30-03-10

Reculer pour mieux sauter

Reculer pour mieux sauter

 

Maandag 29 maart

 

Derde week gedwongen rust is ingegaan. 

Niet lopen. 

Dat is zwaarder dan lopen.

En binnen een achttal weken is er de 20 Km door Brussel.

Madre madonna!

Vorige week hard gewerkt aan het spierkorset.  Twee Redcord-trainingen, maar ook de nodige hamstringoefeningen.  Was ik in het begin van de week 's ochtends altijd nog wat stram rond de heupkammen, dan behoorde dat op donderdag al quasi tot het verleden.  

 

Donderdagochtend dacht ik toch wat snoeiwerk in de tuin af te moeten handelen.  Om mijn  rug niet nodeloos te belasten had ik een buurman ter hulp geroepen. 

Het plan was dat ik wat gewichtig en vervaarlijk zou staan rondzwaaien met de takkenschaar, terwijl het échte werk door mijn buurman werd verricht.

Doen alsof je werkt, ik ben daar héél sterk in. 

Moest er nu eens vraag zijn naar acteurs op dit vlak, dan was mijn broodje gebakken, maar helaas...

In afwachting van mijn buurman, had ik al een trapladder opgesteld en was er op geklommen om al een eerste, voorbereidend gesprek met het boompje te hebben. 

De zachte aanpak, begrijpt u?

 

Ik sta dus boven op het aluminium trapladdertje, dat schuin tegen het boompje leunt, te lullen tegen een boom.

Plots hoor ik iets ritselen en een halve seconde later springt er iets tegen me op.  Mark gaat met trapladder en al omver (godzijdank in een blok buxus), terwijl een lange, roze tong enthousiast mijn gelaat grondig aflikt.

 

Een grote zwarte hond, type labrador, zonder nummerplaat.

Hij ziet mij graag!

Héél graag zelfs!

Iets té graag zelfs!

 

Ik verbreek dit intiem moment en kijk om me heen, op zoek naar een baasje van dit mormel met een orale fixatie.

Gelukkig was het geen pitbull die aan mijn broekspijp komt bungelen.

Voor hetzelfde geld had ik nu een kuit minder.  Stel je voor dat die pitbull zijn gebit in uw kuit begraaft!

 

Maar deze hond ziet mij graag!

 

Zo graag dat ik niet meer op mijn ladderke mag kruipen.  Elke keer ik het probeer, springt hij tegen me aan en sta ik te wankelen om recht te blijven.

Hond ziet mij graag, maar zo kan ik niet werken.

"ZIT!", roep ik, als een gek balancerend boven op mijn trapladderke, dat dreigt te kapseizen onder het hondengeweld.

 

En het beest gaat zowaar zitten.

Van het verschieten val ik bijna van mijn ladder.

Voor de eerste keer in mijn leven luistert iemand naar mij! 

Dat is me nooit eerder gelukt, niet met Kind 1 en al helemaal niet met Kind 2.

Om over mijn vrouw maar te zwijgen...

 

Er luistert iets naar mij!

Ik kijk triomfantelijk om me heen.

Helaas waren er geen getuigen.

 

Maar plots besef ik dat  het een  toevalstreffer kan zijn.  Wie weet had de hond wel zélf beslist om te gaan zitten. 

Dus....

"ZIT!", roep ik nogmaals.

En prompt gaat de hond zitten.

Eureka!

Een opvoeding.  Die hond heeft een opvoeding genoten.  Wat me niet gelukt is met onze kinderen, lijkt me nu warempel te lukken met deze hond.

 

*****

 

Na 24 keer "ZIT"  te hebben geroepen, is de lol er wat van af en probeer ik iets anders.

 

"LIG"

Hond kwispelt. 

Ik roep "kwispel", maar hij gaat niet liggen. 

Ja, je moet alles uitsluiten...

 

"ROL"

Hond kwijlt.

Ik roep "kwijl", maar hij rolt niet.

 

"SNOEI BOOM"

Lukt ook al niet. 

Ik denk dat deze hond het Nederlands niet machtig is.

 

"APPORTE"

Ik roep dus apporte, terwijl ik een gesnoeide tak weggooi.

......

......

 

Ik ben de tak zelf maar terug gaan halen.

Zelden zo'n domme blik in hondenogen gezien.

De hond keek als een koe naar een trein. 

Nu ja, technisch gesproken is dit gelogen, want ik heb nog nooit een koe van dichtbij naar een trein zien staren. 

Ja, denkt u nu werkelijk dat ik voor alles tijd heb? 

En trouwens, ik heb geen koe.  En ook al geen trein.

 

Dus....

Apporte begrijpt hond ook al niet.

Hond kent dus ook al geen Frans.

 

 

Het is wel overduidelijk dat de hond niet kan verdragen dat ik werk.  Elke keer ik het probeer, valt hij aan. 

Een arbeidsallergische hond. 

Dan toch nog een gemeenschappelijk trekje met Kind 2.  

 

*****

 

Mijn buurman snoeit verder. 

Ik zucht wat empathisch mee. 

En hou me in stilte bezig met de opvoeding van mijn hond.

 

Maar dan verschijnt er een man op een fiets.  De man speurt om zich heen.

Hij zoekt iets. 

Ik vraag hem of ie een hond zoekt, wat hij bevestigt.

Ik fluit arrogant op mijn vingers en de hond komt uit mijn garage gelopen (waar hij, zoals achteraf zal blijken, de vuilniszak uiteengereten heeft en de inhoud kwistig heeft rondgestrooid).

Ik zeg apetrots tegen de man dat de hond erg goed luistert naar mij. 

De man kijkt me vol ongeloof aan en zegt:

"Die hond luistert naar niemand; hij loopt ook altijd weg en is te lomp om de weg terug te vinden".

 

Ik zeg met een superieur lachje dat ik de hond kan doen zitten.

De man lacht schamper en zegt dat zijn hond dat niet kent.

 

Ik roep zelfbewust: "ZIT".

 

En, ja hoor.

 

De hond blijft staan.

 

*****

 

Vrijdag

 

Pijnvrij opgestaan. 

Lijkt Plan B dan toch voorzichtig vruchten af te werpen?  Looprust in combinatie met versterkende spiertraining?

In voetbal noemen ze zoiets een 6-puntenwedstrijd.  Winnen van een rechtstreekse concurrent zorgt dat je 3 punten pakt en de concurrent niets. 

6 punten in de kering.

Dat is hier ook de redenering.  Looprust neemt oorzaak weg.  Training zorgt ervoor dat je de belasting aan zal kunnen. 

6 punten.

 

*****

 

Zaterdag

En op zaterdag vlieg ik vol in de buikspieroefeningen, hamstringoefeningen en probeer zelfs enkele oefeningen van Redcord uit met inzet van een zetel en wat kussens, maar met matig succes. 

Ik ga het schema van herstel eens een stevig zetje geven!

Het lekkere lenteweer trekt keihard aan mijn arm om te lopen, maar ik weersta aan de verleiding.

Ik ben een beest.

 

 

*****

 

Zondag

 

Omdat ik niet loop, zoek ik iets anders om mijn zinnen te verzetten. 

Weer volop de buikspieren verbranden. 

Maar de voormiddag is nog pril.

Op zolder ligt het archief van mijn vader te wachten op een sorteerbeurt.  Ik sleur een uurtje met loodzware dozen vol boeken en paperassen, en voel mijn rug lichtjes opspelen.

In de namiddag verga ik van de pijn. 

Lage rugpijn en pijnlijke heupkammen, maar nu in zo'n mate dat ik niet geheel rechtop kan stappen.  Het lijkt wel of ik mijn bekken niet achterwaarts kan kantelen. 

Ik ben een oud manneke, kreupel.

Dit is een verschrikking. 

Ik verbijt de pijn. 

En de teleurstelling. 

Dit soort reactie had ik nu niet meer verwacht.  Al twee weken sta ik aan de kant.  Is er dan echt nog geen enkele winst?

Ik word met de neus keihard op de feiten gedrukt. 

We staan nog nergens en Brussel lijkt verder weg dan ooit.

Het is om moedeloos van te worden.

Ik ben een mank beest.

Aangeschoten wild.

 

*****

 

Maandag

 

De nacht heeft geen soelaas gebracht.  De scherpe pijn is wel verdwenen, maar het zeurt nog serieus na.  Ik sta al wat rechter, maar ook nog niet voor de volle 100%.

Met deze rug en heup zie ik mij vanavond echt niet in de Redcord-touwen hangen.  Ik heb Tom B., mijn kine, al gecontacteerd.  Vanavond bekijken we wat er aan de hand is en hoe het verder moet.

Wat is realisme?

 

Ik heb pijn.

En dat kan ik niet hebben. 

Ik zeur iedereen de oren van de kop.

 

*****

 

Maandagavond.

 

Ben net terug van Tom B., mijn kine.

En hij heeft me duidelijk gemaakt dat ik zijn schema moet respecteren, wil ik een waterkans van slagen hebben.  Geen geëxperimenteer met bijkomend trainen, want dan krijg je zo'n 'accident de parcours'.

Geen gesleep met dozen, geen buikspieroefeningen (vooral geen sit-ups), alles op zijn tijd en gecontroleerd opbouwen.

Tom heeft me eerst terug mobiel gemaakt in heup en rug.  En om het vertrouwen wat op te krikken hebben we toch een aantal Redcord-oefeningen uitgevoerd. 

Tot mijn verbazing lukte dat wonderwel.

Volgens Tom zitten we nog altijd op schema, maar is de window naar Brussel klein.  Dat wil zeggen: de trein der trainingen moet vlekkeloos lopen, geen ongevallen of uitvallen meer en dan misschien...

Ik heb mijn lesje in elk geval wel geleerd.  En besef nu maar al te goed wat aanhoudende pijn met een mens doet.

 

*****

 

Links van mij ligt de bevestigingsmail van de organisatie van de 20 Km door Brussel.  Met mijn borstnummer.

1382.

Zal ik dat rugnummer op 30 mei opspelden?

Het lijkt steeds onwaarschijnlijker.

Ik heb niet het gevoel dat er veel beterschap is en mijn lichaam kan in elk geval nog steeds geen serieuze belasting aan. 

En zijn de oefeningen die we doen efficiënt?

Is dit de oplossing?

Hoeveel zekerheid hebben we?

De enige zekerheid die we hebben is dat de conditie nu pijlsnel bergaf gaat.

 

 

De 20 Km door Brussel halen?

Het zou een mirakel zijn.

Maar als er iemand is die me dat mirakel kan bezorgen, dan misschien Tom B. wel.

 

Reculer pour mieux sauter...

Vrij vertaald: Even een stapje terug zetten, om daarna verder te springen.

...et puis, tomber?

De commentaren zijn gesloten.