04-04-10

Matthäuspassion

Matthäuspassion

 

Donderdagavond.

Het is voorbij half negen.

De duisternis is ingevallen.

De wachtzaal bij kinesist Tom B. is leeg gelopen.

De kreupelen zijn weg.

Hebben hun bed opgenomen en zijn beginnen wandelen.

Nu ben ik nog de enige.

En Tom natuurlijk.

Mijn bloedbroeder in deze moeilijke tijden.

Brothers in arms.

 

Hoeveel keren heb ik mijn lot niet aan hem verbonden?  Een paternoster aan verrekkingen, peesaandoeningen, ingescheurde gewrichtsbanden.

En telkens wist hij mijn twijfels weg te nemen.  Legde de vinger op de wonde.   Tom lapte me op, klaar voor de strijd.

 

*****

 

Deze keer is het anders.

Voelt het anders.

Nu wacht ons een heidense opdracht.

Nu hebben we de lat heel hoog gelegd.  Dit grenst aan onmogelijk.

Schier ondoenbaar.

En de uitkomst is twijfelachtig.

Twijfel.

Mentaal erg moeilijk te dragen.

Moeilijk te aanvaarden.

 

*****

 

Maar we hebben een plan, en daar houden we ons aan.

Rücksichtlos.

Niet meer omkijken, alleen maar vooruit.  De dagen aan mekaar rijgen, werken aan morgen, bouwen aan de toekomst met amper een sprankeltje hoop.

Enkel de 20 Km telt nog.

 

*****

 

Veel wordt er niet meer gezegd. 

Na al die jaren, kennen we mekaar erg goed.

Stilzwijgend.

Een gevoel van verbondenheid. 

Wat instructies hoe de oefeningen moeten, het aftellen van seconden, een bijsturing links of rechts.

De deur van de behandelingskamer blijft open staan.  Tom dwaalt tussen de reeksen oefeningen wat rond. 

Telt verder vanop afstand.

Nog een reeks oefeningen.

En nog een.

Naar zijn computer.

Tom zet een stemmig muziekje op, om de Redcord training wat te veraangenamen.

Iets toepasselijks ter verstrooiing.

De Matthäuspassion van J.S. Bach. 

Over het lijden en sterven van Christus.

 

 

De oefeningen beginnen me inmiddels zwaar te wegen.

De buikspieren verbranden, kramp in de kuiten, druppels zweet spatten uiteen op de tafel. 

De ademhaling jaagt.

Mijn spieren staan op knappen, trillende koorden, het zweet vloeit.

En nog eens tot tien.

Bach telt met ons mee.

Bach stuwt ons verder.

Trance.

Dit is loodzwaar.

 

We lijden allebei, ik en Christus.

Eli, Eli, lama asabthani.

Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?

 

Mark

Pasen 2010

De commentaren zijn gesloten.