27-04-10

Je maintiendrai

Je maintiendrai

 

 

Week 6 revalidatie. 

En onze held, die we inmiddels allemaal al goed kennen, voelt de vlinders in de buik.  Want zaterdag is nu echt niet ver meer af.  Nog vijf nachtjes slapen...

1 mei.

Dan beginnen de looptrainingen weer.

Zondag nog met bloedend hart de verschillende reportages van de 'Antwerp Ten Miles' en 'Antwerp marathon' bekeken.

Wat zag u er allemaal weer erg afgetraind uit.

Of afgebrand.

 

Jaloers was ik, stikjaloers.  Zelfs op de wandelende lijken.

Wat had ik graag daar bij u geweest, om u bij te staan toen u duizend doden stierf, als slaven van de weg, jankend kilometers aftellend...

Maar goed, nu is het slechts kwestie van een paar dagen, ik kan het zelfs al in uren uitdrukken.

 

*****

 

Nu moet ik toegeven dat ik zondag waarschijnlijk geen al te beste tijd had gelopen, want zaterdag heb ik met mijn sprankelende persoonlijkheid een saai feestje opgeluisterd. 

In Laken. 

Een vriend van mij, Filip van B. is vijftig geworden.  We zijn ongeveer leeftijdsgenoten en kennen mekaar van op de 20 Km door Brussel.  Ik loop ze, hij geeft er meestal het startschot.

 

En feestjes, ik haat het.

Mijn vrouw moet alles uit de kast halen om mij er naar toe te slepen.  Ik zaag en klaag steen en been dat ik naar dat feestje moet.  En dat ik dat niet graag doe.

Tot ik er ben.

Dan staat er weer geen rem op en ben ik degene die zich schandelijk misdraagt  en de deur als laatste achter zich dicht trekt om vervolgens te roepen:

"We gaan er nog ene pakken!"

 

Grellig laat geworden, dat wel. 

 

En hoewel mijn vrouw had gezegd ze thuis te laten, had ik ze toch meegesmokkeld in de koffer van onze wagen.

Mijn luchtgitaar!

Het feestje bleek een uitgelezen moment om mijn nagelnieuwe luchtgitaar officieel in gebruik te nemen.  Een Gibson Les Paul, gesigneerd door Jimi Hendrix.

Lang voor gespaard, maar nu heb ik hem.

 

Die intro van 'Start me up' van The Stones speelde ik, al zeg ik het zelf, meesterlijk. 

En ik vrees dat  Mathilde zich de solo van 'Beat It' van Michael Jackson nog lang zal herinneren, want ze liep knal tegen mijn gitaarhals aan.  Dat werd een ferm blauw oog, dat mooi afkleurde tegen haar mantelpakje van Natan.

 

En op een bepaald moment ben ik nog achter de discobar gevlogen, want de jongen die ze daarvoor hadden ingehuurd, voelde de zaal toch niet goed aan. 

Vlam in de pan! 

Maxima ging me daar een gang met die rosse van Holland!  Headbangen en crowdsurfen!

 

Summer of 69!

Sultans of swing!

'More than a feeling' van Boston!

'I want You to want me' van Cheap Trick!

'Born in the USA' van The Boss.

'Whole Lotta Rosie' van ACDC deed het glas van de Koninklijke Serres serieus daveren.

 

En toen ik 'Roll over, lay down' van Status Quo startte, heb ik Filip (ik kan maar niet wennen aan zijn baard) mijn oude luchtgitaar, een Fender Stratocaster, uitgeleend.

Dat had ik beter niet gedaan.

DRIE SNAREN KAPOT. 

En een jaap van een kras op de body.

BEGOT.

Daar kan ik dus niet mee lachen!

 

En toen kregen we ook nog een klein hongerke.  U kent dat soort feestjes.  Er is altijd meer drank dan eten...  En ne mens moet een serieuze fond leggen en dan komen we er niet met een paar wak geworden toastjes.

Met Laurent de auto in en frieten en curryworsten voor een man of twintig gaan halen en ik denk dat we op de Koninklijke Parklaan ook nog eens geflitst zijn.  Van Yperseele regelt dat wel...

 

****

 

"Halve!", brulde Albert in de micro, nadat Peter Maffay Dü had gekweeld.  Naadloos volgden The Babys met 'Everytime I think of You'.

Volle dansvloer.

Schuifelende voetjes.

Zo wordt dat gedaan...

 

*****

 

En het eindigde zoals alle feestjes, de stropdas rond het hoofd gebonden, blote borstkast, op de knieën op de dansvloer 'Paradise by the Dashboard Light' brullend, terwijl mijn vrouw zich in gezelschap excuseerde voor mijn iets té sprankelende persoonlijkheid. 

Sommige planten in de Serres van Laken hebben het helaas niet overleefd, en wist u trouwens dat die serres enkel glas hadden? 

Is érg breekbaar.

Zo bleek.

 

*****

 

Maandag.

 

Redcord.

Het begint écht wel serieus goed te marcheren.  Volgens mijn kiné ligt er een andere  persoon op de behandelingstafel.

Niet meer dat kreupele mannetje van weleer, maar een beer van een vent.

Een teddybeer, moet dat zijn.

Er hangt een relaxte sfeer in de behandelingskamer. Het lijkt zowaar wel lente. Er wordt tijdens de oefeningen flink wat afgeluld.

Beseft u wel hoe moeilijk het is om buikspieroefeningen uit te voeren terwijl je lacht?

Toch een behoorlijk trainingseffect gescoord tijdens de lange, keiharde sessies.  Hier zaaien we, op 30 mei oogsten we een eerste keer....

 

 

Donderdag nog een keer Redcorden en dan gaat het licht op groen voor zaterdag.

De eerste looptraining na 6 weken gedwongen rust en spieropbouw.

Nu ik zo eens terugblik, moet ik vaststellen dat de tijd voorbij is gevlogen. 

Hoogstens een zucht. 

Zes weken geleden zat ik in de auto, op terugweg nadat de sportdokter me loopverbod had opgelegd, moederziel alleen met mijn sombere gedachten...  En nu staan we op de vooravond van de herrijzenis, na een diep dal.

Tom B. luistert naar mij en ik merk dat hij daarbij een beetje in gedachten verzonken is.  Ik ruik mijn kans:

"Dus, Tom, ik kan woensdag mijn eerste looptest afwerken?"

Trapt hij er in?

 

Njet dus.

Hij glimlacht en zegt:

"Zaterdag, zoals afgesproken". 

"En denk er aan: je gaat compleet vierkant draaien.  Jaag je daar niet in op, want alles komt vanzelf terug."

Ik antwoord:

"Tom, ik wil hier en nu tekenen voor enkel wat vierkant draaien; als dat het enige probleem zal zijn, dan met plezier."

En vervolgens krijg ik volgende instructies mee:

"1 uur lopen en wel als volgt:

10 minuten lopen, twee wandelen.  Dit drie keer.  En dan het uur volmaken al lopend.  Maximum tempo: 12 km per uur.

Nadien nog een kwartier uitwandelen."

 

Goed, dat is Start to Run, naar ik meen. 

Neen, Start to Run for dummies.

Of liever: Start to try to think about start to jog before you run for dummies.

Hoe meer ik nadenk over de maand mei, het aantal trainingen dat ik nog kan afhaspelen, hoe dommer het plan lijkt om op 30 mei de 20 Km door Brussel te willen lopen.

Maar, er is geen weg terug.

 

En terwijl de reeksen Redcord mekaar opvolgen, denk ik na over verleden en toekomst. 

Het diepe dal

dat achter me ligt

de berg die me wacht

genadeloos.

 

Je maintiendrai,

zoals die rosse van Holland me in het oor fluisterde....

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.