09-04-10

Nuts!

Nuts!

 

Koppijn!

Hoofdpijn dus.

Ik niet, neen, mijn vrouw.

Deze voormiddag komen we thuis met de wagen.  Ik druk op het knopje om de garagepoort afstandsbediend te openen, en meteen daarna op het knopje van mijn vrouw.

Ter verduidelijking.

Wanneer de garagepoort opent, dan begint intra muros het alarmsysteem in vooralarm te gaan; we hebben dan nog ongeveer 30 seconden om de code in te drukken, zoniet....

Wioehwieoehwieoeh! Enzoverder!

Maar dan keihard:

 

Wioehwieoehwieoeh! Enzoverder!

 

We hebben dan nog 30 seconden om naar binnen te spurten, u dient hier te lezen: mijn vrouw heeft dan nog 30 seconden, want ik mag van mijn osteopaat, sportdokter en kinesist niet lopen.

Dus druk ik ook op het knopje van mijn vrouw, waarop ze een nijdig spurtje naar binnen trekt. 

Daarbij duikt ze sierlijk als een zwaan onder de inmiddels halfopen garagepoort door, allemaal heel fraai.

U dient ook te weten dat mijn vrouw ooit absolute wereldtop is geweest als balletdanseres.  Open doekjes wereldwijd, Scala Milaan, Russisch Staatsballet, roept u maar...

Of neen, dat heb ik eens gedroomd....

 

*****

 

Vandaag was het allemaal net iets minder fraai.

Mijn vrouw duikt sierlijk als een zwaan onder de zich langzaam openende garagepoort, maar nét iets te weinig...

Een zwanenzang!

 

Ze knalt dus keihard met haar hoofd tegen de garagepoort.

 

LOMP!

 

Het kan natuurlijk ook het gevolg zijn van het feit dat ze schrok omdat ik, net op het moment ze onder de garagepoort dook, keihard claxonneerde. 

Ja, ik blijf een klein kind.

Gelachen dat wij hebben!

Vooral ik!

 

Enfin, een dreun om u tegen te zeggen. 

De garagepoort daverde in haar hengsels. 

En terwijl mijn vrouw zo knock-out als een gemiddelde Sugar Jackson haar hoofd staat te masseren, ik de garagepoort inspecteer op beschadigingen, weerklinkt op Paasmaandag doorheen mijn thuisstad:

 

Wioehwieoehwieoeh! Enzoverder!

 

U zal nu zeggen:

"Barbaarse barbaar!",

gevolgd door:

"Uw vrouw zo laten afzien en de garagepoort voorrang geven in revalidatie."

Ik zal zeggen:

"Ja, kan allemaal goed zijn, maar de garagepoort hebben we nog maar een dik jaar geleden gerenoveerd, dus wil ik er toch wat zuinig op zijn."

Trouwens, dat stuk uit mijn vrouw haar hoofd groeit vanzelf terug aan, maar een garagepoort niet, meen ik te weten...

En nu u weer...

 

*****

 

Ja, het was een rare voormiddag.

Sugar Jackson ligt met een milde hersenschudding op de bank, terwijl ik mij naar de bakker sleep.

Daar stond véél te veel volk aan te schuiven.

Het leek wel Polen.

Ik observeer het cliënteel.

Plots vallen alle mannenbekken simultaan open want een blonde godin komt binnengeschreden.

Groot, blond dus, voorzien van alle oorlogskleuren, bruine laarzen en met een jeans zo spannend als de laatste van Stephen King. De jeans leek wel op haar billen geschilderd.  Je hoorde de naden zuchten en kraken.

Een geweldig fraai plaatje.

En ze wist maar al te goed dat ze hormonaal één en ander op gang bracht. 

Ze wentelde zich in de aandacht, zeg maar.

Maar toen ze nonchalant haar jas opende, viel mijn oog (ja, ik kan het ook niet helpen) op de gulp van haar jeans.

Die rits stond helemaaaal open.

En je kunt haar daar moeilijk attent op maken.  

Je kan toch niet met een vingertje suggestief  zitten wijzen richting Bermudadriehoek, om het zo maar eens uit te drukken.

Neen, dat kan niet.

De godin viel van haar sokkel....

 

****

Maandag.

 

Ik verveel mij stierlijk.

 

Werk genoeg, daar niet van.

Maar ik kan daar goed afblijven, van dat werk.

Wat niet gezegd kan worden van al die paaseieren die hier rondslingeren!

Melkchocolade en ook van die witte!

Fondant!

En kleintjes, gevuld met praliné!!!!

 

*****

 

Dinsdag.

 

Ik verveel mij tweestierlijk.

 

En dat komt omdat ik niet mag lopen.  Zowat iedereen in mijn omgeving die een medisch diploma heeft, zegt dat ik niet mag...

En dat steekt.

Mijn rug is nu eindelijk officieel pijnvrij.  De laatste drie ochtenden sta ik op, en voel geen pijn meer.

U begrijpt dat het heel wat karaktersterkte vraagt om nu niet snel de loopschoenen aan te binden en de boswegen stormenderhand te gaan veroveren!

Vooral karaktersterkte van mijn vrouw, welteverstaan.

Waar zou ik in godsnaam een sterk karakter vandaan halen?

Maar omdat mijn vrouw nu op de zetel de fragmenten van haar hersenpan  met Velpon bijeen ligt te lijmen, zou ik eventueel wel in een onbewaakt moment kunnen ontsnappen om te gaan lopen....

Toch maar niet.

 

*****

 

Woensdag.

 

Ik verveel mij driestierlijk.

 

Iemand zei: "Ga dan vissen."

Vissen?

Urenlang zitten wachten tot de allerdomste der vissen aan de haak wil.

Qua saaiheid kan dat tellen!

En trouwens, twee keer per week staat er een viskraam in mijn thuisstad...

Dus.....

*****

 

Donderdag.

 

Ik verveel mij vierstierlijk.

 

Lees dan een boek!

 

Begint dat gezeur nu opnieuw?

Ik heb in 1977 al een boek gelezen, omdat het moest van een uitsloverige leraar Nederlands, dus waarom zou ik?

Neen, dat is niet helemaal waar.

Ik lees elke avond in bed.

Ongeveer 10 minuten, want dan val ik in slaap.

De slaap der matig rechtvaardigen, is dat.

10 minuten lezen, dus.

De eerste 5 minuten probeer ik te ontdekken waarover het boek alweer gaat en de laatste 5 minuten lees ik op slaapdronken automatische piloot (dus zonder dat ik weet waarover het gaat).

Afhankelijk van de vermoeidheidsgraad doen volgende fenomenen zich dan voor:

  1. het boek valt dicht, terwijl ik aan het indutten was achter het boek.  Gevolg: geen idee waar ik was.  Waar ik ook naartoe blader, nergens vind ik een aanknopingspunt + je voelt je onnozel.
  2. het boek valt op mijn kop, terwijl ik aan het indutten was.  Gevolg: omdat mijn neus de functie van bladwijzer vervult, weet ik nog wel waar ik was in het boek, maar ben ik helemaal van mijn propos + je voelt je onnozel.
  3. ik dut in, het boek valt uit mijn handen en knalt keihard op de grond.  Gevolg: zowel ik als mijn vrouw vliegen een meter omhoog van het opschrikken... +  je voelt je onnozel.

Vroeger las ik gemakkelijk een boek of twee per week. 

Nu lees ik een boek per half jaar. 

Tegen dat ik het einde van een boek haal, is de spelling vooraan in het boek al verouderd!

 

*****

 

Vrijdag.

 

Ik verveel mij en ik ben de tel kwijt hoeveel stieren daar mee gemoeid zijn.  Minstens een kudde.

 

En deze ochtend heb ik me niet meer kunnen inhouden....

.....en heb ik een voorbij lopende  jogger met een vliegende schaar onderuit gehaald.

Neen, ik kan er niet meer tegen!

Moet iedereen nu voorbij mijn deur lopen?

Is er nergens anders plaats?

 

Vandaag Redcord training.

Tom B., mijn kine, is gaan skiën.

Het lef!

Skiën, daar vind ik persoonlijk geen bal aan.

Moest God het absoluut nodig vinden dat de mens zou kunnen skiën, dan zou hij ons wel voorzien hebben van voeten met de lengte van ski's.

Nu heeft Tom B. wel een serieus voetje (maat 47), dus ...

En nu maar vingers kruisen en hopen dat hij niks breekt, of toch hoogstens iets wat hij niet nodig heeft om mijn revalidatie te begeleiden. 

Een nek, tot daar aan toe, maar God spaar vooral zijn vingers!

Maandag is Tom B. terug. 

Tot dan slaap ik toch onrustig.

 

De assistente die het fort van Tom B. tijdelijk bemand, heeft me vandaag bijgestaan bij de Redcord training.

Buikspieren was het credo vandaag.

Hels karwei!

 

Ze liet me enige tijd alleen verder oefenen, met de dwingende boodschap:

"Kijk uit dat je genoeg rust neemt tussen de oefeningen, zodat je jezelf niet helemaal opbrandt."

 

Ze bleef toch lange tijd weg.

Dus gingen we ervoor. 

Reeksen van 10. 

Daarna reeksen van 5. 

Helemaal stuk.

Ik lag te zwemmen in het zweet toen ze terugkwam.

Tijdens de daaropvolgende balanceeroefeningen stond ik gewoon te trillen van vermoeidheid.

Raar dat een mens zich op tien minuten helemaal de soep kan indraaien. 

 

******

 

Even de website van de 20 Km geopend.

Dat heet in vaktermen: de beker tot op de bodem ledigen...

En wat ziet mijn lodderig oog?

De aftelklok naar de 20 Km zit er een uur naast.  Ze hebben de overschakeling naar het zomeruur niet ingecalculeerd.

En dat ene extra uur wil ik!

Daar sta ik op!

Dat uur is pure winst om mijn revalidatie te finaliseren...

 

 

Dit stond er trouwens ook te lezen:

Bent u reeds ingeschreven en kan u om welke reden ook toch niet deelnemen, wij kopen uw nummer graag over, aan 10€ zodat wij andere deelnemers eveneens gelukkig kunnen maken.

 

Nooit!

NUTS! 

Zoals McAuliffe niet heeft gezegd in Bastogne.

Ik vreet nog liever mijn nummer op.

Commentaren

troost Als het een troost mag wezen ikduim voor u dat ge de 20km van Brussel kunt lopen !!!!

Gepost door: roadrunnerke | 12-04-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.