05-03-10

Tien kleine negers

Tien kleine negers

 

En inmiddels hebben we vorige zaterdag een lange duurloop afgeklokt op 1 uur 20 minuten rond. 

Het gaat dus goed.

Maandag niet gelopen, wegens uuuuuuuren zitten klooien om ingeschreven te geraken voor de 20 Km door Brussel.  De administratieve molen van de 20 Km draait verder; zo hebben we bevestiging gekregen dat de betaling ok is.  Maar voorlopig kennen we ons borstnummer nog niet; dat zou nog enkele weken duren.  Zij die nog geen nummer hebben, hoeven nog niet te panikeren.  Maandag 8 maart verkoopt de organisatie de laatste, in hun kantoren.

Woensdag (eergisteren) opnieuw diezelfde lange duurloop. 

Omdat ik zaterdag net de grens van de 1 uur 20 minuten niet had gehaald, zat dat een beetje in het achterhoofd te spoken.  En na 1 uur 19 minuten en 10 seconden stak ik de huissleutel weer in het slot van de voordeur. 

Opdracht volbracht!

 

*****

 

Laatst ben ik getuige geweest van een reeks toch wel behoorlijk bizarre gebeurtenissen, waarvan ik u graag deelgenoot maak.

Ik had op een vroege zaterdagavond zin in een frisse pint en stap de plaatselijke kroeg binnen.  Daar zit mijn vriend Tom, in het gezelschap van drie van zijn voetbalvrienden, allen prille dertigers. 

Ik vervoeg het gezelschap.

Er wordt nagekaart over de match.  Moest de helft van hun matchverhalen waar zijn, dan is de toekomst van het Belgische voetbal verzekerd en moet de bondscoach dringend eens komen scouten...

Enfin, u weet hoe dat gaat, een paar minuten later is het onderwerp via snelle auto's naar de vrouw in het algemeen en onze vrouwen in het bijzonder verschoven. 

U kan een volledige scheurkalender met vrouwonvriendelijke grappen vullen met wat er toen allemaal gezegd werd.

Bericht aan mijn vrouw: ik was toehoorder.

Bericht aan das publikum: namen aanwezigen werden gewijzigd...

 

*****

 

Wim zei op een bepaald moment:

"Als die van ons belt, dan moeten jullie ......

Intermezzo.  Voor de niet-Kempenaars onder u: wanneer een man uit de Kempen zegt: "die van ons", dan wordt daarmee bedoeld: zijn vrouw.  Alternatief "mijn halve trouwboek", "mijne gendarm",...

Dus:

Wim zei op een bepaald moment:

"Als die van ons belt, dan moeten jullie het geluid van een tennisclubkantine imiteren, want ik heb haar gezegd dat ik na de match nog ging squashen."

 

 

Ik keek Tom onzeker aan.  Hoe kan je in godsnaam het geluid van een tennisclubkantine imiteren?

Geen flauw idee.

 

Plots gaat de GSM van Wim. 

Algemeen alarm.

Wim kijkt ons bemoedigend aan en wij beginnen met zijn allen het geluid van een tennisclubkantine te imiteren: het geplop van tennisballen op de achtergrond inbegrepen. 

We lieten ons totaal gaan: 15-love, 15 all en scheldpartijen op de ref inbegrepen:

OUT? 

The ball was in!

Chalk dust!

Eens we op dreef waren, kwam het zelfvertrouwen en trokken we alle registers open: geluiden van sportieve mensen die ice tea bestellen, sporttassen die tegen de grond werden gekwakt, de hele reutemeteut...

 

Niet eenvoudig, maar we zetten toch iets geloofwaardig neer, dachten we.

Wim bestelt nog wat.

Amper hebben we de schuimsnor van de Leffe van onze bovenlip gelikt,  of  de gsm van Wim gaat opnieuw af...

Vrouwlief!

Algemeen alarm nummer 2.

En meteen zetten wij weer alle zeilen bij: tennisballen alom,  backhand met spin, deuce en van die zaken.  Wij imiteren met verve minstens de spannende finale van een grandslam.  Oohs en aahs van het publiek inbegrepen, en een Mexican Wave als kers op de taart.

Vrouwlief was echter achterdochtig en nu blijkt dat ze eerst naar de tennisclub had gebeld.  Ze maakt aan de telefoon op krachtige manier duidelijk dat Wim nu en wel nu naast haar op de sofa diende  te verschijnen.  En dat dat kinderachtig gedoe op de achtergrond wat haar betreft ook mocht ophouden.

Een bleke Wim kiest eieren voor zijn geld en verdwijnt met de staart tussen de benen.

Toen waren we nog met vier.

*****

 

Ik had dit tafereel met stijgende verbazing gevolgd.

We krijgen tekst en uitleg van Chris, een vriend des huizes van Wim.

Dat de vrouw van Wim een kenau van formaat is.  Een vrouw die zich het liefst hult in een lichtroze peignoir in combinatie met krulspelden. 

Een dodelijke combinatie voor het libido, menen wij te weten.

Dat het altijd voeten vegen is, sokken opruimen en op tijd een propere onderbroek.

Afgrijzen vult de kroeg.

Chris gaat verder op zijn elan.

Een vrouw die tevens het doen en laten van Wim op de voet volgt en waar nodig bijstuurt en bekritiseert.  Chris besluit met een gewaagde vergelijking: moest deze vrouw in het interbellum actief geweest zijn, dan zou ze het waarschijnlijk geschopt hebben tot SS-Obergruppenführer.

Haar bijnaam in de ploeg was trouwens: il commandante.

Wij knikken begripvol. 

Zulke dingen bestaan.

Tenslotte hebben wij ons in de loop der jaren, in navolging van ene Freud, ook al duizend keer de vraag gesteld: "Was will das Weib?"

Chris is door de consumptie van Duvel wel erg breedvoerig geworden in zijn uitlatingen.  Dat het in feite een schande was dat een man door zijn vrouw werd beknot in zijn vriendschappen, vrijheid en ontspanning.  Dat het toch enkel een kwestie was van wederzijds begrip en respect, van afspraken en volwassenheid, van eerlijkheid en verstandhouding.  Dat zoiets bij hem niet zou pakken, dat hij wel zou weten hoe dat varkentje gewassen moest worden.

Wij knikken.

Toen ging de GSM van Chris.

Ik begon alweer vol overgave tennisballen te imiteren, maar hij verzekerde me met een zelfvoldane glimlach dat dat geenszins nodig was. 

Chris pakte kordaat op.

Daarna volgde iets minder kordaat:

"Neen, schatje, nu nog niet. Komaan schatje, ik ben nog maar pas hier..."

"Maar schatje hier en schatje daar, schatjeuuuu...."

Exit Chris.

Toen waren we nog met drie!

*****

 

Wanneer Chris amper weg is, barst Erik in lachen uit.

Hij zegt: "Hedde da gezien?  Da's toch wel héél straf, hé.  Die gasten liggen serieus onder de sloef.  Awel, ik begin meer en meer het voordeel in te zien van vrijgezel te zijn!"

En ik zweer het u, uitgerekend op dat moment gaat de gsm van Erik.

Zijn moeder.

"Neen ma, ge moet me nog niet komen halen.  Ik had toch gezegd dat ik zou bellen."

Toen waren we nog met twee...

 

*****

 

Nu zit ik nog alleen met Tom  in de kroeg.  Ik ben gehuwd met de vrouw van mijn dromen en Tom is een vrijgezel die alleen woont.

De GSM's blijven stil.

De avond gaat over in de nacht.

 

*****

 

Kent u trouwens de drie voorwaarden voor een gelukkig huwelijk?

Ten eerste: een slecht geheugen.

De commentaren zijn gesloten.