12-03-10

Eendracht maakt macht

Eendracht maakt macht

 

 

Woensdag 10 maart

 

Aan de arbeid.

De drie laatste woorden van de vorige kroniek.

Ik trok aan de arbeid.  Doel was een lange duurloop.  In de hoop dat de zeurende rug zich gewonnen zou geven.

En wat in de sterren stond geschreven, is waarheid geworden.  Mijn rug zet me aan de kant.  Alle oplapwerk ten spijt, heb ik mijn duurloop van deze ochtend niet kunnen afwerken.  De eerste kilometers was de pijn nog te harden, maar nadien niet meer.

Een stuk te voet afgelegd, verzonken in sombere gedachten.

1 uur afwisselend lopen en wandelen. 

Alweer over and out.

Het was erg eenzaam in de bossen van Wortel.

 

*****

 

Ik heb heimwee naar vroegere tijden.  Toen ik onbezorgd en onnadenkend liep.  Mijn enige beperking was mijn gebrek aan uithouding.  Had ik toen maar geweten wat ik nu weet, dan zou ik van elk moment nog meer hebben genoten.  Dat het misschien wel eens eindig zou zijn, daar had ik geen flauw benul van.

Loop elke training of wedstrijd alsof het je laatste is.

Ooit zal het effectief zo zijn.

 

Ik zit in zak en as.

Daarnet zei iemand, na mijn gezeur over blessureleed: "Heb je wel het juiste schoeisel?"

Pfff, ik had zelfs niet de energie om er op te reageren.

Vroeger kende ik God nog gebod.  Ik deed alles wat God verbood, deed zelfs dingen waar God nog niet aan gedacht had.

Was verslaafd aan het roken, dronk graag en té veel.  Ik was er ook erg goed in, leunde tegen de top aan, had er veel energie en training ingestoken.

Allemaal opgeofferd voor een andere verslaving: het lopen.  En dat wil maar niet meer lukken.

 

Receive with simplicity everything that happens to you...

(Rashi)

 

Ja, Rashi, dat zal allemaal wel waar zijn, maar het is toch dik klote.

 

*****

 

Donderdag 11 maart

Zwartgallig hé.

Al een keer of zes heb ik met de vinger op de deleteknop gestaan om het bovenstaande te verwijderen en u mijn depressieve gedachten te besparen.  Want ik vermoed dat u de laatste drie maanden uw portie geweeklaag over pijntjes en vage klachten al wel gehad heeft.

Ik in elk geval wel.

Goed.

Vandaag is dag 1 van de wederopstanding.

 

En meteen heb ik de ganse medische staf gealarmeerd: donderdagavond lig ik op de tafel bij mijn kinesist Tom en vrijdagochtend bij mijn osteopaat Steven. 

Multidisciplinaire aanpak.

Ik heb namelijk geen tijd meer te verliezen. 

Nog 79 dagen.

 

 

*****

 

Donderdag 11 maart

 

20u: op de tafel bij Tom, mijn kine.

Ik stond weer scheef. 

Tom heeft me via manuele therapie terug in de haak getrokken.  Dat was niet bepaald een pretje.

Duwen en trekken en vermits ik weet dat pijn gaat komen, span ik me onbewust op.

Nu ja, moest Tom dan ook een klein beetje minder genieten van dat toebrengen van pijn, dan zou het misschien ook wat vlotter gaan.

Is het nu absoluut écht nodig om telkens enthousiast te brullen:

 

"You gonna fuckin' die big time, here comes the pain"

  (Al Pacino, Carlito's Way, 1993).

 

Na een dik kwartier in de slagerij te hebben doorgebracht, was ik zo murw dat  ik me zelf al genezen wou verklaren. 

Maar mijn kolerieke kinesist had nog een aap van formaat in de mouw.

Hij zei, terwijl hij met zijn ogen rolde:

"Kom mee naar mijn SM-kelder!"

 

En dat was niet eens gelogen.

Mijn kinesist heeft een nieuw speeltje. 

U zou 'Redcord' eens moeten googelen. 

Dat is een manier van actief herstel en spierversteviging door middel van  het optakelen met, u wist het al, rode koorden.  Een systeem waar een hele geut topsporters mee wordt behandeld.  Eén van de bekendste is Cadel Evans.

 

Het was erg koel in de behandelingskamer.  Laat ons zeggen dat het er een graad of zes vroor.  Er hingen in elk geval ijspegels aan de neus van mijn  kinesist.

Tom zei: "Frisjes, hé."

Ik zag blauw van de kou.

Tom zei: "Dat is zo meteen over."

En ook dat was niet eens gelogen.

Schouders op de tafel, bekken opgetakeld aan verende elastieken en mijn voeten een stuk hoger opgetakeld in koorden.

Dan moest ik mijn bekken optillen, terwijl één voet los hing.  Zo een keer of tien.  Dan andere voet los.  Hetzelfde.

Terwijl ik hang te verzuren in de touwen, tikt Tom ook nog eens als een bezetene tegen het touw waarin mijn steunvoet hangt, om zo extra druk te ontwikkelen.

Het zweet liep van de tafel af en bevroor ter plekke.

 

Op de buik in de constructie!

Armen in V-vorm op de tafel, bekken omhoog en voeten nog hoger. Bekken opheffen en knieën samen voorwaarts zwaaien, daarna beurtelings.  Bekken stilhouden in de hoogte.

Het was puffen geblazen.

Ik voelde geen pijn meer in mijn rug, maar dat was enkel het gevolg van het feit dat ongeveer al de rest van mijn lijf pijn deed.  Verzuring in spieren waarvan ik het bestaan niet eens durfde vermoeden.

 

*****

 

Het is wel zo dat je daar wel bijzonder kwetsbaar, in je ondergoed, hangt te bungelen in een warrige koorden- en katrollenconstructie.

Je bent altijd alert voor het geluid van het petsend aantrekken van latex handschoenen, zeg maar....

Wat je in die situatie vooral niet wil horen is het geluid van een knallende karwats of rijzweep, terwijl iemand roept:  "Who's my bitch?"

Dat zou dan "Here comes pain, deel 2" zijn, vrees ik.

 

*****

 

Daarna kreeg ik nog wat huiswerk mee van Tom.  Oefeningen om rug- en buikspieren wat te verstevigen.

En de mededeling: moest je voetballer zijn, dan mocht je vrijdag meetrainen en zaterdag de match spelen.

 

*****

 

Vrijdag 12 maart.

 

Aan een wedstrijdje voetballen wil ik niet eens beginnen!

Ik ben helemaal murw.

Spierpijnen tot achter mijn oren.  Mijn buikspieren liggen losjes te rammelen, in flarden getrokken door de rode koorden-gymnastiek van gisteren.

Ik kan het iedereen aanraden!

Buikspieren om zeep en toch nog wat restschade in de rug.  Tom, mijn kine, had me wel gewaarschuwd dat vrijdag een lekker dagje zou worden.

Klopt dus.

 

*****

 

En als kers op de taart ben ik bij Steven, de osteopaat, geweest.  Onder het motto: Eendracht maakt macht!

In de wachtkamer ligt  vakliteratuur zoals bijvoorbeeld de Story.

Ik blader door dit weekblad en moet vaststellen dat in het land der Bekende Vlamingen iedereen het met iedereen doet, deed, wil doen of gaat doen.

Nu ja, Bekende Vlamingen, meer dan de helft van die mensen ken ik niet en met de andere helft wil ik niets te maken hebben....

De Pfaff-dynastie, Vlaamse schlagerzangers, de pruik van Lotti, wie zwanger is van wie, welke Tv-omroepsters een kind hebben geworpen en welke naam ze het kind hebben toebedacht (meestal kiezen ze een naam die ik nog niet aan mijn hond zou geven, zelfs niet aan een chagrijnige Pitbull).

Half ingevulde kruiswoordraadsels, een horoscoop.

Wist u trouwens dat van de 14-jarige meisjes er slechts 1 op 12 maagd is?

 

 

Schokkend, niet?

 

De rest is ofwel Steenbok, Waterman, Kreeft, Tweelingen,...

 

*****

 

Steven, de osteopaat.

Ook hier ging ik de slachtbank op. 

Het abattoir, zeg maar.

Steven had vandaag een obsessieve interesse voor mijn borstkast.  Ik weet het, een erg menselijk verschijnsel... 

Hij klikte zijn vingertoppen onder mijn ribben door en duwde fors, érg fors door.  Héél pijnlijk. 

Minuuuuutenlang. 

Aan beide kanten.

Ik zat zowaar te zweten van de pijn.

Hij zei: "Als het niet gaat, dan moet je het zeggen, hé."

Nooit...

De hel zal nog eerder bevriezen dan dat ik zou toegeven dat het té pijnlijk is.  Maar het moest niet veel erger meer worden.

En uiteraard weer beuken op de heup.

 

En tot slot kreeg ik hier ook weer huiswerk: méér drinken.

Ik was al enthousiast aan het denken aan Tripel Westmalle, maar dat moest van de lijst geschrapt worden (niet zuipen, maar drinken).  Verder moesten van de lijst:  koffie, thee, cola.

En vlees, rood vlees, chocolade, frieten, pitta, citrusvruchten, boters en vetten.

Alles wat lekker is, moet weg.

 

Wat mag dan wel?

Eten?

Gekookte rijst.

Drank?

Water godverdomme.

Plat water. 

Tot 2 liter per dag.

 

Ik moet nu dus om het half uur pissen. 

Ik ben het zo beu dat ik om de haverklap moet gaan pissen, dat ik HEM niet eens meer opberg.  Ik heb HEM toch dadelijk weer in de hand.

Ik weet het, niet smakelijk, maar wel praktisch.

 

*****

 

Wat hebben we geleerd de laatste 24 uur:

  • mijn bekkenstand is nog altijd om zeep,
  • mijn rug ook,
  • ik moet pissen,
  • mijn buikspieren zijn gefileerd,
  • mijn borstkas rammelt,
  • ik mag niet meer zuipen,
  • ik moet water drinken,
  • ik moet véél te veel water drinken,
  • godver, ik moet alweer pissen.

 

Maar ook hier kreeg ik te horen dat ik terug mag lopen. 

En dat gaan we morgen testen. 

Als het niet lukt, dan vlieg ik terug in de Tripel Westmalle.

En ik moet pissen.

 

 

 

Commentaren

afzien 'tis hier blijkbaar afzien hé ,eens je terug normaal zultlopen ,zal je er wellicht mee kunnen lachen . Succes morgen !!!!!

Gepost door: roadrunnerke | 12-03-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.