30-03-10

Reculer pour mieux sauter

Reculer pour mieux sauter

 

Maandag 29 maart

 

Derde week gedwongen rust is ingegaan. 

Niet lopen. 

Dat is zwaarder dan lopen.

En binnen een achttal weken is er de 20 Km door Brussel.

Madre madonna!

Vorige week hard gewerkt aan het spierkorset.  Twee Redcord-trainingen, maar ook de nodige hamstringoefeningen.  Was ik in het begin van de week 's ochtends altijd nog wat stram rond de heupkammen, dan behoorde dat op donderdag al quasi tot het verleden.  

 

Donderdagochtend dacht ik toch wat snoeiwerk in de tuin af te moeten handelen.  Om mijn  rug niet nodeloos te belasten had ik een buurman ter hulp geroepen. 

Het plan was dat ik wat gewichtig en vervaarlijk zou staan rondzwaaien met de takkenschaar, terwijl het échte werk door mijn buurman werd verricht.

Doen alsof je werkt, ik ben daar héél sterk in. 

Moest er nu eens vraag zijn naar acteurs op dit vlak, dan was mijn broodje gebakken, maar helaas...

In afwachting van mijn buurman, had ik al een trapladder opgesteld en was er op geklommen om al een eerste, voorbereidend gesprek met het boompje te hebben. 

De zachte aanpak, begrijpt u?

 

Ik sta dus boven op het aluminium trapladdertje, dat schuin tegen het boompje leunt, te lullen tegen een boom.

Plots hoor ik iets ritselen en een halve seconde later springt er iets tegen me op.  Mark gaat met trapladder en al omver (godzijdank in een blok buxus), terwijl een lange, roze tong enthousiast mijn gelaat grondig aflikt.

 

Een grote zwarte hond, type labrador, zonder nummerplaat.

Hij ziet mij graag!

Héél graag zelfs!

Iets té graag zelfs!

 

Ik verbreek dit intiem moment en kijk om me heen, op zoek naar een baasje van dit mormel met een orale fixatie.

Gelukkig was het geen pitbull die aan mijn broekspijp komt bungelen.

Voor hetzelfde geld had ik nu een kuit minder.  Stel je voor dat die pitbull zijn gebit in uw kuit begraaft!

 

Maar deze hond ziet mij graag!

 

Zo graag dat ik niet meer op mijn ladderke mag kruipen.  Elke keer ik het probeer, springt hij tegen me aan en sta ik te wankelen om recht te blijven.

Hond ziet mij graag, maar zo kan ik niet werken.

"ZIT!", roep ik, als een gek balancerend boven op mijn trapladderke, dat dreigt te kapseizen onder het hondengeweld.

 

En het beest gaat zowaar zitten.

Van het verschieten val ik bijna van mijn ladder.

Voor de eerste keer in mijn leven luistert iemand naar mij! 

Dat is me nooit eerder gelukt, niet met Kind 1 en al helemaal niet met Kind 2.

Om over mijn vrouw maar te zwijgen...

 

Er luistert iets naar mij!

Ik kijk triomfantelijk om me heen.

Helaas waren er geen getuigen.

 

Maar plots besef ik dat  het een  toevalstreffer kan zijn.  Wie weet had de hond wel zélf beslist om te gaan zitten. 

Dus....

"ZIT!", roep ik nogmaals.

En prompt gaat de hond zitten.

Eureka!

Een opvoeding.  Die hond heeft een opvoeding genoten.  Wat me niet gelukt is met onze kinderen, lijkt me nu warempel te lukken met deze hond.

 

*****

 

Na 24 keer "ZIT"  te hebben geroepen, is de lol er wat van af en probeer ik iets anders.

 

"LIG"

Hond kwispelt. 

Ik roep "kwispel", maar hij gaat niet liggen. 

Ja, je moet alles uitsluiten...

 

"ROL"

Hond kwijlt.

Ik roep "kwijl", maar hij rolt niet.

 

"SNOEI BOOM"

Lukt ook al niet. 

Ik denk dat deze hond het Nederlands niet machtig is.

 

"APPORTE"

Ik roep dus apporte, terwijl ik een gesnoeide tak weggooi.

......

......

 

Ik ben de tak zelf maar terug gaan halen.

Zelden zo'n domme blik in hondenogen gezien.

De hond keek als een koe naar een trein. 

Nu ja, technisch gesproken is dit gelogen, want ik heb nog nooit een koe van dichtbij naar een trein zien staren. 

Ja, denkt u nu werkelijk dat ik voor alles tijd heb? 

En trouwens, ik heb geen koe.  En ook al geen trein.

 

Dus....

Apporte begrijpt hond ook al niet.

Hond kent dus ook al geen Frans.

 

 

Het is wel overduidelijk dat de hond niet kan verdragen dat ik werk.  Elke keer ik het probeer, valt hij aan. 

Een arbeidsallergische hond. 

Dan toch nog een gemeenschappelijk trekje met Kind 2.  

 

*****

 

Mijn buurman snoeit verder. 

Ik zucht wat empathisch mee. 

En hou me in stilte bezig met de opvoeding van mijn hond.

 

Maar dan verschijnt er een man op een fiets.  De man speurt om zich heen.

Hij zoekt iets. 

Ik vraag hem of ie een hond zoekt, wat hij bevestigt.

Ik fluit arrogant op mijn vingers en de hond komt uit mijn garage gelopen (waar hij, zoals achteraf zal blijken, de vuilniszak uiteengereten heeft en de inhoud kwistig heeft rondgestrooid).

Ik zeg apetrots tegen de man dat de hond erg goed luistert naar mij. 

De man kijkt me vol ongeloof aan en zegt:

"Die hond luistert naar niemand; hij loopt ook altijd weg en is te lomp om de weg terug te vinden".

 

Ik zeg met een superieur lachje dat ik de hond kan doen zitten.

De man lacht schamper en zegt dat zijn hond dat niet kent.

 

Ik roep zelfbewust: "ZIT".

 

En, ja hoor.

 

De hond blijft staan.

 

*****

 

Vrijdag

 

Pijnvrij opgestaan. 

Lijkt Plan B dan toch voorzichtig vruchten af te werpen?  Looprust in combinatie met versterkende spiertraining?

In voetbal noemen ze zoiets een 6-puntenwedstrijd.  Winnen van een rechtstreekse concurrent zorgt dat je 3 punten pakt en de concurrent niets. 

6 punten in de kering.

Dat is hier ook de redenering.  Looprust neemt oorzaak weg.  Training zorgt ervoor dat je de belasting aan zal kunnen. 

6 punten.

 

*****

 

Zaterdag

En op zaterdag vlieg ik vol in de buikspieroefeningen, hamstringoefeningen en probeer zelfs enkele oefeningen van Redcord uit met inzet van een zetel en wat kussens, maar met matig succes. 

Ik ga het schema van herstel eens een stevig zetje geven!

Het lekkere lenteweer trekt keihard aan mijn arm om te lopen, maar ik weersta aan de verleiding.

Ik ben een beest.

 

 

*****

 

Zondag

 

Omdat ik niet loop, zoek ik iets anders om mijn zinnen te verzetten. 

Weer volop de buikspieren verbranden. 

Maar de voormiddag is nog pril.

Op zolder ligt het archief van mijn vader te wachten op een sorteerbeurt.  Ik sleur een uurtje met loodzware dozen vol boeken en paperassen, en voel mijn rug lichtjes opspelen.

In de namiddag verga ik van de pijn. 

Lage rugpijn en pijnlijke heupkammen, maar nu in zo'n mate dat ik niet geheel rechtop kan stappen.  Het lijkt wel of ik mijn bekken niet achterwaarts kan kantelen. 

Ik ben een oud manneke, kreupel.

Dit is een verschrikking. 

Ik verbijt de pijn. 

En de teleurstelling. 

Dit soort reactie had ik nu niet meer verwacht.  Al twee weken sta ik aan de kant.  Is er dan echt nog geen enkele winst?

Ik word met de neus keihard op de feiten gedrukt. 

We staan nog nergens en Brussel lijkt verder weg dan ooit.

Het is om moedeloos van te worden.

Ik ben een mank beest.

Aangeschoten wild.

 

*****

 

Maandag

 

De nacht heeft geen soelaas gebracht.  De scherpe pijn is wel verdwenen, maar het zeurt nog serieus na.  Ik sta al wat rechter, maar ook nog niet voor de volle 100%.

Met deze rug en heup zie ik mij vanavond echt niet in de Redcord-touwen hangen.  Ik heb Tom B., mijn kine, al gecontacteerd.  Vanavond bekijken we wat er aan de hand is en hoe het verder moet.

Wat is realisme?

 

Ik heb pijn.

En dat kan ik niet hebben. 

Ik zeur iedereen de oren van de kop.

 

*****

 

Maandagavond.

 

Ben net terug van Tom B., mijn kine.

En hij heeft me duidelijk gemaakt dat ik zijn schema moet respecteren, wil ik een waterkans van slagen hebben.  Geen geëxperimenteer met bijkomend trainen, want dan krijg je zo'n 'accident de parcours'.

Geen gesleep met dozen, geen buikspieroefeningen (vooral geen sit-ups), alles op zijn tijd en gecontroleerd opbouwen.

Tom heeft me eerst terug mobiel gemaakt in heup en rug.  En om het vertrouwen wat op te krikken hebben we toch een aantal Redcord-oefeningen uitgevoerd. 

Tot mijn verbazing lukte dat wonderwel.

Volgens Tom zitten we nog altijd op schema, maar is de window naar Brussel klein.  Dat wil zeggen: de trein der trainingen moet vlekkeloos lopen, geen ongevallen of uitvallen meer en dan misschien...

Ik heb mijn lesje in elk geval wel geleerd.  En besef nu maar al te goed wat aanhoudende pijn met een mens doet.

 

*****

 

Links van mij ligt de bevestigingsmail van de organisatie van de 20 Km door Brussel.  Met mijn borstnummer.

1382.

Zal ik dat rugnummer op 30 mei opspelden?

Het lijkt steeds onwaarschijnlijker.

Ik heb niet het gevoel dat er veel beterschap is en mijn lichaam kan in elk geval nog steeds geen serieuze belasting aan. 

En zijn de oefeningen die we doen efficiënt?

Is dit de oplossing?

Hoeveel zekerheid hebben we?

De enige zekerheid die we hebben is dat de conditie nu pijlsnel bergaf gaat.

 

 

De 20 Km door Brussel halen?

Het zou een mirakel zijn.

Maar als er iemand is die me dat mirakel kan bezorgen, dan misschien Tom B. wel.

 

Reculer pour mieux sauter...

Vrij vertaald: Even een stapje terug zetten, om daarna verder te springen.

...et puis, tomber?

26-03-10

Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen

Karl Friedrich Hieronymus von Münchhausen

 

Wij zijn thuis fervente aanhangers van de combinatietheorie.

De wat?

De combinatietheorie.

Neen, ik heb het niet over artikel 6:12 van het Nederlandse Burgerlijk Wetboek (zie hiervoor het 'Compendium Bijzondere Overeenkomsten' van Christiaan Johannes van Zeben en de correcties daarop door Hasser-Hartkamp II, nr 50 en 51). 

Ligt op mijn nachtkastje trouwens.

Blader ik toch geregeld eens diagonaal doorheen.

Zou u beter ook af en toe eens doen.

Neen, dat boeiend stuk literatuur dus niet, maar wel de combinatietheorie van mijn vrouw.

 

Aha, zegt u nu.

 

De combinatietheorie.

Mijn vrouw combineert graag dingen.

Autorijden en geflitst worden bijvoorbeeld, maar dat is een slecht voorbeeld.

 

Neen, ze zegt bijvoorbeeld: "Als je dan toch naar de garage gaat voor een trappist Westmalle, breng dan ineens een fles melk mee."

Of: "Wanneer je naar de bank gaat, neem dan deze brieven mee om ze te gaan posten."

Plots valt mij op dat de combinatietheorie van mijn vrouw meestal een combinatie van bevelen aan mijn adres is.

 

*****

 

Maar inmiddels draai ik helemaal dol.

In de combinatietheorieën.

Zo probeer ik tegenwoordig mijn schoenen te kuisen terwijl ik al autorijdend mijn mails check.  Dat gaat, met een cruise control.  En met een borsteltje.  En desnoods met airbags.

 

*****

 

Kind 2 is overigens ook een aanhanger van de combinatietheorie.  Kind 2 combineert namelijk alles met ketchup.

 

In die optiek, een culinaire tip (ik meen te weten dat ik u nog geen deelgenoot heb gemaakt van mijn waarlijk encyclopedische kennis van oneetbare gerechten).

 

Vandaag het ultieme recept indien u met uw darmgassen een totale biologische uitroeiingsoorlog in gedachten hebt; het recept werd op punt gesteld door een wereldautoriteit op dat vlak, meer bepaald mijn Oost-Vlaamse schoonbroer, Ludo. 

Nu ik er eens over nadenk: 66%  van mijn schoonbroers draagt de naam Ludo. 

Daar moet een reden voor zijn.

Een slechte, waarschijnlijk.

 

Enfin: u neemt een blik witte bonen met twijfelachtige versheidsdatum. 

Vervolgens laat u een fikse klot boter in de pan smelten.

Klot = volgens het Oost-Vlaamse maatstelsel is dat ongeveer een half pakje, ongeacht hoe groot het pakje is.

Eens de boter gesmolten is, kiepert u het blik bonen er in.

Bij voorkeur nadat u het blik geopend hebt, alhoewel het misschien tot aanbeveling kan strekken het blik toch gesloten te laten.

 

Serveer deze smurrie in een halfproper soepbord. 

Overgiet rijkelijk met mayonaise en ketchup en werk af met een halfgaar gekookt ei (met in het achterhoofd dat honger de beste saus is).

Dit is wel uiterst belangrijk: het ei mag niet zachtgekookt zijn, neen, het eiwit moet nog in slijmvorm zijn, zoals bij een verkoudheid... 

Een ei dat voor het zingen de kerk is uitgegaan, als het ware...

 

Meng dit alles tot het er uit ziet als iets wat een meeuw op uw net gewassen auto heeft gescheten.

 

Dien op met gekookte aardappelen, die u voorafgaandelijk hebt 'gededderd'.

Dedderen: Oost-Vlaams dialect voor prakken.

 

Et voilà....

 

Als het goed is klaargemaakt, dan ziet het er uit alsof u al gebraakt heeft.

 

Waarlijk het allerslechtste wat er op culinair gebied te beleven valt, goed voor een score van -50 in de Gault Millau.

Volgens de Conventie van Genève (het derde verdrag van 1929) mag dit niet aan krijgsgevangenen geserveerd worden.  Dit gerecht en de onwelriekende naweeën ervan vallen tevens onder Artikel 7 f van het Statuut van Rome, aangaande misdaden tegen de menselijkheid, zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!

 

*****

 

 

Hoe beledig je een medemens?

U zal nu zeggen: door hem een idioot te noemen.

Mja, niet slecht.

Maar dat kan beter.

Ook hier komt de combinatietheorie ons te hulp.

Zo ben ik een vurig aanhanger van de dubbele belediging.

Door tegen iemand bijvoorbeeld te zeggen:

"Je bent even dom als je broer."

of

"Je bent nog lelijker dan je moeder."

 

Twee vliegen in één gecombineerde klap!

 

*****

 

En dan heb je nog de belediging volgens het principe Münchhausen by proxy.

Dat is wat betreft beledigingen, gebaseerd op de combinatietheorie, de absolute top, niveau Everest.

 

Kind 2 is ooit, als poezelige, welriekende baby, een nachtje blijven slapen bij een bevriend koppel van ons, Ann en Stefan.

Beschouw het als een soort vakantie voor ons. 

Voor dat bevriend koppel, kinderloos op dat moment, een soort afradende stage.  Een therapeutisch weekend om ze te doordringen van het besef dat kinderwens vooral wens moet blijven...

 

Enfin.

's Ochtends nemen ze Kind 2 even in de warmte van hun bed (onder het motto: gezinnetje spelen).

Plots laat mijn vriend Stefan  ....      

     .......een daverende wind 

           (ja, zo kennen we hem).....

 

 

Reactie Kind 2:

 

 

Papa????

 

 

 

Een soort 'by proxy'-belediging.

Een belediging door middel van...

Ann en Stefan hebben een uur liggen bulderen van het lachen....

24-03-10

Britannia rule the waves!

Britannia rule the waves!

 

 

Maandag 22 maart

Vandaag is de dag van de waarheid.

 

U weet dat ik de ganse vorige week knagende rugpijn had.  Met vrijdag als kers op de zure taart een ganse dag helse pijn, gevolg van de donderdagse training van het spierkorset. 

Ik had met plezier mijn loopschoenen ingeruild voor een pijnvrije rug.

Ik had zonder twijfel getekend.

 

Maar zaterdag was het al een stuk beter, zondag ook.

 

Vandaag dus de eerst Redcord-training, het begin van de herrijzenis, ofwel het verdere wegzinken.

De dag van de waarheid.

 

Mag ik u allen bedanken voor uw meelevende reacties, uw bemoedigende schouderklopjes (kijkt u wel uit voor mijn rug) en de uitgestoken handen (niet te hard knijpen).  Ik neem uw raad ter harte....

 

*****

 

Het borstnummer is bekend!

1382.

1382!

 

En nu blijkt eens te meer dat God een cynicus is.

Kijkt u even mee?

101_1500

 

 

16 edities lang heb ik als een hond achter mijn eigen staart aangerend, in de ratrace naar een plaats in de eerste startbox.

Een paar keer rechtvaardigde mijn prestatie een plaats in box 1, maar dan wist de organisatie de volgende editie een strikter indeelprincipe toe te passen, waardoor ik weer uit de boot viel.

En nu ik geblesseerd ben en ocharme misschien vanaf begin mei terug kan  beginnen lopen, word ik in de elite-box vooraan Wave 1 gedropt.

 

Ik: kilo's dikker, pijnlijke rug, nauwelijks kilometers op de teller, zelfvertrouwen nul.

Voor mij: de 100 snelste lopers ter wereld (met enige zin voor overdrijving).

Rondom mij: een slordige 1500 afgetrainde loopgekken.

Achter mij: een briesende meute, waarvan ook nog eens een pak lopers sneller en beter getraind zal zijn.

 

Merci!

De kans dat ik vertrappeld zal worden is reëel.

 

*****

 

Mijn vriend Tom start in Wave 2.  Zes minuten na uw dienaar.  De kans dat hij mij rond kilometer 15 op de schouder zal tikken, is niet onbestaande.

 

Nu ja, wie zegt dat Tom op 30 mei op tijd zal zijn?  En we moeten ook rekening houden met de mogelijkheid dat Tom de bus naar Brussel zal missen.

 

De bus missen is trouwens één van de specialiteiten van mijn vriend Tom.

 

*****

 

Tom gaat met de bus naar zijn werk.

En 's avonds uiteraard ook weer met de bus naar huis.

 

Tom heeft dus dagelijks twee kansen om de bus te missen.

 

Nu hou ik al enkele jaren dwangmatig cijfermateriaal bij van het busmisgedrag van mijn vriend Tom. 

Een mens kan uiteindelijk nooit over genoeg gegevens beschikken.  En loopschoenen, maar dat doet nu even niet terzake. 

En bier, dat doet altijd terzake.

 

Terzake nu.

Een momentje, ik neem het lijvige dossier er even bij.  Dat is weliswaar slecht voor mijn rug, maar alles voor de wetenschap....

 

Even kijken.

Tom heeft tot op heden al 3 482 keer de bus gemist.

Daarvan was 78 % de ochtendbus.  Logisch, want dan zit de nachtelijke prut nog in de ooghoeken.

En bij uitbreiding: 22 % de avondbus.

 

Of wat dacht u?

Dacht u dat ik niet punctueel was, of zo?

Hé!

Dat ik met cijfers knoei?

Ja maar, als u dat denkt, mag u dat gerust zeggen hoor.

Neen, ik doe daar niet moeilijk over.

Ah, bon.

 

Goed, en dat is al een jaar of zeven zo, dat die cijfers zich ongeveer zo verhouden.  Tom is op dat vlak een rots, waarop men een kerk kan bouwen.  Consequent in zijn nonchalance, zeg maar.   En zo heb ik het graag...

 

Maar nu is er een kentering in het busmisgedrag van mijn vriend Tom.

 

Spannend, hé!

 

Volgt u mee?

 

 

Normaal avondlijk busritueel van mijn vriend Tom.

Hoofdpersonen: Tom, Bus, Kerktoren.

Vijf stappen.

1. Tom komt van zijn werk gesloft.
2. De kerktoren roep 'BOING' (teken van half uur).
3. Tom roep 'SHIT' en begint te spurten richting bus.
4. Bus vertrekt.
5 a) Tom mist bus  b) haalt net de bus (schrappen wat niet past).

 

Vernieuwd avondlijk busritueel van mijn vriend Tom.

Hoofdpersonen: Tom, Bus, Kerktoren.

Probleem: door werken op de Grote Markt is de bushalte een honderdtal meter verder gelegd, tijdelijk.

Zes stappen.

1. Tom komt van zijn werk gesloft.
2. De kerktoren roep 'BOING' (teken van half uur).
3. Tom roep 'SHIT' en begint te spurten richting bus.
4. Tom merkt dat de bushalte weg is en roept 'SHIT KWADRAAT'
5. Bus vertrekt.
6 a) Tom mist bus  b) haalt net de bus (schrappen wat niet past).

 

Maar doorgaans nekken de extra meters Tom, zodat hij bijna altijd de bus mist.

 

Wij verwachten dat de werken aan de Grote Markt een bepaalde nivellering der cijfers met zich mee zal brengen, en dat het avondlijke missen der bus (nu 22%) zal stijgen, vermoedelijk naar 47, mogelijk 48 %, tevens afhankelijk van nog in te calculeren regenverlet dat  de heraanlegwerkzaamheden van de Grote Markt zal vertragen.

 

Is dit allemaal negatief?

Niet persé.

Tom heeft de laatste tijd als loper heel wat aan explosiviteit gewonnen, wat ook tijdens zijn spelletjes, zoals voetbal, rendeert.

 

Tot zover allemaal verduiveld spannend.

Bent u nog mee???

 

*****

 

Maar nu zit ik, als statisticus,  met een immens probleem!

 

Tom heeft namelijk een nieuwe invalshoek gevonden wat betreft busmisgedrag, waarbij een nieuw gegeven op de tabellen moet.

 

Vandaag heeft Tom namelijk het volgende gepresteerd.

 

De kerktoren BOINGT,

Tom roept SHIT en vervolgens SHIT KWADRAAT,

Bus vertrekt,

maar Tom weet nog in een ultieme jump tot bij de bus te komen en hamert (assertief) op de deur.

Bus stopt, opent de deur, Tom stapt op en ploft nahijgend in de zetel.

Tom start zijn avondlijk busritueel: krant lezen en indommelen.

In de krant staat een artikel over het aantal klachten dat vervoersmaatschappij De Lijn krijgt over stiptheid van de bussen, een artikel dat Tom erg nauwgezet zal uitpluizen....

 

*****

 

Even later merkt Tom dat de bus een alternatieve route kiest.

En dan nog een.

En dan nog een.

Hij zit VERDOMME op de verkeerde bus!

Nu is het vooral kwestie niet in slaap te vallen, want voor je het weet open je slaapdronken je ogen in, bijvoorbeeld, Islamabad. 

Via een rits Kempense dorpjes komt Tom in de terminus, ongeveer even ver weg van huis als het originele punt van vertrek, maar nu in een andere windrichting.

 

De tijdstabel in het bushokje leert hem dat hij pas over 50 minuten een bus naar het centrum van de wereld (mijn en zijn thuisstad) kan nemen.

 

*****

 

Laat Tom zich door zijn kleine tegenslag uit het veld slaan?

Dat dacht ik niet....

Tom is namelijk een loper.

 

Tom beslist de tijd te doden door in de plaatselijke supermarkt broodnodige boodschappen in te slaan.  

Nadien kan een krantenwinkeltje zich verheugen op zijn klandizie. 

Tom wint niets met een krasbiljet. 

En ook het volgende biljet levert noppes op.

 

*****

 

Tom merkt plots dat de tijd snel gaat wanneer een mens zich amuseert.

 

Zo snel dat zijn bus nét voor zijn neus vertrekt,

..... maar ach,

..... binnen 50 minuten is er weer een.

 

*****

 

Een mens zou toch denken dat er soort leerproces ontstaat.  Dat in de hersenpan van Tom, na een paar duizend keer de bus gemist te hebben, een soort verbinding ontstaat waardoor hij de bus wél haalt.

Uiteindelijk: als men een aap kan leren dat hij, wanneer hij op een knop duwt, een koekje krijgt, dan moet het ook wel mogelijk zijn om Tom te leren een bus te halen.

Maar zolang Tom zijn eigen koekjes kan kopen, zal hij het nut niet inzien van op een knop te duwen, laat staan een bus te halen.  

Soms heb ik de indruk dat mijn vriend Tom in feite Kind 3 is...

 

*****

 

Medical update...

Redcord training 1 is achter de rug; letterlijk en figuurlijk.

Weinig reactie vandaag.

Horde 1 is genomen, we bekijken het dag per dag.

 

19-03-10

Tabula Rasa

Tabula Rasa

 

Er is slecht nieuws.

En er is héél slecht nieuws.

Wat wil u het eerst horen?

 

*****

 

Woensdag 17 maart.

Woensdag is één van de vaste loopdagen van de week, net zoals maandag en zaterdag.  Dat zijn de kapstokken waaraan ik mijn week, en bij uitbreiding mijn leven, ophang. 

Alles wordt daar rond geschikt. 

Ondergeschikt.

Maandag was al weggestreept.

Woensdag ook.

 

*****

 

8u48.

 

Deze ochtend ging mijn vrouw stoksgewijs Nordic Walken.  Ik mocht mee.  Een soort alternatief voor de verloren gegane looptraining.

Nu ja, mee mogen, dat is veel gezegd.  Het komt er meestal op neer dat ik de muilezel van dienst ben.  Ik mag een rugzak dragen waarin van alles zit: water, een muesli-reep, een muts, de dopjes voor onder haar stokken.

En naargelang de tocht vordert, stript mijn vrouw verder en krijg ik de overtollige kledingsstukken om in te laden in de rugzak.

Ik kan niet wachten tot het zomer is....

Tegen het eind van de tocht heb ik ongeveer een 35 kg zware rugzak te torsen, want mijn vrouw weet onderweg ook nog het nodige materiaal te sprokkelen voor de bouw van creatieve bloemstukken en dergelijke.

Dan roept ze:

"Apporte die 3 kubieke meter boomschors!"

"Apporte 2 are mos."

"Apporte een gros dennenappels."

En dan spring ik hijgend het bos in, om mijn baasje te brengen wat ze wil, en het aan haar voeten te leggen, kwijlend en kwispelstaartend.

Het is, wat mijn kant van het verhaal betreft, een echte survivaltocht, ook wel omdat mijn vrouw af en toe een uitschuiver doet met één van haar poles, zodat ik er over struikel...

 

Vandaag dus fors gaan doorstappen in de bossen.  We volgden hiervoor een groot stuk van mijn vaste loopronde.

Noem het desnoods een onbewust afscheid van mijn loophabitat, mijn heilige grond, alsof ik voorvoelde wat er later deze dag stond te gebeuren...

 

*****

 

10u45.

 

Mijn afspraak met Sam, de sportdokter.

Na mijn beschrijving van de feiten, waar ik inmiddels een viertal maanden mee sukkel, kwamen de obligate oefeningen.

Buigen, bovenlijf draaien, bips opspannen,...

En toen kwam het slechte nieuws.

Vergeleken met mijn looptechnische spieren (bewegingsspieren), zijn mijn houdingsspieren niet genoeg ontwikkeld.  Daardoor is er geen balans in mijn lichaam en krijg ik allerlei pijnsignalen via de rug en heup.  Lage rugspieren, zijwaartse rug- en buikspieren, bilspieren bips, spierenstelsel wervels,...  allemaal in verhouding te zwak met de beenspieren.  En de zijwaartse klappen van het lopen kunnen niet meer opgevangen worden. 

Eigenlijk een gevolg van altijd méér en méér, langer en langer, sneller en sneller, in de eeuwige jacht op adrenaline en endorfine. 

Het gevecht met de chrono kent maar één verliezer....  

.... en dat ben ik.

 

En nu is het over en out.

Verder doen op deze wijze zorgt voor nog grotere problemen: hernia of serieuze  rugschade.

We zitten op een dood spoor.

 

Er is licht op het eind van de lange tunnel.

Het is uit.

 

Neen, er is een lichtpuntje op het eind van de tunnel.

Namelijk het volgende.

9 tot 12 weken niet meer lopen.

Alternatieve sporten en alternatief trainen om de rug-, buik- en bilspieren te trainen om zo het lichaam in evenwicht te brengen en dan opnieuw beginnen.  Onderaan de loopladder.

 

En dan nu het hele slechte nieuws.

Het hele slechte nieuws is dus dat Brussel weggevaagd kan worden.

Sam vertelde me dat ik een en ander eens moeten laten bezinken.

 

*****

 

Ja, ik zou er wat voor over hebben om nu te kunnen tikken:

'En toen werd ik badend in het angstzweet wakker.'

 

*****

 

Het nieuws is al bezonken, het bezonk zelfs razendsnel in het kabinet van Sam.

Ik heb Sam gezegd dat 9 tot 12 weken onbespreekbaar is en dat het op 30 mei 2010 de 20 Km door Brussel is en dat hij één keer mocht raden wie daar aan de start zou staan.

Straffe kerel, die Sam.

Hij wist meteen wie ik bedoelde.

 

Een tussenoplossing is tot eind april alternatief sporten, begin mei beginnen lopen en hopen op een 'lucky shot' eind mei.

 

*****

 

13u17.

 

Een nieuw en ambitieus plan heeft het licht gezien.

6 weken niet lopen; namelijk tot eind april.

In die periode ga ik niet suf zitten doen met zwemmen of fietsen of godbetert Rollerbladen, want dan weet ik niet of ik efficiënt bezig ben (weet ik veel of ik de juiste spiergroepen train).

En trouwens Rollerbladen.  Ik heb geen evenwichtsgevoel, kan niet eens rolschaatsen of ijsschaatsen, dus dat is geen optie.  Ja, stel dat ik de ambitie moest hebben om mijn rug te breken, dan moet ik vooral zo'n blades gaan proberen.

 

Wat over en weer gemaild met Tom B., mijn kinesist en baken in stormachtige tijden.

 

Dit is het plan.

Noem het gerust plan B.

We gaan 6 weken hoogwaardige, gerichte trainingen doen op die bewuste spiergroepen, mijn conditie proberen op peil te houden met alternatieve sporten en begin mei starten de looptrainingen terug, net op tijd om de magische kaap van 1 uur 30 minuten te slechten in Brussel.

 We gaan Redcord trainingen inlassen (zie hiervoor de kroniek: Eendracht maakt macht ).

 

Voilà, het is bezonken.

Tabula Rasa. 

Een schone lei. 

Niet proper.

 

 

*****

 

Vrijdag.

Al de ganse week heb ik lage rugpijn. 

Erfenis van de looppoging van zaterdag. 

En in tegenstelling met de vorige keren wil de pijn deze keer maar niet wijken.  Vandaag is ze zelfs op het ondraaglijke af.  Gisteren heb ik een aantal oefeningen gedaan om mijn spierkorset te verstevigen.  Dat geeft meteen deze reactie.

Mijn optimisme van gisteren lijkt nu erg misplaatst. 

Plan B lijkt verder af dan ooit.

Mentaal slinger ik heen en weer tussen de handdoek definitief in de ring gooien en nog één keer proberen de bakens te verzetten.

 

Ik heb geen zin meer.

Heeft dit alles nog zin?

 

Ik weet het niet meer.

 

Ik heb geen antwoorden meer.

Ik heb geen woorden meer.

 

Zijn deze woorden mijn looptestament?

 

 

 

16-03-10

Slijmbal

Slijmbal

 

 

Zaterdag 13 maart

 

Zaterdag de 13de.

De 13de!!!

En vandaag zou ik gaan testen.  Na een week getroubleerd te zijn met mijn rug en na een paar behandelingen (kine en osteopaat) ging ik proberen een lange duurloop af te werken. 

Liefst zonder pijn.

Als dat even zou kunnen...

Op de 13de.

Geen vrijdag, maar 't scheelde maar een paar uren...

Dat is natuurlijk om problemen vragen. 

 

*****

 

Nu ja, wanneer je echt problemen wil, dan stel ik voor dat u eens probeert om Kind 2 op een zaterdag aan de studieboeken te krijgen.

Daarvoor heeft een mens het soort moed nodig dat ook van pas kan komen wanneer je van plan bent  je hoofd in de geopende muil van een leeuw te steken.   Het soort moed dat je nodig hebt om naar een groep neo-nazi's te roepen: "Hey strandjanetten!"

Mijn vrouw heeft dat soort moed (ze is tenslotte ook met mij en mijn zweetvoeten getrouwd).  Ze heeft dat soort volharding waarvoor een mens alleen maar respect kan opbrengen.

Nu is het anderzijds ook wel zo dat ik Kind 2 niet veel bij kan brengen.  Ik weet namelijk niks dat het weten waard is en zo ontsnap ik aan de opdracht om Kind 2 te helpen met zijn schoolse taken. 

U merkt het, soms is het een voordeel om niet opgelet te hebben tijdens de les.  Jaren heb ik zitten wegdromen in de schoolbanken en zie je wel dat het rendeert!

 

Dit weekend was het weer van dat.

Mijn vrouw ging Kind 2 assisteren bij zinsontleding en hem aan het verstand proberen brengen wat 'het lijdend voorwerp' en 'het meewerkend voorwerp' is.

Voor mij was dat onderscheid meteen duidelijk, ik zag het meteen aan de keukentafel zitten:

Mijn  vrouw was het lijdend voorwerp.

Kind 2 was niet bepaald een meewerkend voorwerp.

Zagen en blazen, zeg maar.

 

*****

 

Maar zoals gezegd, ik had een missie. 

Ik ging lopen.

Met de nodige achterdocht, dat wel.

En met in het achterhoofd de wetenschap dat de laatste twee duurlopen op een sisser zijn afgelopen.  Telkens moest ik aan de kant met hemeltergende pijn in de lage rug. 

Ik was het lijdend voorwerp, zeg maar. 

Ruglijder.

Dat is niet bepaald luxueus.

De vorige twee duurlopen stond ik telkens aan de kant na, pakweg, een twintig tot dertig minuten.

We vertrokken behoedzaam. 

Er knaagde van alles, maar vooral de onzekerheid.

 

*****

 

Kind 2 is een friemelaar.

Kind 2 zit overal met zijn fikken aan.  En hij heeft ook een absolute dwanggedachte dat hij alles uiteen moet schroeven.  Overal, maar dan ook overal, vinden we onderdelen van passers in huis.

 

Gaat de telefoon en moet je dringend iets opschrijven?

De kans dat er een balpen naast de telefoon ligt, grenst aan nul.

Maar, stel dat er een ligt, een vrijwel hypothetisch geval maar toch, dan durf ik er een vat op te verwedden dat je die niet opgeklikt krijgt.  Kind 2 heeft er namelijk de veer uitgehaald.

 

Geen enkele afstandsbediening in huis is nog de originele.  Ik koop trouwens Tv-toestellen louter op basis van de robuustheid van de afstandsbediening.  Een exemplaar dat openklikt overleeft nooit langer dan drie maanden het regime van Kind 2.

 

In die optiek even een anekdote.

Op een zondagochtend zitten mijn vrouw en ik in de keuken wat te suffen achter een kopje Senseo.  We kijken mekaar aan. 

U kent dat wel. 

De blik van twee wanhopige mensen die keihard geconfronteerd worden met het besef dat ze zich hebben voortgeplant.

De kinderen monopoliseren de woonkamer waar de TV hypergewelddadige cartoons uitbraakt.  Het soort lawaai waar een weldenkend mens geen behoefte aan heeft op een prille zondagochtend.

Plots horen we rare geluiden, meer bepaald het geluid van een soort tamtam in combinatie met gerochel, dat niet in het ritme van de cartoon van dienst valt.

Ik steek mijn neus voorzichtig voorbij de deur om vast te stellen dat Kind 1 en Kind 2 in een handgemeen betrokken zijn. 

Het zit er bovenarms op.

Punt van discussie was wie dat de afstandsbediening mocht hanteren.

Op dit moment was het alleszins overduidelijk wie de afstandsbediening hanteerde.  Kind 2 gebruikte namelijk de afstandsbediening om er Kind 1 enthousiast mee op het hoofd te timmeren.  

Dat was dus het tamtam-geluid.

Bij elke slag werd overigens het kanaal van de TV veranderd, wat bijdroeg aan de algehele sfeer van verwarring.

Het gerochel kwam dan weer uit Kind 2 dat door Kind 1 in een wurggreep werd gehouden.  Kind 2, hoewel blauw aangelopen, bleef tamtammen.

Het was lang geleden dat mijn kinderen zo sportief bezig waren geweest, maar dat geheel terzijde.

 

Na een tiental minuten besefte ik dat ik moest tussenkomen, zoveel was duidelijk. 

 

Weet u hoeveel een nieuwe afstandsbediening kost?

Ha!

Een kordaat optreden was noodzakelijk.

Dus ik heb mijn vrouw geroepen en gezegd dat haar kinderen weer aan het vechten waren.

 

*****

 

Ik loop inmiddels een twintigtal minuten.  Hier stond ik meestal al ongeveer stil.  Of besefte ik dat het hoogstens een kwestie van tijd zou zijn. 

Nu moet ik toegeven dat het iets minder dramatisch pijnlijk is.  Maar we kunnen er niet omheen: dit is niet ok.

Ik loop voorbij het Bootjesven en wanneer ik in de lange dreef richting thuisstad beland, besef ik dat verder aandringen zinloos is.  Deze pijn is dezelfde als de vorige keren.  Ik zet me mistroostig neer op een bankje en kijk om me heen.

Veel geluiden.

Vogels.

Zinloos.

Ik masseer mijn lage rugzone en wandel naar een infobordje van Bosbeheer.  Over de heraanleg van vennen en welke soorten libellen daar euforisch van worden.  Over salamanders die bijna uitgestorven zijn.

 

In de verte zie ik een eenzame loper.

Hij komt me tegemoet.

Normaal gesproken begin ik dan opnieuw te lopen om de loper in volle vaart en met kloeke borst en vliegende kleuren te kruisen.

Vandaag niet.

Ik wandel wat.

De loper nadert. 

Ik herken de oogstrelende loopstijl van looplegende Jan H.

 

Jan H. stopt en zegt:

 

Godverdoeme, ik bijt hier toch wel een stukje van mijn tand zeker!

 

Neen, Jan zei dat niet, dit heeft niets met het verhaal te maken, maar ik ben terwijl ik deze kroniek aan het tikken ben, een Granny Smith aan het eten.  Ik bijt iets te fors door en mijn tanden klappen schuin op mekaar en voilà een héél klein stukje er af.  Dat kan er nog maar bij!

 

Dus...

Jan H. stopt en zegt:

"Wat scheelt er?"

Ik vat het héél kort samen, want ik wil niet dat Jan afkoelt.

Enfin, een uurtje later kon Jan verder lopen.

 

Nu zit ik heel de tijd met mijn tong aan die tand te frutselen...

 

Ik besluit terug te beginnen lopen, op een lager tempo.

In het begin lukt dat wonderwel, en ik begin er weer schik in te krijgen.  Ik besluit af te wijken van mijn route, de chrono is toch niet meer relevant, en besluit een mij onbekende wandelweg in te slaan.  Enkele honderden meters verder zit ik al volop in modderige toestanden, de Brooks schoenen gaan bijna kopje onder.

Met nog één keer te stoppen voor rugmassage en verwensingen allerhande, kan ik toch iets meer dan een uur later de voordeur achter me toeklappen.

Het loopt niet.

Voor geen meter.

 

*****

 

Ik besluit noodgedwongen om maandag en woensdag niet te lopen en na overleg met Tom B., mijn kinesist, maak ik een afspraak met Sam V., een sportdokter met enige renommee, om diens advies in te winnen.

Tom B. gaat Sam een mail met info sturen. 

Vermoedelijk iets in de trant van: deze patiënt  is een drama queen, kleinzerig tot en met, manisch depressief, hypochonder, die denkt dat hij kan en/of moet lopen.  Help ons en help hem uit zijn droom.

Iets in die aard.

 

*****

 

Kind 2 komt hier over mijn schouder meelezen en protesteert heftig.  Dat het absoluut niet waar is dat hij overal met zijn vingers aanzit.

"Wil je verdorie wel eens van die muis afblijven!"

"Af, zeg ik..."

"AF"

Ik herinner me trouwens nog een voorval op zomervakantie in de Landes, meer bepaald in Biscarosse.  Op terugweg van het strand naar de camping, kwamen we telkens voorbij een kleurige winkel met plaatselijke specialiteiten, streekproducten, wijn, kaas en uiteraard ook alle mogelijke prullaria aan souvenirs.

We stoppen.

Mijn vrouw was voor vriend en vijand cadeaus aan het hamsteren, ik stond niets te doen, Kind 1 sms't  en Kind 2 zat overal aan.

En, oh rampspoed, Kind 2 had een voorraad knijpballen gevonden. 

U kent dat wel. 

Slijmknijpballen.

Héél flexibele plastic ballen, gevuld met slijm.  Als je er met je volle hand in knijpt, dan komt de plastic doorzichtig tussen je vingers door en zie je het klotsende slijm.

Heeft u dat beeld?

Kind 2 vond het nodig om in elke bal te knijpen.

Mijn vrouw is aan het wapperen met de Visa-kaart, wanneer plots een straal  lichtblauw slijm vlak naast mijn hoofd in een sierlijke boog doorheen de ganse winkel vliegt.

Kind 2 had een fit in één van de ballen weten te maken en het slijm vloog los doorheen de winkel en spatte uiteen tegen een glazen sierkast waar het duurdere materiaal lag.

Een paar Duitsers stonden in de vuurlinie, maar die vonden dat best  'fröhlich'...

Wij ook.

Kind 2 en uw dienaar proesten het uit.

Mijn vrouw kijkt verstoord om, zich van niks bewust, en kijkt vervolgens naar de verkoopster die met verbaasde blik naar een slijmerige kast met juwelen staat te kijken.

Wij blazen de aftocht....

 

*****

 

Voilà Kind 2, nog maar eens een illustratie dat je nergens met je fikken af kunt blijven.

Wil je verdorie wel eens van die delete-knop afblijven?

AF ZEG IK!

AF

A

12-03-10

Eendracht maakt macht

Eendracht maakt macht

 

 

Woensdag 10 maart

 

Aan de arbeid.

De drie laatste woorden van de vorige kroniek.

Ik trok aan de arbeid.  Doel was een lange duurloop.  In de hoop dat de zeurende rug zich gewonnen zou geven.

En wat in de sterren stond geschreven, is waarheid geworden.  Mijn rug zet me aan de kant.  Alle oplapwerk ten spijt, heb ik mijn duurloop van deze ochtend niet kunnen afwerken.  De eerste kilometers was de pijn nog te harden, maar nadien niet meer.

Een stuk te voet afgelegd, verzonken in sombere gedachten.

1 uur afwisselend lopen en wandelen. 

Alweer over and out.

Het was erg eenzaam in de bossen van Wortel.

 

*****

 

Ik heb heimwee naar vroegere tijden.  Toen ik onbezorgd en onnadenkend liep.  Mijn enige beperking was mijn gebrek aan uithouding.  Had ik toen maar geweten wat ik nu weet, dan zou ik van elk moment nog meer hebben genoten.  Dat het misschien wel eens eindig zou zijn, daar had ik geen flauw benul van.

Loop elke training of wedstrijd alsof het je laatste is.

Ooit zal het effectief zo zijn.

 

Ik zit in zak en as.

Daarnet zei iemand, na mijn gezeur over blessureleed: "Heb je wel het juiste schoeisel?"

Pfff, ik had zelfs niet de energie om er op te reageren.

Vroeger kende ik God nog gebod.  Ik deed alles wat God verbood, deed zelfs dingen waar God nog niet aan gedacht had.

Was verslaafd aan het roken, dronk graag en té veel.  Ik was er ook erg goed in, leunde tegen de top aan, had er veel energie en training ingestoken.

Allemaal opgeofferd voor een andere verslaving: het lopen.  En dat wil maar niet meer lukken.

 

Receive with simplicity everything that happens to you...

(Rashi)

 

Ja, Rashi, dat zal allemaal wel waar zijn, maar het is toch dik klote.

 

*****

 

Donderdag 11 maart

Zwartgallig hé.

Al een keer of zes heb ik met de vinger op de deleteknop gestaan om het bovenstaande te verwijderen en u mijn depressieve gedachten te besparen.  Want ik vermoed dat u de laatste drie maanden uw portie geweeklaag over pijntjes en vage klachten al wel gehad heeft.

Ik in elk geval wel.

Goed.

Vandaag is dag 1 van de wederopstanding.

 

En meteen heb ik de ganse medische staf gealarmeerd: donderdagavond lig ik op de tafel bij mijn kinesist Tom en vrijdagochtend bij mijn osteopaat Steven. 

Multidisciplinaire aanpak.

Ik heb namelijk geen tijd meer te verliezen. 

Nog 79 dagen.

 

 

*****

 

Donderdag 11 maart

 

20u: op de tafel bij Tom, mijn kine.

Ik stond weer scheef. 

Tom heeft me via manuele therapie terug in de haak getrokken.  Dat was niet bepaald een pretje.

Duwen en trekken en vermits ik weet dat pijn gaat komen, span ik me onbewust op.

Nu ja, moest Tom dan ook een klein beetje minder genieten van dat toebrengen van pijn, dan zou het misschien ook wat vlotter gaan.

Is het nu absoluut écht nodig om telkens enthousiast te brullen:

 

"You gonna fuckin' die big time, here comes the pain"

  (Al Pacino, Carlito's Way, 1993).

 

Na een dik kwartier in de slagerij te hebben doorgebracht, was ik zo murw dat  ik me zelf al genezen wou verklaren. 

Maar mijn kolerieke kinesist had nog een aap van formaat in de mouw.

Hij zei, terwijl hij met zijn ogen rolde:

"Kom mee naar mijn SM-kelder!"

 

En dat was niet eens gelogen.

Mijn kinesist heeft een nieuw speeltje. 

U zou 'Redcord' eens moeten googelen. 

Dat is een manier van actief herstel en spierversteviging door middel van  het optakelen met, u wist het al, rode koorden.  Een systeem waar een hele geut topsporters mee wordt behandeld.  Eén van de bekendste is Cadel Evans.

 

Het was erg koel in de behandelingskamer.  Laat ons zeggen dat het er een graad of zes vroor.  Er hingen in elk geval ijspegels aan de neus van mijn  kinesist.

Tom zei: "Frisjes, hé."

Ik zag blauw van de kou.

Tom zei: "Dat is zo meteen over."

En ook dat was niet eens gelogen.

Schouders op de tafel, bekken opgetakeld aan verende elastieken en mijn voeten een stuk hoger opgetakeld in koorden.

Dan moest ik mijn bekken optillen, terwijl één voet los hing.  Zo een keer of tien.  Dan andere voet los.  Hetzelfde.

Terwijl ik hang te verzuren in de touwen, tikt Tom ook nog eens als een bezetene tegen het touw waarin mijn steunvoet hangt, om zo extra druk te ontwikkelen.

Het zweet liep van de tafel af en bevroor ter plekke.

 

Op de buik in de constructie!

Armen in V-vorm op de tafel, bekken omhoog en voeten nog hoger. Bekken opheffen en knieën samen voorwaarts zwaaien, daarna beurtelings.  Bekken stilhouden in de hoogte.

Het was puffen geblazen.

Ik voelde geen pijn meer in mijn rug, maar dat was enkel het gevolg van het feit dat ongeveer al de rest van mijn lijf pijn deed.  Verzuring in spieren waarvan ik het bestaan niet eens durfde vermoeden.

 

*****

 

Het is wel zo dat je daar wel bijzonder kwetsbaar, in je ondergoed, hangt te bungelen in een warrige koorden- en katrollenconstructie.

Je bent altijd alert voor het geluid van het petsend aantrekken van latex handschoenen, zeg maar....

Wat je in die situatie vooral niet wil horen is het geluid van een knallende karwats of rijzweep, terwijl iemand roept:  "Who's my bitch?"

Dat zou dan "Here comes pain, deel 2" zijn, vrees ik.

 

*****

 

Daarna kreeg ik nog wat huiswerk mee van Tom.  Oefeningen om rug- en buikspieren wat te verstevigen.

En de mededeling: moest je voetballer zijn, dan mocht je vrijdag meetrainen en zaterdag de match spelen.

 

*****

 

Vrijdag 12 maart.

 

Aan een wedstrijdje voetballen wil ik niet eens beginnen!

Ik ben helemaal murw.

Spierpijnen tot achter mijn oren.  Mijn buikspieren liggen losjes te rammelen, in flarden getrokken door de rode koorden-gymnastiek van gisteren.

Ik kan het iedereen aanraden!

Buikspieren om zeep en toch nog wat restschade in de rug.  Tom, mijn kine, had me wel gewaarschuwd dat vrijdag een lekker dagje zou worden.

Klopt dus.

 

*****

 

En als kers op de taart ben ik bij Steven, de osteopaat, geweest.  Onder het motto: Eendracht maakt macht!

In de wachtkamer ligt  vakliteratuur zoals bijvoorbeeld de Story.

Ik blader door dit weekblad en moet vaststellen dat in het land der Bekende Vlamingen iedereen het met iedereen doet, deed, wil doen of gaat doen.

Nu ja, Bekende Vlamingen, meer dan de helft van die mensen ken ik niet en met de andere helft wil ik niets te maken hebben....

De Pfaff-dynastie, Vlaamse schlagerzangers, de pruik van Lotti, wie zwanger is van wie, welke Tv-omroepsters een kind hebben geworpen en welke naam ze het kind hebben toebedacht (meestal kiezen ze een naam die ik nog niet aan mijn hond zou geven, zelfs niet aan een chagrijnige Pitbull).

Half ingevulde kruiswoordraadsels, een horoscoop.

Wist u trouwens dat van de 14-jarige meisjes er slechts 1 op 12 maagd is?

 

 

Schokkend, niet?

 

De rest is ofwel Steenbok, Waterman, Kreeft, Tweelingen,...

 

*****

 

Steven, de osteopaat.

Ook hier ging ik de slachtbank op. 

Het abattoir, zeg maar.

Steven had vandaag een obsessieve interesse voor mijn borstkast.  Ik weet het, een erg menselijk verschijnsel... 

Hij klikte zijn vingertoppen onder mijn ribben door en duwde fors, érg fors door.  Héél pijnlijk. 

Minuuuuutenlang. 

Aan beide kanten.

Ik zat zowaar te zweten van de pijn.

Hij zei: "Als het niet gaat, dan moet je het zeggen, hé."

Nooit...

De hel zal nog eerder bevriezen dan dat ik zou toegeven dat het té pijnlijk is.  Maar het moest niet veel erger meer worden.

En uiteraard weer beuken op de heup.

 

En tot slot kreeg ik hier ook weer huiswerk: méér drinken.

Ik was al enthousiast aan het denken aan Tripel Westmalle, maar dat moest van de lijst geschrapt worden (niet zuipen, maar drinken).  Verder moesten van de lijst:  koffie, thee, cola.

En vlees, rood vlees, chocolade, frieten, pitta, citrusvruchten, boters en vetten.

Alles wat lekker is, moet weg.

 

Wat mag dan wel?

Eten?

Gekookte rijst.

Drank?

Water godverdomme.

Plat water. 

Tot 2 liter per dag.

 

Ik moet nu dus om het half uur pissen. 

Ik ben het zo beu dat ik om de haverklap moet gaan pissen, dat ik HEM niet eens meer opberg.  Ik heb HEM toch dadelijk weer in de hand.

Ik weet het, niet smakelijk, maar wel praktisch.

 

*****

 

Wat hebben we geleerd de laatste 24 uur:

  • mijn bekkenstand is nog altijd om zeep,
  • mijn rug ook,
  • ik moet pissen,
  • mijn buikspieren zijn gefileerd,
  • mijn borstkas rammelt,
  • ik mag niet meer zuipen,
  • ik moet water drinken,
  • ik moet véél te veel water drinken,
  • godver, ik moet alweer pissen.

 

Maar ook hier kreeg ik te horen dat ik terug mag lopen. 

En dat gaan we morgen testen. 

Als het niet lukt, dan vlieg ik terug in de Tripel Westmalle.

En ik moet pissen.

 

 

 

09-03-10

De Smurf en de sofa

De Smurf en de sofa

 

Zaterdag 6 maart

Ik maak me zorgen. 

U moet weten dat ik vorige week behoorlijk wat rugbelastend werk heb verricht, in casu het verhuizen van huishoudelijke toestellen (droogkast en wasmachine), loodzware meubels en dozen met rommel.

Normaal laat ik anderen het tilwerk doen; als loper heb ik namelijk andere prioriteiten voor mijn lichaam. 

Liefde en Gini, zeg maar.

Hola, dat wil niet zeggen dat ik niet solidair ben met het werkvolk.

Zo ben ik bijvoorbeeld héél goed in het meezuchten en meekreunen terwijl anderen hun rug verknoeien.  Of in het geven van nutteloze instructies, zoals: opgepast voor de lamp... 

Maar mijn allergrootste specialiteit is:  het opdrinken van het verhuisbier.

 

*****

 

Bij gebrek aan dommekrachten, heb ik in een vlaag van overmoed deze keer zelf het tilwerk gedaan.

En mijn rug protesteerde achteraf. 

Lage onderrug.

Doffe pijngordel.

Zaterdag was het al iets beter en dacht ik nog even snel een sofa te versjouwen naar het containerpark.  Met een vouwmeter had ik gecontroleerd of de sofa in de lift paste én in de muil van de kofferbak van mijn auto.

De sofa paste inderdaad in de lift, maar veel overschot hadden we niet.  Zelfs de mat van de liftkabine heb ik moeten verwijderen om de sofa er in gepropt te krijgen.  En dan moest ik de zetelkussens nog opzij trekken opdat het veiligheidsoog van de lift vrij zou zijn, want anders wil de lift niet vertrekken.

Het zweet liep tappelings van mijn arme rug.

En die rug was terug om zeep.

 

De sofa paste vlot in de auto.  Zij het wel dat ik met open achterklep moest rijden en dat de sofa er ruim een meter uit stak.

 

*****

 

Ik sta aan te schuiven aan een kruispunt van mijn thuisstad, waar iedereen weer meent met de auto te moeten rijden, wanneer ik uit mijn rechterooghoek twee Smurfen zie aankomen. 

Flikken! 

Op parkeerschijfjacht.

Ja, zo zijn ze wel.  De arme burger nog snel 15 euro uit zijn zak kloppen omwille van een onnozele parkeerschijf, terwijl de Brusselse banlieus branden en het rapaille er heerst in de straat!

Als je een flik nodig hebt, dan staan ze er nooit, maar doe eens iets dat niet helemaal koosjer is en ze kruipen uit de onmogelijkste spleten tevoorschijn....

En daar sta ik dan, met een meter sofa uit de achterklep en de klep helemaal open.  Die klep steekt dan een frisse anderhalve meter boven mijn wagen uit.  Toegegeven, het ziet er uit alsof er een kapotgewaaide kermisattractie op het kruispunt staat.

Dat blijkt een rode lap te zijn voor de Smurfen....

Ik doe alsof ik de Smurfen niet zie.

Helaas zien de Smurfen mij.

 

*****

 

De Smurfin sluit mijn achterklep tot op de sofa.  Dat is behoorlijk zinloos, want ik weet dat die spontaan terug opent eens ik vijftig km per uur rij.  Vanaf honderd sluit ze terug door de windweerstand, vanaf honderdvijftig terug open en wat ze doet op 200 heb ik nog niet kunnen uittesten; onze bebouwde kom is zo lang niet om die snelheid te halen....

U vraagt waarom ik de achterklep niet met een touwtje vastmaak.

Goede vraag.

U bent een kenner!

Wel dat heeft te maken met die verkeersdrempels die overal te pas en te onpas worden gelegd.  Dan klapt mijn achterklep keihard op de inhoud, telkens ik de   drempel op- of afrij.

En natuurlijk heeft dat vooral ook alles te maken met mijn belangrijkste aangeboren eigenschap: mijn legendarische luiheid.  Daarnaast is er dan ook nog eens een nijpend gebrek aan touwtjes, een gevolg van het feit dat Kind 2 alles kan gebruiken wat ik nodig heb.

 

In die optiek, even een interne dienstmededeling:

TROUWENS, KIND 2, WAAR IS DE GROTE NAGELKNIPPER?

 

*****

 

Enfin, de Smurfin sluit mijn achterklep.

De Smurf loopt als een volleerde John Wayne gewichtig rond mijn wagen.  Met de handen op de wapengordel staat hij wijdbeens naast mijn raampje.  Hij roffelt op mijn raampje.

Ik bzzzzzzzzzzzzzz mijn raampje naar beneden.

 

*****

 

Goeiemiddag meneer, waar gaat de reis naar toe?

Ik denk: Naar Zimbabwe.  Ik rij met een zetel naar Zimbabwe.  Wat denk je zelf?  Kan jij überhaupt zelfstandig denken?  Mark, bijt op je tong, smaad aan de politie kost centen....

Ik zeg: Naar het containerpark, mijnheer.

 

U weet toch dat uw lading uit uw kofferbak steekt...

Ik denk: Tiens, daarstraks nog niet, maar blijkbaar heb ik mijn auto té warm gewassen en die is me toch beginnen krimpen!

Ik zeg: "Ja, mijnheer."

 

Normaal gesproken moet u daar een waarschuwingsbord of -vlag aan bevestigen.

Ik denk: Jaja, en een flikkerlicht, een fluovestje én een gevarendriehoek.  Gedurende de tijd die we hier aan het verschijten zijn met dit gemekker had ik al over en weer geweest en kunt u eens achter mij kijken...  Er staan een kleine driehonderd automobilisten hun stuur op te vreten omdat dat hier blijft duren....

Ik zeg: "Ja mijnheer."

 

En u dient de achterklep te sluiten met een touwtje of zo, want op deze manier kunnen wij uw nummerplaat niet zien.  Zo kunnen we u niet flitsen, bijvoorbeeld.

Ik denk: Juist, een touwtje.  Ik zal u het GSM-nummer geven van Kind 2 en vecht het dan maar eens met hem uit.  Fin de carrière, ongetwijfeld.  En daarbij, flitsen?  Dacht je nu echt dat ik tegen 160 ga scheuren met een sofa die bijna over de grond sleept?  Get a life!  GET A LIFE!

Ik zeg, heum, ik lieg: "Ik zal me iets verder aan de kant zetten en het nodige doen, mijnheer."

 

 

Ik zat als een schaap op weg naar de slachtbank te wachten op een fikse boete, of eventueel verdere pesterijen als controle houdbaarheidsdatum brandblusser (kijk dat na, er staat een houdbaarheidsdatum op!), inhoud verbandkoffer (zit er een schaartje in?), controle profieldiepte banden (minimum 1,6 mm), maar....

..... ik mocht gaan!

 

Geen boete!

Ik ben er nog niet goed van!

Er bestaan barmhartige flikken!

In België!

Toch na een rits Zuid-Amerikaanse landen het meest corrupte land ter wereld!

Laat Brussel desnoods tot aan de grond afbranden, leve het rapaille!

Heu, neen, bij nader inzien, Brussel heb ik nog nodig, op 30 mei....

 

*****

 

In het containerpark vonden ze dat mijn zetel iets voor de Kringwinkel was.  In de Kringwinkel vonden ze dan weer een miniem scheurtje in de stof (van de achterklep, merci Smurfin), zodat ik terug naar het containerpark mocht. 

Heen en weer,

heen en weer...

Had ik de sofa gewoon in de fik gestoken in mijn tuin, dan was er minder CO2-uitstoot geweest.

 

*****

 

Zaterdag na het sofa-avontuur toch de loopschoenen aangetrokken.  Het was een zonnige, maar koude dag.

De eerste honderden meters is de rug niet te spreken over mijn voornemen om te gaan lopen.

Luid protest!

Pijnscheuten!

Lopen, een feest! 

Maar gaandeweg wordt het beter en kan ik, tot mijn opluchting, gewoon mijn looptempo ontwikkelen.

 

Wat doe ik allemaal tijdens het lopen?

Niks, tiens.

Lopen.

Of toch, ik tel bomen. 

U zal nu zeggen: Je doet wat?

Ik herhaal: ik tel bomen.

En probeer per dreef te bepalen of het aantal even of oneven zal zijn. 

Maar oh ramp, nu zijn de heren van Bosbeheer aan het zagen geslagen, en ben ik niet meer zeker van het aantal bomen. 

Moet ik dus helemaal opnieuw beginnen...

 

*****

 

Dat tellen doe ik wel eens meer. 

Zo tel ik soms ook het aantal passen dat ik zet tijdens een lange duurloop.   Sterker nog: zodra ik daar mee begin, dan kan ik niet meer stoppen.

 

*****

 

Halfweg de Torendreef merk ik plots dat ik mijn chrono niet heb gestart op het moment dat ik thuis mijn schoenen de sporen gaf.  Ik heb dus geen flauw idee hoe lang ik al onderweg ben. 

Ik start alsnog mijn chrono en kan dan, bij bekende tussenpunten, gaan extrapoleren. 

Zo bepaal ik via de stelling van David Hilbert Pythagoras Da Vinci Iyenger Riemann dat ik een 25-tal minuten bij mijn lopende chrono moet optellen.

Dat is dus ook weer tellen.

Leuk!

 

*****

 

En natuurlijk nummerplaten van auto's memoriseren.  De cijfers optellen of vermenigvuldigen en de letters proberen om te zetten in een bericht, als ware het een afkorting.

TSS wordt dan bijvoorbeeld 'Trans Siberische Spoorweg'. 

VLP zou dan 'Vereniging der Lokerse Paardenworstenkwekers' kunnen zijn.

VRT: 'Vlaamse Radio en Televisie' of 'vuile rosse teef'.

Ik ken vermoedelijk een slordige duizend nummerplaten, geheel of gedeeltelijk, uit mijn hoofd. 

Mijn duurloop bracht me op 1 uur en plusminus 19 minuten en enkele tientallen seconden.

 

*****

 

Zondag.

De lage onderrug zeurt.

De zaterdagse duurloop heeft er geen goed aan gedaan. 

Gegokt en verloren.

 

 

*****

 

Maandag 8 maart

 

De rug is nog zuur, maar toch gaan we lopen.

Nu een kortere duurloop van ongeveer een uur en een tiental minuten.

Berekoud.

En het sneeuwt!  Het sneeuwt! 

Sneeuw!  Het sneeuwt sneeuw.

 

Pijnlijke onderrug.  En nu gaat het niet weg tijdens het lopen.

Dju.

Ik draai een wegje in waar een paar putten gevuld werden met grof steenpuin.

En blijkbaar steekt er een halve baksteen wat hoger dan de rest en deze jongen struikelt feestelijk over deze baksteen.  Gevolg: een zware elektrische schok davert als een trein doorheen mijn rug.

Nu is het feest compleet.

Ik loop verder, maar het gaat niet van harte. 

De schwung is er uit en de schrik er in. 

Mijn rug is nu in een kramp geschoten, waarvan ik het letterlijk op mijn heupen krijg.

Ik ben maar liefst drie keer gestopt om de rug wat te masseren.  Ik stop normaal voor niets of niemand (of er is minstens een jachtgeweer in het spel).

Nu wel, noodgedwongen.

Het besluit is: naar huis via de kortste weg.  Na 58 minuten ben ik thuis.

Mijn heupkammen zijn pijnlijk, mijn lage rug speelt op en de spierbundels die links en rechts van mijn ruggengraat naar boven lopen voelen erg pijnlijk aan.

Hoesten doet pijn, zelfs ademen is pijnlijk....

 

Wat is me dat allemaal?

En ik wil niet stoppen met lopen. 

Nu kan dat niet. 

Binnen luttele weken staan er 20 slopende kilometers te Brussel op mij te wachten.

Ik kan me niet permitteren nu uit te vallen.

Aan de arbeid.

05-03-10

Tien kleine negers

Tien kleine negers

 

En inmiddels hebben we vorige zaterdag een lange duurloop afgeklokt op 1 uur 20 minuten rond. 

Het gaat dus goed.

Maandag niet gelopen, wegens uuuuuuuren zitten klooien om ingeschreven te geraken voor de 20 Km door Brussel.  De administratieve molen van de 20 Km draait verder; zo hebben we bevestiging gekregen dat de betaling ok is.  Maar voorlopig kennen we ons borstnummer nog niet; dat zou nog enkele weken duren.  Zij die nog geen nummer hebben, hoeven nog niet te panikeren.  Maandag 8 maart verkoopt de organisatie de laatste, in hun kantoren.

Woensdag (eergisteren) opnieuw diezelfde lange duurloop. 

Omdat ik zaterdag net de grens van de 1 uur 20 minuten niet had gehaald, zat dat een beetje in het achterhoofd te spoken.  En na 1 uur 19 minuten en 10 seconden stak ik de huissleutel weer in het slot van de voordeur. 

Opdracht volbracht!

 

*****

 

Laatst ben ik getuige geweest van een reeks toch wel behoorlijk bizarre gebeurtenissen, waarvan ik u graag deelgenoot maak.

Ik had op een vroege zaterdagavond zin in een frisse pint en stap de plaatselijke kroeg binnen.  Daar zit mijn vriend Tom, in het gezelschap van drie van zijn voetbalvrienden, allen prille dertigers. 

Ik vervoeg het gezelschap.

Er wordt nagekaart over de match.  Moest de helft van hun matchverhalen waar zijn, dan is de toekomst van het Belgische voetbal verzekerd en moet de bondscoach dringend eens komen scouten...

Enfin, u weet hoe dat gaat, een paar minuten later is het onderwerp via snelle auto's naar de vrouw in het algemeen en onze vrouwen in het bijzonder verschoven. 

U kan een volledige scheurkalender met vrouwonvriendelijke grappen vullen met wat er toen allemaal gezegd werd.

Bericht aan mijn vrouw: ik was toehoorder.

Bericht aan das publikum: namen aanwezigen werden gewijzigd...

 

*****

 

Wim zei op een bepaald moment:

"Als die van ons belt, dan moeten jullie ......

Intermezzo.  Voor de niet-Kempenaars onder u: wanneer een man uit de Kempen zegt: "die van ons", dan wordt daarmee bedoeld: zijn vrouw.  Alternatief "mijn halve trouwboek", "mijne gendarm",...

Dus:

Wim zei op een bepaald moment:

"Als die van ons belt, dan moeten jullie het geluid van een tennisclubkantine imiteren, want ik heb haar gezegd dat ik na de match nog ging squashen."

 

 

Ik keek Tom onzeker aan.  Hoe kan je in godsnaam het geluid van een tennisclubkantine imiteren?

Geen flauw idee.

 

Plots gaat de GSM van Wim. 

Algemeen alarm.

Wim kijkt ons bemoedigend aan en wij beginnen met zijn allen het geluid van een tennisclubkantine te imiteren: het geplop van tennisballen op de achtergrond inbegrepen. 

We lieten ons totaal gaan: 15-love, 15 all en scheldpartijen op de ref inbegrepen:

OUT? 

The ball was in!

Chalk dust!

Eens we op dreef waren, kwam het zelfvertrouwen en trokken we alle registers open: geluiden van sportieve mensen die ice tea bestellen, sporttassen die tegen de grond werden gekwakt, de hele reutemeteut...

 

Niet eenvoudig, maar we zetten toch iets geloofwaardig neer, dachten we.

Wim bestelt nog wat.

Amper hebben we de schuimsnor van de Leffe van onze bovenlip gelikt,  of  de gsm van Wim gaat opnieuw af...

Vrouwlief!

Algemeen alarm nummer 2.

En meteen zetten wij weer alle zeilen bij: tennisballen alom,  backhand met spin, deuce en van die zaken.  Wij imiteren met verve minstens de spannende finale van een grandslam.  Oohs en aahs van het publiek inbegrepen, en een Mexican Wave als kers op de taart.

Vrouwlief was echter achterdochtig en nu blijkt dat ze eerst naar de tennisclub had gebeld.  Ze maakt aan de telefoon op krachtige manier duidelijk dat Wim nu en wel nu naast haar op de sofa diende  te verschijnen.  En dat dat kinderachtig gedoe op de achtergrond wat haar betreft ook mocht ophouden.

Een bleke Wim kiest eieren voor zijn geld en verdwijnt met de staart tussen de benen.

Toen waren we nog met vier.

*****

 

Ik had dit tafereel met stijgende verbazing gevolgd.

We krijgen tekst en uitleg van Chris, een vriend des huizes van Wim.

Dat de vrouw van Wim een kenau van formaat is.  Een vrouw die zich het liefst hult in een lichtroze peignoir in combinatie met krulspelden. 

Een dodelijke combinatie voor het libido, menen wij te weten.

Dat het altijd voeten vegen is, sokken opruimen en op tijd een propere onderbroek.

Afgrijzen vult de kroeg.

Chris gaat verder op zijn elan.

Een vrouw die tevens het doen en laten van Wim op de voet volgt en waar nodig bijstuurt en bekritiseert.  Chris besluit met een gewaagde vergelijking: moest deze vrouw in het interbellum actief geweest zijn, dan zou ze het waarschijnlijk geschopt hebben tot SS-Obergruppenführer.

Haar bijnaam in de ploeg was trouwens: il commandante.

Wij knikken begripvol. 

Zulke dingen bestaan.

Tenslotte hebben wij ons in de loop der jaren, in navolging van ene Freud, ook al duizend keer de vraag gesteld: "Was will das Weib?"

Chris is door de consumptie van Duvel wel erg breedvoerig geworden in zijn uitlatingen.  Dat het in feite een schande was dat een man door zijn vrouw werd beknot in zijn vriendschappen, vrijheid en ontspanning.  Dat het toch enkel een kwestie was van wederzijds begrip en respect, van afspraken en volwassenheid, van eerlijkheid en verstandhouding.  Dat zoiets bij hem niet zou pakken, dat hij wel zou weten hoe dat varkentje gewassen moest worden.

Wij knikken.

Toen ging de GSM van Chris.

Ik begon alweer vol overgave tennisballen te imiteren, maar hij verzekerde me met een zelfvoldane glimlach dat dat geenszins nodig was. 

Chris pakte kordaat op.

Daarna volgde iets minder kordaat:

"Neen, schatje, nu nog niet. Komaan schatje, ik ben nog maar pas hier..."

"Maar schatje hier en schatje daar, schatjeuuuu...."

Exit Chris.

Toen waren we nog met drie!

*****

 

Wanneer Chris amper weg is, barst Erik in lachen uit.

Hij zegt: "Hedde da gezien?  Da's toch wel héél straf, hé.  Die gasten liggen serieus onder de sloef.  Awel, ik begin meer en meer het voordeel in te zien van vrijgezel te zijn!"

En ik zweer het u, uitgerekend op dat moment gaat de gsm van Erik.

Zijn moeder.

"Neen ma, ge moet me nog niet komen halen.  Ik had toch gezegd dat ik zou bellen."

Toen waren we nog met twee...

 

*****

 

Nu zit ik nog alleen met Tom  in de kroeg.  Ik ben gehuwd met de vrouw van mijn dromen en Tom is een vrijgezel die alleen woont.

De GSM's blijven stil.

De avond gaat over in de nacht.

 

*****

 

Kent u trouwens de drie voorwaarden voor een gelukkig huwelijk?

Ten eerste: een slecht geheugen.

02-03-10

Broodje Bapao

Broodje Bapao

 

Zondag 28 februari

Alles is peis en vree ten huize loopwonder Mark. 

Buiten tempeest de storm Xynthia en huilen de wolven.  Binnen snort de kachel.  En de kat, moesten we een kat hebben.

We eten Pita. 

En als Kind 2 Pita eet, dan is dat met gans zijn gelaat.  Het lijkt wel een scène uit 'Zombie Holocaust'.  Maar dan met cocktailsaus.

 

Maandag 1 maart

De dag dat je kan inschrijven voor de 20 Km door Brussel.  Vanaf 9 uur gaan de lijnen open voor online inschrijven.

Omdat ik na de inschrijving nog een duurloopje van een uur wil afhaspelen, heb ik mijn loopkledij alvast aangetrokken.

Om 8u40 klik ik al eens op de link en tot mijn verbijstering kan ik inschrijven. 

Ik lach in mijn vuistje. 

Dit wordt een makkie!

Ik vul mijn inschrijving nog wat verder aan.

Nadat al mijn gegevens zijn ingevuld, wil ik een tweede inschrijving invoeren; die van mijn vriend Tom. 

Ik neurie een melodietje.

Aan deze PC zit een evenwichtig man.

Een evenwichtig man, die weliswaar slecht geslapen heeft.  Kind 2 is namelijk vannacht ziek geworden, een paar serieuze braakpartijen, afgewisseld met darmproblemen. 

Revenge of the Pita!

'Zombie Holocaust, the return'.

Ik heb nog een paar keer naar een zieltogend Kind 2 geroepen:

"Kan dat braken asjeblief wat stiller?"

"Is het absoluut noodzakelijk om zo hard te kreunen tijdens het braken?"

"Halloooo, hier proberen mensen te slapen!"

 

Ik heb als atleet namelijk mijn nachtrust broodnodig.  Ik heb minimum 8 uur nachtrust nodig.  Wanneer ik daar 's nachts niet aan kom, moet ik dat overdag op mijn werk inhalen....

 

Net wanneer ik de button "Beëindigen en betalen" wil aanklikken, word ik uit het systeem geflikkerd.

Ik frons een wenkbrauw.

Ik probeer opnieuw via de link op mijn inschrijfformulier te komen, maar nu krijg ik de melding dat het maximum aan simultane inschrijvingen bereikt is en dat ik het later opnieuw moet proberen.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

 

Dan is de server weer temporarily unavailable.

Dan sta ik plots op een wachtlijst.

Dan moet ik weer helemaal herbeginnen.

 

Zo werd het 9 uur.

Nog tijd zat voor het duurloopje.

Maar het blijft hetzelfde liedje.  Herbeginnen.  Opnieuw proberen. Server plat.  Website 20 Km plat.

Niet onlogisch, want vanaf 9 uur wil de grote massa allemaal tegelijk inschrijven.

Razernij!

 

*****

 

Twintig na 9.

Ik schreeuw mijn frustratie uit.  Brul dat het godgeklaagd is en tevens van den bok zijn kloten!

Van de evenwichtige man is nu helemaal niets meer te merken.  Als een dolleman tik ik op elke button die het aandurft in mijn gezichtsveld te komen.  Er komt inmiddels evenveel rook uit mijn oren als uit mijn PC.

Dit is onmogelijk, dit mag niet.

Ik voel een  razende koppijn opkomen!

Moest ik nu een verantwoordelijke van de 20 Km door Brussel in mijn klauwen hebben, het zou ook een scène uit 'Zombie Holocaust' worden, maar dan zonder cocktailsaus.

*****

 

Mijn vrouw komt af en toe bezorgd kijken hoe ik over de rooie ga op het bureau.  Ze wil mijn bloeddruk weten.

Omstreeks 10 uur heb ik een nieuw computerscherm aangesloten; in het vorige heeft zich warempel op mysterieuze wijze een schaar geboord.

Het luchtte wel even op.

 

*****

Kwart voor tien.

Mijn voormiddag is finaal om zeep.

IK GERAAK NOG STEEDS NIET BINNEN!

En de tijd verglijdt.

Uitverkocht, spookt het constant door mijn hoofd!

Het zwaard van Damocles!

Mijn vrouw merkt dat mijn humeur op diepvries staat.  En ik zit in haar eBay-hoofdkwartier haar activiteiten te blokkeren.

Ik besluit naar mijn winkel te gaan en daar verder te proberen in te schrijven.  Vermits de winkel nog dicht is, kan ik daar naar hartelust mijn woede verbaal botvieren!

Daar is het hetzelfde liedje.

Wachten op verbinding.

Website gevonden.

Maximum simultaan....

Herbeginnen...

Wachtlijst....

Server tempor....

 

*****

 

In mijn mailbox vind ik een mail uit Nederland, van een trouwe bezoekster van deze blog én een collega-adept van de 20 Km door Brussel, die een link wist te melden waardoor je rechtstreeks kon inschrijven.

Geprobeerd.

Zelfde resultaat. 

Geen resultaat.

Dit is een nachtmerrie....

Haastig een beleefde dankmail terug gestuurd.

Ik ben inmiddels zo razend dat ik op zoek moet naar een nieuw toetsenbord.  De enter-toets is er nog wel, maar zit ongeveer drie centimeter dieper dan de rest van de toetsen.

Opnieuw mail uit Nederland.

Diezelfde collega, Geertje, is binnen geraakt en stelt voor dat ik haar bel om mijn gegevens met haar door te nemen en zo in te schrijven.

Ik bel. 

Ik zou inmiddels met alle plezier mijn ziel aan de duivel verkopen in ruil voor een inschrijving.

Een borstnummer, mijn koninkrijk voor een borstnummer!

Ik loop met Geertje, na wat zenuwachtig geklets, mijn inschrijving door.  En geef haar mijn VISA-nummers en code.  We doen allebei wat lacherig om het feit dat ze nu in staat is om een snoepreisje op mijn kosten te boeken naar de Canarische Eilanden (ik hou mijn afrekeningen in het oog!!!).

Terwijl we nog met mekaar aan de lijn hangen, mijn hartslag is inmiddels terug op een aanvaardbaar niveau, krijg ik mijn vrouw op mijn GSM, die me meldt dat er een mail is binnengelopen met de melding dat ik ingeschreven ben.  Nu heb ik aan elk oor een pratende vrouw, en tussen die oren ook nog eens razende koppijn.

Ik roep op tot discipline.  Vrouwen moeten in volgorde praten!

 

*****

 

Ok, ik beken.  Ik heb in het verleden wel eens schamper afgegeven op Holland en Hollanders. Ik heb me vrolijk gemaakt om falende oranje elftallen op EK of WK,  de oranje karavaan caravans op onze autowegen, door het ijs zakkende elfsteders, zich van baan vergissende Kramers, ....

En ja, daarbij heb ik vaak de botte hakbijl der vooroordelen gebruikt, ik besef het. 

EN TERECHT!

Niets van dat alles was gelogen, sterker nog, ik heb me altijd met de nodige schroom uitgedrukt.

Hollanders en Kempenaars, dat gaat niet door één deur.

MAAR, vanaf heden is er één uitzondering.

Geertje.

Bij deze verhef ik Geertje tot levenslang erelid van het Mean Machine Running Team.  Zij dient vanaf heden door het plebs aangesproken te worden met de titel 'Freule'. 

Freule Geertje.

Overal waar zij wandelt schrijdt, zal een rode loper liggen, overdekt met verse rozenblaadjes. Overal waar zij wenst te gaan zitten neder te vleien, zullen donzige kussens liggen.  Zoetgevooisde barden zullen haar lof bezingen in eindeloze coupletten, onderworpen aan strikte rijmschema's.  Dichters vinden in Geertje hun enige muze. 

Doe me er trouwens eens aan denken dat ik een paar containers Italiaans marmer bestel, want  de nobele trekken van Freule Geertje zullen vereeuwigd worden in een beeldhouwwerk, dat een prominente plaats zal krijgen in een immense fontein in het midden van het Jubelpark.

Onderschrift: 'Freule Geertje, bezorgde het loopwonder een borstnummer anno 2010.'

 

Straf dat een volk dat vooral bekend is voor "Broodje Bapao" zo'n straffe madam kan voortbrengen!

 

*****

 

Maar mijn vriend Tom is nog niet ingeschreven.  Ok, dat is geen absolute prioriteit, maar toch.

 

*****

 

Namiddag, we zijn allebei ingeschreven. 

De rust!

Maandag 1 maart omstreeks 16u45 is het hele zootje uitverkocht.

Alle 30 000 borstnummers.

 

*****

 

Vermoedelijk is het zwaarste onderdeel van de race hierbij al achter de rug. 

Ik ben er uiteindelijk drie uur mee zoet geweest. 

Op die tijd loop ik verdorie de wedstrijd twee keer!