23-02-10

Bomalarm

Bomalarm

 

Zaterdag 20 februari

 

Vol verwachting klopt ons hart.

Nadat we woensdag een verschrikkelijk lange, afmattende duurloop hadden afgewerkt van maar liefst 800 meter, stond zaterdag geheel in het teken van de wederopstanding. 

De hamstrings waren woensdag té pijnlijk om fatsoenlijk te lopen, nu voelden ze relatief ok. 

 

Het was weer maar eens koud. 

Rijm bedekt auto's en daken.

Ik check de hamstrings.

  • Rechts: zo goed als nieuw!
  • Links: de hamstrings van een oude, versleten Trabant.

 

Ik begin te lopen, met een klein hartje.

We begonnen alvast pijnloos. 

AHA! 

Zullen de avonden vol ijspacks en warmtekussentjes, afgewisseld met doorgedreven massages met Flexium vruchten afwerpen?

En zo ja, zijn die vruchten te vreten?

 

Een klein kilometertje verder, rechts van u ziet u de Lidl, voel ik doffe pijn in de linker hamstrings.

 

De vertwijfeling slaat toe.

Ik maak me wijs dat het tussen mijn oren zit.  Dat ik te gefixeerd ben op de hamstrings en me dus pijn aanpraat (of aandenk).  Daarom neem ik me voor de pijn te verbijten in de hoop dat ze zal wijken.

 

Hoe naïef kan een mens zijn?

Niet naïef genoeg.

Na 20 minuten besef ik ten volle dat het allemaal weer zinloos is.  De doffe pijn heeft inmiddels plaats geruimd voor scherpe pijn.

 

Ik stop.

Hier stond ik eerder ook al stil. 

De achterkant van de gevangenis.

Stretchen. 

De pijnlijke hamstrings masseren doorheen mijn lange loopbroek.

Ik word overspoeld door sombere gedachten.

Het zal toch weer niet waar zijn? 

Amper hersteld van de heupblessure, enkele weken opbouwen en na de eerste wedstrijd al meteen de hoofdvogel afschieten met een nieuwe blessure.

Ik vrees dat er sprake is van een miniem scheurtje, of in het beste geval een lichte verrekking.

Minst slechte geval, moet dat zijn.

Het is om moedeloos van te worden.

 

*****

 

Nu heb ik er genoeg van.

Er moeten koppen rollen!

Zoals ik al eerder stelde: moest ik een Duitser zijn, dan viel ik nu Polen binnen, puur uit frustratie.

Aargh!!!!

Daarom verklaar ik bij deze de oorlog aan, even denken, heum, pakweg Duitsland!

Nu ja, bij nader inzien, dat is nogal ver rijden.  En op de E34  staan er ook altijd files.  Dan zijn we niet thuis tegen het middageten.

En oorlog, dat doen de Duitsers weer net iets té graag...

 

*****

 

Hier sta ik dan, met pijnlijke hamstrings in the middle of nowhere.  Ik heb er geen probleem mee om 20 kilometer te lopen, maar 3 kilometer wandelen is een verschrikking.

En wedden dat het zo meteen begint te stortregenen?

Wandelen.

Het gaat niet vooruit.

En ja, ik hoor u al denken:

Geniet Mark!

Pluk de dag!

Geniet van het frivole gekwintelier van de vogeltjes,  savoureer de natuur,  snuif de geuren van de wilde planten, aanschouw de majestueuze bomenpracht, aanhoor het lieflijke geklater van beekjes, oh krinkelende winkelende waterding...

 

 

MIJN REET!

Ik pluk helemaal niks!

 

Moest ik op dit moment een vlammenwerper in mijn handen hebben, dan zaten er binnen enkele seconden alleen nog maar medium gebakken vogels op zwartgeblakerde boomstammen te jammeren van de pijn.

 

*****

 

Ik kom thuis, na een nukkige wandeling van nog eens twintig minuten.

Totaal: 20 minuten gelopen, 20 gewandeld.

Ja, we bouwen op (deze zin werd overgoten met een cynisch sausje).

 

Wanneer ik de voordeur theatraal achter me toesmak, weet mijn vrouw al dat er iets loos is.   Ik ben té vroeg terug van mijn looptocht, dat kan maar één ding betekenen: meneer is weer maar eens geblesseerd.  

Dekking zoeken!

Vrouwen en kinderen eerst!

Dat wordt weer eieren lopen.

Ik merk dat mijn vrouw een rondslingerend aardappelmesje achter haar rug wegmoffelt.

Mijn vrouw weet dat ze nu best stilletjes de aftocht blaast en vooral geen vragen stelt.  Vooral niet!

Dat ik eerst stoom moet aflaten.

Kind 2 beweegt zich op de tippen van zijn tenen door het huis.  Zelfs het internet houdt de adem in.

 

Aargh!

Iets moet kapot.

Iets goedkoop.

 

Na talloze blessures hebben wij alleen nog maar dure dingen....

 

Oh God, asjeblief, stuur  nu een getuige van Jehova tot aan mijn voordeur.  Ik heb dringend behoefte aan een uitlaatklep! 

Het stapeltje 'Wachttorens' zou ik uit zijn handen rukken en confettigewijs in de lucht flikkeren.

Vervolgens zou ik mijn voordeur een keer of zes tegen zijn neus aanbonken, tot hij sterretjes zou zien.

 

Ik pijn?

Iedereen pijn!

 

*****

 

Neen, oorlog, en wel nu!

Holland dan!

Ja, dat is het, prima plan, we vallen Holland binnen!

Nu de regering daar toch gevallen is, moeten we van de algemene verwarring gebruik maken.  We stoten door tot Denemarken!

En als we Holland annexeren, alleen maar voordelen:

  • we kunnen alsnog meedoen aan het EK voetbal. 
  • de Westerschelde geraakt eindelijk uitgebaggerd.

Snel zijn is de boodschap.

Hebben we nog F-16's die vliegklaar zijn?  Of staan de laatste exemplaren in Kandahar weg te roesten? 

U weet toch dat de motoren van die F-16's in Kandahar  beschadigd werden door opvliegend zand en keien.

Woestijnzand in Kandahar.

Dju toch, daar had Defensie geen rekening mee gehouden.

 

*****

Neen, neen, ik weet nog iets beter!

Baarle Nassau.

30 enclaves in totaal, wat een onwaarschijnlijk zootje. 

Bekijk de kaart van de provincie Antwerpen. 

Met de drie hoofden.

Baarle Nassau en Hertog aan de punt van de pijl.

Geef toe, het lijkt alsof de hond iets heeft laten vallen, en dat het baasje geen plastic zakje bijhad.

baarle3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar enfin, dat trekt toch helemaal op niks.

Dat moet beter kunnen.

Wat denken we hiervan?

 

baarle5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Véééééél beter.

Twee vliegen in één klap: al dat gedoe tussen die bulten weg en meteen een hoop bouwgrond bij in mijn thuisstad.

 

 

*****

 

Het is inmiddels maandag.

Dus, hier zitten we.

Beetje misnoegd.

Mijn linkerhamstrings?  Voelt alweer ok (na nogmaals een weekend lang masseren en warmte/koude-therapie).  Maar ik weet niet hoe ze zal reageren op belasting.

Dat zullen we woensdag proefondervindelijk nagaan.  Als het dan weer niet goed aanvoelt, dan zoek ik hulp.

Kinesist.

En een psychiater, vrees ik.

 

*****

 

Shit, nog maar 1 week en dan openen de inschrijvingen voor de 20 Km door Brussel.

Maandag 1 maart a.s., vanaf 9 uur 's ochtends kunnen we inschrijven.  De routiniers krijgen op voorhand een mail toegestuurd met een nummer om in te schrijven.

Nog niks mail gezien.

Omdat ik toch slecht gezind was, heb ik de organisatie van de 20 Km gebeld.

Ik kreeg een meneer aan de lijn die zo mogelijk nog slechter Nederlands spreekt dan Laurette Onckelinckx. 

Hij beweerde dat de mail vandaag verstuurd werd.  Hij wist zelfs mijn mailadres op te snorren.

 

*****

 

Inmiddels is de mail binnengekomen.

Tenenkrullende stijl.

Leest u even mee?

 

Geachte Mevrouw, Geachte Heer,

U heeft ons de eer gedaan in 2009 deel te nemen aan de "20KM DOOR BRUSSEL". Graag bevestigen wij dat de 31ste editie plaatsvindt op zondag 30 mai 2010.

U herinnert zich ongetwijfeld nog het succes van 2009 en de heel snelle afsluiting van de inschrijvingen. Ondanks dit enthousiasme worden nieuwe maatregelen getroffen voor 2010. Wij hebben besloten om het aantal deelnemers te verhogen tot 30 000 , om de wedstrijd zo goed mogelijk te laten verlopen, zal het vertrek gebeuren in 3 golven. Deelnemers kunnen zich inschrijven vanaf maandag 1 maart 2010 om 9uur.

Indien u dit jaar wenst deel te nemen, moet u zich inschrijven d.m.v uw codenummer dat zich naast uw naam bevindt. Schrijft u in door
hier te klikken .

Vanaf maandag 1 maart 2010 om 9u. kan men inschrijven:

- via Internet : www.20kmdoorbrussel.be. Prijs: 15 euro inclusief BTW . U tikt uw codenummer in, u kijkt uw gegevens na en verbetert ze indien nodig en, u betaalt online. Daarna ontvangt u een bevestigingsmail met vermelding van het borstnummer dat u wordt toegekend in functie van uw resultaat. Met deze mail kunt u uw borstnummer en chip afhalen in ons kantoor.

Of - In ons kantoor : Kapellestraat, 17 te 1000 Brussel. Prijs: 20 euro inclusief BTW . Met deze mail kunt u inschrijven en krijgt u onmiddellijk uw borstnummer en chip, eveneens in functie van uw resultaat van 2009. Ons kantoor is elke werkdag open van 9u. tot 18u. en zaterdag van 10u. tot 18u.

Zodra wij de kaap van 30.000 deelnemers hebben bereikt, worden de inschrijvingen spijtig genoeg afgesloten.

Wij verheugen ons om u terug te zien en wensen u nog een goede voorbereiding
.

 

*****

 

"We wensen u nog een goede voorbereiding."

Sadisten!

Eén ding is zeker.

Als de server maandag crasht en ik geraak niet ingeschreven voor de 20 Km door Brussel, dan mag u van één ding overtuigd zijn: niemand zal lopen.

Ik niet lopen?

Niemand lopen!

 

NIEMAND ZAL LOPEN.

BOMALARM!

 

Daar wil ik desnoods een paar weken voor in de bak draaien; kan ik ook eens bijslapen....

De commentaren zijn gesloten.