19-03-10

Tabula Rasa

Tabula Rasa

 

Er is slecht nieuws.

En er is héél slecht nieuws.

Wat wil u het eerst horen?

 

*****

 

Woensdag 17 maart.

Woensdag is één van de vaste loopdagen van de week, net zoals maandag en zaterdag.  Dat zijn de kapstokken waaraan ik mijn week, en bij uitbreiding mijn leven, ophang. 

Alles wordt daar rond geschikt. 

Ondergeschikt.

Maandag was al weggestreept.

Woensdag ook.

 

*****

 

8u48.

 

Deze ochtend ging mijn vrouw stoksgewijs Nordic Walken.  Ik mocht mee.  Een soort alternatief voor de verloren gegane looptraining.

Nu ja, mee mogen, dat is veel gezegd.  Het komt er meestal op neer dat ik de muilezel van dienst ben.  Ik mag een rugzak dragen waarin van alles zit: water, een muesli-reep, een muts, de dopjes voor onder haar stokken.

En naargelang de tocht vordert, stript mijn vrouw verder en krijg ik de overtollige kledingsstukken om in te laden in de rugzak.

Ik kan niet wachten tot het zomer is....

Tegen het eind van de tocht heb ik ongeveer een 35 kg zware rugzak te torsen, want mijn vrouw weet onderweg ook nog het nodige materiaal te sprokkelen voor de bouw van creatieve bloemstukken en dergelijke.

Dan roept ze:

"Apporte die 3 kubieke meter boomschors!"

"Apporte 2 are mos."

"Apporte een gros dennenappels."

En dan spring ik hijgend het bos in, om mijn baasje te brengen wat ze wil, en het aan haar voeten te leggen, kwijlend en kwispelstaartend.

Het is, wat mijn kant van het verhaal betreft, een echte survivaltocht, ook wel omdat mijn vrouw af en toe een uitschuiver doet met één van haar poles, zodat ik er over struikel...

 

Vandaag dus fors gaan doorstappen in de bossen.  We volgden hiervoor een groot stuk van mijn vaste loopronde.

Noem het desnoods een onbewust afscheid van mijn loophabitat, mijn heilige grond, alsof ik voorvoelde wat er later deze dag stond te gebeuren...

 

*****

 

10u45.

 

Mijn afspraak met Sam, de sportdokter.

Na mijn beschrijving van de feiten, waar ik inmiddels een viertal maanden mee sukkel, kwamen de obligate oefeningen.

Buigen, bovenlijf draaien, bips opspannen,...

En toen kwam het slechte nieuws.

Vergeleken met mijn looptechnische spieren (bewegingsspieren), zijn mijn houdingsspieren niet genoeg ontwikkeld.  Daardoor is er geen balans in mijn lichaam en krijg ik allerlei pijnsignalen via de rug en heup.  Lage rugspieren, zijwaartse rug- en buikspieren, bilspieren bips, spierenstelsel wervels,...  allemaal in verhouding te zwak met de beenspieren.  En de zijwaartse klappen van het lopen kunnen niet meer opgevangen worden. 

Eigenlijk een gevolg van altijd méér en méér, langer en langer, sneller en sneller, in de eeuwige jacht op adrenaline en endorfine. 

Het gevecht met de chrono kent maar één verliezer....  

.... en dat ben ik.

 

En nu is het over en out.

Verder doen op deze wijze zorgt voor nog grotere problemen: hernia of serieuze  rugschade.

We zitten op een dood spoor.

 

Er is licht op het eind van de lange tunnel.

Het is uit.

 

Neen, er is een lichtpuntje op het eind van de tunnel.

Namelijk het volgende.

9 tot 12 weken niet meer lopen.

Alternatieve sporten en alternatief trainen om de rug-, buik- en bilspieren te trainen om zo het lichaam in evenwicht te brengen en dan opnieuw beginnen.  Onderaan de loopladder.

 

En dan nu het hele slechte nieuws.

Het hele slechte nieuws is dus dat Brussel weggevaagd kan worden.

Sam vertelde me dat ik een en ander eens moeten laten bezinken.

 

*****

 

Ja, ik zou er wat voor over hebben om nu te kunnen tikken:

'En toen werd ik badend in het angstzweet wakker.'

 

*****

 

Het nieuws is al bezonken, het bezonk zelfs razendsnel in het kabinet van Sam.

Ik heb Sam gezegd dat 9 tot 12 weken onbespreekbaar is en dat het op 30 mei 2010 de 20 Km door Brussel is en dat hij één keer mocht raden wie daar aan de start zou staan.

Straffe kerel, die Sam.

Hij wist meteen wie ik bedoelde.

 

Een tussenoplossing is tot eind april alternatief sporten, begin mei beginnen lopen en hopen op een 'lucky shot' eind mei.

 

*****

 

13u17.

 

Een nieuw en ambitieus plan heeft het licht gezien.

6 weken niet lopen; namelijk tot eind april.

In die periode ga ik niet suf zitten doen met zwemmen of fietsen of godbetert Rollerbladen, want dan weet ik niet of ik efficiënt bezig ben (weet ik veel of ik de juiste spiergroepen train).

En trouwens Rollerbladen.  Ik heb geen evenwichtsgevoel, kan niet eens rolschaatsen of ijsschaatsen, dus dat is geen optie.  Ja, stel dat ik de ambitie moest hebben om mijn rug te breken, dan moet ik vooral zo'n blades gaan proberen.

 

Wat over en weer gemaild met Tom B., mijn kinesist en baken in stormachtige tijden.

 

Dit is het plan.

Noem het gerust plan B.

We gaan 6 weken hoogwaardige, gerichte trainingen doen op die bewuste spiergroepen, mijn conditie proberen op peil te houden met alternatieve sporten en begin mei starten de looptrainingen terug, net op tijd om de magische kaap van 1 uur 30 minuten te slechten in Brussel.

 We gaan Redcord trainingen inlassen (zie hiervoor de kroniek: Eendracht maakt macht ).

 

Voilà, het is bezonken.

Tabula Rasa. 

Een schone lei. 

Niet proper.

 

 

*****

 

Vrijdag.

Al de ganse week heb ik lage rugpijn. 

Erfenis van de looppoging van zaterdag. 

En in tegenstelling met de vorige keren wil de pijn deze keer maar niet wijken.  Vandaag is ze zelfs op het ondraaglijke af.  Gisteren heb ik een aantal oefeningen gedaan om mijn spierkorset te verstevigen.  Dat geeft meteen deze reactie.

Mijn optimisme van gisteren lijkt nu erg misplaatst. 

Plan B lijkt verder af dan ooit.

Mentaal slinger ik heen en weer tussen de handdoek definitief in de ring gooien en nog één keer proberen de bakens te verzetten.

 

Ik heb geen zin meer.

Heeft dit alles nog zin?

 

Ik weet het niet meer.

 

Ik heb geen antwoorden meer.

Ik heb geen woorden meer.

 

Zijn deze woorden mijn looptestament?

 

 

 

Commentaren

niet opgeven Er is dus nog hoop , je ging je vasthouden aan de laatste strohalm en die heb je nu . Die zes weken zijn zo voorbij, kop op hé ,er zijn ergere gevallen !!!

Gepost door: roadrunnerke | 19-03-10

Reageren op dit commentaar

en de liedjes in de bus ??? Marc toch, na het sito presto lezen van àl jouw blogs (met hier en daar juist niet omver vallen van het lachen) kwam ik toch die blog tegen met de liedjes in de bus naar Brussel, naar die felbegeerde 20 km ... en toen heb ik besloten dat ik dit jaar ook mee MOEST ! Ik zal daar dan de eerste keer aan de start staan binnenkort, en misschien terwijl vloeken en denken 'waar ben ik nu weer aan begonnen ...' maar 1 ding weet ik wel zeker : die 20 km gaat niet door zonder ook jou aan de start. Veel beterschap en daarna moed om er weer terug in te vliegen !

Gepost door: Els Van der Kaa | 19-03-10

Reageren op dit commentaar

Doorgaan De handdoek in de ring gooien, dat kan altijd nog ná plan B & Brussel. En een keer een hele langzame 20 lopen is beter dan helemaal geen. Vermijd wel even die 35 kg rugzakken!

Gepost door: Geertje | 19-03-10

Reageren op dit commentaar

Marc,het is misschien een schrale troost: maar ook ik heb vaak (lage) rugpijnen. Na het laten nemen van een scan bleek dat ik op 2 plaatsen "uitstulpingen" heb. Zijn maw "kleine " hernia's. Ga nu naar de kinesist om versterkende rug- en buikspieren te doen. Die spieren worden tijdens het lopen niet genoeg geoefend en worden dus zwak. Ik mag blijven lopen maar moet ook m'n rug altijd GOED warm houden = zéér belangrijk!
Ik loop natuurlijk minder hard dan jou maar net die trage duurlopen kunnnen dan ook weer ontspannend zijn voor de rugspieren. Althans, zo voelt het voor mij toch aan, maar bij iedereen zal het anders zijn, natuurlijk. In ieder geval: veel beterschap en een spoedig herstel gewenst!

Gepost door: Hild Hillen | 21-03-10

Reageren op dit commentaar

ik ben van in den beginne een vaste fan van je blog... ik kan je alleen maar veel sterkte wensen.

Gepost door: pajotter | 21-03-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.