26-02-10

Rocky komt altijd terug

Rocky komt altijd terug.

 

Mijn vriend Tom heeft gelijk.

Ik moet het schoorvoetend toegeven.

Ik ben een manisch-depressieve loper.

Als alles goed gaat, en helaas is dat slechts een paar keer per jaar, dan ben ik euforisch.

Een goede wedstrijd gelopen?  Dan gaan alle registers van zelfoverschatting open, en schreeuw ik het van de daken. 

Bewonder mij, dit is een bevel!

Wanneer het iets minder is, of erger nog, een blessure gooit roet in het eten, dan zakt de moed me in mijn loopschoenen.

Dan zaag ik iedereen de oren van de kop, me wentelend in zelfbeklag.  Zit te tobben met de vraag of het nog wel goed komt, of ik hier wel mee verder moet of kan, of ik beter niet stop, of ik niet te oud aan het worden ben voor dit gejakker...

Laat me met rust, dit is een bevel!

 

Tom drukte het weliswaar iets kernachtiger uit:

  • wanneer je goed gelopen hebt, dan ben je onuitstaanbaar blij,
  • wanneer je slecht gelopen hebt, dan ben je onuitstaanbaar nors,
  • maar wanneer je gekwetst bent geraakt tijdens een wedstrijd, dan ben je onuitstaanbaar down.

 

 

*****

 

Maar ach, lieve mensen, genoeg gezeurd, kom hier, dat ik u aan mijn weelderige borstkast druk. 

Leg uw hoofd te rusten tegen mijn boezem.

Aanhoor die gestage, trage, krachtige hartslag.  Laat mij u in slaap wiegen met die hartslag.

Ga nu in trance, dit is een bevel!

Heb ik al gezegd dat ik u allemaal graag zie?

Neen?

Wel, ik zie u allemaal graag.

Jullie zijn ook allemaal mooi (nu ja, u daar rechts achteraan nu ook weer niet overdreven, maar ik weet wat gedaan, kom hier, we bedekken dat met de mantel der liefde ...

..... shit, de mantel is te klein...).

 

En wanneer zou het nog eens sneeuwen?

Tralalalaaa.

En kent u die mop van dat blondje?

Van je hela hola.

Drinkt nog iets van mij.

Dit is een bevel!

 

*****

 

 

Ja, het ging goed deze woensdag. 

Ik vertrok thuis en na enkele meters wist ik het al: dit zit goed!

Business as usual.

Ter hoogte van de gevangenis, denk ik nog even terug aan enkele dagen geleden, toen ik hier noodgedwongen moest stoppen.

Nu stomen we door.

Vlot in het tempo.

Anderhalve week verloren, dat wel, maar geen ongemakken meer.  En gelukkig blijft oud zeer, zoals de heup, ook achterwege.

Modderige ondergrond, wind en af en toe druppels, het raakte mijn kouwe kleren niet eens.

En de kilometers schoven onder me door.  Zonder dat ik het merk.

 

Mijn langste duurloop werd zonder enige vorm van pijn afgewerkt in 1u 21m en 9 seconden.

ZONDER ENIGE VORM VAN PIJN!

De opluchting!

Dat moet geleden zijn van, heum, pakweg halfweg de jaren tachtig.

 

Een zware last valt van mijn schouders.  Ik torste als een volleerde Atlas het gewicht van de wereld met me mee; niet moeilijk dat ik amper vooruit geraakte!

Nu ik zo eens terugblader, valt het me pas op: ongelooflijk hoe ik de laatste kronieken een zaag heb gespannen over zoiets futiels als een hamstringetje.

We hebben de vredespijp gerookt, ik en mijn hamstrings.

We stomen volle bak voorwaarts op de rails richting 20 Km door Brussel.

Rocky komt altijd terug.

Zoals Buurman het al wist....

 

*****

 

En ja, de opluchting ging vlotjes over in ongebreidelde euforie. 

Manisch dus.

Deze woensdag kon niet meer stuk.  Mocht niet meer stuk.

Ik voelde dadendrang.

De auto werd volgestouwd met gerief dat verlegen zat om een lift naar het containerpark.  Ik flaneer met mijn wagen door mijn thuisstad, zonnebril op de snuit en als een volleerde Johnny het armpje uit het geopende raam, statig wuivend naar  andere automobilisten, met een hoffelijk gebaar voetgangers hun zebra-moment gunnen, vrolijk toeterend en schalks knipogen naar schoon vrouwvolk, met mijn parkeerschijf zwaaien naar de parkeerwachters en ja, ik heb zelfs één keer voorrang van rechts gegeven!

Wat ben je toch een watje (ook weer zo'n uitspraak van mijn vriend Tom).

 

Het containerpark!

Ik had een groene zak...

.....(stop onmiddellijk met dat kinderachtig gelach en laat een mens uitspreken)...

....dus, ik had een groene zak .... of zes met huishoudelijk plastic te dumpen. 

En u moet het gezien hebben om het te kunnen geloven! 

Met een achterwaartse zwaai en een ferme dunk werden de zakken één voor één de container ingeflikkerd, terwijl ik een flukse flikflak flatteus combineerde met een driedubbele schroef.

Een tanende staande lamp, TL-buizen op rust, een oude computer bezweken aan een virale infectie (nu hebben we er nog maar vijf), leeg glas, vol papier, oud frietvet, lekgeslagen batterijen, het vond allemaal zijn weg.

Weg ermee!

En het was nog maar nauwelijks half elf.  Deze dag kent enkel maar wonderen!

Naar de bakker! 

Daar zag ik het licht, in de vorm van een éclairke!

En de Carrefour! 

Carré confituur! Salami met look!  Aanschuiven met een olijke glimlach!

En naar de bank!  

Die arme bankdirecteur had weer geld van mij nodig.  Hier, sukkelaar, pak aan!  Een bonus.  Een nieuwe dag, nieuw geld!

De Post!

Ik zwaai de deur open en roep: "Ik heb pakjes bij voor de brave kindjes!"

 

Had ik al gezegd dat ik in een goede bui was?

 

*****

 

Mijn vriend Tom kwam vandaag bij mij binnengewaaid.

Huissleutels vergeten.  Voor zo'n toevalligheden (wekelijks vaste kost) heb ik een set reservesleutels van het appartement van Tom bij mij liggen.

U moet weten dat mijn vriend Tom een competitiebeest is.  Hij durft alles aan.  Alleen het gevecht met zijn horloge en huissleutels is op voorhand verloren.

Ook in onze zinloze discussies over het lopen zit er een soort competitiedrift in mijn vriend Tom. 

Noem het liefdevol pesten.

Nu ja, volgens mijn vrouw laat ik me ook niet onbetuigd...

 

Een paar scenario's...

 

Voor de start van een wedstrijd, zal Tom telkens langs zijn neus weg zeggen:

"Kijk maar uit dat ik niet op je schouder tik tijdens de wedstrijd." 

Daarmee bedoelend dat hij mij, na een té snelle start, wel eens zal komen oprapen.

Waarop ik meestal zeg:

"De kans is groter dat ik je op de schouder tik .....

.......wanneer ik je dubbel."

Dat soort machoïstisch gedrag.

 

Ik moet Tom jaarlijks inschrijven voor de 20 Km door Brussel.  Daar zijn een paar erg gegronde redenen voor:

  • alles wat een vooropgestelde deadline heeft, gaat compleet in de mist als je het overlaat aan Tom,
  • Tom heeft geen Visa-kaart,
  • Tom heeft enkel bankkaarten die niet meer werken,
  • Tom is zijn bankkaart kwijt,
  • Tom is zijn inschrijfnummer voor de 20 Km kwijt,
  • Tom is de mail met info van de organisatie kwijt,
  • Tom zijn computer is gecrasht,
  • Tom heeft de factuur van het internet niet betaald/verkeerd geklasseerd/ergens weggelegd waar hij die zo meteen niet kan vinden,
  • Tom is zijn huissleutel kwijt en kan niet binnen,
  • Tom zijn muis doet raar (nu ja, moest ik de muis zijn van Tom, dan zou ik er een erezaak van maken raar te doen).

De laatste twee jaar heb ik Tom telkens met succes ingeschreven voor de 20 Km door Brussel, maar wegens een achillesblessure heeft hij zijn borstnummer de afgelopen twee edities nillens willens doorgegeven aan een loper die er geen had weten te bemachtigen.  Omdat die stand-ins geen bijster goede tijden liepen, heeft Tom een aantal startvakken moeten inleveren.

Daarom kon ik, toen hij me deze week vroeg hem in te schrijven, niet nalaten op te merken:

"Tom, als je dit jaar niet mee kan lopen, dan zal ik je chip wel aan mijn andere voet meedragen.  De voordelen zijn legio:

  • je loopt eindelijk eens een fatsoenlijke tijd,
  • excuus, je loopt ook eens een droomtijd,
  • je wint een aantal startvakken.

Anderzijds is het wel spijtig dat je dan een tijd achter je naam krijg, die je nooit zult kunnen verbeteren, laat staan evenaren.  Neen, ik zou je chip met een slechtere loper meegeven, iemand van jouw niveau...."

Waarna hij nog maar eens dacht te moeten opmerken dat hij voor mij is geëindigd in de Valentijnjogging van dit jaar.  

Ik protesteerde met, geheel naar waarheid, te zeggen dat dat niet waar is, maar dat ik om een of andere mysterieuze reden niet in de uitslag werd opgenomen.

Tom repliceerde:

"Waarschijnlijk werd je gediskwalificeerd, wegens het nemen van een binnenweg of zo.  Alles doe je om mij voor te kunnen blijven."

 

En zo kabbelt het gesprek verder...

 

*****

Nu ik er nog eens over nadenk.

Stel dat mijn vriend Tom aan me vraagt of ik  tijdens de 20 Km door Brussel 2010 zijn chip voor tijdsregistratie aan mijn andere voet wil hangen, dan vrees ik dat ik moet weigeren. 

Ik ga namelijk keihard vallen!

Even schetsen.

Aan mijn rechtervoet hangt mijn chip, aan mijn linkervoet die van Tom.  Dan moet ik er voor zorgen dat ik aan de finishlijn eerst met mijn rechtervoet over de tijdregistratiemat loop, want één ding mag wel duidelijk zijn: nooit ofte nimmer zal ik Tom een plaats voor mij gunnen in de uitslag.

En ik denk al te weten wat er zal gebeuren.  Aan de finish ben ik zo kapot dat ik me niet meer kan herinneren aan welke voet welke chip hangt. De kans is dan ook groot dat ik in pure, onversneden paniek over mijn eigen voeten zal struikelen.

Dus dat gaan we niet riskeren.

Dacht het niet.

 

*****

 

Maandag inschrijven; eerst mezelf, dan mijn vriend Tom; de hiërarchie moet uiteraard gerespecteerd blijven.

 

 

Nog 92 dagen, 20 uren en counting....

 

 

23-02-10

Bomalarm

Bomalarm

 

Zaterdag 20 februari

 

Vol verwachting klopt ons hart.

Nadat we woensdag een verschrikkelijk lange, afmattende duurloop hadden afgewerkt van maar liefst 800 meter, stond zaterdag geheel in het teken van de wederopstanding. 

De hamstrings waren woensdag té pijnlijk om fatsoenlijk te lopen, nu voelden ze relatief ok. 

 

Het was weer maar eens koud. 

Rijm bedekt auto's en daken.

Ik check de hamstrings.

  • Rechts: zo goed als nieuw!
  • Links: de hamstrings van een oude, versleten Trabant.

 

Ik begin te lopen, met een klein hartje.

We begonnen alvast pijnloos. 

AHA! 

Zullen de avonden vol ijspacks en warmtekussentjes, afgewisseld met doorgedreven massages met Flexium vruchten afwerpen?

En zo ja, zijn die vruchten te vreten?

 

Een klein kilometertje verder, rechts van u ziet u de Lidl, voel ik doffe pijn in de linker hamstrings.

 

De vertwijfeling slaat toe.

Ik maak me wijs dat het tussen mijn oren zit.  Dat ik te gefixeerd ben op de hamstrings en me dus pijn aanpraat (of aandenk).  Daarom neem ik me voor de pijn te verbijten in de hoop dat ze zal wijken.

 

Hoe naïef kan een mens zijn?

Niet naïef genoeg.

Na 20 minuten besef ik ten volle dat het allemaal weer zinloos is.  De doffe pijn heeft inmiddels plaats geruimd voor scherpe pijn.

 

Ik stop.

Hier stond ik eerder ook al stil. 

De achterkant van de gevangenis.

Stretchen. 

De pijnlijke hamstrings masseren doorheen mijn lange loopbroek.

Ik word overspoeld door sombere gedachten.

Het zal toch weer niet waar zijn? 

Amper hersteld van de heupblessure, enkele weken opbouwen en na de eerste wedstrijd al meteen de hoofdvogel afschieten met een nieuwe blessure.

Ik vrees dat er sprake is van een miniem scheurtje, of in het beste geval een lichte verrekking.

Minst slechte geval, moet dat zijn.

Het is om moedeloos van te worden.

 

*****

 

Nu heb ik er genoeg van.

Er moeten koppen rollen!

Zoals ik al eerder stelde: moest ik een Duitser zijn, dan viel ik nu Polen binnen, puur uit frustratie.

Aargh!!!!

Daarom verklaar ik bij deze de oorlog aan, even denken, heum, pakweg Duitsland!

Nu ja, bij nader inzien, dat is nogal ver rijden.  En op de E34  staan er ook altijd files.  Dan zijn we niet thuis tegen het middageten.

En oorlog, dat doen de Duitsers weer net iets té graag...

 

*****

 

Hier sta ik dan, met pijnlijke hamstrings in the middle of nowhere.  Ik heb er geen probleem mee om 20 kilometer te lopen, maar 3 kilometer wandelen is een verschrikking.

En wedden dat het zo meteen begint te stortregenen?

Wandelen.

Het gaat niet vooruit.

En ja, ik hoor u al denken:

Geniet Mark!

Pluk de dag!

Geniet van het frivole gekwintelier van de vogeltjes,  savoureer de natuur,  snuif de geuren van de wilde planten, aanschouw de majestueuze bomenpracht, aanhoor het lieflijke geklater van beekjes, oh krinkelende winkelende waterding...

 

 

MIJN REET!

Ik pluk helemaal niks!

 

Moest ik op dit moment een vlammenwerper in mijn handen hebben, dan zaten er binnen enkele seconden alleen nog maar medium gebakken vogels op zwartgeblakerde boomstammen te jammeren van de pijn.

 

*****

 

Ik kom thuis, na een nukkige wandeling van nog eens twintig minuten.

Totaal: 20 minuten gelopen, 20 gewandeld.

Ja, we bouwen op (deze zin werd overgoten met een cynisch sausje).

 

Wanneer ik de voordeur theatraal achter me toesmak, weet mijn vrouw al dat er iets loos is.   Ik ben té vroeg terug van mijn looptocht, dat kan maar één ding betekenen: meneer is weer maar eens geblesseerd.  

Dekking zoeken!

Vrouwen en kinderen eerst!

Dat wordt weer eieren lopen.

Ik merk dat mijn vrouw een rondslingerend aardappelmesje achter haar rug wegmoffelt.

Mijn vrouw weet dat ze nu best stilletjes de aftocht blaast en vooral geen vragen stelt.  Vooral niet!

Dat ik eerst stoom moet aflaten.

Kind 2 beweegt zich op de tippen van zijn tenen door het huis.  Zelfs het internet houdt de adem in.

 

Aargh!

Iets moet kapot.

Iets goedkoop.

 

Na talloze blessures hebben wij alleen nog maar dure dingen....

 

Oh God, asjeblief, stuur  nu een getuige van Jehova tot aan mijn voordeur.  Ik heb dringend behoefte aan een uitlaatklep! 

Het stapeltje 'Wachttorens' zou ik uit zijn handen rukken en confettigewijs in de lucht flikkeren.

Vervolgens zou ik mijn voordeur een keer of zes tegen zijn neus aanbonken, tot hij sterretjes zou zien.

 

Ik pijn?

Iedereen pijn!

 

*****

 

Neen, oorlog, en wel nu!

Holland dan!

Ja, dat is het, prima plan, we vallen Holland binnen!

Nu de regering daar toch gevallen is, moeten we van de algemene verwarring gebruik maken.  We stoten door tot Denemarken!

En als we Holland annexeren, alleen maar voordelen:

  • we kunnen alsnog meedoen aan het EK voetbal. 
  • de Westerschelde geraakt eindelijk uitgebaggerd.

Snel zijn is de boodschap.

Hebben we nog F-16's die vliegklaar zijn?  Of staan de laatste exemplaren in Kandahar weg te roesten? 

U weet toch dat de motoren van die F-16's in Kandahar  beschadigd werden door opvliegend zand en keien.

Woestijnzand in Kandahar.

Dju toch, daar had Defensie geen rekening mee gehouden.

 

*****

Neen, neen, ik weet nog iets beter!

Baarle Nassau.

30 enclaves in totaal, wat een onwaarschijnlijk zootje. 

Bekijk de kaart van de provincie Antwerpen. 

Met de drie hoofden.

Baarle Nassau en Hertog aan de punt van de pijl.

Geef toe, het lijkt alsof de hond iets heeft laten vallen, en dat het baasje geen plastic zakje bijhad.

baarle3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar enfin, dat trekt toch helemaal op niks.

Dat moet beter kunnen.

Wat denken we hiervan?

 

baarle5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Véééééél beter.

Twee vliegen in één klap: al dat gedoe tussen die bulten weg en meteen een hoop bouwgrond bij in mijn thuisstad.

 

 

*****

 

Het is inmiddels maandag.

Dus, hier zitten we.

Beetje misnoegd.

Mijn linkerhamstrings?  Voelt alweer ok (na nogmaals een weekend lang masseren en warmte/koude-therapie).  Maar ik weet niet hoe ze zal reageren op belasting.

Dat zullen we woensdag proefondervindelijk nagaan.  Als het dan weer niet goed aanvoelt, dan zoek ik hulp.

Kinesist.

En een psychiater, vrees ik.

 

*****

 

Shit, nog maar 1 week en dan openen de inschrijvingen voor de 20 Km door Brussel.

Maandag 1 maart a.s., vanaf 9 uur 's ochtends kunnen we inschrijven.  De routiniers krijgen op voorhand een mail toegestuurd met een nummer om in te schrijven.

Nog niks mail gezien.

Omdat ik toch slecht gezind was, heb ik de organisatie van de 20 Km gebeld.

Ik kreeg een meneer aan de lijn die zo mogelijk nog slechter Nederlands spreekt dan Laurette Onckelinckx. 

Hij beweerde dat de mail vandaag verstuurd werd.  Hij wist zelfs mijn mailadres op te snorren.

 

*****

 

Inmiddels is de mail binnengekomen.

Tenenkrullende stijl.

Leest u even mee?

 

Geachte Mevrouw, Geachte Heer,

U heeft ons de eer gedaan in 2009 deel te nemen aan de "20KM DOOR BRUSSEL". Graag bevestigen wij dat de 31ste editie plaatsvindt op zondag 30 mai 2010.

U herinnert zich ongetwijfeld nog het succes van 2009 en de heel snelle afsluiting van de inschrijvingen. Ondanks dit enthousiasme worden nieuwe maatregelen getroffen voor 2010. Wij hebben besloten om het aantal deelnemers te verhogen tot 30 000 , om de wedstrijd zo goed mogelijk te laten verlopen, zal het vertrek gebeuren in 3 golven. Deelnemers kunnen zich inschrijven vanaf maandag 1 maart 2010 om 9uur.

Indien u dit jaar wenst deel te nemen, moet u zich inschrijven d.m.v uw codenummer dat zich naast uw naam bevindt. Schrijft u in door
hier te klikken .

Vanaf maandag 1 maart 2010 om 9u. kan men inschrijven:

- via Internet : www.20kmdoorbrussel.be. Prijs: 15 euro inclusief BTW . U tikt uw codenummer in, u kijkt uw gegevens na en verbetert ze indien nodig en, u betaalt online. Daarna ontvangt u een bevestigingsmail met vermelding van het borstnummer dat u wordt toegekend in functie van uw resultaat. Met deze mail kunt u uw borstnummer en chip afhalen in ons kantoor.

Of - In ons kantoor : Kapellestraat, 17 te 1000 Brussel. Prijs: 20 euro inclusief BTW . Met deze mail kunt u inschrijven en krijgt u onmiddellijk uw borstnummer en chip, eveneens in functie van uw resultaat van 2009. Ons kantoor is elke werkdag open van 9u. tot 18u. en zaterdag van 10u. tot 18u.

Zodra wij de kaap van 30.000 deelnemers hebben bereikt, worden de inschrijvingen spijtig genoeg afgesloten.

Wij verheugen ons om u terug te zien en wensen u nog een goede voorbereiding
.

 

*****

 

"We wensen u nog een goede voorbereiding."

Sadisten!

Eén ding is zeker.

Als de server maandag crasht en ik geraak niet ingeschreven voor de 20 Km door Brussel, dan mag u van één ding overtuigd zijn: niemand zal lopen.

Ik niet lopen?

Niemand lopen!

 

NIEMAND ZAL LOPEN.

BOMALARM!

 

Daar wil ik desnoods een paar weken voor in de bak draaien; kan ik ook eens bijslapen....

19-02-10

Miss Piggy

Miss Piggy

 

Woensdag 17 februari.

 

Even een rechtzetting. 

OK, ik was niet helemaal tevreden van mijn wedstrijd qua tijd. 

Juist.

Maar dan kijk ik even over mijn schouder en moet besluiten dat de test (van de heup) een succes was.  Vreesde ik een aantal weken geleden nog dat het lopen op de grens van mijn kunnen niet meer mogelijk zou zijn met de heupkwestie, wel dan moeten we zeggen dat die bekommernis nu van de baan is. 

Voorlopig toch.

En ja, de realiteit is dat ik nog bijlange niet het niveau haal van vorig jaar, maar dat was het minste wat we konden verwachten en iets waaraan gewerkt kan worden.

Er is in elk geval in dat opzicht nog veel werk aan de winkel.

 

foto

 

Iemand kwam op het lumineuze idee om mijn deelname aan de Valentijnjogging  aan te tonen via fotografisch bewijsmateriaal (merci Hild).

U ziet hier het loopwonder (met nummer 3507) in volle inspanning op de nijdige klim halfweg de ronde, in het spoor van nummer 21 in de uitslag.  Onder mijn linkerelleboog: het silhouet van een loper.  Zo kan u zich een idee vormen van het stijgingspercentage dat hier dient overwonnen te worden.

De witte vlekken op de foto zijn sneeuwvlokken.

Sneeuwvlokken?

Kent u niet?

Uiterst zeldzame vorm van bevroren neerslag.

De foto toont ook goed de hectische omstandigheden waarin een en ander zijn beslag kreeg...

 

*****

 

In de vorige kroniek meldde ik u al dat mijn hamstrings protesteerden tijdens de Valentijnjogging.  Vermoedelijk een gevolg van de onstabiliteit op de spekgladde ondergrond, gecombineerd met de koude...

Maandag voelde ik me niet lekker en de hamstrings loeiden na van de pijn.  Alsof ik een halve marathon op golvend parcours had gelopen.

Pijnlijke hamstrings, zowel de linker als de rechter...

Woensdag was het plan om een lange duurloop af te werken en zo de laatste verzuring uit de stramme benen te lopen.

Ik hijs me in mijn loopkledij en tast met enige bezorgdheid naar mijn linkerhamstring.  Toch wel behoorlijke restschade van de wedstrijd van zondag.

 

****

 

Ik start. 

Aarzelend. 

En meteen schieten er pijnscheuten door mijn linkerbil.  Rechts valt wel mee.  Ik besluit traagjes te starten, in de hoop dat het wat betert eens ik opgewarmd ben.

Maar na een paar honderd meter, weet ik het al.

Dit loop ik er niet uit.

Even alles op een rijtje: ik ben er zeker van dat de doffe pijn rechts in mijn hamstring zal verdwijnen tijdens het lopen.  Maar ik ben er ook heel zeker van dat dat links niet zo zal zijn.  En dat de vrees gegrond is dat ik het links alleen maar zal verergeren, met mogelijk een scheurtje tot gevolg.

 

Oproep tot realisme.

Ik keer terug om mijn stappen.

Naar huis, na een slordige 800 meter.  Dit gaat in de geschiedenisboeken als de kortste duurloop aller tijden.

Om te zeggen dat ik slecht gehumeurd ben, is de understatement van de week.  Moest ik een Duitser zijn, dan zou ik nu Polen binnenvallen.

Ik besluit zaterdag pas terug te lopen.  En ga aan de slag met warmte/koude en Flexium gel. 

 

Ode aan de Flexium gel.

De tube Flexium gel is een rode draad doorheen mijn loopgeschiedenis.  Ik denk dat ik wel een viertal versies van de lay-out van verpakking en tube heb weggesmeerd over contracturen, weerbarstige knieën en peesaandoeningen.  Zodra ik officieel stop met lopen, vrees ik voor de werkgelegenheid bij Melisana, de producent van Flexium Gel.

Trek om het even waar bij ons thuis een schuif open en je vindt er een halve tube Flexium Gel, naast troep van Kind 2 overigens.

 

*****

 

Donderdag 18 februari

 

Hamstrings al wat beter.  Ze reageren goed op de warmte (kersenpitkussentje) in combinatie met grondig masseren met Flexium.

Wat staat er donderdag op het programma?

Shoppen met de übershopgod, mijn vrouw.  We richten de steven naar het Wijnegem Shopping Center, want ik heb klaarblijkelijk nood aan hemden en truien.

Om een gezwind tempo te kunnen ontwikkelen, reizen we lichtbepakt.  Dat wil zeggen dat mijn vrouw haar handtas op de keukentafel ledigt om enkel het hoogstnoodzakelijke mee te nemen.

DAT WAS OM SCHRIK VAN TE KRIJGEN. 

Met wat mijn vrouw in haar handtas heeft kun je fluitend een viertal weken overleven in een nucleaire winter of desnoods meedoen met Expeditie Robinson.

Ik overloop even:

  • een paraplu,
  • handschoenen,
  • startkabels,
  • Ricola met citroensmaak,
  • papieren zakdoekjes,
  • parfum,
  • een opblaasbare rubberboot met slechts één peddel,
  • gevarendriehoek,
  • GPS,
  • een halve tube Flexium Gel (punt van discussie: ik vond dat dit basisuitrusting was en absoluut meemoest),
  • een flesje Evian (ja, dat hebben ze daar niet, drinken),
  • lippenstift,
  • sleutels,
  • inbussleutels,
  • pijnstillers Dafalgan Forte, Immodium en Motilium,
  • geldbeugel kleingeld,
  • een halve kilo klantenkaarten,
  • GSM + oplader,
  • een jerrycan met 12 liter Diesel (je weet nooit),
  • horloge,
  • reserve paar nylonkousen.

Dat was het linkervak.

Rechtervak:

  • pepperspray,
  • portefeuille,
  • een faxtoestel,
  • CD-Rom Norton anti-virus,
  • keeltabletten,
  • 4 bollen breiwol,
  • deodorant,
  • foto's van de kinderen,
  • stadsgids Antwerpen,
  • kortingsbonnen van Esprit en Yves Rocher,
  • ticketje van de droogkuis,
  • 4 kapstokken,
  • de kanarie die we al drie jaar kwijt waren (gemummificeerd),
  • het heilige blauwe boekje met al onze inlogcodes voor duizend websites.

Er was nog een middenvak en nog een tiental min of meer geheime zijvakjes, maar ik vermoed dat u zich inmiddels al wel een beeld kan vormen van wat mijn vrouw allemaal met zich meezeult.

Het mag een wonder heten dat ze in die zooi altijd met de glimlach de autosleutels weet te vinden.

Goed voor een slordige 25 kilo. 

De handtasdief die, gezeten op een scooter, de handtas van mijn vrouw weggrist, gaat door het gewicht van de handtas gegarandeerd feestelijk op zijn kloten.

 

Doet me trouwens denken aan één van mijn mindere momenten tijdens mijn studententijd.

We hadden tijdens onze opleiding ook een week creatieve technieken, waar rollenspel en andere halfzachte toestanden werden geoefend.

Iemand was op het onzalige idee gekomen om een sketch uit de Muppet Show na te spelen.

Een blonde studente zou de rol van Miss Piggy op zich nemen en ik zou me wel door de rol van Kermit de Kikker heenkwaken.

De avond tevoren was ik in de studentenkroeg in elk geval erg grondig creatief geweest met Hoegaarden en Jägermeister zodat ik de dag nadien een forse kater had en me nauwelijks nog iets herinnerde van mijn tekst.

Schminken was bovendien ook nauwelijks nodig; ik zag behoorlijk groen van ellende....

Enfin, we haspelen ons door de sketch.

De punchline van de sketch bestond er in dat Miss Piggy boos zou worden op Kermit en hem met haar handtas een dreun zou verkopen...

Zo geschiedde.

Ze haalt enthousiast uit met haar handtas en toen ging bij deze Kermit finaal het licht uit.

Bleek dat de juffrouw in haar handtas een forse glazen fles parfum had zitten, waar desnoods een buffel mee kon uitgeschakeld worden.

Mijn kater was wel meteen weg....  Verjaagd door een schedelbasisfractuur.

 

 

*****

 

Ik merk toch dat ik anders kijk tegen het lopen.  Normaal heb ik in januari al een forse lijst van te lopen wedstrijden opgemaakt en via diverse kanalen verspreid aan alle  belanghebbenden.  Dit jaar noppes.

Er is nog geen lijst.

De enige zekerheid is de 20 Km door Brussel. 

En de corrida door Hoogstraten.

En de Kapellensloop in Minderhout.

De Landlopersjogging in Wortel.

 

Maar verder een groot maagdelijk blad.

 

*****

 

Shoppen dus op donderdag met mijn vrouw.

Wijnegem Shopping Center.

Bent u er ooit al eens geweest?

Nu dacht ik dat ik, een man zijnde, me redelijk goed kon oriënteren.  Ik bedoel maar, ik heb wereldsteden bedwongen zonder kaart, ik snap metroplattegronden na één blik en kan zonder handleiding én geblinddoekt IKEA-kasten in mekaar steken, geen probleem, maar laat me los in het Wijnegem Shopping Center en ik geraak er nooit meer weg.

Mijn vrouw daarentegen weet zich feilloos doorheen dit labyrint te bewegen.  Om de weg terug te vinden probeer ik nog een spoor te leggen van broodkruimels, maar dan blijkt er die stomme poedel achter ons aan te lopen....

 

Het trekt ook allemaal op mekaar: H&M, C&A, P&C, United Colors en United Brands, Cassis en Paprika.

Andere winkels hebben dan weer namen die doen denken aan nog niet voor het gerecht gebrachte Nazi-kampbeulen: Mayerline en Hunkemöller.

 

En schoenen!

Een zondvloed aan schoenen!

Schoenwinkels achter elke hoek.  17 stuks, dacht ik. 

Hoeveel schoenen heeft een vrouw nodig?  En ik heb het daarnet nog even rustig nageteld, maar mijn vrouw heeft ook twee voeten.  Geen idee waarom een mens zoveel schoenen moet hebben.

Hola!

Er is één uitzondering:

Loopschoenen.

Dat wel.

Daar kan een mens er niet genoeg van hebben.

 

En cd's natuurlijk.

Dus terwijl mijn vrouw truien voor mij aan het kopen is, storm ik de FNAC binnen.  Het walhalla voor boeken en cd's. 

En ik had uiteraard een lijstje klaargemaakt van boeken die ik wou bepotelen en cd's die ik wou voorbeluisteren, maar dat lijstje ligt nog op de keukentafel, merk ik nu.

Dus binnen de tien minuten heb ik zeven cd's en 5 boeken hebzuchtig vastgeklemd.

Vijf minuten later krijg ik een aanval van zinloosheid.

Waarom heb ik al die dingen nodig?

Dat vuige materialisme!

Ik zet ze terug.

Hou twee cd's over.

 

Dan slinger ik weer naar egoïsme en haal ze terug.

Om ze prompt  terug te plaatsen.

En zo nog een keer of vier.

 

Na een halfuurtje in de  Fnac  krijg ik het  Spaans benauwd.  Er is een verlammende overvloed aan keuze. 

"Too much choice leaving us bewildered and depressed", wist Professor Markus al, geen familie trouwens.

Ik ben dus bewildered en mildly depressed.

En zo gaat dat elke keer.

 

*****

 

Vrijdag  19 februari inmiddels...

Dan vraag je aan een vriend om een foto van een website af te halen om in mijn blog te verwerken, dan krijg je zoiets doorgestuurd.

Wurgen zal ik hem.

Een hoed die eerder thuishoort in de garderobe van een Miss Piggy.

 

printscreen

 

 

Goed, wat is nu het plan?

Morgen de duurloop der wederopstanding.  Zorgen dat ik de hamstrings terug in lijn krijg en verder werken aan de brede basis.

En af en toe een wedstrijdje prikken, om zo het niveau wat op te krikken.

Dat rijmt.

Nog minder dan 100 dagen scheiden ons van de 20 Km door Brussel.....

16-02-10

De onzichtbare man

De onzichtbare man

 

SSSSSSNNNNNNNNEEEEEEEEUUUUUWWWWW

NNNNNNNEEEEEEEEEEEEEE

God, waarom?

Mijn eerste wedstrijd van het seizoen en meteen al een domper op de feestvreugde.  De Valentijnjogging is een wedstrijd arglistig vermomd als een bosloop.  Met alle wolfsklemmen en schietgeweren inbegrepen.  De verraderlijke  boomwortels, konijnenpijpen, putjes en dies meer, zullen door de verse sneeuwlaag aan het oog onttrokken worden. 

Valkuilen alom.

Retorische vraag: gebruikt men in Nederland ook de term konijnenpijpen, of is dat daar iets héél vies?

 

*****

 

Zondagochtend per fiets bakkerwaarts getrokken. 

Voor Valentijnsgebak.

Hoe romantisch, hoor ik de dames kirrend verzuchten, collectief in katzwijm vallend.

Neen dames, sprak hij streng, dit was louter een opdracht, een verplicht nummer.

Afgelopen week had mijn vrouw een advertentie met Valentijnsgebak van de bakker uitgescheurd en op tafel gelegd. 

Qua subtiele hint kon dat tellen.

Voor alle zekerheid heeft ze me dan ook nog eens op mijn plicht gewezen en gezegd, terwijl ze met haar wijsvinger op de advertentie tikte:" HALEN!"

Ik ben geen bloemengeeftype.  Ik vind dat weggesmeten geld.  De bloemen verwelken terwijl je er op staat te kijken.

En ja, een cactus is een goed alternatief.  Maar dat is dan weer zo droogjes.  En ongeschoren op de koop toe.

 

*****

 

Valentijnjogging, prelude zondagvoormiddag:

 

Al vijf keer mijn looprugzak in en uit geladen.  Zit er alles in?  Kledij voor de opwarming? 

En naar buiten kijken in ongeloof.  Het is verdorie weer beginnen sneeuwen.

We moeten realistisch zijn.  Met dit weer de auto nemen en naar Lichtaart rijden is pure waanzin.  De wegen zijn ongezouten, welke idioot neemt zo'n risico?

Deze idioot dus.

 

Mijn vriend Tom, hij die een horloge heeft maar niet eens weet waarvoor dat dient,  laat staan dat hij ze weet liggen, ging mee lopen te Lichtaart.

Omdat ik al genoeg taakspanning had, wou ik daar geen extra dosis stress aan toevoegen door Tom het tijdschema van de dag te laten bepalen. 

Kortom, ik zou rijden.

Ik bel mijn vriend Tom (dat was inmiddels al de zesde keer deze voormiddag) met de melding dat we het vertrekuur met een half uur vervroegen.

Ik spreek af dat ik Tom op zal pikken om 12u30.

 

*****

 

Om 12u22 sta ik aan de voordeur van Tom.

Ik bel aan.

Vruchteloos.

GSM.

Voice-mail.

Een déjà vu-gevoel overvalt me.

 

*****

 

Enkele minuten later komt Tom dan toch aangesloft, een warrige bundel loopgerief en sportdrank tegen zijn borst drukkend.

Hij smijt zijn loopspullen nonchalant  in een sporttas.

We zijn klaar voor de barre tocht.

 

*****

 

Aankomst Lichtaart.

Het sneeuwt nog altijd.

De parking is een spiegeltje, de startzone ook.

Muziek weerklinkt: Albert Hammond, The Free Electric Band.  Waar hebben ze dat nummer opgegraven?

De omroeper van dienst straalt een enthousiasme uit dat ik niet deel.

Inschrijven en omkleden.

Tom zit in paniek in zijn sporttas te graven, op zoek naar een tweede loopschoen.  Hij heeft er wel twee, maar het zijn helaas alle twee rechterschoenen. 

Pas op, dat gaat erg goed samen met zijn twee linkerhanden, maar toch....

 

Opluchting.

Een linkerschoen wordt gevonden.  Weliswaar niet van hetzelfde merk, maar het scheelt niet veel.  Een kniesoor die daar over valt.

 

We brengen onze sporttassen terug naar de wagen. 

Tijdens het opwarmen merken we dat het toch erg koud is (minus 3°).

 

Hoe zie ik er uit?

Muts, handschoenen, 2/3de spanbroek, compressiekousen (zo blijven er een drietal centimeters been bloot), shirt met korte mouwen, singlet met nummer en daarboven een shirt met lange mouwen (dat ik na de opwarming wil dumpen in de wagen).

Maar het is te koud en ik wil het shirt met lange mouwen onder het singlet met nummer dragen en het shirt met korte mouwen dumpen.

 

Volgt u nog?

 

Naar de wagen.

Om de wisseltruc der kledij te doen, moet ik me tot op mijn blote bovenlijf ontkleden.  Uw dienaar staat in majestueus bloot bovenlijf in een sneeuwbui. 

Niets schijnt hem te deren.

Afgetraind lichaam, sixpack.

Vrouwen vielen in katzwijm, wolven huilden....

 

 

We warmen verder op.

 

Hoe ziet Tom er uit?

Tom draagt een triatlonpak (ja, dat doet hij ook nog, naast tennis, zaalvoetbal, voetbal en lopen), met daar overheen een shirt met lange mouwen en een lange broek.

Tom moet plassen.

En een triatlonpak is handig voor triatlon, maar niet als je moet plassen.  Je geraakt niet bij je gerief. 

Of je moet een drastische striptease inlassen.

Dus, even later staat Tom tegen een boom te plassen, terwijl de sneeuwvlokken op zijn ontblote torso nederdalen.

Iets minder majestueus.

Min of meer afgetraind lichaam, véél sixpacks gedronken de laatste tijd....

Vrouwen huilden, wolven vielen in katzwijm....

 

*****

 

De startzone.

Babbelen met bekenden.  Peter F. uit Niel (scherp bekje, dus zal wel in vorm zitten), Frank T., AVN Hoogstraten, gisteren nog aan de slag in Wallonië.

En ik dus.

De eerste echte test.

Hoger tempo, hogere belasting. 

 

*****

 

71 lopers voor de 4 km, 99 voor de 8 km en 98 voor de 12 km brengen 268 lopers aan de start (maar wie weet zijn het er wel 269?).

Wiskunde is nooit mijn 'fort' geweest, maar even uit mijn blote hoofd gerekend zijn er dus 1.126  voeten over het besneeuwde parcours gelopen, rekening houdend met volgende variabelen:

  • dat die van de 4 km maar 1 doortocht maakten,
  • die van de 8 km tweemaal,
  • die van de 12 km driemaal,
  • en dat iedere deelnemer minstens  twee voeten had (Tom desnoods  twee rechtervoeten).

 Ik kan er 6 naast zijn, lees verder.

 

*****

 

Ronde 1.

De startzone was glad gereden door de voertuigen,  dan meteen haaks rechts een zanddreef in, waar het ook al de zijkant opzoeken was voor wat grip.

Eens in het bos lopen al die voeten het sneeuwtapijt  tot één grote, gladde spiegel.

In het begin kan ik nog vlot mee met Peter F. 

Kilometer 2 op 7 min 47 seconden. 

Snel, zeker gezien de ondergrond.

De bochten zijn gevaarlijk, dus daar kom je telkens bijna tot stilstand.  Daarna proberen weer wat snelheid te maken; het is puur interval.

De hoogste heuvel is goed beklimbaar; de sneeuw is er min of meer geruimd en de dennennaalden zorgen voor een beetje grip.  Op het einde van het rondje volgen er echter een paar heuveltjes die er gevaarlijk glad bij liggen. 

Afdalen op ijs is geen sinecure.  Instinctief probeer je bergaf gecontroleerd te lopen, en dat afremmen doet pijn.

Halsbrekerij.

Kilometer 4 op 16 minuten en een paar seconden en kilometer 5 op 20 minuten en nog wat seconden.

Ik lig ongeveer twee zijden van het voetbalveld voor op Tom.  Tom loopt sterker dan verwacht; ik iets zwakker dan normaal.

 

*****

 

Ronde 2.

Omdat het ganse peloton over de omloop is gegaan, is het zoeken naar veilige zones in de berm. 

Je slingert van rechts naar links,

omdat het gras,

heum de sneeuw,

aan de andere kant van de heuvel,

heum de weg,

altijd groener,

heum minder glad, lijkt. 

Maar schijn bedriegt.

 

In het bos wordt het nu ongeveer onmogelijk om te lopen.  Groeven in de weg zijn gevaarlijke ijsrichels geworden en alle sneeuw is plat gelopen.  Bij elke landing schuif je lichtjes weg en afzetten is ook telkens wegschuiven. 

Dat kost bergen energie.

Ik voel mijn hamstrings protesteren.  Ze moeten teveel instabiliteit opvangen.

Peter F. schuift van me weg.

De heuveltjes op het eind van de ronde zijn nu spekglad geworden. 

Ronde 2 net boven de 18 minuten. 

Verval, gecombineerd met schuifpartijen.

Ik lig nu de 3 zijden van het voetbalveld voor op Tom.

 

*****

 

Ronde 3.

Kwestie van overleven en niet te vallen.

Mijn bil/heup speelt zelfs even op.

En dan begin je je af te vragen waarom je dit allemaal doet. 

De motivatie smelt als, heum, sneeuw voor de zon.

Er is een schuine, verkeerd hellende bocht vlak naast een beek met ijslaag.  Ik schuif er bijna de beek in.

En wanneer ik een bocht van 180 graden neem, ook al bijna stapsgewijs, zie ik dat Tom een stuk genaderd is. 

 

Nu weet ik weer waarom ik dit allemaal doe. 

De motivatie die ik nu plots kan opbrengen, zou desnoods de hel doen bevriezen.

Nu is het geen kwestie meer van overleven en vallen interesseert me niks meer.

Ik vlieg door de bossen en schuif en zwiep van hot naar haar.

De laatste heuveltjes zijn nu bijna niet meer op te komen.  Als een stripfiguur trappel ik ter plaatse.

Maar zonder gips beland ik in de laatste honderden meters.

Nog een langgerekte spurt  rond het voetbalveld en finish in een beschamende 51 minuten en 56 seconden. 

 

Positie: onbekend.

Dat zien we wel in de uitslag.

Misschien.

Frank T. heeft Tom in de laatste hectometers nog te grazen genomen.

We wisselen stoere indianenverhalen uit, met een sneeuwtoets.

 

*****

 

Chaos in de douche.

Overal smeltwater en modder.  Nauwelijks ruimte om te bewegen.  Waar leg je je kleding? Handdoek?

De douche druppelt water. 

Druppelsgewijs.

Maar wat er uitdrupt is kokend heet. 

Niet uit te houden.

Startnummer ingeruild voor Valentijnsoep. 

Tomatensoep. 

Met één eenzame bal.

 

*****

 

Kantine.

Bijpraten met een delegatie AVN-lopers.

Nog een Ice-Tea en dan wordt de uitslag op papier uitgedeeld in de kantine van VV Molenkring.

 

In totaal 268 lopers en loopsters opgenomen in de uitslag.

Er ontbreekt één persoon in de uitslag.

Eén persoon.

U mag drie keer raden wie...

 

Exact.

 

Uw dienaar staat niet eens in de uitslag.

Ik ben dus de onzichtbare man!

 

Beseft de organisatie wat zij mij hiermee aandoen?

Mijn vriend Tom zal mij de rest van mijn luizige bestaan achtervolgen met de melding dat hij mij heeft verslagen tijdens de Valentijnjogging 2010. 

En dat ik maar eens het tegendeel moet bewijzen aan de hand van, zeg maar, bijvoorbeeld, een uitslag.

Ik durf er een vat op te verwedden dat hij die uitslag zal inkaderen en prominent in zijn vuilnisbelt annex appartement zal ophangen.

Hij zal kopies van die uitslag rondsturen naar vriend en vooral vijand.

Publicaties zullen volgen in tijdschriften, gespecialiseerde vak- en weekbladen.

De lokale TV zal er avondvullende programma's aan spenderen.

Websites zullen gebouwd worden rond die uitslag.

Heelder blogs zullen volgeschreven worden over die rampzalige dag half februari 2010. 

U twittert hopelijk niet...

 

*****

 

Met mijn eigen geklokte tijd zou ik op positie 23 moeten staan, maar daar sta ik dus niet. 

Neen.

Op positie 23 staat ene Gerrit R. uit Laakdal.

Een uitstekend loper, dat lijdt geen twijfel.

Bijna zo goed als ikzelf.

U mag mij dus vanaf heden Gerrit noemen.  Ik woon in Laakdal en ben afgelopen zondag maar liefst 9 jaar jonger geworden. 

 

Daar is deze maandagochtend alvast weinig van te merken.

Gerrit voelt zich niet kiplekker.

Ik ben een jaar of tien ouder geworden.  Zware benen, pijnlijke binnenkant rechterknie, protesterende hamstrings, onderrug kraakt, zeurt en piept.

 

Maar om te besluiten: in apocalyptische omstandigheden toch geen onaardige wedstrijd gelopen; zeker gezien de voorgeschiedenis van de laatste maanden.  Maar ik wil de test toch nog eens overdoen op een fatsoenlijke ondergrond.

We gaan toch niet liggen zeuren over een minder goede tijd.

Of toch.

 

*****

Gouden wintertip!

Tijdens de winterse dagen hangen wij voedsel buiten voor de vogeltjes.  En zetten ook schalen met water buiten, want als alles bevroren is, hebben de vogels het moeilijk om drinkwater te vinden.

Tsjilp!

Nu bevriest dat water in die schalen constant.

Daar heb ik nu iets geniaals op gevonden!

Door er namelijk een forse scheut  javel in te doen, bevriest dat water vééél trager.

Alles voor de natuur!

En ze mogen beweren wat ze willen, de vogelliefhebbers, maar witte merels zijn écht niet zeldzaam. 

Bijlange niet.

Bij mij in de hof stikt het er van...

 

*****

 

GERRIT, KOMEN ETEN!

Mijn vrouw roept.

Ja, het is nog even wennen....

12-02-10

De opstand van de borrelnootjes

De opstand van de borrelnootjes

 

En plots is het vrijdag.

Visdag.

En nu blijkt dat ik vorige woensdag officieel de laatste duurloop aan de vooravond van het nieuwe loopseizoen heb afgehaspeld.

Een nieuw loopseizoen staat vol ongeduld op de stoep te trappelen.  Een loopseizoen waarin de triomfen elkaar voor de voeten zullen lopen, waar de ene ijzingwekkende nederlaag de andere proeve van onbekwaamheid zal opvolgen.  Waar de duimen gelegd zullen worden en enkels verzwikt.  Waar de duimschroeven aangehaald en de veters nonchalant worden gestrikt.

 

Te beginnen zondag.

De Valentijnjogging in Lichtaart.

Drie ronden van 4 kilometer.  En dan nog een klets rond het voetbalveld.

Ik stond er reeds vier maal aan de start.

  • 2005 :opgave na valpartij
  • 2007: 50m 58s, pos.: 29
  • 2008: 48m 00s, pos.: 12
  • 2009: 48m 57s, pos.: 19

 

Geen gemakkelijke loop. 

Draaien en keren op een geaccidenteerde ondergrond, in combinatie met een paar nijdige klimmetjes, zorgt ervoor dat je moeilijk een egaal ritme kunt lopen.  En bij sommige nattere edities kregen we er nog schuifpartijen en modderzones op de koop toe bij.

En nu?

Sneeuw.

De vierde winterprik (moet er nog zout zijn, Crevits?).

Ik vrees dat er zondag nog restjes sneeuw zullen liggen.

SCHRIK!

 

*****

 

En u, de hondstrouwe lezer van deze kronieken (kom hier, dat  ik u aai), weet dat ik huiver voor elke vorm van verandering.  Daarom heb ik het ook moeilijk om de warme cocon van de gewoonte te verlaten. 

Terug wedstrijden lopen, waarom? 

Ik was toch perfect gelukkig met de trein der trage duurlopen, kapstok voor een vast stramien in mijn week.

En omdat de wedstrijd op een zondag valt, zal er een kink in de kabel van de regelmaat de trainingen komen.

 

Amai, ik kan een zaag spannen....

 

Plots ben ik benieuwd naar de oorsprong van het woordje 'amai'.

De meest romantische verklaring is een Portugese uitdrukking, verbasterd:

Ah, mãe de Deus!

Maar ik raad u aan niet te googelen, want het houdt niet op: 'Oh my' of 'ai mij', 'ai maria' en dat gaat zo maar door.

 

*****

 

En dan is er natuurlijk de twijfel.

We moeten het onder ogen durven zien.  We hebben niet bepaald de luxe van een brede basis om op terug te vallen.  En dan knaagt nog de twijfel hoe de heup zal reageren op een hoger tempo, een zwaardere belasting.

SCHRIK!

 

*****

 

Wil je wel geloven dat ik zelfs twijfel of ik nog wel weet hoe ik moet lopen?

Ja, natuurlijk, de ene voet vlot naar voren zwaaien, terwijl de andere achter me aan bungelt en dan weer omwisselen, dat besef ik ook wel, neen,  ik bedoel daarmee hoe ik het moet aanpakken, indelen.

Welk tempo in het begin?

Geen idee.

Zal ik het tempo herkennen?

Aanvoelen?

Geen idee.

Ga ik wel weten hoe te ademen? 

Geen idee.

Armen te zwaaien?

Handschoenen?

Singlet?

Korte broek?

TWIJFEL!

*****

 

Ik denk dat ik ga voor het Rocky-scenario.  Ideaal voor een wedstrijd over 3 rondes.

Het Rocky-scenario komt van de Rocky-films van Stallone.  U weet wel, eerst wat winnen, vervolgens een pak slaag krijgen en dan op het einde toch nog terugvechten en als (weliswaar bont en blauw geslagen) overwinnaar uit de strijd komen.  Gelouterd.

In looptermen gaat dat als volgt:

  • Ronde 1 keihard doorvliegen, zonder na te denken over wat er nog komt.
  • Ronde 2 quasi in mekaar zakken van ellende omdat je over je toeren bent gegaan.
  • Ronde 3 uit de as herrijzen en alsnog een geweldig eindresultaat neerzetten.

 

Dat is het meest bevredigende scenario. 

Dat je moet knokken om iets te bereiken, wijn na bier, ik heb het hier al eens eerder aangehaald. 

 

Zo heb ik ook altijd een probleem met borrelnootjes. 

Ik vind, maar dat is een persoonlijke mening, dat de borrelnootjes te weinig weerstand bieden.  

Ze gaan té gewillig naar de slachtbank. 

Ik zou het plezant vinden, moesten de borrelnootjes wat meer tegenstribbelen, desnoods zich verstoppen, of alleszins toch wat meer weerwerk geven.

Of janken als je er in bijt. 

Dat mag ook.

Dat zou toch een extra sportief element geven, terwijl je languit in de zetel hangt.

 

Dat de borrelnootjes eens een voorbeeld nemen aan de olijven. 

Dat zijn ten minste 'mean bastards'! 

Probeer maar eens een olijf op een houten stokje te prikken. 

Niet evident!

Maar neen, borrelnootjes zijn te lui.

TE LUI!

Pas op, versta me niet verkeerd, de borrelnootjes moeten nu ook weer niet, heum, de Stallone gaan uithangen.  Dat ik een pak slaag krijg van de borrelnootjes kan nu ook weer niet de bedoeling zijn.

Enfin, we ronden af, vooraleer de witte meneerkes met een dwangbuis aan komen hollen....

 

*****

 

En natuurlijk is er het weerzien met zovele bekenden.  En die verwachten sneller of trager te zijn dan uw dienaar.  Of waar ik van verwacht dat ze sneller....

En zal dat ook zo zijn?

Waar zitten ze qua conditie? 

Zijn ze blessurevrij? 

Zitten ze nog in opbouw? 

Willen ze doorgaan tijdens de wedstrijd?

 

NIKS WEET IK......

 

*****

 

En morgen halen we de looprugzak boven. 

Waar spinnenwebben zich inmiddels thuis voelen.

En lopen we al een eerste keer losjes door de inhoud.

Wat moet er allemaal mee?

Waar is de routine?

IK GA VAN ALLES VERGETEN.....

 

 

*****

 

 

Zal Mark een geweldige prestatie neerzetten op de Valentijnjogging?

Lees er alles over in de volgende bijdrage, met als titel:

'Mark valt en breekt van alles, behalve zijn record, te Lichtaart.'

10-02-10

Schoon occasie

Schoon occasie!

 

Inmiddels heb ik alweer twee duurlopen afgewerkt sinds de vorige kroniek.  Zaterdag mijn grote duurloop, deels afgewerkt in het gezelschap van Koen V. D., ook een Brusselganger. 

Hoewel we de ganse loop hebben gebabbeld, was mijn tijd niet eens onaardig: 1 uur 21 minuten en 35 seconden.  Als je weet dat een vlotte duurloop me net onder de 1 uur 20 brengt op deze ronde, dan valt dat niet tegen.

Wat waren de onderwerpen?

Blessures, of wat dacht u.

De barbaarse winter.

En.... de 20 Km door Brussel natuurlijk.

Koen dacht dat het optrekken naar 30 000 lopers wel eens een tegenzet zou kunnen zijn van de organisatie van de 20 Km door Brussel om zo de status van 'grootste loopevenement van België' te behouden.  De Antwerp marathon/Antwerp 10 Miles  hadden in 2009 over de diverse afstanden immers ook al meer dan 25 000 deelnemers op de been gebracht....

Zou kunnen...

*****

 

 

Haha, we hebben het gevonden!

Eindelijk!

 

Laat mij u meenemen naar het ochtendritueel bij mij thuis.

 

Ochtendritueel, deel 1:

De wekker loopt af. 

Dat is mijn Polar sporthorloge dat  piep zegt.

En piep blijft zeggen tot ik op de rode knop duw.

Al naargelang hoe slaapdronken ik ben, donderen in de zoektocht naar die rode knop leesbrillen en afstandsbedieningen van het nachtkastje.

Volgende stap: mijn vrouw verlaat het bed. 

Ik blijf nog even liggen. 

En vraag me daarbij een aantal dingen af:

  • waarom moeten wij op zo'n goddeloos uur uit het bed?,
  • waarom moet Kind 2 überhaupt naar school?,
  • moeder, waarom leven wij?,
  • waarom leef ik?,
  • waarom ik?,
  • waarom?,
  • waar?,
  • wa?,
  • w?,
  • ?
  • .

 

Moet ik zo afzien omdat Kind 2 toevallig naar school moet?  Terwijl het overduidelijk is dat Kind 2 er niets noemenswaardig bijleert.

Moet ik uit mijn bed?

Volgens mijn vrouw wel.

 

*****

 

Maandag 7 februari looptocht nummer twee van de week.

Ja, ik weet het.

Normaal zou het een rustige week zijn, in de aanloop naar de Valentijnjogging van zondag a.s.  Maar onverwacht kwam er deze ochtend tijd vrij, en dan zijn er twee mogelijkheden:

1. ik werk in of rond het huis (of doe alsof),

2. ik ga lopen

De keuze was hartverscheurend, maar na lang twijfelen (afgeklokt na ongeveer 0,25 seconden) werd optie 2 gekozen.

 

******

Ochtendritueel, deel 2:

 

Ik hijs mij node uit mijn warme sponde.  En trek in de haast wat kledingstukken aan, sommige binnenstebuiten, andere dan weer achterstevoren....

Mijn vrouw heeft inmiddels de zweep al gepakt.

Ja, zonder zweep durft niemand de kamer van Kind 2 in om hem te wekken.   Kind 2 heeft de laatste tijd namelijk een knoert van een ochtendhumeur... 

Het alarm wordt afgezet.

Ik laat me van de trap vallen.

 

*****

 

Maandag dus mijn tweede loopsessie van de week.

Smogalarm.

Ik mag niet sneller dan 90 per uur lopen.

Inhouden dus.

En na 1 uur en 10 minuten exact, sta ik monter terug aan mijn voordeur.

 

*****

 

Ochtendritueel, deel 3:

 

Aanschouw de geoliede machine!

Meer bepaald mijn vrouw dus.

Ik zit klaar aan tafel, terwijl mijn vrouw alles doet. 

  • Thee plukken en  zetten,
  • buiten sinaasappelen gaan plukken om ze vers te persen (vroedvrouwen weten een en ander af van persen),
  • Kind 2 nogmaals roepen,
  • cornflakes afwegen,
  • de koe gaan melken voor verse, romige melk op koeienlichaamstemperatuur,
  • vitaminen klaarleggen,
  • brullen dat Kind 2 moet komen,
  • brood bakken,
  • aardbeien omzetten in confituur,
  • bijen honing ontfutselen,
  • alles klaarzetten voor het ventje,
  • Kind 2 een laatste ultimatum stellen dat hij nu en wel nu naar beneden moet.

Kind 2 komt de trap af gedonderd.  Het ochtendhumeur is nu op volle sterkte.  Kind 2 kijkt giftig rond of iemand het lef heeft hem aan te spreken.

Wij weten wel beter.

 

*****

 

 

In het weekend is er geen ochtendhumeur van Kind 2. 

Dat komt omdat Kind 2 de ochtend niet eens bewust meemaakt... en omdat de schoolse beslommeringen ver van zijn bed zijn.  Kind 2 kan zich dan volop smijten op de verloederingen van het internet en op zijn duivelse technologie.

Kind 2 tatert dan vrolijk in het rond.

Dat getater is zo mogelijk nog irritanter dan zijn ochtendhumeur.  Een mens zou zowaar hopen op een ochtendhumeur en de bijhorende geladen stilte.

 

Maar om het enthousiaste getater van Kind 2  in de kiem te smoren hebben wij nu een probaat middel gevonden.

Haha, eindelijk!

Wij kunnen namelijk het stralende humeur van Kind 2 met drie simpele woorden om zeep helpen:

ONREGELMATIGE WERKWOORDEN DUITS.

 

Lukt altijd.

Ik heb altijd geweten dat de Duitsers ooit wel eens van nut zouden zijn....

 

Kind 2 heeft namelijk een talenknobbel voor alle talen, uitgezonderd het Duits.  Kind 2 verzint in het heetst van de strijd desnoods zelf een paar fraaie naamvallen bij.

Wanneer we Kind 2 vragen hoe de toets Duits is verlopen, krijgen wij geregeld als antwoord:

"Wir haben es nicht gewusst."

Kind 2 vervoegt  werkwoorden op de wijze van Jean-Marie Pfaff en spreekt Duits met het accent van Herr Flick.

 

 

*****

 

Kind 2 kan, wanneer zijn humeur opperbest is, aan de afwasbak uitbarsten in jolig gezang, waarbij de ramen in hun sponningen daveren.

Om het onaangename gezang aan het nuttige te paren kiezen we heden ten dage voor Duitse schlagers, kwestie van het Duits van Kind 2 wat bij te spijkeren:

Daarvoor putten wij uit het rijke repertoire van de onvolprezen en ons veel te vroeg ontvallen Freddy Breck:

 

Du bist die schönste der Welt für mich, Bianca.

BIANCA (allemaal)


Durch jedes Feuer geh' ich für Dich, Bianca.

BIANCA (allemaal)

 

Of

 

Denn ich hab' heute nacht an was Schönes gedacht

Halli

Hallo

da stehst du schon vor mir.

Meine Liebe ist echt un du kommst grade recht.

Halli

Hallo

nun bleibe ich bei dir.

Of

 

Überall auf der Welt scheint die Sonne!

 

Maar het regent natuurlijk ook wel eens.... en die Sonne mag onderhand wel eens op volle kracht beginnen schijnen....

 

*****

 

Mag ik met aandrang vragen dat u niet biedt op mijn vrouw!

Kind 2 heeft namelijk, nadat wij iets teveel de troefkaart 'Onregelmatige werkwoorden Duits' hadden uitgespeeld, zijn moeder, mijn vrouw, te koop aangeboden op eBay.

Dat ik daar verdorie zelf nog niet opgekomen was!

Een schoon occasie, dat wel.

Niet overdreven veel kilometers op en nauwelijks roest.

Onderhoudsboekje bij.

Zou toch een redelijke prijs moeten gaan.

Maar toch, mag ik met aandrang vragen niet te bieden op mijn vrouw.

We hebben namelijk de verzendingskosten te laag gezet.

05-02-10

Moet er nog zand zijn?

Moet er nog zand zijn?

 

Woensdag 3 februari.

 

Februari.

FEBRUARI !

Plots dringt het besef tot me door. 

Maand 2 van het jaar en de 20 Km door Brussel is er op het eind van maand 5. 

Een golf vlinders in de buik.

De inschrijvingen openen binnen een 23-tal dagen, in casu 1 maart vanaf 9 uur 's ochtends.  Vermoedelijk zullen de 30 000 borstnummers diezelfde dag nog een nieuw baasje hebben gevonden.

Wist u trouwens dat de moeder van Markies de Sade een non was?

 

*****

 

Goed, er was geen sneeuw meer. 

Maar, oh ironie, het was onwaarschijnlijk glad woensdagochtend.  Met geen mogelijkheid kon je risicoloos lopen op het asfalt in mijn straat. 

De zandkant opzoeken was de enige remedie, maar ook daar was het uitkijken geblazen. 

De mekaar opvolgende opritten waren in hetzelfde schuivende bedje ziek en zelfs de hardbevroren zanderige ondergrond had een fijn ijslaagje, waar het heerlijk schuiven was.

Al bij al was het een van de meest enerverende duurlopen van deze lange lange lange winter. 

Ik ben het in elk geval spuugzat.

Ik hunker naar lente, naar zonnestralen, naar licht!

 

Wist u trouwens dat de Romeinen op het geluk van een huwende vrouw dronken, door op elke letter van haar naam een nieuw glas te heffen.  Moest dit een Kempens gebruik zijn, dan waren alle vrouwen met de naam An levenslang vrijgezel...

 

*****

 

Mijn loopronde brengt me eerst via de gevangenis van Wortel. 

Daar loop ik een eerste keer over onze rivier, de Mark, genoemd naar .... inderdaad, uw dienaar...

Rivier, rivier.

Een beek met pretentie, hoogstens.

Ik loop over de rivier. 

U dient hier te lezen dat ik dat doe via een brug.

Brug, brug.

Een bruggetje, hoogstens.

 

De massale hoeveelheid smeltwater heeft de Mark in zijn winterbedding gedwongen.  De aanpalende weiden zijn herschapen in watervlaktes waarin de lage zon zich behaagziek spiegelt.

 

Weet u trouwens wat het belangrijkste exportproduct van Schotland naar Saoedi-Arabië is?

 

Zand.

Ongelogen.

Zand.

Het Schotse zand bevat veel kwarts en is uiterst geschikt voor het zandstralen.  Er wordt jaarlijks 500 ton Schots zand uitgevoerd naar Saoedi-Arabië...

 

*****

 

Waar het zand en de bladeren nog in de schaduw vertoeven, is het hard bevroren en glad.  De zones in de schuchtere zon hebben een iets soepelere toplaag, waar wel grip te vinden is.

Het asfalt op.

Schuiven.  Het is straf hoe snel de auto's hier voorbij durven zoeven. 

 

U denkt dat wij in een apenland leven?

Dat klopt.

Maar wist u ook dat Frankrijk tussen de twee wereldoorlogen door maar liefst 40 verschillende regeringen werd bestuurd?

 

*****

 

Het is bijna Valentijn. 

Ja, ik meld het maar even, want lopers staan niet bepaald bekend voor hun romantische inborst. 

We zijn zo bezig met de trainingsopbouw dat  belangrijke data er wel eens bij inschieten: trouwdatum, verjaardag vrouw en kroost.

 

Valentijn dit jaar zal ik zeker niet vergeten! 

Mijn vrouw mag wat dat betreft op beide oren slapen...

 

Die dag sta ik immers aan de start van de Valentijnjogging te Lichtaart!

Allen daarheen!

 

Nu zullen de verzuurden onder u zeggen dat ik geen greintje romantiek in mij heb.

Ik pleit schuldig, maar er zijn verzachtende omstandigheden.  Het is een erfelijke kwestie. 

Toen mijn moeder zich tegen mijn vader bekloeg over het feit dat hij 's avonds zo veel weg was, heeft hij daar onmiddellijk een mouw aan gepast. 

 

Hij kocht een TV-toestel voor mijn moeder.

Kempense nuchterheid.

 

******

 

Telkens ik een beton- of asfaltweg kruis, moet het tempo er helemaal uit en is het bij momenten traagjes en met kleine, onwennige passen oversteken.

We lopen door de lange dreef de kolonie in. 

Hier worden bomen gesnoeid door mensen van Bosbeheer. 

Ach, de klaagzang van motorzagen!

 

Voorbij het Bootjesven.  Nog steeds bedekt met een ijslaag.

Iets verderop heb ik het uiterste punt van mijn duurloop in noordoostelijke richting bereikt.  Nu even nog een kronkelende voetweg door het bos en dan staat de neus terug richting huis.

Op mijn terugweg zie ik in een flits, een meter of tien voor mij uit, een vreemd dier de dreef kruisen. 

Een wit langwerpig dier met een prominente staart. 

Ik loop verder en speur al lopend links tussen de struiken.  Daar zie ik het dier opnieuw. 

Ik meen dat het een fret was. 

Dat is alleszins de eerste keer in 19 loopjaren dat ik zo'n beestje ontmoet.  En mijn gegaap resulteert in twee natte voeten.  Ik loop pardoes dwars door een ijsplaat een forse plas in...

En ben meteen terug bij de les.

 

Dieettip: Als je met je hoofd tegen de muur bonkt, verbruik je 150 calorieën per uur (en vier Dafalgans).

 

*****

 

Ik verlaat de dreef en ga nu noordwaarts tussen de velden.

De zanddreven hebben een harde korzelige bovenkorst op een door ijswater verzadigde onderlaag. 

Alles deint onder mijn voeten.

 

Wist u trouwens dat de Eiffeltoren in de zomer, wegens het uitzetten van het metaal, 15 cm hoger is?

 

*****

 

Opnieuw een stukje bos. 

En dan bevinden wij ons weer in de dreef langs de bosrand.

Vanaf nu weer het asfalt en beton op, enkele kilometers nog en dan ben ik thuis.

Ik kruis opnieuw het riviertje de Mark, nu wel op een andere plaats. 

Hoog waterpeil, springtij als het ware, heeft de weilanden ingepalmd. 

De rietbossen van de oevers steken eenzaam uit de plassen.

 

Opnieuw in mijn thuisstad.

En via het Begijnhof en het daargelegen trage wandelpad kom ik op enkele honderden meters van de denkbeeldige finishlijn. 

Thuis.

Koude thee.

Warme douche.

 

*****

 

Wist u trouwens dat Jezus onder de heerschappij van Herodes is geboren? 

Niks speciaals zal u zeggen, maar wist u ook dat Herodes is gestorven in het jaar 4 voor Christus.  

Dus is Jezus minstens 4 jaar voor zijn eigen geboorte geboren....

Dat noem ik pas een mirakel!!

02-02-10

Garmisch Partenkirchen

Vrijdag 29 januari

 

Dames en heren, beste lezers van deze kronieken, vrijdag laatstleden hebben we deelgenomen aan een quiz.  Meer bepaald de 'Algemene Kennisquiz' van 'Minderhout VV', een voetbalploeg van één van onze deelgemeenten.

 

U bent bekend met het organigram van onze loopclub?

Onze loopclub draagt de gevleugelde benaming: 'Mean Machine Running Team'.  Ledenaantal: 3 lopers. 

Vol is namelijk vol.

Uw verslaggever is benoemd tot de Président Fondateur van dit zootje ongeregeld.  Deze benoeming is helaas voor het leven.

Onze quizploeg is een onderafdeling van onze loopclub.

We waren quasi op volle oorlogssterkte (enkel mijn vrouw ontbrak; een geldig doktersbriefje was in ons bezit).

Schouwing der troepen: de lopers: Moi, mijn vriend Tom en Jan J.  De loopgroep werd aangevuld met Jan T. en Jan D. 

U merkt het: zodra u "Jan" roept in de richting van onze quizploeg, draaien er een drietal het hoofd.

 

*****

 

U weet dat domheid niet bepaald een schaars goed is op deze planeet. 

Zij die ooit het twijfelachtige genoegen genoten hebben om na gedane studies Militaire Dienstplicht te lopen, hebben vanop de eerste rij kunnen vaststellen dat domheid er welig tiert. 

Sterker nog, dat domheid er zelfs absoluut tot aanbeveling strekt.  Zeker indien u er een carrière overweegt en er sterren en strepen wenst te vergaren.

 

U kent wellicht de Gauss-curve. 

Over de normale verdeling.

 

 

gauss

 

 

 

 

Alles is verdeeld volgens de Gauss-curve. 

Van intelligentie (lomp links, slim rechts) tot omvang vrouwenborsten (Justine links, Serena rechts).

Onze quizploeg situeert zich qua intelligentie uiterst rechts. 

In feite donderen we rechts van de curve af op de wijze van een schanssprong van 'Eddy the Eagle' te Garmisch Partenkirchen.

 

*****

 

Zaterdag 30 januari.

 

Had ik een paar kronieken geleden niet ritueel afscheid genomen van de  witte winter 2009-2010? 

Maar zaterdag lag er weer een fijn sneeuwtapijt.  Enkele verse centimeters knorren onder mijn voetjes...

En het blijft niet bij knorren.

Het kraakt bijwijlen onrustwekkend.  Onder het dunne sneeuwlaagje gaan ijsplaten schuil, die op hun beurt plassen ijswater verbergen.

Ik voel me de kapitein van de Titanic, op ramkoers met een ijsplaat....

 

*****

 

Ik had op voorhand al een spiekbriefje gemaakt met daarop in chronologische volgorde alle winnaars van 'De Slimste Mens ter Wereld', maar dat vroegen ze weer niet natuurlijk.

Jammer.

Godzijdank is onze ploeg erg complementair. 

Ieder lid heeft een aantal specialiteiten.

Jan T. vliegt voor zijn werk de halve planeet rond, dus die kent alle landen, hoofdsteden, luchthavens, maar combineert dat met een waarlijk verbijsterende kennis van marginale zaken, zoals bijvoorbeeld de namen van de teamleden van alle basketploegen in de Ethiopische tweede klasse.

Tom is leraar wiskunde, dus die kan zelfs rekenen zonder rekenmachine.  Zijn kennis van voetbaltrivia loopt tot in het absurde.  Wie won wanneer 'de Gouden Schoen' en met hoeveel punten voorsprong op welke tweede?

Jan J. kent vogels die uitgestorven zijn en planten die oneetbaar zijn, en omgekeerd, en kent daarnaast alle onderdelen en ziektes van het menselijk lichaam, medische troep.

Jan D. heeft ook een klassieke opleiding genoten en verknoeid, kent dus flarden Latijn, automerken en -logo's, stripfiguren, TV-roddels, droedels en onontwarbare puzzels.  Vraag Jan D. de naam van de vliegtuigen die welke  atoombommen op welke steden  hebben gegooid en hij weet het aantal slachtoffers per stad te melden, aangevuld met hun namen, voornamen en adressen.

Mijn vrouw ontbrak, wat ons een serieus hiaat opleverde in TV-programma's, Vitaya, alle vrouwenzaken, boeken, medische zaken, koningshuizen en welke prins van België hoeveel kinderen heeft (en welke absurde namen die mormels meekregen), mode en dies meer...

 

En Moi?

Ah oui...

Moi.

Ikzelf ben dan weer erg goed in het volgende onderdeel: de aandacht trekken van de ober. 

Zodat we niet zonder drank vallen.

Cruciale taak, dat spreekt!

 

Een tweede opdracht (daaraan gerelateerd) die ik dien te vervullen: de timing van de dranken voor de quizploeg. 

Uit bittere ervaring hebben we geleerd dat  overmatige consumptie van Duvel een nefaste invloed heeft op onze quizprestaties. 

Vandaar werd volgend reglement in het leven geroepen:

  • van 20 tot 21u: enkel koffie, cola zero, verse dagsoep en desnoods al een pintje, Palm of Hoegaarden,
  • van 21 tot 22u: bieren van hoge gisting zijn toegelaten, mits afgewisseld  met bruiswater, fruitsap, cola en een broodje kaas of ham,
  • vanaf 22u tot einde: alle remmen los...

Meestal is rond 22 u de kloof met de andere ploegen al in die mate geruststellend uitgediept, dat we ons enige vertroebeling en verstrooiing kunnen permitteren.

 

Een andere taak die ik tijdens een quiz op mij neem is: 'het goedkeurend knorren'. 

Dat gaat als volgt:

Er wordt een vraag gesteld.

Ik weet uiteraard weer van niks.

Jan of Tom geeft razendsnel het correcte antwoord.

Ik knor goedkeurend.

Het antwoord wordt neergeschreven.

 

De wenkbrauw!

Soms trek ik een wenkbrauw op.  Alsof ik twijfel aan het antwoord (terwijl ik meestal de vraag niet eens begrijp).  Maar die opgetrokken wenkbrauw is enkel een aansporing om alsnog dieper na te denken over het antwoord. 

Dat is mijn manier om de ploeg alert te houden.

Daar schuilt een gevaar in.  Het eerste intuïtieve antwoord is dikwijls het juiste.

 

Erg vermoeiend allemaal...

 

Opgepast, mijn takenpakket is bij deze nog niet helemaal behandeld.

 

*****

 

Krak!

Mijn rechtervoet gaat door een ijsplaat heen en ik voel een gulp ijswater mijn schoen binnendringen.

Wat is dat lekker koud!

We zijn nu ongeveer drie kwartier aan het lopen.  Alle systemen zijn op bedrijfstemperatuur...

En amper tien stappen verder...

krak

....links een nat voetje...

 

*****

 

Een volgende opdracht waarvoor ik tijdens de quiz de verantwoordelijkheid draag als Président Fondateur, is het Pearl Harbor-moment.

Tijdens een quiz krijgt u als ploeg een hoop papieren op de tafel.  Opdrachtbladen, kladbladen of quiz-uitnodigingen.

Dat begint op den duur serieus in de weg te liggen. Door de bomen zien we het papieren bos niet meer, zeg maar.

Dan komt ons Pearl Harbor-moment.

Een papieren vliegtuigje vouwen kan iedereen.

En het blijkt tevens een aanstekelijk iets te zijn.

Binnen de tien minuten hangt het zwerk vol met papieren vliegtuigjes.

En zo geraken wij van ons overtollig papier af.

En populair dat we ons daar mee maken!

 

*****

 

Mijn zaterdagse duurloop klok ik af na 1u25 minuten, met twee natte voeten.  Maar er is wel de bevestiging dat ik nu al een paar weken pijnvrij kan trainen.  Mijn sessies bij de osteopaat bleken efficiënt.

De afspraak is dat we mekaar niet meer zien, ten minste zolang ik probleemloos loop.  En vlak voor en/of na de 20 Km door Brussel doen we een check-up.

Steven, de osteopaat, wordt bij deze verheven tot het statuut van halfgod. 

Hij vervoegt de galerij der onsterfelijken.

 

*****

 

Sinds dit jaar hebben we ondervonden dat er nood was aan een bijkomende maatregel voor onze quizploeg.

De brilfactor.

Omdat wij heren van stand zijn, lagen er op een bepaald moment maar liefst 3 leesbrillen op de tafel. 

Van een verschillende sterkte. 

Maar wel ongeveer hetzelfde van uitzicht. 

Vanaf drankmoment 22 uur heeft een groot deel van onze ploeg de quiz visueel gehandicapt moeten afwerken, wegens constant de verkeerde bril op de neus. 

De ene keer  keek ik met sterkte +5 naar Tom, en kreeg op die manier toch wel iets teveel schokkende anatomische details van zijn gelaat mee. 

Een ander moment zat  ik dan weer met toegeknepen ogen naar troebele

koeien van letters

te staren. 

't Was niet proper.

 

*****

 

Maandag 1 februari

 

Vandaag loopsessie twee van de week. 

En ja hoor. 

Weer sneeuw.  Vers bijgevallen.

De weg is spekglad.

Alweer.

Mijn thuisstad is zuiniger geworden met zout.

Maar op het randje van de weg ligt nog wat malse sneeuw, waar grip te vinden is.

 

Eens het bos in, is het gevaar op schuif- en valpartijen zo goed als onbestaand. 

De zon is mijn olijke gezel. 

Ik neurie een vrolijk lied. 

Adem.

Voel me herboren.

 

Dit is het liefste wat ik doe.

Dit is het enige wat ik graag doe.

Lopen.

Lopen.

Lopen.

Ik kijk naar beneden en zie mijn voeten ritmisch dansen. 

Het is goed.

Alles is goed.

De zon verdwijnt en het wordt langzaam donkerder.

Het begint lichtjes te sneeuwen.

Jingle bells.

Even later geselen duizenden stofhagelsteentjes mijn aangezicht. 

Prikkelend.

Ik leef!

 

*****

 

Quiz?

Gewonnen.

Noblesse oblige.

9 punten los.

Olie drijft boven.

Een deel van de quizploeg doet een uitgebreide nabeschouwing in de kroeg.  Ze zullen omstreeks half vijf, vermoeid maar gelukkig, de bedstee inkruipen....

Uw dienaar niet.

Ah neen.

's Anderendaags ochtendlijke duurloop.