19-02-10

Miss Piggy

Miss Piggy

 

Woensdag 17 februari.

 

Even een rechtzetting. 

OK, ik was niet helemaal tevreden van mijn wedstrijd qua tijd. 

Juist.

Maar dan kijk ik even over mijn schouder en moet besluiten dat de test (van de heup) een succes was.  Vreesde ik een aantal weken geleden nog dat het lopen op de grens van mijn kunnen niet meer mogelijk zou zijn met de heupkwestie, wel dan moeten we zeggen dat die bekommernis nu van de baan is. 

Voorlopig toch.

En ja, de realiteit is dat ik nog bijlange niet het niveau haal van vorig jaar, maar dat was het minste wat we konden verwachten en iets waaraan gewerkt kan worden.

Er is in elk geval in dat opzicht nog veel werk aan de winkel.

 

foto

 

Iemand kwam op het lumineuze idee om mijn deelname aan de Valentijnjogging  aan te tonen via fotografisch bewijsmateriaal (merci Hild).

U ziet hier het loopwonder (met nummer 3507) in volle inspanning op de nijdige klim halfweg de ronde, in het spoor van nummer 21 in de uitslag.  Onder mijn linkerelleboog: het silhouet van een loper.  Zo kan u zich een idee vormen van het stijgingspercentage dat hier dient overwonnen te worden.

De witte vlekken op de foto zijn sneeuwvlokken.

Sneeuwvlokken?

Kent u niet?

Uiterst zeldzame vorm van bevroren neerslag.

De foto toont ook goed de hectische omstandigheden waarin een en ander zijn beslag kreeg...

 

*****

 

In de vorige kroniek meldde ik u al dat mijn hamstrings protesteerden tijdens de Valentijnjogging.  Vermoedelijk een gevolg van de onstabiliteit op de spekgladde ondergrond, gecombineerd met de koude...

Maandag voelde ik me niet lekker en de hamstrings loeiden na van de pijn.  Alsof ik een halve marathon op golvend parcours had gelopen.

Pijnlijke hamstrings, zowel de linker als de rechter...

Woensdag was het plan om een lange duurloop af te werken en zo de laatste verzuring uit de stramme benen te lopen.

Ik hijs me in mijn loopkledij en tast met enige bezorgdheid naar mijn linkerhamstring.  Toch wel behoorlijke restschade van de wedstrijd van zondag.

 

****

 

Ik start. 

Aarzelend. 

En meteen schieten er pijnscheuten door mijn linkerbil.  Rechts valt wel mee.  Ik besluit traagjes te starten, in de hoop dat het wat betert eens ik opgewarmd ben.

Maar na een paar honderd meter, weet ik het al.

Dit loop ik er niet uit.

Even alles op een rijtje: ik ben er zeker van dat de doffe pijn rechts in mijn hamstring zal verdwijnen tijdens het lopen.  Maar ik ben er ook heel zeker van dat dat links niet zo zal zijn.  En dat de vrees gegrond is dat ik het links alleen maar zal verergeren, met mogelijk een scheurtje tot gevolg.

 

Oproep tot realisme.

Ik keer terug om mijn stappen.

Naar huis, na een slordige 800 meter.  Dit gaat in de geschiedenisboeken als de kortste duurloop aller tijden.

Om te zeggen dat ik slecht gehumeurd ben, is de understatement van de week.  Moest ik een Duitser zijn, dan zou ik nu Polen binnenvallen.

Ik besluit zaterdag pas terug te lopen.  En ga aan de slag met warmte/koude en Flexium gel. 

 

Ode aan de Flexium gel.

De tube Flexium gel is een rode draad doorheen mijn loopgeschiedenis.  Ik denk dat ik wel een viertal versies van de lay-out van verpakking en tube heb weggesmeerd over contracturen, weerbarstige knieën en peesaandoeningen.  Zodra ik officieel stop met lopen, vrees ik voor de werkgelegenheid bij Melisana, de producent van Flexium Gel.

Trek om het even waar bij ons thuis een schuif open en je vindt er een halve tube Flexium Gel, naast troep van Kind 2 overigens.

 

*****

 

Donderdag 18 februari

 

Hamstrings al wat beter.  Ze reageren goed op de warmte (kersenpitkussentje) in combinatie met grondig masseren met Flexium.

Wat staat er donderdag op het programma?

Shoppen met de übershopgod, mijn vrouw.  We richten de steven naar het Wijnegem Shopping Center, want ik heb klaarblijkelijk nood aan hemden en truien.

Om een gezwind tempo te kunnen ontwikkelen, reizen we lichtbepakt.  Dat wil zeggen dat mijn vrouw haar handtas op de keukentafel ledigt om enkel het hoogstnoodzakelijke mee te nemen.

DAT WAS OM SCHRIK VAN TE KRIJGEN. 

Met wat mijn vrouw in haar handtas heeft kun je fluitend een viertal weken overleven in een nucleaire winter of desnoods meedoen met Expeditie Robinson.

Ik overloop even:

  • een paraplu,
  • handschoenen,
  • startkabels,
  • Ricola met citroensmaak,
  • papieren zakdoekjes,
  • parfum,
  • een opblaasbare rubberboot met slechts één peddel,
  • gevarendriehoek,
  • GPS,
  • een halve tube Flexium Gel (punt van discussie: ik vond dat dit basisuitrusting was en absoluut meemoest),
  • een flesje Evian (ja, dat hebben ze daar niet, drinken),
  • lippenstift,
  • sleutels,
  • inbussleutels,
  • pijnstillers Dafalgan Forte, Immodium en Motilium,
  • geldbeugel kleingeld,
  • een halve kilo klantenkaarten,
  • GSM + oplader,
  • een jerrycan met 12 liter Diesel (je weet nooit),
  • horloge,
  • reserve paar nylonkousen.

Dat was het linkervak.

Rechtervak:

  • pepperspray,
  • portefeuille,
  • een faxtoestel,
  • CD-Rom Norton anti-virus,
  • keeltabletten,
  • 4 bollen breiwol,
  • deodorant,
  • foto's van de kinderen,
  • stadsgids Antwerpen,
  • kortingsbonnen van Esprit en Yves Rocher,
  • ticketje van de droogkuis,
  • 4 kapstokken,
  • de kanarie die we al drie jaar kwijt waren (gemummificeerd),
  • het heilige blauwe boekje met al onze inlogcodes voor duizend websites.

Er was nog een middenvak en nog een tiental min of meer geheime zijvakjes, maar ik vermoed dat u zich inmiddels al wel een beeld kan vormen van wat mijn vrouw allemaal met zich meezeult.

Het mag een wonder heten dat ze in die zooi altijd met de glimlach de autosleutels weet te vinden.

Goed voor een slordige 25 kilo. 

De handtasdief die, gezeten op een scooter, de handtas van mijn vrouw weggrist, gaat door het gewicht van de handtas gegarandeerd feestelijk op zijn kloten.

 

Doet me trouwens denken aan één van mijn mindere momenten tijdens mijn studententijd.

We hadden tijdens onze opleiding ook een week creatieve technieken, waar rollenspel en andere halfzachte toestanden werden geoefend.

Iemand was op het onzalige idee gekomen om een sketch uit de Muppet Show na te spelen.

Een blonde studente zou de rol van Miss Piggy op zich nemen en ik zou me wel door de rol van Kermit de Kikker heenkwaken.

De avond tevoren was ik in de studentenkroeg in elk geval erg grondig creatief geweest met Hoegaarden en Jägermeister zodat ik de dag nadien een forse kater had en me nauwelijks nog iets herinnerde van mijn tekst.

Schminken was bovendien ook nauwelijks nodig; ik zag behoorlijk groen van ellende....

Enfin, we haspelen ons door de sketch.

De punchline van de sketch bestond er in dat Miss Piggy boos zou worden op Kermit en hem met haar handtas een dreun zou verkopen...

Zo geschiedde.

Ze haalt enthousiast uit met haar handtas en toen ging bij deze Kermit finaal het licht uit.

Bleek dat de juffrouw in haar handtas een forse glazen fles parfum had zitten, waar desnoods een buffel mee kon uitgeschakeld worden.

Mijn kater was wel meteen weg....  Verjaagd door een schedelbasisfractuur.

 

 

*****

 

Ik merk toch dat ik anders kijk tegen het lopen.  Normaal heb ik in januari al een forse lijst van te lopen wedstrijden opgemaakt en via diverse kanalen verspreid aan alle  belanghebbenden.  Dit jaar noppes.

Er is nog geen lijst.

De enige zekerheid is de 20 Km door Brussel. 

En de corrida door Hoogstraten.

En de Kapellensloop in Minderhout.

De Landlopersjogging in Wortel.

 

Maar verder een groot maagdelijk blad.

 

*****

 

Shoppen dus op donderdag met mijn vrouw.

Wijnegem Shopping Center.

Bent u er ooit al eens geweest?

Nu dacht ik dat ik, een man zijnde, me redelijk goed kon oriënteren.  Ik bedoel maar, ik heb wereldsteden bedwongen zonder kaart, ik snap metroplattegronden na één blik en kan zonder handleiding én geblinddoekt IKEA-kasten in mekaar steken, geen probleem, maar laat me los in het Wijnegem Shopping Center en ik geraak er nooit meer weg.

Mijn vrouw daarentegen weet zich feilloos doorheen dit labyrint te bewegen.  Om de weg terug te vinden probeer ik nog een spoor te leggen van broodkruimels, maar dan blijkt er die stomme poedel achter ons aan te lopen....

 

Het trekt ook allemaal op mekaar: H&M, C&A, P&C, United Colors en United Brands, Cassis en Paprika.

Andere winkels hebben dan weer namen die doen denken aan nog niet voor het gerecht gebrachte Nazi-kampbeulen: Mayerline en Hunkemöller.

 

En schoenen!

Een zondvloed aan schoenen!

Schoenwinkels achter elke hoek.  17 stuks, dacht ik. 

Hoeveel schoenen heeft een vrouw nodig?  En ik heb het daarnet nog even rustig nageteld, maar mijn vrouw heeft ook twee voeten.  Geen idee waarom een mens zoveel schoenen moet hebben.

Hola!

Er is één uitzondering:

Loopschoenen.

Dat wel.

Daar kan een mens er niet genoeg van hebben.

 

En cd's natuurlijk.

Dus terwijl mijn vrouw truien voor mij aan het kopen is, storm ik de FNAC binnen.  Het walhalla voor boeken en cd's. 

En ik had uiteraard een lijstje klaargemaakt van boeken die ik wou bepotelen en cd's die ik wou voorbeluisteren, maar dat lijstje ligt nog op de keukentafel, merk ik nu.

Dus binnen de tien minuten heb ik zeven cd's en 5 boeken hebzuchtig vastgeklemd.

Vijf minuten later krijg ik een aanval van zinloosheid.

Waarom heb ik al die dingen nodig?

Dat vuige materialisme!

Ik zet ze terug.

Hou twee cd's over.

 

Dan slinger ik weer naar egoïsme en haal ze terug.

Om ze prompt  terug te plaatsen.

En zo nog een keer of vier.

 

Na een halfuurtje in de  Fnac  krijg ik het  Spaans benauwd.  Er is een verlammende overvloed aan keuze. 

"Too much choice leaving us bewildered and depressed", wist Professor Markus al, geen familie trouwens.

Ik ben dus bewildered en mildly depressed.

En zo gaat dat elke keer.

 

*****

 

Vrijdag  19 februari inmiddels...

Dan vraag je aan een vriend om een foto van een website af te halen om in mijn blog te verwerken, dan krijg je zoiets doorgestuurd.

Wurgen zal ik hem.

Een hoed die eerder thuishoort in de garderobe van een Miss Piggy.

 

printscreen

 

 

Goed, wat is nu het plan?

Morgen de duurloop der wederopstanding.  Zorgen dat ik de hamstrings terug in lijn krijg en verder werken aan de brede basis.

En af en toe een wedstrijdje prikken, om zo het niveau wat op te krikken.

Dat rijmt.

Nog minder dan 100 dagen scheiden ons van de 20 Km door Brussel.....

Commentaren

Het is fijn dat je na Brussel ook nog de mooiste van de Noorderkempen gaat lopen .Voor de niet lopers "De Landlopersjogging"

Gepost door: Benny | 23-02-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.