12-02-10

De opstand van de borrelnootjes

De opstand van de borrelnootjes

 

En plots is het vrijdag.

Visdag.

En nu blijkt dat ik vorige woensdag officieel de laatste duurloop aan de vooravond van het nieuwe loopseizoen heb afgehaspeld.

Een nieuw loopseizoen staat vol ongeduld op de stoep te trappelen.  Een loopseizoen waarin de triomfen elkaar voor de voeten zullen lopen, waar de ene ijzingwekkende nederlaag de andere proeve van onbekwaamheid zal opvolgen.  Waar de duimen gelegd zullen worden en enkels verzwikt.  Waar de duimschroeven aangehaald en de veters nonchalant worden gestrikt.

 

Te beginnen zondag.

De Valentijnjogging in Lichtaart.

Drie ronden van 4 kilometer.  En dan nog een klets rond het voetbalveld.

Ik stond er reeds vier maal aan de start.

  • 2005 :opgave na valpartij
  • 2007: 50m 58s, pos.: 29
  • 2008: 48m 00s, pos.: 12
  • 2009: 48m 57s, pos.: 19

 

Geen gemakkelijke loop. 

Draaien en keren op een geaccidenteerde ondergrond, in combinatie met een paar nijdige klimmetjes, zorgt ervoor dat je moeilijk een egaal ritme kunt lopen.  En bij sommige nattere edities kregen we er nog schuifpartijen en modderzones op de koop toe bij.

En nu?

Sneeuw.

De vierde winterprik (moet er nog zout zijn, Crevits?).

Ik vrees dat er zondag nog restjes sneeuw zullen liggen.

SCHRIK!

 

*****

 

En u, de hondstrouwe lezer van deze kronieken (kom hier, dat  ik u aai), weet dat ik huiver voor elke vorm van verandering.  Daarom heb ik het ook moeilijk om de warme cocon van de gewoonte te verlaten. 

Terug wedstrijden lopen, waarom? 

Ik was toch perfect gelukkig met de trein der trage duurlopen, kapstok voor een vast stramien in mijn week.

En omdat de wedstrijd op een zondag valt, zal er een kink in de kabel van de regelmaat de trainingen komen.

 

Amai, ik kan een zaag spannen....

 

Plots ben ik benieuwd naar de oorsprong van het woordje 'amai'.

De meest romantische verklaring is een Portugese uitdrukking, verbasterd:

Ah, mãe de Deus!

Maar ik raad u aan niet te googelen, want het houdt niet op: 'Oh my' of 'ai mij', 'ai maria' en dat gaat zo maar door.

 

*****

 

En dan is er natuurlijk de twijfel.

We moeten het onder ogen durven zien.  We hebben niet bepaald de luxe van een brede basis om op terug te vallen.  En dan knaagt nog de twijfel hoe de heup zal reageren op een hoger tempo, een zwaardere belasting.

SCHRIK!

 

*****

 

Wil je wel geloven dat ik zelfs twijfel of ik nog wel weet hoe ik moet lopen?

Ja, natuurlijk, de ene voet vlot naar voren zwaaien, terwijl de andere achter me aan bungelt en dan weer omwisselen, dat besef ik ook wel, neen,  ik bedoel daarmee hoe ik het moet aanpakken, indelen.

Welk tempo in het begin?

Geen idee.

Zal ik het tempo herkennen?

Aanvoelen?

Geen idee.

Ga ik wel weten hoe te ademen? 

Geen idee.

Armen te zwaaien?

Handschoenen?

Singlet?

Korte broek?

TWIJFEL!

*****

 

Ik denk dat ik ga voor het Rocky-scenario.  Ideaal voor een wedstrijd over 3 rondes.

Het Rocky-scenario komt van de Rocky-films van Stallone.  U weet wel, eerst wat winnen, vervolgens een pak slaag krijgen en dan op het einde toch nog terugvechten en als (weliswaar bont en blauw geslagen) overwinnaar uit de strijd komen.  Gelouterd.

In looptermen gaat dat als volgt:

  • Ronde 1 keihard doorvliegen, zonder na te denken over wat er nog komt.
  • Ronde 2 quasi in mekaar zakken van ellende omdat je over je toeren bent gegaan.
  • Ronde 3 uit de as herrijzen en alsnog een geweldig eindresultaat neerzetten.

 

Dat is het meest bevredigende scenario. 

Dat je moet knokken om iets te bereiken, wijn na bier, ik heb het hier al eens eerder aangehaald. 

 

Zo heb ik ook altijd een probleem met borrelnootjes. 

Ik vind, maar dat is een persoonlijke mening, dat de borrelnootjes te weinig weerstand bieden.  

Ze gaan té gewillig naar de slachtbank. 

Ik zou het plezant vinden, moesten de borrelnootjes wat meer tegenstribbelen, desnoods zich verstoppen, of alleszins toch wat meer weerwerk geven.

Of janken als je er in bijt. 

Dat mag ook.

Dat zou toch een extra sportief element geven, terwijl je languit in de zetel hangt.

 

Dat de borrelnootjes eens een voorbeeld nemen aan de olijven. 

Dat zijn ten minste 'mean bastards'! 

Probeer maar eens een olijf op een houten stokje te prikken. 

Niet evident!

Maar neen, borrelnootjes zijn te lui.

TE LUI!

Pas op, versta me niet verkeerd, de borrelnootjes moeten nu ook weer niet, heum, de Stallone gaan uithangen.  Dat ik een pak slaag krijg van de borrelnootjes kan nu ook weer niet de bedoeling zijn.

Enfin, we ronden af, vooraleer de witte meneerkes met een dwangbuis aan komen hollen....

 

*****

 

En natuurlijk is er het weerzien met zovele bekenden.  En die verwachten sneller of trager te zijn dan uw dienaar.  Of waar ik van verwacht dat ze sneller....

En zal dat ook zo zijn?

Waar zitten ze qua conditie? 

Zijn ze blessurevrij? 

Zitten ze nog in opbouw? 

Willen ze doorgaan tijdens de wedstrijd?

 

NIKS WEET IK......

 

*****

 

En morgen halen we de looprugzak boven. 

Waar spinnenwebben zich inmiddels thuis voelen.

En lopen we al een eerste keer losjes door de inhoud.

Wat moet er allemaal mee?

Waar is de routine?

IK GA VAN ALLES VERGETEN.....

 

 

*****

 

 

Zal Mark een geweldige prestatie neerzetten op de Valentijnjogging?

Lees er alles over in de volgende bijdrage, met als titel:

'Mark valt en breekt van alles, behalve zijn record, te Lichtaart.'

Commentaren

Faalangst? :-)

groetjes

Gepost door: maike | 12-02-10

Reageren op dit commentaar

Rakker,
alvast het beste toegewenst morgen in Lichtaart.
Ik gok op 48'48"
Netjes binnen de top20.

Go!

Groeten,
Filip.

Gepost door: Filip | 13-02-10

Reageren op dit commentaar

Wij zullen er ook zijn maar dan voor een rustig duurloopje. Vandaag al met 8 AVN-leden naar Erpant (1ste loop van de Challenge Delhalle) geweest voor 15,7 km op en af, op soms glibberige ondergrond. Dus morgen de stijve spieren wat loslopen. van ons heb je dus geen concurrentie!:-) tot morgen!

Gepost door: Hild Hillen | 13-02-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.