat me morgen te wachten.

Terug beginnen/kunnen lopen.

 

Ik hoop dat het lichtjes zal motregenen.  En dat een speels windje me een beetje zal ruggensteunen of desgevallend wat intomen.

 

 

Zaterdag 1 mei

9 uur 's voornoens

mijn afspraak met mijn loopschoenen

 

Zondag 30 mei

15 uur

mijn afspraak met de geschiedenis....

 

27-04-10

Je maintiendrai

Je maintiendrai

 

 

Week 6 revalidatie. 

En onze held, die we inmiddels allemaal al goed kennen, voelt de vlinders in de buik.  Want zaterdag is nu echt niet ver meer af.  Nog vijf nachtjes slapen...

1 mei.

Dan beginnen de looptrainingen weer.

Zondag nog met bloedend hart de verschillende reportages van de 'Antwerp Ten Miles' en 'Antwerp marathon' bekeken.

Wat zag u er allemaal weer erg afgetraind uit.

Of afgebrand.

 

Jaloers was ik, stikjaloers.  Zelfs op de wandelende lijken.

Wat had ik graag daar bij u geweest, om u bij te staan toen u duizend doden stierf, als slaven van de weg, jankend kilometers aftellend...

Maar goed, nu is het slechts kwestie van een paar dagen, ik kan het zelfs al in uren uitdrukken.

 

*****

 

Nu moet ik toegeven dat ik zondag waarschijnlijk geen al te beste tijd had gelopen, want zaterdag heb ik met mijn sprankelende persoonlijkheid een saai feestje opgeluisterd. 

In Laken. 

Een vriend van mij, Filip van B. is vijftig geworden.  We zijn ongeveer leeftijdsgenoten en kennen mekaar van op de 20 Km door Brussel.  Ik loop ze, hij geeft er meestal het startschot.

 

En feestjes, ik haat het.

Mijn vrouw moet alles uit de kast halen om mij er naar toe te slepen.  Ik zaag en klaag steen en been dat ik naar dat feestje moet.  En dat ik dat niet graag doe.

Tot ik er ben.

Dan staat er weer geen rem op en ben ik degene die zich schandelijk misdraagt  en de deur als laatste achter zich dicht trekt om vervolgens te roepen:

"We gaan er nog ene pakken!"

 

Grellig laat geworden, dat wel. 

 

En hoewel mijn vrouw had gezegd ze thuis te laten, had ik ze toch meegesmokkeld in de koffer van onze wagen.

Mijn luchtgitaar!

Het feestje bleek een uitgelezen moment om mijn nagelnieuwe luchtgitaar officieel in gebruik te nemen.  Een Gibson Les Paul, gesigneerd door Jimi Hendrix.

Lang voor gespaard, maar nu heb ik hem.

 

Die intro van 'Start me up' van The Stones speelde ik, al zeg ik het zelf, meesterlijk. 

En ik vrees dat  Mathilde zich de solo van 'Beat It' van Michael Jackson nog lang zal herinneren, want ze liep knal tegen mijn gitaarhals aan.  Dat werd een ferm blauw oog, dat mooi afkleurde tegen haar mantelpakje van Natan.

 

En op een bepaald moment ben ik nog achter de discobar gevlogen, want de jongen die ze daarvoor hadden ingehuurd, voelde de zaal toch niet goed aan. 

Vlam in de pan! 

Maxima ging me daar een gang met die rosse van Holland!  Headbangen en crowdsurfen!

 

Summer of 69!

Sultans of swing!

'More than a feeling' van Boston!

'I want You to want me' van Cheap Trick!

'Born in the USA' van The Boss.

'Whole Lotta Rosie' van ACDC deed het glas van de Koninklijke Serres serieus daveren.

 

En toen ik 'Roll over, lay down' van Status Quo startte, heb ik Filip (ik kan maar niet wennen aan zijn baard) mijn oude luchtgitaar, een Fender Stratocaster, uitgeleend.

Dat had ik beter niet gedaan.

DRIE SNAREN KAPOT. 

En een jaap van een kras op de body.

BEGOT.

Daar kan ik dus niet mee lachen!

 

En toen kregen we ook nog een klein hongerke.  U kent dat soort feestjes.  Er is altijd meer drank dan eten...  En ne mens moet een serieuze fond leggen en dan komen we er niet met een paar wak geworden toastjes.

Met Laurent de auto in en frieten en curryworsten voor een man of twintig gaan halen en ik denk dat we op de Koninklijke Parklaan ook nog eens geflitst zijn.  Van Yperseele regelt dat wel...

 

****

 

"Halve!", brulde Albert in de micro, nadat Peter Maffay Dü had gekweeld.  Naadloos volgden The Babys met 'Everytime I think of You'.

Volle dansvloer.

Schuifelende voetjes.

Zo wordt dat gedaan...

 

*****

 

En het eindigde zoals alle feestjes, de stropdas rond het hoofd gebonden, blote borstkast, op de knieën op de dansvloer 'Paradise by the Dashboard Light' brullend, terwijl mijn vrouw zich in gezelschap excuseerde voor mijn iets té sprankelende persoonlijkheid. 

Sommige planten in de Serres van Laken hebben het helaas niet overleefd, en wist u trouwens dat die serres enkel glas hadden? 

Is érg breekbaar.

Zo bleek.

 

*****

 

Maandag.

 

Redcord.

Het begint écht wel serieus goed te marcheren.  Volgens mijn kiné ligt er een andere  persoon op de behandelingstafel.

Niet meer dat kreupele mannetje van weleer, maar een beer van een vent.

Een teddybeer, moet dat zijn.

Er hangt een relaxte sfeer in de behandelingskamer. Het lijkt zowaar wel lente. Er wordt tijdens de oefeningen flink wat afgeluld.

Beseft u wel hoe moeilijk het is om buikspieroefeningen uit te voeren terwijl je lacht?

Toch een behoorlijk trainingseffect gescoord tijdens de lange, keiharde sessies.  Hier zaaien we, op 30 mei oogsten we een eerste keer....

 

 

Donderdag nog een keer Redcorden en dan gaat het licht op groen voor zaterdag.

De eerste looptraining na 6 weken gedwongen rust en spieropbouw.

Nu ik zo eens terugblik, moet ik vaststellen dat de tijd voorbij is gevlogen. 

Hoogstens een zucht. 

Zes weken geleden zat ik in de auto, op terugweg nadat de sportdokter me loopverbod had opgelegd, moederziel alleen met mijn sombere gedachten...  En nu staan we op de vooravond van de herrijzenis, na een diep dal.

Tom B. luistert naar mij en ik merk dat hij daarbij een beetje in gedachten verzonken is.  Ik ruik mijn kans:

"Dus, Tom, ik kan woensdag mijn eerste looptest afwerken?"

Trapt hij er in?

 

Njet dus.

Hij glimlacht en zegt:

"Zaterdag, zoals afgesproken". 

"En denk er aan: je gaat compleet vierkant draaien.  Jaag je daar niet in op, want alles komt vanzelf terug."

Ik antwoord:

"Tom, ik wil hier en nu tekenen voor enkel wat vierkant draaien; als dat het enige probleem zal zijn, dan met plezier."

En vervolgens krijg ik volgende instructies mee:

"1 uur lopen en wel als volgt:

10 minuten lopen, twee wandelen.  Dit drie keer.  En dan het uur volmaken al lopend.  Maximum tempo: 12 km per uur.

Nadien nog een kwartier uitwandelen."

 

Goed, dat is Start to Run, naar ik meen. 

Neen, Start to Run for dummies.

Of liever: Start to try to think about start to jog before you run for dummies.

Hoe meer ik nadenk over de maand mei, het aantal trainingen dat ik nog kan afhaspelen, hoe dommer het plan lijkt om op 30 mei de 20 Km door Brussel te willen lopen.

Maar, er is geen weg terug.

 

En terwijl de reeksen Redcord mekaar opvolgen, denk ik na over verleden en toekomst. 

Het diepe dal

dat achter me ligt

de berg die me wacht

genadeloos.

 

Je maintiendrai,

zoals die rosse van Holland me in het oor fluisterde....

 

 

 

 

 

 

 

23-04-10

pSyChO KiLLeR

pSyChO KiLLeR

 

Er is belangrijk nieuws.

Roept u maar.

U zegt?

Dick Advocaat?

Ken ik niet.  Wie is dat?

Wil ik niet kennen.

Aswolk?

Pfffff.

Is vluchtig nieuws.

Regering gevallen?

Déjà vu-gevoel.

Hallo, ik zei: BELANGRIJK NIEUWS.

Focus!

 

Niemand?

Bon, bukken, want de kogel is door de kerk.

Mijn vriend Tom heeft gisteren zijn borstnummer voor de 20 Km door Brussel verkocht aan een nummerloze vriend.  Tom zal er dit jaar niet bij zijn. 

Tendinose achilles. 

Dit is de derde opeenvolgende editie die hij daardoor noodgedwongen moet schrappen.

Ik leef met hem mee.  Voor Tom is het boeken toe.

Dat betekent dat ik zonder mijn luitenant naar Brussel moet; dat is niet goed voor de mentale opbouw...

 

En daarnet kreeg ik nog een mail van Eddy K.  De inschrijving op 1 maart was niet gelukt, hij kampeert nu op de wachtlijst voor een borstnummer voor de 20 Km, zonder succes echter, dus is hij op bedeltocht voor een borstnummer.

En hij had opgevangen dat ik geblesseerd ben en dat mijn nummer dus misschien wel eens vrij zou....

OVER MIJN DOOD LIJK


¡No pasarán!

 

Moest iemand een borstnummer kwijt willen aan Eddy K., dan mag u het melden...

 

Geen Tom, voorlopig nog geen Eddy.

Het schiet lekker op.

Ik vrees dat het eenzaam gaat worden daar onder de vleugels van het vliegtuig in de kleedkamer van de 20 Km.

Nu ga ik er vlotjes van uit dat ik er wél ga zijn, op 30 mei.

Ach,  de overmoed.

 

*****

 

Vanavond Redcord 2 van week 5 van de revalidatie.  We tellen af.  Normaal gesproken werd 1 mei vooropgesteld als D-day. 

D-day.

De dag dat ik terug begin te lopen. 

Zes weken na de dag dat het zonlicht niet meer scheen.

 

Maar ik hoop écht dat Tom B., mijn kiné, vanavond het licht zal zien, op de knieën zal neerzinken en zal declameren (terwijl zilte tranen over zijn wangen lopen):

 

Loopwonder Mark, Excellentie van de lange duurloop, Keizer van Wortel, Ambassadeur van de 20 Km door Brussel, Président-Fondateur van het Mean Machine Running Team, het is bij deze officieel:

LOOP!

Ja, loop!

Sing Allelujah, Sing Hallelujah!
Sing it
Sing Hallelujah!
Sing it, yeah!
Sing Hallelujah ...!

LOOP, waarde vriend, loop tot aan de einder, tot aan de regenboog.

Loop, tot je niet meer kan lopen.

Moge uw vijanden sidderen en beven, ken geen genade!

Ontwaakt, verworpenen der aarde!

Ontwaakt, verdoemde in hongers sfeer!

Verscheur, vertrappel!

Vermorzel!

De Tervurenlaan wacht u op.

Loop Brussel onder de voet.

Triomfeer in het Jubelpark.

Jubel aan de triomfboog.

Psycho killer, qu'est-ce que c'est?

fa fa fa fa fa fa fa fa fa fa  better

Run run run run  run run run away

 

Tel maar na, exact juist, het aantal fa's en het aantal run's.  Ja, als we iets doen, dan doen we het goed. 

Neen, tel maar na. 

TEL, zeg ik u.

 

 

Enfin, dus, heu, ik zou graag willen lopen, Tom. 

Asjeblief???

Tom???

TOM????

TOM????

 

Straks weet ik meer....

.....hoop ik.

 

*****

 

Vrijdag inmiddels.

 

Gisteren Redcord, en het was business as usual. 

Zweten en trillen, maar het gaat toch allemaal al veel vlotter.

Ook Tom zag dat er opmerkelijke progressie is gemaakt.

En toen kwam het. 

Tom zei: "De 20 Km door Brussel zie ik helemaal zitten."

Ik was compleet in de wolken!  Ziedaar beste vrienden, mijn kiné kent zowaar een opstoot van ongebreideld optimisme, maar toen snapte ik het.

Het addertje onder het gras.

Bedoelde hij misschien dat hij de 20 Km wel zag zitten, door bijvoorbeeld in mijn plaats te gaan lopen met mijn nummer?

OVER MIJN DOOD LIJK

 

Tu quoque, Tom fili mi!

Verraad jij mij nu ook al, Tom, zoon van mij ! (vrij naar Julius Caesar).

Tom B. mist dit weekend noodgedwongen de Antwerp Ten Miles en wil dan doodleuk met mijn borstnummer de 20 Km door Brussel, mijn wedstrijd, lopen.

 

Het bleek een misverstand.

Tom bedoelde dat hij mij wel aan de start zag komen van de 20 Km.

Ha, zeg dat dan!

 

Heb ik u al gezegd wat een heerlijke man mijn kiné is?

Neen?

Wel, mijn kiné is een heerlijke man.

 

In die sfeer van verzoenend optimisme, ruik ik mijn kans en vraag onmiddellijk of het dan niet zinvol zou zijn om al eens een looptest in te lassen.

Zaterdag bijvoorbeeld.

Neen, te vroeg, was het antwoord.

Dju.

 

Heb ik u al gezegd dat mijn kiné een iets minder heerlijke man is?

Neen?

Wel, mijn kiné is een iets minder heerlijke man.

 

Nog minstens een week wachten.  Maar dan is wat mij betreft de ultieme deadline bereikt. 

1 mei.  Dag van de arbeid. 

Dan gaan wij aan de arbeid.

Duurloop.

Minstens een uur.

 

Tom vertelde me ook dat het lopen de eerste keren zeer raar zou aanvoelen, wegens andere spiergroepen die zich zouden manifesteren.  De coördinatie zou moeten geleerd worden.

En dat de mogelijkheid van nieuwe rugpijnen niet uit te sluiten valt.

Dat zijn zaken die me niet echt opbeuren.  Dat geeft de burger niet bepaald moed.

Maar door die zure appel moeten we heen.

 

Had ik u al verteld dat mijn kiné terug een gewone man is?

Neen?

Wel, ja dus.

 

*****

 

Tom B. liet me op het eind van de behandeling de vrije keuze.  Ik mocht naar eigen goedvinden nog wat verder Redcorden.

"Wanneer je er genoeg van hebt, licht uit en trek de deur maar achter je dicht, want er komt toch niemand meer in deze behandelkamer", zei hij.

Dat laat ik me geen twee keer zeggen.  En ik heb de laatste 5 reeksen oefeningen er nog eens een keer doorgejaagd.  En sommige eindreeksen tot 20 tellen i.p.v. tot 10. 

Zwaar.

Loodzwaar. 

Maar vandaag niks gevoeld.  Geen spierpijnen zelfs.  Ik zie er misschien wel uit als een iel mannetje, maar ik ben één brok staal.

Of staalwol, dat kan ook.

 

*****

 

Ik had me voorgenomen zeker niets over politiek zeggen, maar het is sterker dan mezelf.

Herinnert u zich nog dat Karel De Gucht ooit meewarig deed over de leiders van Congo en Rwanda: hij had er geen enkele staatsman die naam waardig ontmoet.  In 2004 verklaarde hij ook dat Congolese leiders de corruptie niet wisten aan te pakken en er geen democratie konden installeren.

Moest ik nu Kabila zijn, dan zou ik wel een persberichtje weten op te stellen over onze grote Belgische staatsmannen en hun rol in de val van deze regering over BHV.

20-04-10

Satelliet Suzy

Dit verhaal dateert van enige tijd geleden, toen uw dienaar nog onder de lopenden was....

En mijn vriend Tom ook trouwens, want wat horen wij in de wandelgangen? 

Het venijnige gerucht doet de ronde dat mijn vriend Tom een achillesprobleem heeft. 

Zal Tom, mijn compagnon de route, voor het derde jaar op rij forfait moeten geven voor de 20 Km door Brussel?

Vanavond volgt er nieuws.

 

*****

 

Satelliet Suzy

 

 

Ja, ik had beter moeten weten.

Neen, het is mijn eigen, stomme fout. 

Ik ben een rund. 

Een stom rund.

Ik had mijn vriend Tom opdracht gegeven een lange duurloop uit te stippelen.  Ik verkeerde in de mening dat hij zo'n opdracht serieus ter harte zou nemen. 

Wat ben ik soms toch een kieken.

 

*****

 

Tom een parcours laten uitstippelen.  Hij die niet van de ene kant van zijn keuken naar de andere kant kan geraken, zonder daarbij verloren te lopen. 

Nu ja, dat is met de rommel die er staat inderdaad geen sinecure, dat is dan ook weer waar.  De afwas alleen al heeft een variëteit aan kleurrijke schimmels, wonderbaarlijk is dat  (iets voor het Tropisch Instituut of de Plantentuin in Meise).  Hoe kan ik het vergelijken...

 

Bij mij thuis kun je van de vloer eten, zo proper is het.

Bij Tom kun je van de vloer eten, er ligt genoeg.

 

Zo iets dus.

 

In de keuken van Tom zou een bordje met het volgende opschrift niet misstaan:

'It's not always that dirty in here......

.....sometimes it's worse'.

Tja, zoiets.

 

*****

 

Zijne welgeoriënteerdheid, Tom dus, nam me op sleeptouw richting Meerle, rurale deelgemeente van mijn thuisstad, de Parel der Kempen, epicentrum van de Aardbei, u weet wel.

Het was inmiddels donker geworden en er kwam een soort mist opzetten.  Het leek wel een tweederangs scenario van Stephen King. 

Hoor ik in de verte niet het gehuil van wolven? 

Ach nee, het is Kind 2 dat, vuurspuwend, in blinde woede de computer aan het slopen is, online gaming weet u wel.

 

*****

 

Na vele, lange kilometers waren we volgens Tom nog prima op de uiterst zorgvuldig geplande route.

Volgens mij waren we enorm verdwaald.

 

Waar bevonden we ons?

We bevonden ons in het gat van Pluto. 

In het donkere, mistige gat van Pluto.

En nergens een herkenningspunt, dank zij de mist.  Normaal gesproken kan je vanuit elke hoek van elke deelgemeente de majestueuze kerktoren van mijn thuisstad, gevangen in spots, in vol ornaat bewonderen. 

Nu zagen we niks.

 

En laten we toevallig vandaag geen kompas bijhebben.

Wat heb je trouwens aan een kompas? 

Dan weet je waar het noorden ligt. 

Zinloos als je niet eens weet waar je bent, of waar je naartoe moet.

 

*****

 

En natuurlijk geen gsm bij.

Normaal is de rechterduim van mijn vriend Tom vergroeid aan dat ding, maar nu had hij zijn gsm niet bij. 

Ik ook niet.

Mijn gsm lag thuis (geen extra gewicht bij het lopen), die van mijn vriend Tom zat vermoedelijk rondjes te draaien in zijn wasmachine.  Tom molt per jaar een gsm of drie.

En wat zouden we kunnen aanvangen met een gsm, als we niet eens wisten waar we waren? 

Naar mijn vrouw bellen en HELP roepen?

Dat zou hoogstens op smakelijk gelach onthaald worden.  En uiteraard zouden we de volgende 15 jaar herinnerd worden aan ons geweldig gebrekkig oriëntatievermogen.  In elk soort gezelschap.

Ook al geen optie dus.

U gaat me weer maar eens een zielige fantast noemen (wat ik in se ook wel ben), maar welke weg we ook indraaiden, telkens staarden wij vol ongeloof naar het straatnaambordje waar telkens hetzelfde stond te lezen: ofwel Groot Eyssel, ofwel Klein Eyssel. 

We dachten dat we gek werden.  Of in vierkanten aan het lopen waren.  Of een combinatie van de twee.

Wat we ook deden, overal dezelfde straatnaam.

Groot Eyssel, hoek om, opnieuw Groot Eyssel, andere straat, zelfde naam, hoek om, opnieuw, weer andere straat Kleyn Eyssel en dan weer een keer of zes. 

En dan weer helemaal opnieuw. 

Eerlijk gezegd zat ik de hele tijd rond te kijken of we niet in een of ander verborgen-camera-programma waren beland.  Je kan die van VT4 nooit vertrouwen.

Niet dus.  Helaas geen camera te bespeuren.  Of het moest zijn dat die ook verdwaald waren.  Goed mogelijk in dit doolhof van straatjes.

Kortom, we waren in de aap gelogeerd.  In het hol van Pluto.

 

*****

 

Achteraf heb ik er het stratenplan bijgehaald. Kijkt u even mee.  Want u gelooft bijna alles, maar dit is zo onwaarschijnlijk.

 

eyssel

 

En ik zweer u, niets is bijgewerkt met Photoshop.  Zou ik trouwens ook niet kunnen.  Het handboek van Photoshop al eens bekeken?  Daar word ik pas razend van.

Enfin, blijkt dat er zo maar even 11 (elf!) straten de naam Groot Eyssel en 7 (zeven!) straten de naam Kleyn Eyssel hebben meegekregen.  En allemaal in één kluwen van doodlopende straten. Een mierennest.

 

Je kan het stadsbestuur van mijn stad niet echt beschuldigen van een overdaad aan inspiratie. 

Een nieuwe straat, hoe zullen we die noemen?

Iemand een idee?

Niet allemaal tegelijk, mensen...

Zullen we eens een gedurfde straatnaamkeuze doen? 

Groot Eyssel, iemand? 

Prima idee!

 

En terwijl er zoveel briljant mooie straatnamen te verzinnen vallen:

  • de Tervurenlaan,
  • de MarklooptsnellerdanTomstraat,
  • de Tomisoptijdsteeg (fictief uiteraard),
  •  de Markiseenloopwonderdreef,

Ik noem maar wat.

Perfecte namen en nooit meer verwarring.

Je zal maar een hartaanval krijgen en de ziekenwagen is op zoek naar Groot Eyssel.

 

*****

 

Daar kochten wij ons geen brood voor tijdens onze lange duurloop, die nu langzaam het karakter van de voettocht naar 'Santiago de Groot Eyssel' begon te krijgen. 

We hadden al onze noodpijlen verschoten, op onze SOS-signalen in morse kwam ook al geen reactie, het spoor met broodkruimels dat ik had gestrooid bleek na een 'klein hongerke' van mijn vriend Tom helaas helemaal verdwenen. 

En zag ik daar in de verte trouwens geen ijsberg?

We keken elkaar in de ogen en wisten allebei dat we daar zouden sterven. 

Véél te jong, maar toch een vol leven geleefd.  Een paar edities van de 20 Km door Brussel te weinig op de teller, dat wel, maar goed...

Eerst was er nog een hoogoplopende discussie: zouden we in mekaars armen sterven (zoals de gebroeders Van Raemdonck), of gedisciplineerd naast mekaar, of in alfabetische volgorde.

We kwamen er niet uit.

Maar we gingen sterven, zoveel was duidelijk.  Ik dacht in een straat, genaamd Groot Eyssel, maar het kan ook Klein Eyssel geweest zijn, pin me daar nu niet op vast.

 

*****

 

We zijn er uitgeraakt, niemand weet hoe, Tom nog het minst van al, maar plots was de voorraad straten Groot Eyssel uitgeput, die van Klein Eyssel ook, en na nog een viertal trieste gemeenten in de Kempen doorzworven te hebben, kwamen we thuis. 

Een marathon op de teller, durf ik te wedden.

 

*****

 

Of moeder de vrouw ongerust was? 

Bijlange niet.

"Ben je al thuis?", vroeg ze droogweg.

Ik was een kilo of 6 afgevallen, 2 van het lopen, 4 van miserie.

 

*****

 

Je moet voor de aardigheid eens Groot Eyssel intikken op Google Maps.  Toen ik het deed, zijn er drie oude Russische navigatiesatellieten in mijn tuin neergestort. 

BLIEP BLIEP

Heeft nog een flinke duit aan oud ijzer opgebracht. 

Het gras was ook meteen af.

 

 

16-04-10

Four Weddings and a Funeral

Four Weddings and a Funeral

 

Onze held zit in week 5 van gedwongen looprust. 

Gisteren, Redcordtraining 2 van deze week.

Een forse training, dat wel, maar ik moet toegeven dat het wat begint te vlotten.  Het spierkorset is sterker geworden en daardoor kost het me allemaal wat minder moeite. 

Het is nog steeds afzien, dat wel.

Van de maandagse marteling had ik in de rechterkuit toch nog wat schade; ik dacht zelfs een lichte verrekking.  Maar Tom stelde me gerust.  Het was niets alarmerends.

We vlogen de touwen in, voor reeksen spierverstevigende oefeningen.

In den beginne kon ik nog wel wat meebabbelen tijdens de reeksen, maar na een tiental minuten was het toch weer kiezen op mekaar klemmen, en concentreren op de  uitvoering, de balans, de pijn en de verzuring. 

Een lange trainingssessie werd het, ik stapte er pas rond 9 uur buiten.

 

*****

 

Kind 2, u inmiddels niet geheel onbekend, heeft deze middag wel een erg vreemde vraag gesteld.

Eentje die de eetlust bederft.

Misschien wel opzettelijk.  Op het menu stond  spaghetti, en wie weet wou Kind 2  op die manier wel een grotere portie veilig stellen...

 

Nu heeft hij dat wel eens meer gedaan, vreemde vragen gesteld. 

En telkens Kind 2 een vreemde vraag stelt, wijs ik met gestrekte arm naar mijn vrouw.

Zo kwam Kind 2 ooit met een vraag over de voortplanting. 

Ik wijs met gestrekte arm naar mijn vrouw, macht der gewoonte, omdat zij van dit onderwerp alle technische details beheerst.

Vroedvrouw, namelijk.

Ze kent de 'ins en outs', als ik mij deze uitdrukking in deze optiek mag permitteren.

 

Kind 2 wou ook het 'hoe' en 'waarom' van de voortplanting weten.

Van het 'hoe' heb ik geen kaas gegeten.

Ik was namelijk ziek tijdens de enige les seksuele voorlichting, lang geleden, bij de tirannieke meester Van Gils. 

En dat gemis is, volgens mijn vrouw toch, nooit meer goed gekomen.

Van het 'waarom' van de voortplanting hebben wij beiden inmiddels, na gedane zaken,  ook geen enkel idee meer.

Trouwens, seks was mid jaren zeventig van vorige eeuw ook iets louter functioneels, meen ik me te herinneren.  De paus, u weet wel.  Ook iets van een steen en zaad, en verspilling, maar dat zoek ik bij gelegenheid nog wel eens voor u op.

 

*****

 

Enfin, Kind 2 heeft ons deze middag de hamvraag gesteld, namelijk:

"Waarom zijn jullie nog niet gescheiden?"

Vooral dat woordje 'nog', bleef lang op mijn maag liggen.

 

Ja, wij zijn nog altijd samen. 

Al sinds 1986.

Dank u.

 

Van mijn bloedbroeders van weleer, de bende van zes vrienden, ben ik trouwens de enige die nog bij zijn originele vrouw is.  De vijf anderen zijn inmiddels al goed voor 8 echtscheidingen, en neen, dat is geen tikfout.

Pas op, ik begrijp het wel.  Als het écht niet meer gaat, dan moet je uit mekaar gaan. 

Punt.

Want het kan niet dat één van de partners zich rot voelt in het huwelijk.  We weten immers allemaal dat het huwelijk gemaakt is opdat allebei de partners zich rot zouden voelen.

Laat ons wel wezen.

 

*****

 

Dus ja, ik ben nog altijd bij mijn vrouw.

Maar het omgekeerde is ook waar.

Zelfs méér waar.

Mijn vrouw is tot op heden nog niet gillend van me weg gelopen.  Hoewel er meer dan genoeg redenen voor te vinden zijn....

Jarenlang gezeur over blessures en besttijden en opofferingen omdat meneer zonodig denkt dat hij moet lopen, het vreet aan een mens, ik besef dat.

Dat verdient respect!

Toen ik mijn boekhouder  vertelde dat mijn vrouw omwille van het feit dat ze met mij getrouwd wil blijven af en toe toch wel een complimentje mocht krijgen, reageerde die als volgt:

"Complimentje, complimentje?"

"Sukkelaar toch."

"Een standbeeld, zal je bedoelen.  Een standbeeld voor al die jaren van moed en zelfopoffering..."

 

 

*****

 

Dus Kind 2 vroeg waarom we nog bij mekaar waren.

Het viel me op dat mijn vrouw niet direct antwoordde.  Normaal gesproken volgt er stante pede een repliek, maar nu was er toch een seconde aarzeling.

Ik, van mijn kant,  kon niet antwoorden, wegens een mondvol pasta.

Mijn vrouw antwoordde even later met iets meligs dat uit de kalender van de Bond Zonder Naam was ontsnapt.

 

Daar trapt Kind 2 al lang niet meer in.

Toen zette mijn vrouw haar blik op waarmee ze wil zeggen: onderwerp afgesloten.

Ik ken die blik.

 

Kind 2 nog niet helemaal, want er volgde nog een (fatale) vraag.

Die vraag was:

"Stel dat jullie uit mekaar gaan.  Bij wie mag ik dan wonen?"

 

Ik wijs met gestrekte arm naar mijn vrouw, in de mening dat zij op haar beurt naar mij zou wijzen.

Maar dat deed ze niet.

Zij wou Kind 2 voor zichzelf.

AHA!

GAAN WE ZO BEGINNEN!

Dan ken ik ook nog wel een paar truukjes.

 

Ik zei daarop langs mijn neus weg:

"Als ik dan alleen ben, dan kan ik eindelijk een hond kopen."

Perfide, nietwaar?

Maar ja, All is Fair in Love and War...

Kind 2 draaide onmiddellijk zijn kazak en riep uit:

"Ik ga terug naar Pappa!"

Triomfantelijk keek ik mijn vrouw aan.

 

Mijn vrouw is van alle markten thuis.

Ze keek me met een scheef oog aan, en zei:

"Bij mamma is het zakgeld hoger."

Kind 2 verklaarde daarop weer tot Team Mamma te behoren.

 

Nu zijn we zeker; Kind 2 MOET de politiek in.

Moest Kind 2 burgemeester van Antwerpen worden,

moge God ons en alle sinjoren bijstaan,

dan lagen er nu al een brug of vier én een tunnel of zes en droeg Dewinter een hoofddoek....

 

*****

 

Ik wou nog uitpakken met meer toegevingen, maar mijn vrouw keek me aan met een ontradende blik.

 

Diezelfde ontradende blik heeft er trouwens voor gezorgd dat de buren hun overschot aan voertuigen niet meer kriskras parkeren rondom onze riante woning. 

Toch even situeren. 

De parkeerzone rondom mijn woning is omringd door kasseien, voldoende om een kleine helleklassieker op te rijden. 

De buren denken dat ze daar mogen op parkeren.  En beseffen niet dat ze daarmee het complete architecturale concept van rurale urbanisatie verknoeien.  Vooral omdat ze met blikken dozen menen te moeten rijden die, ja het bestaat, Nissan heten. 

Helaas, driewerf helaas.

Mijn vrouw gebruikt nu met succes haar ontradende blik om de parkerende buren tot nieuwe inzichten te brengen.

 

*****

 

"Waarom zijn jullie nog altijd getrouwd?"

Dat noemen ze een vraag van het kaliber:

V.G.M.G.N.T.D.I.D.R.

Deze afkorting staat voor:

Vinde Gij Mijn Gat Niet Te Dik In Deze Rok.

 

Heren, jullie weten allemaal wat ik bedoel.

 

Uw vrouw komt met een verwachtingsvolle blik uit het pashokje gestapt. 

U bent van zuivere uitputting gaan zitten op een te laag stoeltje, uw voeten helemaaaaaaaal stuk van met uw vrouw doorheen de winkelwandelstraat te flaneren.  Een halve marathon is kinderspel vergeleken met de Antwerpse Meir.

 

En uw vrouw stelt die vraag, terwijl ze voor een spiegel staat te draaien.

Vinde Gij Mijn Gat Niet Te Dik In Deze Rok?

 

WEES VOORBEREID!

WEES ALERT!

Indien u één milliseconde te laat antwoordt, dan bent u de sigaar.  Want vrouwen detecteren die aarzeling meteen en koppelen daaraan dat u een leugentje voor bestwil aan het verzinnen bent.

 

OPLETTEN!

Té snel antwoorden = liegen.

Té enthousiast antwoorden = liegen.

 

OPGEPAST!

Ook botweg de harde waarheid zeggen, strekt niet tot aanbeveling.

Vinde Gij Mijn Gat Niet Te Dik In Deze Rok.

Laat volgende reacties daarop vooral achterwege, ik smeek u:

  • amai, ja
  • dat ligt niet aan de rok,
  • wat denk je zelf?
  • ik weet het niet, het is nogal een smalle spiegel,
  • dik is niet helemaal correct, immens dekt de lading beter,
  • zo lang je niet bukt, valt het reuze mee,
  • niet alleen in deze rok, schat,
  • gaat die onnozelheid hier nog lang duren?
  • interplanetair gezien?
  • en dan zeggen ze dat zwart afslankt!

 

Vrouwen aller landen, mag ik u dit advies geven.  Zodra u de aandrang voelt om een vraag aan uw echtgenoot te stellen, hou dan voor ogen dat mannen enkel vragen begrijpen waarop het antwoord

2-0

zinvol is.

 

*****

 

Ja, verdorie, deze kroniek heeft als titel 'Four Weddings and a Funeral' meegekregen, en het moet wel kloppen.

Weddings genoeg, maar nog geen Funeral, merk ik.

 

Tom B. is ingeschreven voor de Antwerp Ten Miles, eind deze maand.

Maar gisteren gaf hij te kennen dat hij dat plan wellicht moet begraven (oef: dan toch een Funeral gevonden) wegens fysieke ongemakken.

Ik wil gerust in zijn plaats lopen, maar dat vond hij niet echt een goed plan.

Nu ja, uiteindelijk is mijn deadline binnen 43 dagen en 20 uren.

De 20 Km door Brussel 2010.

De Heilige Graal!

13-04-10

Perte totale

Perte totale

 

Tom B., mijn kine, is ongehavend van het avontuur op de skilatten terug thuis.

Oef!

De opluchting!

Nu kunnen we verder bouwen aan de wederopstanding....

 

Inmiddels zijn we week 5 van de gedwongen rust ingegaan.

Het begint toch wel ernstig te kriebelen...

Misschien toch maar eens  een proper onderbroek aandoen ...  of neen, waar zit ik met mijn verstand, het is geen schrikkeljaar, of toch?

 

Normaal mag ik begin mei terug beginnen lopen. 

En mei blijft maar weg.  Toch in die optiek. Op de aftelklok van Brussel komt mei dan weer met een noodgang dichterbij...

Weer Redcorden straks. 

 

Mijn buikspieren zijn inmiddels van staal. 

Zie je die blauwe plek hier op mijn buik?

Hier, dat kleintje...

Wel, dat is van een tractor.

Die tractor is daarstraks tegen mijn buikspieren gereden.

Perte totale!

De tractor dus.

 

Voor de Hollandse medemens.  Perte totale is Schoon Vlaamsch voor 'total loss'.  Vlaams lijkt dikwijls Fransch.  En toch niet door één BHV-deur kunnen.  Straf is dat.

 

*****

 

De vervangende kracht van Tom B. heeft me geleerd hoe je rugbesparend door het leven moet walsen.  Hoe je zware lasten moet tillen en hoe je dingen van de grond moet oprapen zonder je rug daarbij extra te belasten.

Dat van de zware lasten komt er op neer dat je als een gorilla je reet naar achteren moet steken, knieën plooien, armen lang maken en zo het gewicht oprapen.

Het helpt als je inmiddels HUHUHUHUHU roept, op de wijze van een aap die indruk wil maken op de wijfjes.

Er bestaat natuurlijk nog een oplossing voor rugbesparend tillen; ik roep mijn vrouw en zeg:" Til op!"

 

Hoe moet je kleine dingen van de vloer oprapen? 

Recht je rug, zwaai je linkerbeen gestrekt naar achteren, buig in de heup (met rechte rug), raap op met je rechterarm.

Maar dat mag ik niet meer van mijn vrouw.

Mijn vrouw is het inmiddels beu om over mijn gestrekt been te struikelen. 

 

En ja, ik moet het toegeven, ik ben er nog niet helemaal mee weg. 

Daarstraks raapte ik wel uiterst sierlijk een rolletje plakband op, maar mijn zwaaiende been maaide wel de halve ontbijttafel leeg...

Waarop ik riep: "Vrouw, ruim op!"

Ja, ik mag dat niet, opruimen bedoel ik dan, van mijn kiné.

 

*****

 

Afgelopen zaterdagavond kreeg ik telefoon.

Een vriend van mij.

Jan D.

Hij had via deze kronieken vernomen dat ik wegens blessure voorlopig niet mag lopen en wou mij (en zichzelf) opmonteren met een avondje uit.

Voetbal.

Onze plaatselijke ploeg. 

3de klasse.

In lang vervlogen tijden was ik een begeesterd supporter van de plaatselijke ploeg, vooral in de kantine dan.

Memorabele tijden waren dat. 

'For old time's sake' wou Jan D. nog eens de bloemetjes buiten zetten.

 

Ik heb geweigerd.

En wel hierom.

OMDAT JAN D. NOOIT WEET VAN OPHOUDEN.

Voor de match begint, hebben we al een pint of 4 binnengekieperd, kwestie van tijdens de eerste speelhelft zeker geen dorst te krijgen.

De dorstigen laven is het enige werk van barmhartigheid dat Jan D. kent...

Tien minuten voor het affluiten van de eerste helft spurten we naar de kantine.  Dit doen we, om de grote drukte aan de toog te vermijden.  Tegen dat de grote massa supporters binnenkomt, hebben we weeral een paar pinten voor onze neus staan.

 

De tweede helft begint.

En dan krijg je altijd dit scenario.

Ik wil de match gaan bekijken, maar Jan D. denkt daar anders over.

"Ja, we gaan zo meteen terug buiten supporteren", zegt Jan D. 

"Eerst nog iets drinken."

Het komt er meestal op neer dat we geen bal van de tweede helft zien.  En dat we moeten spurten om rond 23 uur thuis te geraken, hoewel de match rond 22 uur afgelopen is.  Het is nochtans maar 5 minuten met de fiets.

Soms was het in die mate gezellig in de kantine, dat ik thuis op teletekst moest checken wat de uitslag ook al weer was!

Begrijpt u?

En dat is niet combineerbaar met huiselijk geluk, looptrainingen en het leven als een monnik in de aanloop naar de 20 Km door Brussel.

 

*****

 

Kind 2 ging vroeger wel eens mee naar de match kijken.

Niet uit interesse voor de sport, neen, Kind 2 ging resoluut voor de hotdog!

Ja, als er een hond in het spel is, dan is Kind 2 niet ver af.

 

En zo heeft Kind 2 ooit ei zo na gezorgd  voor supportersrellen.

Kind 2 had weer met succes gezeurd voor een hotdog (met dubbele laag ketchup!).

Ik sta op de staanplaatsen onder de tribune, waar de harde kern van de club de nodige oerwoudgeluiden ten beste geeft, afgewisseld met het uitschelden van de scheids- en lijnrechter en het maken van obscene gebaren naar de spionkop van de tegenstander.

Kind 2 wil het overzicht bewaren en gaat met zijn hotdog op de tribune zitten en bungelt er tussen de afsluiting.  Boven onze hoofden.

Ik kijk naar boven, Kind 2 heeft ten alle tijde een superviserend oog nodig.

Net op dat moment bijt Kind 2 met volle goesting en overgave én met inzet van gans zijn gezicht in het broodje.

De worst van de hotdog, door de ketchup van glijmiddel voorzien, schiet als een raket voorwaarts uit het broodje van Kind 2. 

De worst landt elegant op de brede schouder van, u raadt het al, de voetbalsupporter met leren jek en een ijzerwinkel van minstens twaalf piercings in het gelaat. 

Een bakkes om matrakken op te roderen, zo wil de volksmond. 

Een smoel om stront op te sorteren, ook al volgens diezelfde volksmond.

Mag ik mij, in naam van de volksmond, excuseren voor het onaangepaste taalgebruik?

Dank u.

 

Zeggen dat deze persoon 'not amused' was, kan je gerust onderbrengen in de categorie: understatement van de week.

De hooligan, 120 kg droog aan de haak, keek woedend in het rond, stoom afblazend uit de neusgaten!

Kind 2 keek onschuldig fluitend in het rond, onderwijl een leeg broodje wegmoffelend.  Ik koos eieren voor mijn geld en wees vaag naar de supportershoek van de tegenpartij. 

Even later vlogen sjaals in het rond, vuisten ook,  ach, een beetje lichaamsbeweging kan nooit kwaad....

 

Ik kon nog net Kind 2 bij de kraag grijpen, want hij had in alle verwarring toch nog de kans gezien om de weggevlogen worst te recupereren.... (de hongerigen spijzen, ook al een werk van barmhartigheid).

Ach, een beetje zand, dat schuurt de maag.

Toch volgens de volksmond.

 

 

*****

 

Enfin, gisteren een loodzware Redcordtraining afgewerkt.

Tom B had er duidelijk zin in. 

Skiën had de batterijen opgeladen, en ik moest het bezuren!

Het ganse repertorium aan oefeningen werd er doorgejaagd.  Ik stierf een slordige duizend doden.

Ik lag al helemaal voor pampus uitgeteld na een reeks zware buikspieroefeningen in de touwen, de witte vlag gehesen, sudderend in eigen nat.

Toen gaf Tom er nog dat extra tikje bij.

Hij zei:

"En nu de laatste vijf reeksen oefeningen helemaal opnieuw.  Als je daarna nog weet welke dag het is, dan mag je ze nog eens doen."

 

Ik riep preventief: "donderdag!"

 

Maar dat hielp niet.

"Klopt", zei hij, "donderdag is je volgende afspraak".

"En nu, avant la musique."

 

Na de eerste reeks oefeningen, stak Tom zijn hoofd de behandelingskamer binnen, en vroeg:

"Welke dag is het?"

 

Ik ijlde: "September."

 

Tom repliceerde:

"Ok, prima, dan nu nog eens alle oefeningen herhalen, en dan mag je proberen om zelfstandig van de tafel af te komen."

 

 

De oefeningen heb ik gehaald.

Ook van de behandelingstafel kruipen, is me gelukt.

Ik heb me  gewoonweg van één meter hoog van de behandelingstafel op de tegelvloer laten vallen.... 

De koele vloertegels brachten me even later terug bij bewustzijn.

Een tand kwijt.

Perte totale.

Alsof er een tractor over me heen was gereden.

 

Toen ik buitenging riep Tom me nog achterna:

"Donderdag gaan we een tandje bijsteken, ok?"

Ik heb alvast een tand klaarliggen.

09-04-10

Nuts!

Nuts!

 

Koppijn!

Hoofdpijn dus.

Ik niet, neen, mijn vrouw.

Deze voormiddag komen we thuis met de wagen.  Ik druk op het knopje om de garagepoort afstandsbediend te openen, en meteen daarna op het knopje van mijn vrouw.

Ter verduidelijking.

Wanneer de garagepoort opent, dan begint intra muros het alarmsysteem in vooralarm te gaan; we hebben dan nog ongeveer 30 seconden om de code in te drukken, zoniet....

Wioehwieoehwieoeh! Enzoverder!

Maar dan keihard:

 

Wioehwieoehwieoeh! Enzoverder!

 

We hebben dan nog 30 seconden om naar binnen te spurten, u dient hier te lezen: mijn vrouw heeft dan nog 30 seconden, want ik mag van mijn osteopaat, sportdokter en kinesist niet lopen.

Dus druk ik ook op het knopje van mijn vrouw, waarop ze een nijdig spurtje naar binnen trekt. 

Daarbij duikt ze sierlijk als een zwaan onder de inmiddels halfopen garagepoort door, allemaal heel fraai.

U dient ook te weten dat mijn vrouw ooit absolute wereldtop is geweest als balletdanseres.  Open doekjes wereldwijd, Scala Milaan, Russisch Staatsballet, roept u maar...

Of neen, dat heb ik eens gedroomd....

 

*****

 

Vandaag was het allemaal net iets minder fraai.

Mijn vrouw duikt sierlijk als een zwaan onder de zich langzaam openende garagepoort, maar nét iets te weinig...

Een zwanenzang!

 

Ze knalt dus keihard met haar hoofd tegen de garagepoort.

 

LOMP!

 

Het kan natuurlijk ook het gevolg zijn van het feit dat ze schrok omdat ik, net op het moment ze onder de garagepoort dook, keihard claxonneerde. 

Ja, ik blijf een klein kind.

Gelachen dat wij hebben!

Vooral ik!

 

Enfin, een dreun om u tegen te zeggen. 

De garagepoort daverde in haar hengsels. 

En terwijl mijn vrouw zo knock-out als een gemiddelde Sugar Jackson haar hoofd staat te masseren, ik de garagepoort inspecteer op beschadigingen, weerklinkt op Paasmaandag doorheen mijn thuisstad:

 

Wioehwieoehwieoeh! Enzoverder!

 

U zal nu zeggen:

"Barbaarse barbaar!",

gevolgd door:

"Uw vrouw zo laten afzien en de garagepoort voorrang geven in revalidatie."

Ik zal zeggen:

"Ja, kan allemaal goed zijn, maar de garagepoort hebben we nog maar een dik jaar geleden gerenoveerd, dus wil ik er toch wat zuinig op zijn."

Trouwens, dat stuk uit mijn vrouw haar hoofd groeit vanzelf terug aan, maar een garagepoort niet, meen ik te weten...

En nu u weer...

 

*****

 

Ja, het was een rare voormiddag.

Sugar Jackson ligt met een milde hersenschudding op de bank, terwijl ik mij naar de bakker sleep.

Daar stond véél te veel volk aan te schuiven.

Het leek wel Polen.

Ik observeer het cliënteel.

Plots vallen alle mannenbekken simultaan open want een blonde godin komt binnengeschreden.

Groot, blond dus, voorzien van alle oorlogskleuren, bruine laarzen en met een jeans zo spannend als de laatste van Stephen King. De jeans leek wel op haar billen geschilderd.  Je hoorde de naden zuchten en kraken.

Een geweldig fraai plaatje.

En ze wist maar al te goed dat ze hormonaal één en ander op gang bracht. 

Ze wentelde zich in de aandacht, zeg maar.

Maar toen ze nonchalant haar jas opende, viel mijn oog (ja, ik kan het ook niet helpen) op de gulp van haar jeans.

Die rits stond helemaaaal open.

En je kunt haar daar moeilijk attent op maken.  

Je kan toch niet met een vingertje suggestief  zitten wijzen richting Bermudadriehoek, om het zo maar eens uit te drukken.

Neen, dat kan niet.

De godin viel van haar sokkel....

 

****

Maandag.

 

Ik verveel mij stierlijk.

 

Werk genoeg, daar niet van.

Maar ik kan daar goed afblijven, van dat werk.

Wat niet gezegd kan worden van al die paaseieren die hier rondslingeren!

Melkchocolade en ook van die witte!

Fondant!

En kleintjes, gevuld met praliné!!!!

 

*****

 

Dinsdag.

 

Ik verveel mij tweestierlijk.

 

En dat komt omdat ik niet mag lopen.  Zowat iedereen in mijn omgeving die een medisch diploma heeft, zegt dat ik niet mag...

En dat steekt.

Mijn rug is nu eindelijk officieel pijnvrij.  De laatste drie ochtenden sta ik op, en voel geen pijn meer.

U begrijpt dat het heel wat karaktersterkte vraagt om nu niet snel de loopschoenen aan te binden en de boswegen stormenderhand te gaan veroveren!

Vooral karaktersterkte van mijn vrouw, welteverstaan.

Waar zou ik in godsnaam een sterk karakter vandaan halen?

Maar omdat mijn vrouw nu op de zetel de fragmenten van haar hersenpan  met Velpon bijeen ligt te lijmen, zou ik eventueel wel in een onbewaakt moment kunnen ontsnappen om te gaan lopen....

Toch maar niet.

 

*****

 

Woensdag.

 

Ik verveel mij driestierlijk.

 

Iemand zei: "Ga dan vissen."

Vissen?

Urenlang zitten wachten tot de allerdomste der vissen aan de haak wil.

Qua saaiheid kan dat tellen!

En trouwens, twee keer per week staat er een viskraam in mijn thuisstad...

Dus.....

*****

 

Donderdag.

 

Ik verveel mij vierstierlijk.

 

Lees dan een boek!

 

Begint dat gezeur nu opnieuw?

Ik heb in 1977 al een boek gelezen, omdat het moest van een uitsloverige leraar Nederlands, dus waarom zou ik?

Neen, dat is niet helemaal waar.

Ik lees elke avond in bed.

Ongeveer 10 minuten, want dan val ik in slaap.

De slaap der matig rechtvaardigen, is dat.

10 minuten lezen, dus.

De eerste 5 minuten probeer ik te ontdekken waarover het boek alweer gaat en de laatste 5 minuten lees ik op slaapdronken automatische piloot (dus zonder dat ik weet waarover het gaat).

Afhankelijk van de vermoeidheidsgraad doen volgende fenomenen zich dan voor:

  1. het boek valt dicht, terwijl ik aan het indutten was achter het boek.  Gevolg: geen idee waar ik was.  Waar ik ook naartoe blader, nergens vind ik een aanknopingspunt + je voelt je onnozel.
  2. het boek valt op mijn kop, terwijl ik aan het indutten was.  Gevolg: omdat mijn neus de functie van bladwijzer vervult, weet ik nog wel waar ik was in het boek, maar ben ik helemaal van mijn propos + je voelt je onnozel.
  3. ik dut in, het boek valt uit mijn handen en knalt keihard op de grond.  Gevolg: zowel ik als mijn vrouw vliegen een meter omhoog van het opschrikken... +  je voelt je onnozel.

Vroeger las ik gemakkelijk een boek of twee per week. 

Nu lees ik een boek per half jaar. 

Tegen dat ik het einde van een boek haal, is de spelling vooraan in het boek al verouderd!

 

*****

 

Vrijdag.

 

Ik verveel mij en ik ben de tel kwijt hoeveel stieren daar mee gemoeid zijn.  Minstens een kudde.

 

En deze ochtend heb ik me niet meer kunnen inhouden....

.....en heb ik een voorbij lopende  jogger met een vliegende schaar onderuit gehaald.

Neen, ik kan er niet meer tegen!

Moet iedereen nu voorbij mijn deur lopen?

Is er nergens anders plaats?

 

Vandaag Redcord training.

Tom B., mijn kine, is gaan skiën.

Het lef!

Skiën, daar vind ik persoonlijk geen bal aan.

Moest God het absoluut nodig vinden dat de mens zou kunnen skiën, dan zou hij ons wel voorzien hebben van voeten met de lengte van ski's.

Nu heeft Tom B. wel een serieus voetje (maat 47), dus ...

En nu maar vingers kruisen en hopen dat hij niks breekt, of toch hoogstens iets wat hij niet nodig heeft om mijn revalidatie te begeleiden. 

Een nek, tot daar aan toe, maar God spaar vooral zijn vingers!

Maandag is Tom B. terug. 

Tot dan slaap ik toch onrustig.

 

De assistente die het fort van Tom B. tijdelijk bemand, heeft me vandaag bijgestaan bij de Redcord training.

Buikspieren was het credo vandaag.

Hels karwei!

 

Ze liet me enige tijd alleen verder oefenen, met de dwingende boodschap:

"Kijk uit dat je genoeg rust neemt tussen de oefeningen, zodat je jezelf niet helemaal opbrandt."

 

Ze bleef toch lange tijd weg.

Dus gingen we ervoor. 

Reeksen van 10. 

Daarna reeksen van 5. 

Helemaal stuk.

Ik lag te zwemmen in het zweet toen ze terugkwam.

Tijdens de daaropvolgende balanceeroefeningen stond ik gewoon te trillen van vermoeidheid.

Raar dat een mens zich op tien minuten helemaal de soep kan indraaien. 

 

******

 

Even de website van de 20 Km geopend.

Dat heet in vaktermen: de beker tot op de bodem ledigen...

En wat ziet mijn lodderig oog?

De aftelklok naar de 20 Km zit er een uur naast.  Ze hebben de overschakeling naar het zomeruur niet ingecalculeerd.

En dat ene extra uur wil ik!

Daar sta ik op!

Dat uur is pure winst om mijn revalidatie te finaliseren...

 

 

Dit stond er trouwens ook te lezen:

Bent u reeds ingeschreven en kan u om welke reden ook toch niet deelnemen, wij kopen uw nummer graag over, aan 10€ zodat wij andere deelnemers eveneens gelukkig kunnen maken.

 

Nooit!

NUTS! 

Zoals McAuliffe niet heeft gezegd in Bastogne.

Ik vreet nog liever mijn nummer op.

06-04-10

Léon

 

 

Dienstmededeling:

Dit verhaal werd gepubliceerd in het decembernummer van Runner's world.

Uit redactionele noodzaak werd ik toen verzocht het in te korten tot een beperkt aantal lettertekens.

Mijn hart bloedde.

Waarna de redactie er ook nog eens de schaar inzette.

Neen, niet in mijn hart, maar in het verhaal...

Schande!

Vandaar hier het volledige verhaal, in volle glorie....

 

*****

 

Léon

 

Een onooglijk dorp in de Landes, Zuid-Frankrijk.

Ooit kampeerden we er, op camping Lou Puntaou.  Gelegen aan het Lac de Léon.

Pijnbomen.

De geur van hars.

 

De dag van aankomst was het bloedheet.

We dompelden ons onder in een koel zwembad, de kinderen hadden de tijd van hun leven.  Wij, de jonge ouders, waren blij dat we de 1 100 kilometer in een auto zonder airco hadden overleefd.

 

Ons verblijf: een tent.

Die nacht onweerde het.  Een getempeest, gekraak en gedonder, lichtflitsen projecteerden grillige, griezelige schaduwen op het canvas van onze tent.

 

De volgende dag was het koel, aangenaam koel.

De vakantie kon nu echt uit de startblokken.

We maakten kennis met de camping en leerden met vallen en opstaan de hurkzit op de Franse Wc's.

We verkenden de streek en krabten in het borsthaar van de lokale neringdoeners op de wekelijkse marktdag.

We leverden heroïsche gevechten in de robuuste golven van de Atlantische Oceaan.

We bouwden forten, zand- en luchtkastelen waarvoor je normaliter een bouwvergunning nodig hebt.

Een uiterst verzorgd restaurantje kon zich dagelijks verheugen in onze klandizie.  Lekkere, eerlijke, landelijke keuken.

 

Kind 1 was toen een jaar of 9.

Van de spijskaart lustte hij enkel kip met friet.

Kind 1 heeft 14 dagen lang kip met friet gegeten.

 

Kind 2 zat nog in de nadagen van zijn fopspeenbestaan.

Van de spijskaart lustte hij enkel kip met friet, maar dan zonder de kip.

Kind 2 heeft 14 dagen lang friet met mayonaise gegeten.

Daar kon Kind 2 perfect mee leven,  hoewel een occasionele pizza  ter afwisseling als ontbijt werd getolereerd.

 

*****

 

Op mijn broodrooftocht elke ochtend, kwam ik voorbij een bord waarop de 'Animations' werden geafficheerd.

U kent dat wel.

Aerobic in het zwembad, kinderclub, zang, dans en plaatselijke folklore.  Tennis en voetbal.  Plots zie ik dat er twee maal per week georganiseerd wordt gelopen.

Echte sport nondedju.

Weliswaar op een hondsvroeg uur, half tien 's ochtends, maar toch, LOPEN.

 

Nu barst de vakantie pas echt in volle glorie los!!!

De volgende loopsessie sta ik geschoeid klaar aan het bord 'Animations'.  De gladiatoren uit diverse Europese windstreken druppelen langzaam binnen.

De loop wordt in goede banen geleid door twee monitoren.

Eén van hen blijft bij de achterblijvers, de snelste van hen probeert de competitiedrift van de koplopers te temperen.

 

We liepen een rondje van een kilometer of 11.  Dwars doorheen pijnbossen, door stoffige straatjes in het diepe hart van de Landes.

 

De bedoeling was in groep te genieten van de edele loopsport; actief bezig zijn, samen genieten in een unieke verstandhouding, symbiose van mens, sport en natuur.

 

Awel, dat kon me allemaal geen kloten schelen!

Ik wou winnen.

IK MOEST EN ZOU DE BESTE VAN DE CAMPING ZIJN.

Ik zou de Gebrselassie van Lou Puntaou worden.

 

De eerste keer moest ik mijn loopdrift nog bedwingen, kwestie van niet hopeloos te verdwalen in de bossen van de Landes.

Maar de tweede sessie zat het er direct bovenarms op.  Na enkele honderden opwarmmeters zette ik er vol de beuk in.  Een Fransman en een Duitser lieten zich niet pramen en gingen vlot mee.  De snelle monitor kon blazen op zijn fluitje tot hij turkoois zag, wij waren onstopbaar.

In de spurt werd ik geklopt door de Fransman.

Tegen dat de ziedende monitor met de rest van de verdwaalde kudde was aangekomen, hing het klassement (met nieuwe recordtijden), geklasseerd op naam, leeftijdscategorie, nationaliteit enzovoort, reeds prominent aan het bord 'Animations', dat in één moeite herdoopt werd tot het 'Ad Valvas Loopberichtenbord Camping Lou Puntaou'.

Zo werd dat schimmige bord ook eens nuttig.

 

*****

 

De week daarop stond de groep opnieuw klaar voor de rustige zenloop.

Ieder beloofde op zijn communiezieltje dat de groep als één man de looptocht zou afwerken.  Het was uiteindelijk een vreselijke schande dat dit tot een vulgaire competitie was verworden, dat begreep iedereen.

Zo kon het niet verder.

Nu was er een belangrijke delegatie Hollanders bij gekomen en een paar graatmagere Portugezen.  Vooral die laatste heerschappen zorgden voor enige ongerustheid bij de ongekroonde loopkoningen.

De monitoren gaven het startsein en een luttele drie seconden later was de kopgroep gevormd en werden ademhalingen en hartslagen getaxeerd.  De Hollanders maakten een solide indruk, de Portugezen gaven geen krimp, mijn Duitse vriend sterk als een Teutoon, en ikzelf, uw dienaar, het loopwonder.

Hoorden wij in de achtergrond geen krampachtig gefluit van de monitor die op solidariteit aanstuurde?

Ja.

Hielden wij daar rekening mee?

Neen.

Wie was de aanstoker?

Raad eens.

 

Eén van de weinige capaciteiten die ik bezit, is dat ik op een paar seconden tijd verschillende nationaliteiten met mekaar in de clinch kan laten gaan.  Nu is dat niet extreem moeilijk als je Hollanders bij Duitsers zet, maar toch.

Een paar keer de naam Jürgen Klinsmann of Rudi Völler laten vallen, volstaat meestal wel...

De Hollanders moeten er al snel af.

De ganse nacht

'van je hela hola, zet er de beuk maar in'

in de bar van de camping, dat betaal je hier en nu cash.

Ze vallen terug in het groepje achter hen, waar een monitor nog steeds keihard op het fluitje zit te blazen (donkerpaars inmiddels).

Ben ik blij dat ik daar niet loop, zo'n kloteherrie (nu ja, had ik daar gelopen, dan moest hij niet fluiten, dat besef ik ook wel, maar goed, gedane zaken nemen geen keer).

Op een bepaald moment laten de Portugezen een gaatje vallen.  Ik haal mijn beste Duits boven en spoor de Duitser aan tot een hoger tempo.

God, wat kan het vervloekt heet zijn in de Landes, zelfs 's morgens.

De Duitsers, u weet dat, hebben geen probleem met een bepaalde bevelstructuur.

 

'Befehl ist befehl', weet u nog?

 

We spelen de Portugezen kwijt in de draaiende wegen in de donkere pijnbossen.

In de spurt klop ik de Duitser.

IK WIN.

Ik kopieer onmiddellijk nieuwe ranglijsten om op te hangen aan het 'Ad Valvas Loopberichtenbord Lou Puntaou' (ook wel bekend als het voormalige bord Animations) met mijn naam in een iets groter lettertype dan de rest van het klassement.

 

'Ordnüng muss sein', nietwaar.

 

Inmiddels druppelen de verslagenen binnen.  Een lichtjes overspannen monitor komt onze richting uit.  Hij is moe en boos.

Moe ?

Hoe kan dat ?

Hij lag minuuuuuuten achter.

Trainen kan hier soelaas bieden.

Boos ?

Waarom ?

 

Of wij die twee Portugezen hadden gezien.

 

Ik begin erg bloemrijk te beschrijven hoe wij tactisch vernuft hadden weten te koppelen aan stalen uithoudingsvermogen en zo de Portugese armada een lesje in bescheidenheid hadden gegeven.

De monitor wordt bleekjes.  Hij beseft dat de Portugezen nu feestelijk aan het verdwalen zijn in de schier eindeloze bossen van de Landes.

Hij vraagt of wij mee gaan, op zoek naar de verloren schapen.

Helaas moeten wij weigeren.

Overmorgen is er namelijk de volgende editie van het loopkampioenschap van de camping, waar wij ons persoonlijk record willen scherper stellen.

Cooling down en stretchen, dat wel...

 

Een mens moet zijn focus behouden.

Dat is prioritair.

Logisch.

Toch ?

04-04-10

Matthäuspassion

Matthäuspassion

 

Donderdagavond.

Het is voorbij half negen.

De duisternis is ingevallen.

De wachtzaal bij kinesist Tom B. is leeg gelopen.

De kreupelen zijn weg.

Hebben hun bed opgenomen en zijn beginnen wandelen.

Nu ben ik nog de enige.

En Tom natuurlijk.

Mijn bloedbroeder in deze moeilijke tijden.

Brothers in arms.

 

Hoeveel keren heb ik mijn lot niet aan hem verbonden?  Een paternoster aan verrekkingen, peesaandoeningen, ingescheurde gewrichtsbanden.

En telkens wist hij mijn twijfels weg te nemen.  Legde de vinger op de wonde.   Tom lapte me op, klaar voor de strijd.

 

*****

 

Deze keer is het anders.

Voelt het anders.

Nu wacht ons een heidense opdracht.

Nu hebben we de lat heel hoog gelegd.  Dit grenst aan onmogelijk.

Schier ondoenbaar.

En de uitkomst is twijfelachtig.

Twijfel.

Mentaal erg moeilijk te dragen.

Moeilijk te aanvaarden.

 

*****

 

Maar we hebben een plan, en daar houden we ons aan.

Rücksichtlos.

Niet meer omkijken, alleen maar vooruit.  De dagen aan mekaar rijgen, werken aan morgen, bouwen aan de toekomst met amper een sprankeltje hoop.

Enkel de 20 Km telt nog.

 

*****

 

Veel wordt er niet meer gezegd. 

Na al die jaren, kennen we mekaar erg goed.

Stilzwijgend.

Een gevoel van verbondenheid. 

Wat instructies hoe de oefeningen moeten, het aftellen van seconden, een bijsturing links of rechts.

De deur van de behandelingskamer blijft open staan.  Tom dwaalt tussen de reeksen oefeningen wat rond. 

Telt verder vanop afstand.

Nog een reeks oefeningen.

En nog een.

Naar zijn computer.

Tom zet een stemmig muziekje op, om de Redcord training wat te veraangenamen.

Iets toepasselijks ter verstrooiing.

De Matthäuspassion van J.S. Bach. 

Over het lijden en sterven van Christus.

 

 

De oefeningen beginnen me inmiddels zwaar te wegen.

De buikspieren verbranden, kramp in de kuiten, druppels zweet spatten uiteen op de tafel. 

De ademhaling jaagt.

Mijn spieren staan op knappen, trillende koorden, het zweet vloeit.

En nog eens tot tien.

Bach telt met ons mee.

Bach stuwt ons verder.

Trance.

Dit is loodzwaar.

 

We lijden allebei, ik en Christus.

Eli, Eli, lama asabthani.

Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?

 

Mark

Pasen 2010

02-04-10

Big yellow taxi

Big yellow taxi

 

Listen, late last night, I heard the screen door swing,
And a big yellow taxi took my girl away
Now don't it always seem to go
That you don't know what you got till it's gone
They paved paradise and put up a parking lot

 

Wie van jullie rijdt er met een paarse Volkswagen kever?

Wie?

Want die persoon wordt dringend verzocht om zijn of haar voertuig te verplaatsen, want ik kan niet weg.

U heeft me vastgeparkeerd.

Ik heb de flikken trouwens al gebeld.

En wat heeft de chauffeur van die lange camion bezield om de boel zo vast te zetten?

Daar kan ik met mijn beperkt verstand al HELEMAAAAAAL niet bij.

 

Ik zit vast.

Meer bepaald op level 46.

 

parkeer2

 

Mijn gele autootje moet buiten, en iedereen staat in de weg.  Chaos!

Zéér verslavend spelleke.

Google maar eens 'Valet Parking Game', goed voor uren ergernis.

 

Een vriend heeft me de link doorgemaild. 

Wist daarbij doodleuk te vertellen: nu je toch niet kan lopen, kan je misschien wat tijd steken in iets nuttigs...

Desnoods kan je er een doodse zondag eind mei mee vullen...

 

*****

 

Nu, wat parkeren betreft, heb ik het mooiste staaltje gezien in Barcelona.

We hadden een verblijf geboekt in een hotel op de Ramblas. 

Ja, wat zal ik zeggen, het mocht wat kosten. 

Het hotel had geen eigen parking voor de hondstrouwe Peugeot.  Ze verwezen ons naar de parkeergarage naast het hotel.

Die was ons eerlijk gezegd niet opgevallen.

De parkeergarage bleek een omgebouwd herenhuis te zijn.  Ik schat een gevelbreedte van maximum 5 meter.  Ik begrijp dat de prijs per m² op de Ramblas in Barcelona de pan kan uitswingen, dus hier werd gewoekerd met de beschikbare ruimte.

Mijn vrouw werd verzocht de auto naar verdieping 1 te rijden.  Een waar huzarenstukje, want aan elke kant bleven hoogstens een paar luttele centimers ruimte over tot aan onze zijspiegels. 

1ste verdieping. 

Deze stond propvol auto's. 

Wij vroegen ons eerlijk gezegd af waar onze wagen ging geplaatst worden.  We werden verzocht alles wat we nodig hadden uit de auto te nemen.  Vervolgens klapte de bediende de spiegels in en reed onze wagen vlotjes tussen twee geparkeerde vehikels.  Tenslotte reed hij terug achteruit, stapte uit, deed de deur dicht en duwde de auto manueel terug in de parkeerplaats.  Langs elke kant een centimetertje of twee. 

Onwaarschijnlijk. 

Auto op slot. 

Houten blokje achter het achterwiel.

Mijn vrouw zei:

"Die kloot mag, wanneer we vertrekken, de auto zelf naar beneden rijden.  Dit is ziek."

 

Hotel in.

Twee kamers geboekt. 

Eén voor de ouders en één voor de kinderen.

Dit was een foute inschatting.

Vijf minuten later bleek Kind 2 de code van het brandkastje op de kamer reeds de verdoemenis in geprogrammeerd te hebben.

Tien minuten later kwam reeds het volgende schaderapport: Kind 2 had inmiddels ook al de TV gemold.

Ik kon nog net de minibar van plundering vrijwaren.

De familie was op reis. 

Alles verliep volgens schema.

 

*****

 

We hadden maar twee dagen uitgetrokken voor Barcelona, dus moest alles in looppas en met militaire precisie afgewerkt worden.

Kadaverdiscipline!

Na wat perikelen in de metro, waarbij we er toch weer in slaagden de verkeerde kant uit te rijden, sightseeing in Barcelona. 

De Ramblas !

De commerciële muizenval van Barcelona.  Waar het de moord stikt van schimmige winkeltjes met namaak voetbaltruitjes van matig getalenteerde voetballers. 

De Ramblas is het paradijs voor pickpockets en levende standbeelden.

En dan was er het spijtige incident met Christoffel Columbus.  Een levend standbeeld van de beroemde zeevaarder stond majestueus zijn roerloze ding te doen op de Ramblas.

Dit was duidelijk een professional, gehard door confrontaties met busladingen dronken Britse hooligans, of ander voetbalplebs. 

Maar hij moest de ultieme test nog ondergaan. 

Met name de oogopslag van en de confrontatie met Kind 2.

Kind 2 had met zijn hypnotiserende blik reeds verschillende levende standbeelden, en naar ik meen zelfs 3 échte bronzen beelden, in tranen doen uitbarsten.

 

Maar Columbus, knappe grime van geaderd marmer, bleef roerloos staan, af en toe een galante beweging makend wanneer het slijk der aarde in het mandje belandde.

Kind 2 had geen effect op deze man.  Welke gekke bekken er werden getrokken, welke rare aria's kind 2 vocaal ook de nek omwrong, Columbus gaf geen krimp.

Respect !

Kind 2 heeft een sterk karakter.  Dit wordt weliswaar alleen ingezet voor  niet-rendabele zaken, maar toch.

 

Waarna de situatie echt gênant werd. 

Kind 2 zette de joker in.  De legende van 'het ei van Columbus' indachtig, gaf Kind 2 een knallende dreun in 'de eieren van deze Columbus'. 

Nu kwam er wél reactie.

Een welgemeende kreun én een reeks expressieve bewegingen werden ontlokt.  In het handgemeen dat daarop ontstond, wisten we weg te glippen.

Van wie heeft die kleine dat toch....

 

*****

 

Dag twee en we trokken, nadat we weer eens met de metro de verkeerde kant waren uitgesneld, naar de 'Sagrada Familia'.  De kerk in eeuwige opbouw van het genie Gaudi. 

Nu ja genie, als je wordt overreden door een trage tram, dan ben je volgens mij een stomme oen, maar dit geheel terzijde.

 

 

Gaudi en de Sagrada Familia.

Schoon kerkje. 

Groot ook. 

Veel trappen zonder leuning. 

Eigenlijk levensgevaarlijke wankele ruwbouw. 

We liepen zo'n kleine 80 meter boven de grond over een dunne stenen boog, die twee van die waanzinnige asymetrische torens met mekaar verbindt. 

Plots dringt het besef tot me door dat Gaudi deze kerk als een kerk heeft ontworpen en niet als een toeristische attractie.  Dat de stenen luchtboog bedoeld is om de twee torens steun te bieden en niet als luchtbrug voor tientallen Duitse toeristen met torenhoog overgewicht. 

Ik krijg een wiskundige paniekaanval. 

We moeten hier weg!

Dat gaat hier elk moment instorten.

Een oneindig aantal stenen draaitrappen naar beneden zonder zijwaartse steun later, staan we terug op de begane grond.

 

Er staan erg mooie gebouwen in Barcelona. 

Ik heb er thuis een boek van.

 

*****

 

De dag dat we vertrekken uit Barcelona, melden we ons in de parkeergarage.  De prijs voor een paar dagen te wagen te parkeren, komt ongeveer overeen met de nieuwwaarde van onze auto.  We hadden bij wijze van spreken de auto beter laten stelen, dat was goedkoper geweest.

Na betaling zeggen we dat de auto door één van hen naar beneden mag gebracht worden. 

In vlekkeloos Spaans is dat.

Dat is dus Italiaans met haar op, waarbij ik elke V door een B vervang en omgekeerd.

Engels dus.

 

En de uitbater roept er een hulpje bij.

En ik zweer het u, die persoon leek als twee druppels water op Peter Sellers, de acteur die gestalte heeft gegeven aan Inspector Clouseau.

De geur van angstzweet was penetrant....

 

*****

 

Nu, wat parkeren betreft, heb ik het mooiste staaltje gezien in Barcelona.

Wanneer ik die zin nog  eens herlees, moet ik toegeven dat die wel héél gewichtig klinkt.

Stel dat je op een of andere saaie receptie verzeild bent in degoutant gezelschap, dan kan je wraak nemen door zo'n dingen achteloos te debiteren.

Ik heb er nog wel een paar voor u:

"Dat ideetje voor kleurencombinatie heb ik opgepikt in Nigeria, bij de Ibibio.  De wormen die ze daar eten hadden exact die kleurcombinatie.  Smaakte trouwens naar niks, maar wel veel proteïne. "

 

"Koud?  Je weet pas wat kou is wanneer je door een sneeuwstorm gedwongen wordt te overnachten tegen de noordwand van de Eiger."

 

"Muzikaal gezien vind ik dit een combinatie van eclectische jazz en etherische ambient, misschien zelfs een cross-over van de Noorse saxofonist Gabarek en de Italiaanse act Oöphoi."

 

"Pijn?     PIJN?     PIJN?

De 20 Km door Brussel, dat is pas pijn.  Je weet pas wat pijn is als je de Tervurenlaan op hebt gelopen."

 

Meestal heeft u na een paar van deze zinnen de borrelhapjes helemaal voor u alleen.

 

*****

 

Gisteren Redcord-training 4. 

En de heupstand was prima en er zat ook nog eens genoeg beweging in. 

Voor wat het waard is.

Een slopende training, dank u.

Volgens Tom B. een efficiënte training.

En vandaag toch wel wat spierpijnen.

Maar dat hoort er bij.

We strepen de dagen af.

De eenzaamheid van de blessure...