16-03-10

Slijmbal

Slijmbal

 

 

Zaterdag 13 maart

 

Zaterdag de 13de.

De 13de!!!

En vandaag zou ik gaan testen.  Na een week getroubleerd te zijn met mijn rug en na een paar behandelingen (kine en osteopaat) ging ik proberen een lange duurloop af te werken. 

Liefst zonder pijn.

Als dat even zou kunnen...

Op de 13de.

Geen vrijdag, maar 't scheelde maar een paar uren...

Dat is natuurlijk om problemen vragen. 

 

*****

 

Nu ja, wanneer je echt problemen wil, dan stel ik voor dat u eens probeert om Kind 2 op een zaterdag aan de studieboeken te krijgen.

Daarvoor heeft een mens het soort moed nodig dat ook van pas kan komen wanneer je van plan bent  je hoofd in de geopende muil van een leeuw te steken.   Het soort moed dat je nodig hebt om naar een groep neo-nazi's te roepen: "Hey strandjanetten!"

Mijn vrouw heeft dat soort moed (ze is tenslotte ook met mij en mijn zweetvoeten getrouwd).  Ze heeft dat soort volharding waarvoor een mens alleen maar respect kan opbrengen.

Nu is het anderzijds ook wel zo dat ik Kind 2 niet veel bij kan brengen.  Ik weet namelijk niks dat het weten waard is en zo ontsnap ik aan de opdracht om Kind 2 te helpen met zijn schoolse taken. 

U merkt het, soms is het een voordeel om niet opgelet te hebben tijdens de les.  Jaren heb ik zitten wegdromen in de schoolbanken en zie je wel dat het rendeert!

 

Dit weekend was het weer van dat.

Mijn vrouw ging Kind 2 assisteren bij zinsontleding en hem aan het verstand proberen brengen wat 'het lijdend voorwerp' en 'het meewerkend voorwerp' is.

Voor mij was dat onderscheid meteen duidelijk, ik zag het meteen aan de keukentafel zitten:

Mijn  vrouw was het lijdend voorwerp.

Kind 2 was niet bepaald een meewerkend voorwerp.

Zagen en blazen, zeg maar.

 

*****

 

Maar zoals gezegd, ik had een missie. 

Ik ging lopen.

Met de nodige achterdocht, dat wel.

En met in het achterhoofd de wetenschap dat de laatste twee duurlopen op een sisser zijn afgelopen.  Telkens moest ik aan de kant met hemeltergende pijn in de lage rug. 

Ik was het lijdend voorwerp, zeg maar. 

Ruglijder.

Dat is niet bepaald luxueus.

De vorige twee duurlopen stond ik telkens aan de kant na, pakweg, een twintig tot dertig minuten.

We vertrokken behoedzaam. 

Er knaagde van alles, maar vooral de onzekerheid.

 

*****

 

Kind 2 is een friemelaar.

Kind 2 zit overal met zijn fikken aan.  En hij heeft ook een absolute dwanggedachte dat hij alles uiteen moet schroeven.  Overal, maar dan ook overal, vinden we onderdelen van passers in huis.

 

Gaat de telefoon en moet je dringend iets opschrijven?

De kans dat er een balpen naast de telefoon ligt, grenst aan nul.

Maar, stel dat er een ligt, een vrijwel hypothetisch geval maar toch, dan durf ik er een vat op te verwedden dat je die niet opgeklikt krijgt.  Kind 2 heeft er namelijk de veer uitgehaald.

 

Geen enkele afstandsbediening in huis is nog de originele.  Ik koop trouwens Tv-toestellen louter op basis van de robuustheid van de afstandsbediening.  Een exemplaar dat openklikt overleeft nooit langer dan drie maanden het regime van Kind 2.

 

In die optiek even een anekdote.

Op een zondagochtend zitten mijn vrouw en ik in de keuken wat te suffen achter een kopje Senseo.  We kijken mekaar aan. 

U kent dat wel. 

De blik van twee wanhopige mensen die keihard geconfronteerd worden met het besef dat ze zich hebben voortgeplant.

De kinderen monopoliseren de woonkamer waar de TV hypergewelddadige cartoons uitbraakt.  Het soort lawaai waar een weldenkend mens geen behoefte aan heeft op een prille zondagochtend.

Plots horen we rare geluiden, meer bepaald het geluid van een soort tamtam in combinatie met gerochel, dat niet in het ritme van de cartoon van dienst valt.

Ik steek mijn neus voorzichtig voorbij de deur om vast te stellen dat Kind 1 en Kind 2 in een handgemeen betrokken zijn. 

Het zit er bovenarms op.

Punt van discussie was wie dat de afstandsbediening mocht hanteren.

Op dit moment was het alleszins overduidelijk wie de afstandsbediening hanteerde.  Kind 2 gebruikte namelijk de afstandsbediening om er Kind 1 enthousiast mee op het hoofd te timmeren.  

Dat was dus het tamtam-geluid.

Bij elke slag werd overigens het kanaal van de TV veranderd, wat bijdroeg aan de algehele sfeer van verwarring.

Het gerochel kwam dan weer uit Kind 2 dat door Kind 1 in een wurggreep werd gehouden.  Kind 2, hoewel blauw aangelopen, bleef tamtammen.

Het was lang geleden dat mijn kinderen zo sportief bezig waren geweest, maar dat geheel terzijde.

 

Na een tiental minuten besefte ik dat ik moest tussenkomen, zoveel was duidelijk. 

 

Weet u hoeveel een nieuwe afstandsbediening kost?

Ha!

Een kordaat optreden was noodzakelijk.

Dus ik heb mijn vrouw geroepen en gezegd dat haar kinderen weer aan het vechten waren.

 

*****

 

Ik loop inmiddels een twintigtal minuten.  Hier stond ik meestal al ongeveer stil.  Of besefte ik dat het hoogstens een kwestie van tijd zou zijn. 

Nu moet ik toegeven dat het iets minder dramatisch pijnlijk is.  Maar we kunnen er niet omheen: dit is niet ok.

Ik loop voorbij het Bootjesven en wanneer ik in de lange dreef richting thuisstad beland, besef ik dat verder aandringen zinloos is.  Deze pijn is dezelfde als de vorige keren.  Ik zet me mistroostig neer op een bankje en kijk om me heen.

Veel geluiden.

Vogels.

Zinloos.

Ik masseer mijn lage rugzone en wandel naar een infobordje van Bosbeheer.  Over de heraanleg van vennen en welke soorten libellen daar euforisch van worden.  Over salamanders die bijna uitgestorven zijn.

 

In de verte zie ik een eenzame loper.

Hij komt me tegemoet.

Normaal gesproken begin ik dan opnieuw te lopen om de loper in volle vaart en met kloeke borst en vliegende kleuren te kruisen.

Vandaag niet.

Ik wandel wat.

De loper nadert. 

Ik herken de oogstrelende loopstijl van looplegende Jan H.

 

Jan H. stopt en zegt:

 

Godverdoeme, ik bijt hier toch wel een stukje van mijn tand zeker!

 

Neen, Jan zei dat niet, dit heeft niets met het verhaal te maken, maar ik ben terwijl ik deze kroniek aan het tikken ben, een Granny Smith aan het eten.  Ik bijt iets te fors door en mijn tanden klappen schuin op mekaar en voilà een héél klein stukje er af.  Dat kan er nog maar bij!

 

Dus...

Jan H. stopt en zegt:

"Wat scheelt er?"

Ik vat het héél kort samen, want ik wil niet dat Jan afkoelt.

Enfin, een uurtje later kon Jan verder lopen.

 

Nu zit ik heel de tijd met mijn tong aan die tand te frutselen...

 

Ik besluit terug te beginnen lopen, op een lager tempo.

In het begin lukt dat wonderwel, en ik begin er weer schik in te krijgen.  Ik besluit af te wijken van mijn route, de chrono is toch niet meer relevant, en besluit een mij onbekende wandelweg in te slaan.  Enkele honderden meters verder zit ik al volop in modderige toestanden, de Brooks schoenen gaan bijna kopje onder.

Met nog één keer te stoppen voor rugmassage en verwensingen allerhande, kan ik toch iets meer dan een uur later de voordeur achter me toeklappen.

Het loopt niet.

Voor geen meter.

 

*****

 

Ik besluit noodgedwongen om maandag en woensdag niet te lopen en na overleg met Tom B., mijn kinesist, maak ik een afspraak met Sam V., een sportdokter met enige renommee, om diens advies in te winnen.

Tom B. gaat Sam een mail met info sturen. 

Vermoedelijk iets in de trant van: deze patiënt  is een drama queen, kleinzerig tot en met, manisch depressief, hypochonder, die denkt dat hij kan en/of moet lopen.  Help ons en help hem uit zijn droom.

Iets in die aard.

 

*****

 

Kind 2 komt hier over mijn schouder meelezen en protesteert heftig.  Dat het absoluut niet waar is dat hij overal met zijn vingers aanzit.

"Wil je verdorie wel eens van die muis afblijven!"

"Af, zeg ik..."

"AF"

Ik herinner me trouwens nog een voorval op zomervakantie in de Landes, meer bepaald in Biscarosse.  Op terugweg van het strand naar de camping, kwamen we telkens voorbij een kleurige winkel met plaatselijke specialiteiten, streekproducten, wijn, kaas en uiteraard ook alle mogelijke prullaria aan souvenirs.

We stoppen.

Mijn vrouw was voor vriend en vijand cadeaus aan het hamsteren, ik stond niets te doen, Kind 1 sms't  en Kind 2 zat overal aan.

En, oh rampspoed, Kind 2 had een voorraad knijpballen gevonden. 

U kent dat wel. 

Slijmknijpballen.

Héél flexibele plastic ballen, gevuld met slijm.  Als je er met je volle hand in knijpt, dan komt de plastic doorzichtig tussen je vingers door en zie je het klotsende slijm.

Heeft u dat beeld?

Kind 2 vond het nodig om in elke bal te knijpen.

Mijn vrouw is aan het wapperen met de Visa-kaart, wanneer plots een straal  lichtblauw slijm vlak naast mijn hoofd in een sierlijke boog doorheen de ganse winkel vliegt.

Kind 2 had een fit in één van de ballen weten te maken en het slijm vloog los doorheen de winkel en spatte uiteen tegen een glazen sierkast waar het duurdere materiaal lag.

Een paar Duitsers stonden in de vuurlinie, maar die vonden dat best  'fröhlich'...

Wij ook.

Kind 2 en uw dienaar proesten het uit.

Mijn vrouw kijkt verstoord om, zich van niks bewust, en kijkt vervolgens naar de verkoopster die met verbaasde blik naar een slijmerige kast met juwelen staat te kijken.

Wij blazen de aftocht....

 

*****

 

Voilà Kind 2, nog maar eens een illustratie dat je nergens met je fikken af kunt blijven.

Wil je verdorie wel eens van die delete-knop afblijven?

AF ZEG IK!

AF

A

Commentaren

sterkte Veel sterkte , hopelijk vind die gerenommeerde arts iets , zodat je vlug van die pijnlijke rug af bent . Weer een mooi geschreven stukje ,nog niet gedacht een boek te schrijven ?

Gepost door: roadrunnerke | 16-03-10

Reageren op dit commentaar

voilà ik sluit me aan bij commentaar van roadrunner, lopen lukt misschien minder maar het schrijven lukt je des te meer :)
courage & succes !

Gepost door: bénédicte | 17-03-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.