02-03-10

Broodje Bapao

Broodje Bapao

 

Zondag 28 februari

Alles is peis en vree ten huize loopwonder Mark. 

Buiten tempeest de storm Xynthia en huilen de wolven.  Binnen snort de kachel.  En de kat, moesten we een kat hebben.

We eten Pita. 

En als Kind 2 Pita eet, dan is dat met gans zijn gelaat.  Het lijkt wel een scène uit 'Zombie Holocaust'.  Maar dan met cocktailsaus.

 

Maandag 1 maart

De dag dat je kan inschrijven voor de 20 Km door Brussel.  Vanaf 9 uur gaan de lijnen open voor online inschrijven.

Omdat ik na de inschrijving nog een duurloopje van een uur wil afhaspelen, heb ik mijn loopkledij alvast aangetrokken.

Om 8u40 klik ik al eens op de link en tot mijn verbijstering kan ik inschrijven. 

Ik lach in mijn vuistje. 

Dit wordt een makkie!

Ik vul mijn inschrijving nog wat verder aan.

Nadat al mijn gegevens zijn ingevuld, wil ik een tweede inschrijving invoeren; die van mijn vriend Tom. 

Ik neurie een melodietje.

Aan deze PC zit een evenwichtig man.

Een evenwichtig man, die weliswaar slecht geslapen heeft.  Kind 2 is namelijk vannacht ziek geworden, een paar serieuze braakpartijen, afgewisseld met darmproblemen. 

Revenge of the Pita!

'Zombie Holocaust, the return'.

Ik heb nog een paar keer naar een zieltogend Kind 2 geroepen:

"Kan dat braken asjeblief wat stiller?"

"Is het absoluut noodzakelijk om zo hard te kreunen tijdens het braken?"

"Halloooo, hier proberen mensen te slapen!"

 

Ik heb als atleet namelijk mijn nachtrust broodnodig.  Ik heb minimum 8 uur nachtrust nodig.  Wanneer ik daar 's nachts niet aan kom, moet ik dat overdag op mijn werk inhalen....

 

Net wanneer ik de button "Beëindigen en betalen" wil aanklikken, word ik uit het systeem geflikkerd.

Ik frons een wenkbrauw.

Ik probeer opnieuw via de link op mijn inschrijfformulier te komen, maar nu krijg ik de melding dat het maximum aan simultane inschrijvingen bereikt is en dat ik het later opnieuw moet proberen.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

 

Dan is de server weer temporarily unavailable.

Dan sta ik plots op een wachtlijst.

Dan moet ik weer helemaal herbeginnen.

 

Zo werd het 9 uur.

Nog tijd zat voor het duurloopje.

Maar het blijft hetzelfde liedje.  Herbeginnen.  Opnieuw proberen. Server plat.  Website 20 Km plat.

Niet onlogisch, want vanaf 9 uur wil de grote massa allemaal tegelijk inschrijven.

Razernij!

 

*****

 

Twintig na 9.

Ik schreeuw mijn frustratie uit.  Brul dat het godgeklaagd is en tevens van den bok zijn kloten!

Van de evenwichtige man is nu helemaal niets meer te merken.  Als een dolleman tik ik op elke button die het aandurft in mijn gezichtsveld te komen.  Er komt inmiddels evenveel rook uit mijn oren als uit mijn PC.

Dit is onmogelijk, dit mag niet.

Ik voel een  razende koppijn opkomen!

Moest ik nu een verantwoordelijke van de 20 Km door Brussel in mijn klauwen hebben, het zou ook een scène uit 'Zombie Holocaust' worden, maar dan zonder cocktailsaus.

*****

 

Mijn vrouw komt af en toe bezorgd kijken hoe ik over de rooie ga op het bureau.  Ze wil mijn bloeddruk weten.

Omstreeks 10 uur heb ik een nieuw computerscherm aangesloten; in het vorige heeft zich warempel op mysterieuze wijze een schaar geboord.

Het luchtte wel even op.

 

*****

Kwart voor tien.

Mijn voormiddag is finaal om zeep.

IK GERAAK NOG STEEDS NIET BINNEN!

En de tijd verglijdt.

Uitverkocht, spookt het constant door mijn hoofd!

Het zwaard van Damocles!

Mijn vrouw merkt dat mijn humeur op diepvries staat.  En ik zit in haar eBay-hoofdkwartier haar activiteiten te blokkeren.

Ik besluit naar mijn winkel te gaan en daar verder te proberen in te schrijven.  Vermits de winkel nog dicht is, kan ik daar naar hartelust mijn woede verbaal botvieren!

Daar is het hetzelfde liedje.

Wachten op verbinding.

Website gevonden.

Maximum simultaan....

Herbeginnen...

Wachtlijst....

Server tempor....

 

*****

 

In mijn mailbox vind ik een mail uit Nederland, van een trouwe bezoekster van deze blog én een collega-adept van de 20 Km door Brussel, die een link wist te melden waardoor je rechtstreeks kon inschrijven.

Geprobeerd.

Zelfde resultaat. 

Geen resultaat.

Dit is een nachtmerrie....

Haastig een beleefde dankmail terug gestuurd.

Ik ben inmiddels zo razend dat ik op zoek moet naar een nieuw toetsenbord.  De enter-toets is er nog wel, maar zit ongeveer drie centimeter dieper dan de rest van de toetsen.

Opnieuw mail uit Nederland.

Diezelfde collega, Geertje, is binnen geraakt en stelt voor dat ik haar bel om mijn gegevens met haar door te nemen en zo in te schrijven.

Ik bel. 

Ik zou inmiddels met alle plezier mijn ziel aan de duivel verkopen in ruil voor een inschrijving.

Een borstnummer, mijn koninkrijk voor een borstnummer!

Ik loop met Geertje, na wat zenuwachtig geklets, mijn inschrijving door.  En geef haar mijn VISA-nummers en code.  We doen allebei wat lacherig om het feit dat ze nu in staat is om een snoepreisje op mijn kosten te boeken naar de Canarische Eilanden (ik hou mijn afrekeningen in het oog!!!).

Terwijl we nog met mekaar aan de lijn hangen, mijn hartslag is inmiddels terug op een aanvaardbaar niveau, krijg ik mijn vrouw op mijn GSM, die me meldt dat er een mail is binnengelopen met de melding dat ik ingeschreven ben.  Nu heb ik aan elk oor een pratende vrouw, en tussen die oren ook nog eens razende koppijn.

Ik roep op tot discipline.  Vrouwen moeten in volgorde praten!

 

*****

 

Ok, ik beken.  Ik heb in het verleden wel eens schamper afgegeven op Holland en Hollanders. Ik heb me vrolijk gemaakt om falende oranje elftallen op EK of WK,  de oranje karavaan caravans op onze autowegen, door het ijs zakkende elfsteders, zich van baan vergissende Kramers, ....

En ja, daarbij heb ik vaak de botte hakbijl der vooroordelen gebruikt, ik besef het. 

EN TERECHT!

Niets van dat alles was gelogen, sterker nog, ik heb me altijd met de nodige schroom uitgedrukt.

Hollanders en Kempenaars, dat gaat niet door één deur.

MAAR, vanaf heden is er één uitzondering.

Geertje.

Bij deze verhef ik Geertje tot levenslang erelid van het Mean Machine Running Team.  Zij dient vanaf heden door het plebs aangesproken te worden met de titel 'Freule'. 

Freule Geertje.

Overal waar zij wandelt schrijdt, zal een rode loper liggen, overdekt met verse rozenblaadjes. Overal waar zij wenst te gaan zitten neder te vleien, zullen donzige kussens liggen.  Zoetgevooisde barden zullen haar lof bezingen in eindeloze coupletten, onderworpen aan strikte rijmschema's.  Dichters vinden in Geertje hun enige muze. 

Doe me er trouwens eens aan denken dat ik een paar containers Italiaans marmer bestel, want  de nobele trekken van Freule Geertje zullen vereeuwigd worden in een beeldhouwwerk, dat een prominente plaats zal krijgen in een immense fontein in het midden van het Jubelpark.

Onderschrift: 'Freule Geertje, bezorgde het loopwonder een borstnummer anno 2010.'

 

Straf dat een volk dat vooral bekend is voor "Broodje Bapao" zo'n straffe madam kan voortbrengen!

 

*****

 

Maar mijn vriend Tom is nog niet ingeschreven.  Ok, dat is geen absolute prioriteit, maar toch.

 

*****

 

Namiddag, we zijn allebei ingeschreven. 

De rust!

Maandag 1 maart omstreeks 16u45 is het hele zootje uitverkocht.

Alle 30 000 borstnummers.

 

*****

 

Vermoedelijk is het zwaarste onderdeel van de race hierbij al achter de rug. 

Ik ben er uiteindelijk drie uur mee zoet geweest. 

Op die tijd loop ik verdorie de wedstrijd twee keer!

 

Commentaren

En dan te bedenken dat de inschrijvingen blijkbaar al van middernacht toegankelijk waren.
(ik wist dat jammer genoeg ook niet, maar was wel zo slim om het uit te besteden)

Gepost door: Annelyse | 08-03-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.