13-04-10

Perte totale

Perte totale

 

Tom B., mijn kine, is ongehavend van het avontuur op de skilatten terug thuis.

Oef!

De opluchting!

Nu kunnen we verder bouwen aan de wederopstanding....

 

Inmiddels zijn we week 5 van de gedwongen rust ingegaan.

Het begint toch wel ernstig te kriebelen...

Misschien toch maar eens  een proper onderbroek aandoen ...  of neen, waar zit ik met mijn verstand, het is geen schrikkeljaar, of toch?

 

Normaal mag ik begin mei terug beginnen lopen. 

En mei blijft maar weg.  Toch in die optiek. Op de aftelklok van Brussel komt mei dan weer met een noodgang dichterbij...

Weer Redcorden straks. 

 

Mijn buikspieren zijn inmiddels van staal. 

Zie je die blauwe plek hier op mijn buik?

Hier, dat kleintje...

Wel, dat is van een tractor.

Die tractor is daarstraks tegen mijn buikspieren gereden.

Perte totale!

De tractor dus.

 

Voor de Hollandse medemens.  Perte totale is Schoon Vlaamsch voor 'total loss'.  Vlaams lijkt dikwijls Fransch.  En toch niet door één BHV-deur kunnen.  Straf is dat.

 

*****

 

De vervangende kracht van Tom B. heeft me geleerd hoe je rugbesparend door het leven moet walsen.  Hoe je zware lasten moet tillen en hoe je dingen van de grond moet oprapen zonder je rug daarbij extra te belasten.

Dat van de zware lasten komt er op neer dat je als een gorilla je reet naar achteren moet steken, knieën plooien, armen lang maken en zo het gewicht oprapen.

Het helpt als je inmiddels HUHUHUHUHU roept, op de wijze van een aap die indruk wil maken op de wijfjes.

Er bestaat natuurlijk nog een oplossing voor rugbesparend tillen; ik roep mijn vrouw en zeg:" Til op!"

 

Hoe moet je kleine dingen van de vloer oprapen? 

Recht je rug, zwaai je linkerbeen gestrekt naar achteren, buig in de heup (met rechte rug), raap op met je rechterarm.

Maar dat mag ik niet meer van mijn vrouw.

Mijn vrouw is het inmiddels beu om over mijn gestrekt been te struikelen. 

 

En ja, ik moet het toegeven, ik ben er nog niet helemaal mee weg. 

Daarstraks raapte ik wel uiterst sierlijk een rolletje plakband op, maar mijn zwaaiende been maaide wel de halve ontbijttafel leeg...

Waarop ik riep: "Vrouw, ruim op!"

Ja, ik mag dat niet, opruimen bedoel ik dan, van mijn kiné.

 

*****

 

Afgelopen zaterdagavond kreeg ik telefoon.

Een vriend van mij.

Jan D.

Hij had via deze kronieken vernomen dat ik wegens blessure voorlopig niet mag lopen en wou mij (en zichzelf) opmonteren met een avondje uit.

Voetbal.

Onze plaatselijke ploeg. 

3de klasse.

In lang vervlogen tijden was ik een begeesterd supporter van de plaatselijke ploeg, vooral in de kantine dan.

Memorabele tijden waren dat. 

'For old time's sake' wou Jan D. nog eens de bloemetjes buiten zetten.

 

Ik heb geweigerd.

En wel hierom.

OMDAT JAN D. NOOIT WEET VAN OPHOUDEN.

Voor de match begint, hebben we al een pint of 4 binnengekieperd, kwestie van tijdens de eerste speelhelft zeker geen dorst te krijgen.

De dorstigen laven is het enige werk van barmhartigheid dat Jan D. kent...

Tien minuten voor het affluiten van de eerste helft spurten we naar de kantine.  Dit doen we, om de grote drukte aan de toog te vermijden.  Tegen dat de grote massa supporters binnenkomt, hebben we weeral een paar pinten voor onze neus staan.

 

De tweede helft begint.

En dan krijg je altijd dit scenario.

Ik wil de match gaan bekijken, maar Jan D. denkt daar anders over.

"Ja, we gaan zo meteen terug buiten supporteren", zegt Jan D. 

"Eerst nog iets drinken."

Het komt er meestal op neer dat we geen bal van de tweede helft zien.  En dat we moeten spurten om rond 23 uur thuis te geraken, hoewel de match rond 22 uur afgelopen is.  Het is nochtans maar 5 minuten met de fiets.

Soms was het in die mate gezellig in de kantine, dat ik thuis op teletekst moest checken wat de uitslag ook al weer was!

Begrijpt u?

En dat is niet combineerbaar met huiselijk geluk, looptrainingen en het leven als een monnik in de aanloop naar de 20 Km door Brussel.

 

*****

 

Kind 2 ging vroeger wel eens mee naar de match kijken.

Niet uit interesse voor de sport, neen, Kind 2 ging resoluut voor de hotdog!

Ja, als er een hond in het spel is, dan is Kind 2 niet ver af.

 

En zo heeft Kind 2 ooit ei zo na gezorgd  voor supportersrellen.

Kind 2 had weer met succes gezeurd voor een hotdog (met dubbele laag ketchup!).

Ik sta op de staanplaatsen onder de tribune, waar de harde kern van de club de nodige oerwoudgeluiden ten beste geeft, afgewisseld met het uitschelden van de scheids- en lijnrechter en het maken van obscene gebaren naar de spionkop van de tegenstander.

Kind 2 wil het overzicht bewaren en gaat met zijn hotdog op de tribune zitten en bungelt er tussen de afsluiting.  Boven onze hoofden.

Ik kijk naar boven, Kind 2 heeft ten alle tijde een superviserend oog nodig.

Net op dat moment bijt Kind 2 met volle goesting en overgave én met inzet van gans zijn gezicht in het broodje.

De worst van de hotdog, door de ketchup van glijmiddel voorzien, schiet als een raket voorwaarts uit het broodje van Kind 2. 

De worst landt elegant op de brede schouder van, u raadt het al, de voetbalsupporter met leren jek en een ijzerwinkel van minstens twaalf piercings in het gelaat. 

Een bakkes om matrakken op te roderen, zo wil de volksmond. 

Een smoel om stront op te sorteren, ook al volgens diezelfde volksmond.

Mag ik mij, in naam van de volksmond, excuseren voor het onaangepaste taalgebruik?

Dank u.

 

Zeggen dat deze persoon 'not amused' was, kan je gerust onderbrengen in de categorie: understatement van de week.

De hooligan, 120 kg droog aan de haak, keek woedend in het rond, stoom afblazend uit de neusgaten!

Kind 2 keek onschuldig fluitend in het rond, onderwijl een leeg broodje wegmoffelend.  Ik koos eieren voor mijn geld en wees vaag naar de supportershoek van de tegenpartij. 

Even later vlogen sjaals in het rond, vuisten ook,  ach, een beetje lichaamsbeweging kan nooit kwaad....

 

Ik kon nog net Kind 2 bij de kraag grijpen, want hij had in alle verwarring toch nog de kans gezien om de weggevlogen worst te recupereren.... (de hongerigen spijzen, ook al een werk van barmhartigheid).

Ach, een beetje zand, dat schuurt de maag.

Toch volgens de volksmond.

 

 

*****

 

Enfin, gisteren een loodzware Redcordtraining afgewerkt.

Tom B had er duidelijk zin in. 

Skiën had de batterijen opgeladen, en ik moest het bezuren!

Het ganse repertorium aan oefeningen werd er doorgejaagd.  Ik stierf een slordige duizend doden.

Ik lag al helemaal voor pampus uitgeteld na een reeks zware buikspieroefeningen in de touwen, de witte vlag gehesen, sudderend in eigen nat.

Toen gaf Tom er nog dat extra tikje bij.

Hij zei:

"En nu de laatste vijf reeksen oefeningen helemaal opnieuw.  Als je daarna nog weet welke dag het is, dan mag je ze nog eens doen."

 

Ik riep preventief: "donderdag!"

 

Maar dat hielp niet.

"Klopt", zei hij, "donderdag is je volgende afspraak".

"En nu, avant la musique."

 

Na de eerste reeks oefeningen, stak Tom zijn hoofd de behandelingskamer binnen, en vroeg:

"Welke dag is het?"

 

Ik ijlde: "September."

 

Tom repliceerde:

"Ok, prima, dan nu nog eens alle oefeningen herhalen, en dan mag je proberen om zelfstandig van de tafel af te komen."

 

 

De oefeningen heb ik gehaald.

Ook van de behandelingstafel kruipen, is me gelukt.

Ik heb me  gewoonweg van één meter hoog van de behandelingstafel op de tegelvloer laten vallen.... 

De koele vloertegels brachten me even later terug bij bewustzijn.

Een tand kwijt.

Perte totale.

Alsof er een tractor over me heen was gereden.

 

Toen ik buitenging riep Tom me nog achterna:

"Donderdag gaan we een tandje bijsteken, ok?"

Ik heb alvast een tand klaarliggen.

De commentaren zijn gesloten.