06-04-10

Léon

 

 

Dienstmededeling:

Dit verhaal werd gepubliceerd in het decembernummer van Runner's world.

Uit redactionele noodzaak werd ik toen verzocht het in te korten tot een beperkt aantal lettertekens.

Mijn hart bloedde.

Waarna de redactie er ook nog eens de schaar inzette.

Neen, niet in mijn hart, maar in het verhaal...

Schande!

Vandaar hier het volledige verhaal, in volle glorie....

 

*****

 

Léon

 

Een onooglijk dorp in de Landes, Zuid-Frankrijk.

Ooit kampeerden we er, op camping Lou Puntaou.  Gelegen aan het Lac de Léon.

Pijnbomen.

De geur van hars.

 

De dag van aankomst was het bloedheet.

We dompelden ons onder in een koel zwembad, de kinderen hadden de tijd van hun leven.  Wij, de jonge ouders, waren blij dat we de 1 100 kilometer in een auto zonder airco hadden overleefd.

 

Ons verblijf: een tent.

Die nacht onweerde het.  Een getempeest, gekraak en gedonder, lichtflitsen projecteerden grillige, griezelige schaduwen op het canvas van onze tent.

 

De volgende dag was het koel, aangenaam koel.

De vakantie kon nu echt uit de startblokken.

We maakten kennis met de camping en leerden met vallen en opstaan de hurkzit op de Franse Wc's.

We verkenden de streek en krabten in het borsthaar van de lokale neringdoeners op de wekelijkse marktdag.

We leverden heroïsche gevechten in de robuuste golven van de Atlantische Oceaan.

We bouwden forten, zand- en luchtkastelen waarvoor je normaliter een bouwvergunning nodig hebt.

Een uiterst verzorgd restaurantje kon zich dagelijks verheugen in onze klandizie.  Lekkere, eerlijke, landelijke keuken.

 

Kind 1 was toen een jaar of 9.

Van de spijskaart lustte hij enkel kip met friet.

Kind 1 heeft 14 dagen lang kip met friet gegeten.

 

Kind 2 zat nog in de nadagen van zijn fopspeenbestaan.

Van de spijskaart lustte hij enkel kip met friet, maar dan zonder de kip.

Kind 2 heeft 14 dagen lang friet met mayonaise gegeten.

Daar kon Kind 2 perfect mee leven,  hoewel een occasionele pizza  ter afwisseling als ontbijt werd getolereerd.

 

*****

 

Op mijn broodrooftocht elke ochtend, kwam ik voorbij een bord waarop de 'Animations' werden geafficheerd.

U kent dat wel.

Aerobic in het zwembad, kinderclub, zang, dans en plaatselijke folklore.  Tennis en voetbal.  Plots zie ik dat er twee maal per week georganiseerd wordt gelopen.

Echte sport nondedju.

Weliswaar op een hondsvroeg uur, half tien 's ochtends, maar toch, LOPEN.

 

Nu barst de vakantie pas echt in volle glorie los!!!

De volgende loopsessie sta ik geschoeid klaar aan het bord 'Animations'.  De gladiatoren uit diverse Europese windstreken druppelen langzaam binnen.

De loop wordt in goede banen geleid door twee monitoren.

Eén van hen blijft bij de achterblijvers, de snelste van hen probeert de competitiedrift van de koplopers te temperen.

 

We liepen een rondje van een kilometer of 11.  Dwars doorheen pijnbossen, door stoffige straatjes in het diepe hart van de Landes.

 

De bedoeling was in groep te genieten van de edele loopsport; actief bezig zijn, samen genieten in een unieke verstandhouding, symbiose van mens, sport en natuur.

 

Awel, dat kon me allemaal geen kloten schelen!

Ik wou winnen.

IK MOEST EN ZOU DE BESTE VAN DE CAMPING ZIJN.

Ik zou de Gebrselassie van Lou Puntaou worden.

 

De eerste keer moest ik mijn loopdrift nog bedwingen, kwestie van niet hopeloos te verdwalen in de bossen van de Landes.

Maar de tweede sessie zat het er direct bovenarms op.  Na enkele honderden opwarmmeters zette ik er vol de beuk in.  Een Fransman en een Duitser lieten zich niet pramen en gingen vlot mee.  De snelle monitor kon blazen op zijn fluitje tot hij turkoois zag, wij waren onstopbaar.

In de spurt werd ik geklopt door de Fransman.

Tegen dat de ziedende monitor met de rest van de verdwaalde kudde was aangekomen, hing het klassement (met nieuwe recordtijden), geklasseerd op naam, leeftijdscategorie, nationaliteit enzovoort, reeds prominent aan het bord 'Animations', dat in één moeite herdoopt werd tot het 'Ad Valvas Loopberichtenbord Camping Lou Puntaou'.

Zo werd dat schimmige bord ook eens nuttig.

 

*****

 

De week daarop stond de groep opnieuw klaar voor de rustige zenloop.

Ieder beloofde op zijn communiezieltje dat de groep als één man de looptocht zou afwerken.  Het was uiteindelijk een vreselijke schande dat dit tot een vulgaire competitie was verworden, dat begreep iedereen.

Zo kon het niet verder.

Nu was er een belangrijke delegatie Hollanders bij gekomen en een paar graatmagere Portugezen.  Vooral die laatste heerschappen zorgden voor enige ongerustheid bij de ongekroonde loopkoningen.

De monitoren gaven het startsein en een luttele drie seconden later was de kopgroep gevormd en werden ademhalingen en hartslagen getaxeerd.  De Hollanders maakten een solide indruk, de Portugezen gaven geen krimp, mijn Duitse vriend sterk als een Teutoon, en ikzelf, uw dienaar, het loopwonder.

Hoorden wij in de achtergrond geen krampachtig gefluit van de monitor die op solidariteit aanstuurde?

Ja.

Hielden wij daar rekening mee?

Neen.

Wie was de aanstoker?

Raad eens.

 

Eén van de weinige capaciteiten die ik bezit, is dat ik op een paar seconden tijd verschillende nationaliteiten met mekaar in de clinch kan laten gaan.  Nu is dat niet extreem moeilijk als je Hollanders bij Duitsers zet, maar toch.

Een paar keer de naam Jürgen Klinsmann of Rudi Völler laten vallen, volstaat meestal wel...

De Hollanders moeten er al snel af.

De ganse nacht

'van je hela hola, zet er de beuk maar in'

in de bar van de camping, dat betaal je hier en nu cash.

Ze vallen terug in het groepje achter hen, waar een monitor nog steeds keihard op het fluitje zit te blazen (donkerpaars inmiddels).

Ben ik blij dat ik daar niet loop, zo'n kloteherrie (nu ja, had ik daar gelopen, dan moest hij niet fluiten, dat besef ik ook wel, maar goed, gedane zaken nemen geen keer).

Op een bepaald moment laten de Portugezen een gaatje vallen.  Ik haal mijn beste Duits boven en spoor de Duitser aan tot een hoger tempo.

God, wat kan het vervloekt heet zijn in de Landes, zelfs 's morgens.

De Duitsers, u weet dat, hebben geen probleem met een bepaalde bevelstructuur.

 

'Befehl ist befehl', weet u nog?

 

We spelen de Portugezen kwijt in de draaiende wegen in de donkere pijnbossen.

In de spurt klop ik de Duitser.

IK WIN.

Ik kopieer onmiddellijk nieuwe ranglijsten om op te hangen aan het 'Ad Valvas Loopberichtenbord Lou Puntaou' (ook wel bekend als het voormalige bord Animations) met mijn naam in een iets groter lettertype dan de rest van het klassement.

 

'Ordnüng muss sein', nietwaar.

 

Inmiddels druppelen de verslagenen binnen.  Een lichtjes overspannen monitor komt onze richting uit.  Hij is moe en boos.

Moe ?

Hoe kan dat ?

Hij lag minuuuuuuten achter.

Trainen kan hier soelaas bieden.

Boos ?

Waarom ?

 

Of wij die twee Portugezen hadden gezien.

 

Ik begin erg bloemrijk te beschrijven hoe wij tactisch vernuft hadden weten te koppelen aan stalen uithoudingsvermogen en zo de Portugese armada een lesje in bescheidenheid hadden gegeven.

De monitor wordt bleekjes.  Hij beseft dat de Portugezen nu feestelijk aan het verdwalen zijn in de schier eindeloze bossen van de Landes.

Hij vraagt of wij mee gaan, op zoek naar de verloren schapen.

Helaas moeten wij weigeren.

Overmorgen is er namelijk de volgende editie van het loopkampioenschap van de camping, waar wij ons persoonlijk record willen scherper stellen.

Cooling down en stretchen, dat wel...

 

Een mens moet zijn focus behouden.

Dat is prioritair.

Logisch.

Toch ?

De commentaren zijn gesloten.