29-01-10

Hagar de Verschrikkelijke

Hagar de Verschrikkelijke

 

Woensdag 27 januari.

Hoera!

Het vriest.

Wat was dat lang geleden!

We hadden de airco thuis al afgestoft, want de temperatuur in huis begon wreed op te lopen.  Maar nu vriest het weer.

 

De loopschoenen aan om de ochtendlijke  koude te gaan trotseren.  Kilometers maken. 

Wat zegt de klok?

Niks.

Hoe laat is het?

8u20!!!!

 

*****

 

8u20!!!!

In mijn studententijd waggelde ik omstreeks dat uur van de kroeg naar mijn kot, onderwijl de mannen van de vuilkar moed insprekend.

De cafébaas van mijn stamcafé, 'The Seven Oaks', iemand die ook nooit daglicht zag, heeft me wel eens gesuggereerd dat ik mijn kot 's nachts evengoed zou kunnen doorverhuren.

"Je bent er tenslotte nooit 's nachts", zei deze grauwbleke man, die  qua huidskleur verdacht veel gelijkenissen vertoonde met Count Dracula.

Daar had hij wel een punt.

En ik nog een pint.

 

*****

 

8u20 dus.

Maar nu ben ik gezegend met een andere verslaving. 

De loopverslaving.

 

*****

 

Nu ja, ik hield me tijdens mijn studententijd mijlenver van alles wat naar sport neigde.  Bij nader inzien, ik was allergisch voor alles wat naar inspanning tout court neigde.

 

Toch heb ik één keer een serieuze loopinspanning geleverd tijdens mijn doortocht als student te Leuven. 

Ik zat achterop de fiets bij een collega-student.

En dan zijn ze daar natuurlijk, de fascistoïde flikken!

En ze hadden geen poot om op te staan, dacht ik zo.

Enkele kleine tekortkomingen zoals:

  • geen werkend voor -,  noch achterlicht (wat je niet hebt, kan niet werken),
  • een nijpend gebrek aan reflectoren vooraan, achteraan en opzij,
  • de afwezigheid van een bel

even buiten beschouwing gelaten, zou het puur muggenzifterij zijn, moesten wij hiervoor een bekeuring krijgen. 

En puur technisch gesproken waren wij niet eens de eigenaar van deze fiets, meen ik me te herinneren. 

Diefstal is nu meteen weer een zwaar woord, iets te pejoratief dunkt me; bruikleen lijkt me iets vriendelijker.

De arm der wet dacht daar anders over.

Ze wilden ons aanhouden voor controle voertuig en berijders.  Ze maakten  de nodige armbewegingen om ons dat duidelijk te maken.

Wij gebaarden van krommenaas en namen de beslissing: wegwezen!

Ik schoot als een krommenaas weg.  Mijn collega ook. 

Een politieagent dacht dat hij mij wel kon vatten en zette de achtervolging in.

Haha, de zelfoverschatting!

Let the games begin!

Ik weet niet hoe de opleiding van de flikken er qua fysieke proeven uitziet, maar ik vrees dat het lamentabel is.   Ik was nog maar amper opgewarmd of hij moest er al af.

Jammer.

 

*****

 

8u20 dus.

Het is zelfs nog niet helemaal licht. 

En de medemensen zitten allemaal chagrijnig te kijken in hun auto op weg naar weer een dag slaafs werken. 

Jeugd met boekentassen op fietsen, zonder licht (waar zitten die overijverige flikken nu?!?), op weg naar nutteloze schoolse inzichten.

 

*****

 

Hard bevroren ondergrond. 

Het is -5° C. 

Zelfs met twee paar handschoenen blijven mijn vingers gevoelloos verkleumd.

Vorige week heb ik een zware drietrainingenweek afgewerkt, deze week schroeven we weer even terug naar twee (ook wel wegens een te drukke agenda), maar volgende week stomen we weer volle kracht vooruit.

Dit is mijn tweede van de week.

 

*****

 

Mijn doortocht als student te Leuven was kort, maar enorm krachtig.

Studeren was niet gemakkelijk, want ik had teveel té slechte vrienden.

Laat mij er twee aan u voorstellen.

Eerst was er Lothar. 

Een woeste naam voor iemand die er minstens zo woest uitzag.  Twee karbonkels van brandende ogen in een overdreven behaard gelaat.   Die kop stond middels een stierennek op een kort,  gedrongen, gespierd lichaam.

 

Kent u Hagar? 

Van de strip?

 

hagar

 

 

Zo zag Lothar er dus uit, moest hij fris geschoren zijn.

De beker met schuimend gerstenat was ook altijd onlosmakelijk met Lothar verbonden.

Lothar heeft me op het slechte pad gebracht. 

Nu ja, daar heeft hij niet zo erg veel moeite voor moeten doen.

Een voordeel van in het gezelschap van Lothar te vertoeven was dat je nooit ruzie kreeg.  Lothar zag er namelijk uit als een kruising tussen een  ongewassen Neanderthaler en een Rottweiler met tandpijn, als u begrijpt wat ik bedoel.

Zijn broer was nog iets erger.  Wanneer je met die twee op stap was, had je altijd plaats aan de toog.

 

*****

 

De bossen van Wortel in.  De zon doet een beetje vergeefse moeite om mijn arme knoken op te warmen.

Verrassend veel lopers in de bossen vandaag. 

Een hond met een vrouw (heum, dat moet omgekeerd zijn).  Een duo koffiekletsende vrouwen tegen een tempo dat net niet achteruit lopen is.  En dan nog een magere, getaande loper.

Had ik er geen vijf geteld?

Ah ja, ik nog.

 

*****

 

Lothar zat niet op kot in Leuven.

Hij pendelde dagelijks over en weer. 

Soms bleef hij bij mij op kot slapen. 

Ooit heeft hij het gepresteerd om op maandag naar de les te vertrekken en pas op donderdagochtend terug thuis te komen. 

Zijn ouders vonden dat niet abnormaal.

Moest ik zo'n stunt uithalen, dan hadden mijn ouders het Belgisch Leger al ingeschakeld om mij op te sporen.

 

 

De tegenpool van Lothar was Wim.

Die zag er dan weer uit als Jezus van Nazareth.

images

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar dan zonder de staf.

En zonder schapen.

Zonder baard.

Zonder soepjurk.

Met een jeansbroek.

Fatsoenlijk schoeisel.

Iets korter haar.

Nu ja, bij nader inzien, hij trok helemaal niet op Jezus.

 

Maar hij had toch een soort zalvende sérieux over zich.  Van hem gelooft een mens alles blindelings.  Wim zou zelfs een kapotte helikopter kunnen verkopen aan een blinde met één been.

En dat heeft ons toch geen windeieren gelegd.

Wanneer op donderdagavond  de bodem van onze geldbeugel helemaal bereikt was, dan konden we rekenen op het onschuldige gezicht van Wim om ons toch aan gratis bier te helpen.

We trokken met zijn drieën naar een of andere fuif in het Leuvense.  Liefst een duo-organisatie van een paar studentenclubs.  Zo had de organisatie niet echt een beeld wie tot de helpers moest gerekend worden.

Wim trok dan met veel misbaar achter de toog, joviaal totaal onbekenden groetend, een paar gillende keukenmeiden met een vingerwijzing wegsturend,  links en rechts wat kritiek spuiend op de tappers en hun tapcapaciteiten om tenslotte zelf enthousiast de tap te laten vloeien.  Hij voorzag ons (en zichzelf) rijkelijk van gratis bier.

Lukte steevast.

Wim.

De dorstigen laven.

Dan toch Jezus.

 

*****

 

Uiteindelijk heb ik 1 uur 23 minuten gelopen over mijn grootste omloop. 

U merkt het, ik ben al een tikkeltje sneller aan het lopen.

Niks schokkend. 

Normaal loop ik nog een drie tot zeven minuten sneller  over deze afstand, afhankelijk van welk duurlooptempo ik me opleg. 

Maar het gaat de goede kant op.

En wie weet, de Valentijnjogging in Lichtaart. 

Mijn besttijd staat er op 48 minuten rond....

Maar als het niet lukt, dan zij het maar zo...

Want in feite staat alles dit jaar in het teken van de 20 Km door Brussel.  Daar wil ik alle registers nog eens opentrekken.

En en passant Hoogstraten en Minderhout natuurlijk.

 

26-01-10

Griekse beginselen

Griekse beginselen

 

Zaterdag 23 januari.

 

 

Ik had geen goesting om te lopen.

Dat overkomt me heel zelden.

Ik slef door het huis.  Ik pak links en rechts iets vast, om het vervolgens verloren te leggen.

Plots valt me te binnen dat ik iets uit de garage moet halen.

Vijf meter verder. 

Ik sta in de garage. 

En weet begot niet meer wat ik nodig had.  Sta als een koe naar een trein te kijken.

Terug naar de keuken.

Fruitsap!

Dat was het!

 

*****

 

Vandaag is het de cross in Wortel, normaal een vaste afspraak op de loopkalender.  Maar we doen niet mee.

En dat wringt.

Vandaar waarschijnlijk geen zin om nu te gaan lopen.

Mark moet dringend tot de orde herroepen worden.

HERPAK U!

NEEM JE BED OP EN WANDEL!

Grinta nondedju!

Er moet gelopen worden, willen we in blakende conditie geraken.  De 20 Km van Brussel nadert met rasse schreden!

Räder müssen rollen für den Sieg!

Voeten moeten afwikkelen voor de zege!

En ik verplicht me om alles uit de kast te halen,  te beginnen met mijn loopspullen....

 

*****

 

Ik sta beneden.

En merk dat ik geen loopsokken heb meegebracht.

Miljaar.

Terug naar boven.

Onderweg vind ik mijn looponderbroek.

Waarschijnlijk uit mijn handen gevallen tijdens de vorige afdaling.

 

Intermezzo: inderdaad, ik heb een speciale looponderbroek.  Met platte naden, die niet kunnen irriteren. 

Nu denkt u dat ik slechts één exemplaar heb. 

Dat klopt. 

Zodra ze vuil is, draai ik ze binnenstebuiten, dan heb ik er al meteen één extra....

Milieu...

 

*****

 

Opnieuw beneden.

Nu blijk ik ook nog eens mijn compressiekousen vergeten te zijn.

Maar enfin!!!

Terug naar boven.

Ik heb het gevoel dat ik zo wel aan voldoende kilometers zal komen vandaag.

 

*****

 

Beneden.

Je gelooft het niet. 

Hartslagmeter vergeten.

Fuck it.

Dan maar zonder.

 

*****

Ik vind maar 1 handschoen.

 

*****

 

 

Ik begeef me uiteindelijk met anderhalve schoen op pad. 

Mijn vaste loopronde.

De vaste lezers kunnen dat toertje inmiddels ook al voor de geest halen, vermoed ik.  Visualiseren heet dat. 

Ter hoogte van het kruispunt voor het Bootjesven, kan ik niet nalaten naar rechts te kijken.  Daar zal straks de cross worden gelopen. 

In de verte zie ik de tent, die dienstig is als kleedkamer.

Ha,  de charme van de cross.  Omkleden in een tent.  De temperatuur binnen in de tent is nauwelijks 1 graad hoger dan de buitentemperatuur.

Na de cross kan je daar dus de dampende lijven van de atleten aanschouwen. Een longontsteking loert om de hoek.

 

Maar ik loop dus niet mee.

Dju.

 

*****

Er is twijfel.

Twijfel of ik wel voldoende hersteld ben van de blessure om voluit te gaan.  En daarom geen cross voor mij.

Het debuut wordt dus, zoals gezegd, uitgesteld naar de Valentijnjogging.  Donderdag heb ik een behandeling bij de osteopaat; in zijn bekwame handen leg ik mijn onzekere lot.

 

*****

 

Het is elk jaar ook wat.  De laatste winter die ik zonder blessure ben ingegaan was die van 2003.  Nadien was het elk jaar prijs.  Telkens omstreeks september of oktober liep ik een min of meer ernstige blessure op.

Feest!

 

De blessure van dit jaar is wel de meest verontrustende. 

Nu ja, dat zeg ik elk jaar. 

Hoewel ik deze blessure met plezier wil inruilen voor een achillesaandoening.  Dan weet je dat je 6 weken later terug als nieuw bent.

 

Nu knaagt de onzekerheid.

Anderzijds voel ik dat er toch een voorzichtige vorm van beterschap is.

Ik veronderstel dan ook dat we aan de vooravond staan van de zoveelste comeback.

Nu ik er eens over nadenk.  Ik heb meer comebacks gemaakt dan Clijsters, Museeuw, Henin, Schumacher, wijlen Vandenbroucke en La Esterella samen.

 

*****

 

 

Stel dat u de volgende opdracht krijgt:

Zorg ervoor dat u binnen de 10 seconden een brandwonde oploopt (2de graads), zonder gebruik te maken van een open vlam of een hittebron.

Zou u dat lukken?

Gesteld dat u gestoord genoeg zou zijn om het te willen proberen?

 

Het kan dus, maar het vergt wel wat van een mens.

Mijn vriend Tom had wat tijd te verkwisten en kwam bij mij de winkel binnengelopen.  Er staat hier altijd wel een Playstation te snorren.

Tom, sportman in hart en ziel, koos het spel: 'Olympic Games'.

Eén van de onderdelen was de 100 meter sprint.

Door afwisselend twee knoppen op de controller aan te tikken, werd zijn figuurtje aangedreven.

 

Tom zette zich klaar.

Cola light en een zakje zure beertjes binnen handbereik (de échte sportman verzorgt zich goed).

Tom had tijdens de opwarming minstens evenveel charismatische bewegingen in huis als ene Usain Bolt (kwatongen beweren zelfs dat het er lichtjes over was; kwatongen zouden in deze wel eens gelijk kunnen hebben!).  Tom was in goede doen.  Knipogen naar en dollen met onbestaande camera's, pijl- en boogbewegingen makend, zich keihard in het gelaat meppen, rare danspasjes makend....

Het was hem duidelijk menens.

Het startpistool weerklinkt en Tom begint als een razende met zijn wijsvinger afwisselend over de twee knoppen te wrijven.

9.56!

Straffer dan Bolt.

En inderdaad, in diezelfde 9.56 seconden had Tom een blaar op de wijsvinger opgelopen.

Dat, Dames en Heren van de jury, noemen wij grinta.

Helemaal door het lint gaan en toch niet versagen!

 

Met dezelfde grinta stort Tom zich dagelijks op de zure beertjes, de colaflesjes, de poepegatjes, de zuurtjes, de groentjes....  Tom kan wel een zakje of 4 achter mekaar opvreten.  Goed voor toch een slordige 320 gram snoepgoed.

Mix dat met vier blikjes Cola light (calorievrij!), 1,3 liter is dat, en je hebt een bruisende cocktail van naar schatting 2 dm³ dat ligt te borrelen in zijn maag.

 

*****

 

Tom had de smaak meteen goed te pakken en heeft vervolgens een Wii van Nintento gekocht.

Ja, hoe zal ik het zeggen, hij werd toch wat dikskes van dat dagelijkse gesnoep en dacht dat een beetje sport geen kwaad zou kunnen.

Beginnen doen we met virtuele sport.

Dus een Wii-spelconsole en een paar sportspelletjes aangeschaft.

En omdat alleen sporten zo zielig is en de brandende dorst naar competitie moest geblust worden, werd ik zijn sparringpartner op de Wii.

Van moetens.

Maar u kent mij inmiddels, elke uitdagende handschoen die mij toegeworpen wordt, neem ik volgaarne aan.

 

*****

 

En daardoor heb ik nu dus een slechte schouder.

Een pees in de schouder beschadigd tijdens het golfen.

Op de Wii dus.

Overbelasting.

Wegens dagenlang de Tiger Woods uit te hangen, samen met Tom.

Op mijn werk.

 

*****

 

Pas op, dat was niet eens de eerste sportspelconsoleblessure die ik heb opgelopen.

Ooit heb ik een duimblessure gehad, te wijten aan het overmatig spelen op een Playstation. 

Gran Turismo! 

Met autotjes racen! 

Mijn duim deed pijn van het gas geven. 

En gas geven was het enige wat we deden, want, laat ons wel wezen,  'freinen is voor coiffeurs en janetten'.

Voor de Nederlanders op deze blog enige duiding. 

'Freinen is voor coiffeurs en janetten' betekent:

  • freinen: remmen, van het Franse werkwoord freiner, zie ook: coup de frein: remstoot, niet te verwarren met coup fraises, ijscoupe met aardbeien,
  • coiffeurs: haarkappers, ook al van het Franse werkwoord coiffer, coiffeur, of friser, friseren, friseur, niet te verwarren met coup fraises, aardbeienkapsel,
  • janetten: mannen die de herenliefde bedrijven, aanhangers van de Griekse beginselen, dikwijls friseurs zonder coup fraises, aambeienkapsel,....

Wat hebben we vandaag geleerd?

Dus, samengevat, in correct Nederlands:

Remmen is voor haarkappers en mannen die de herenliefde bedrijven,  aanhangers van de Griekse beginselen die graag een ijscoupe aardbeien nuttigen.

Simple comme bonjour.

 

Een overbelastingsblessure in mijn duim dus, van gas geven op de Playstation.

Moet je vooral fier op zijn (hoor ik de coulissen hardop denken).

Maar vooral grinta voor hebben!

 

Een vriend van mij had zijn dochter een Wii-dansmat gegeven.  Dan moet je op het ritme van de muziek de symbolen op de mat aantoetsen met de voet.

Knieblessure!

Kon mijn vriend niet mee lachen....

Sport blijft gevaarlijk...

 

*****

 

Grinta.

Het woord viel hier al eerder.

Grinta of verbeten gedrevenheid. 

Absoluut basiskenmerk voor de loper.

 

Voetballers hebben geen grinta.  Wel een Vuitton tasje en een gestileerde , gefriseerde haarcoupe.

Coupe fraises, meen ik te weten.

 

*****

 

Mijn verkoudheid is inmiddels in de definitieve plooi gevallen.  We vullen zakdoeken tegen een schrikbarend tempo.

Maar nu is mijn vrouw ziek.

En meteen goed ziek.

Bronchitis.

Ze hoest als een astmatische zeehond.

Strijken, op de knietjes de gang dweilen, de ramen kuisen, boodschappen doen, werken, de was, stofzuigen, een koele Trappist voor mij gaan halen uit de ijskoude garage, het valt haar allemaal erg zwaar.

Ik begrijp dat.

 

Ze is zo ziek als een hond dus.

Ik heb haar de toegang tot het echtelijk bed ontzegd (ja, ik kan ook hard zijn als het moet).

Zodat ik toch minstens van een verkwikkende nachtrust kan genieten. 

 

Pas op, ik ben geen onmens. 

Ik zeg niet dat mijn vrouw in het tuinhuis moet slapen.

Neen, dat kan helaas niet.  

Er is namelijk te weinig plaats. 

Morgen mag mijn vrouw het tuinhuis opruimen.  Een frisse neus halen, heet dat in de volksmond.

 

Te weinig plaats dus in het tuinhuis.

Neen, ze mag beneden op de zetel slapen.  Zodat de atleet toch ongestoord kan slapen.

 

Nu, dat is niet helemaal waar. 

Dacht u nu werkelijk dat ik zo'n barbaar was?

Neen, wees eens eerlijk....

Dacht u dat echt?

Waar ziet u mij voor aan?

Neen, ze mag nog altijd in ons bed.  Een half uur voor ik ga slapen, mag ze even in ons bed gaan liggen, meer bepaald op mijn plaats.

Zo is mijn plaats al warm wanneer ik naar boven kom.

Dan moet ze er wel uit.

 

En mag ze beneden liggen blaffen.

Kind 2 droomt al lang van een hond.

Dichter zullen we nooit komen....

22-01-10

Armageddon

Armageddon

 

 

Woensdag.

Derde duurloop deze week. 

Zo komen we op een 'grand total' van 4 loopuren. 

Buigend als een knipmes neem ik het stormachtig applaus in ontvangst.

Nee maar, het wordt zelfs een staande ovatie!

U bent werkelijk veel te vriendelijk...

 

****

 

Derde duurloop dus.

En eindelijk zijn we van alle winterse ellende verlost. 

Geen sneeuw of ijs meer, het maagdelijk wit heeft plaats gemaakt voor alle tinten bruin. 

De dreven en zandpaden liggen er erg veerkrachtig bij.  De diepere ondergrond is nog bevroren en het dooiwater maakt de toplaag vettig en zwaar beloopbaar.  De toplaag deint onder mijn voetjes.

Voetjes, gemaakt voor het lopen.

Sommige mensen vinden het al bijna lente.  Voelen het kriebelen op diverse plaatsen. Worden krols.

Een dartel paard in de weide.

 

Mijn verkoudheid begint te wijken.   Nu de naweeën nog.  Ik hoest, rochel en snuit met veel theatraal kabaal.

Ik lijk wel een slak. 

Ik laat namelijk een slijmspoor na.

 

*****

 

Het loopt lekker.

Toch ook wel koud.  Rond de 3 graden.

In kadans.

Op het boswegeltje, op het uiterste punt van mijn duurloop, ligt nu al enkele weken een ontschorste boom dwars over het weggetje.  Een dwarsligger.

Een leuke afwisseling in het parcours.

De sneeuw- en ijzelperiode van de laatste tijd zorgde ervoor dat ik er telkens halt hield om er voorzichtig over te stappen.  Voorzichtigheid was de boodschap (moeder aller porseleinkasten nog aan toe); ik wou er mijn heupstand niet verknallen met een domme val.

Vandaag geen sneeuw of ijs meer.

Dus dit frivole veulen (nu ja, oude knol) zal eens een sierlijke sprong over de boomstam maken. 

En daarbij wou ik een steeple-touch inlassen. 

Je zet af, tikt met de andere voet boven op de boom, zet daarbij af om zo fraai te landen aan de andere kant van de boom,  zonder snelheidsverlies.

Dat was het plan.

Ik zet me af.

Ik plaats mijn steeple-touch.

De boomstam blijkt groenig nat en spekglad.

Mijn steunbeen schuift weg naar rechts.

Ik ga net niet op mijn gezicht, scheur een spier of drie, breek een sleutelbeen en een knieschijf, loop een hernia op, voel een paar nekwervels verschuiven, breek twee tenen, verstuik een enkel of drie en moet vaststellen dat mijn haar in de war ligt.

Maar mijn heup overleeft het, merkwaardig genoeg.

Gelukkig dat niemand dit gezien heeft.

Dacht ik toch.

Tot ik een groep Nordic-walkers op de grond zie liggen. 

Proestend van het lachen.

Zal 't gaan ja?

 

*****

 

Ik loop verder. 

De zon wint langzaam aan kracht en verdrijft de laatste mistslierten.

De zandpaden tussen de uitgestrekte velden liggen er zwaar(moedig) bij.  Het is ploeteren.

Eén moedige loper is me voor geweest op dit pad.

 

 

Les 1 voor de beginnende Winnetou.

 

Aan de kleine voetafdruk valt af te lezen dat het een vrouw is.  Ik schat een kilo of 54, gezien het feit dat de afdrukken amper 12,63 mm diep zijn.  Ik merk dat ze pronerend afwikkelt  in haar enkelgewricht.  Haar snelheid ligt, gezien de paslengte  en de hoek van hielimpact, vermoedelijk rond de 10,62358 km/uur. 

Dat is respectabel. 

Ze is moeder van 1,8 kinderen en moet nog 7 jaar afbetalen aan een hypothecair krediet voor een halfopen bebouwing.  Gasverwarming en dubbel glas. Acajou gekleurd haar. Rechtshandig.  Heeft gele crocs.  Gaat jaarlijks naar 'The Night of the Proms'.  Werkt sinds kort halftijds.

Gek wat je allemaal, mits wat goede wil, kan aflezen aan een voetafdruk.

 

****

 

Ik steek de Rode Weg over.

En het is alsof de duivel er mee gemoeid is, maar wanneer ik de asfaltweg kruis, lig ik wéér bijna op mijn gezicht. 

Iets knapt in mijn lies.  Voel ik daar geen haarscheurtje in mijn trommelvlies?

3 graden, mijn oor.

Dit stuk asfaltweg is bevroren en glad als ijs.

Zal ik heelhuids thuiskomen?

 

*****

 

Nog een zanddreef of twee later.  Links kaatst het zonlicht op het dichtgevroren ven.  De bomen en struiken zorgen voor flitsend afwisselend zonlicht en schaduw.

Ik steek opnieuw de Rode Weg over. 

Geen schaatspartij deze keer.

Weer het bos in.

 

*****

 

In de berm zie ik plots twee Nordic poles (stokken), eenzaam gestald tegen een boom.  Ik vertraag voor dit toch wel vreemde beeld. 

Plots zie ik iets verder in het bos een mevrouw.

Ten minste, ik kijk knal op haar  blote reet.

Correctie: immense blote reet, moet dat zijn.

Correctie nummer 2: gigantische, immense blote reet, moet dat zijn.

Van een witheid die pijn doet aan de ogen (de ondraaglijke lichtheid van het bestaan).   Waar is mijn zonnebril?

Echte Kempense dikbil: 25 euro/kg.  Aanbakken met boerderijboter.

 

Ze zit gehurkt te plassen.

Een erg ontluisterend beeld, moet ik toegeven. 

Iets wat lang bijblijft.

 

Ik kuch even. 

Zo zijn we dan ook weer.

 

Ze kijkt geschrokken op en begint in paniek diverse lagen kleding op te trekken.  Een kop als een pioen.

Bijna had ik gezegd:

"Goeiedag, bleekscheet."

Maar ik kan de Winnetou in mij nog net tot de orde roepen.

Helaas ken ik haar niet.

Haar reet vanaf nu wel.

En dat is ook al helaas.

 

*****

 

Dat doet me trouwens denken aan een voorval een aantal jaren geleden op een dropping.  We hadden team gevormd met een bevriend koppel en gingen, gewapend met een fles jenever (tegen de bijtende kou), op tocht.

Maar zoals altijd was er meer jenever dan kou en de vrouw van mijn vriend was behoorlijk jolig.

En op een bepaald moment  moest ze ook nog eens plassen.

Ze verdwijnt de bosrand in, ietwat wankel, en na ontbloting van het nodige, hurkt ze neer.  Daarbij gaat ze klaarblijkelijk met het achterwerk quasi op het nest van een of andere vogel zitten.  Deze schrikt met het nodige kabaal op, waardoor mevrouw op haar beurt paniekerig opschrikt en achterover kukelt.  En vervolgens begint te schateren van het lachen....

 

Ja, u lacht.

Maar u moet zich even in de plaats van die arme vogel stellen.

Het is nacht.

Het is bitter koud.

Er is geen blaas op de TV.

De wormen waren schaars én anorectisch.

En plots komt daar een soort van, heum, vleesachtige komeet, qua formaat ongeveer 5 keer groter dan de ganse vogel, nedergedaald.

 

Warm, geel vocht spuwend!

Met een bezwerend pssschhhht-geluid.

 

Voor dat beest is dat puur 'Armageddon', maar dan zonder Bruce Willis.

 

Je zou voor minder een vogelhartaanval krijgen.

Waar zit de Vogelbescherming?

 

*****

 

 

Toen ik deze morgen thuis kwam van mijn duurloop, was de pedicure de tenen van mijn vrouw aan het bijvijlen. 

Nagels, om correct te zijn.

De pedicure vertelde me dat een vriendin van haar vorige week tijdens het lopen op ijzige ondergrond ten val was gekomen en knal op haar kin was gevallen.  Resultaat: een gebroken kaak.

Lekker!

Ik hoop dat ze yoghurt lust!

Ik deed behoorlijk stoer over dat zoiets stoms mij nooit zou overkomen.  Dat  je het lopen moet overlaten aan zij die er verstand van hebben, échte mannen en si en la.

 

Een kwartiertje later stap ik uit de douche.

Ik leg de handdoek buiten de douchecabine.

Mijn steunbeen stapt op de handdoek.

Onder de handdoek ligt een loopbroek.

Mijn steunbeen schuift weg.

Mijn andere voet knalt tegen de zijkant van de cabine.  Met mijn rechterhand vang ik mijn val op.  Helaas staat op de plaats waar ik mijn hand wil zetten een houten kistje met shampoo en dergelijke.

Resultaat: pijnlijke rechtervoet en drie sneden in mijn rechterhand.

 

Het bloed zeikt hier letterlijk in mijn klavier.

Hoort u mij klagen?

Dacht het niet!

Opgeven?

Nooit.

Ik ben namelijk een beest.

Enfin, ik ruik toch naar een beest.

 

*****

 

Diezelfde voormiddag.

Met een pijnlijke hand loop ik mankend naar de brievenbus.

De niveauverschillen in mijn tuinpad, in Portugese graniet, worden opgevangen door granieten boordstenen (het mocht iets kosten).

Al jaren wandel ik onnadenkend over die trapjes.

Nu niet.

Ik mistrap me.

Val net niet.

 

 

Ik denk dat ik terug in bed kruip.

 

 

_______________________

Dienstmededeling: Zaterdag 23 januari, cross te Wortel.  Normaal de eerste afspraak van het loopseizoen.  Maar ik vrees dat ik mijn rentree op wedstrijdniveau nog even voor mij uitschuif.  Faalangst.  Te weinig fond. Nog te weinig vertrouwen in de heup/bekken.

Volgend streefdoel: Valentijnjogging Lichtaart. 

En ja, ik weet het, dat is februari....

19-01-10

Roze olifant

Roze olifant

 

'k zen zo ziek als nen hond.

Zaterdag duurloop in gure weersomstandigheden. 

En eigenlijk had ik dat beter niet gedaan, want vrijdag had ik al een voorsmaakje gekregen van wat er me te wachten stond: hoofdpijn, schorre stem, hoofd vol met watten.

Maar de zoete plicht roept, dus gaan we lopen.  Goed aangekleed en hopen dat ik het niet erger maak.

Zaterdagavond zat er dus een platgereden vogeltje in de zetel te zieltogen. 

Infectie van de luchtwegen.

Slijm hoesten en snotterbuien.

 

*****

 

Mijn vrouw heeft een medische achtergrond.

Zodra iemand sporen van ziekte en/of ander lichamelijk ongemak vertoont, duikt zij in gestrekte draf (kataklop, kataklop) de medicijnkast in, op zoek naar verlichting en medicatie. 

In een mum van tijd heb ik een explosieve cocktail slijmoplossers, hoestbevorderende hoestremmers, pijnstillende en koortswerende middelen achter de kiezen.

En vitamine C.

En weerstandopbouwers.

Moest er een dopingcontrole zijn, dan zou ik geschorst worden voor het leven.  Dopingdokter Fuentes is klein grut vergeleken met mijn vrouw. 

Door de mix aan medicatie geef ik zelfs licht af in het donker.

 

*****

 

Maar het helpt!

Een half uurtje later ben ik terug het mannetje én in staat om bomen met de botte bijl om te hakken (waar gehakt wordt vallen splinters), buffels met blote hand te dresseren (pootje, hij is braaf) en te armworstelen met vrouwelijke zwemsters uit het voormalige Oostblok (met meer snor en borsthaar dan ik).

 

*****

 

De medicijnen helpen....een uurtje.

Dan zak je weer als een brokje ellende in elkaar.

Sinutab, Dafalgan Forte nu!

Doet me trouwens denken aan een voorval een paar jaar geleden.  Ik had Sinusitis en ging dat oplossen met zelfmedicatie.

Ik nam op een halve dag een forse dosis Sinutab.

Roze olifantjes alom. 

Staart aan slurf.

Slaart aan sturf.

Slurt aan staarf.

In de zetel zat ik met een schaapachtige glimlach voor me uit te staren, zo high als een kanarie op speed.

Tot ik mijn hartslag even controleerde.

36.

Hartslag 36.

Nu heb ik, als duursporter, een trage pols in rust, maar 36, dat is Merckxiaans. 

BOENK - BOENK

Lange tijd niks.

BOENK - BOENK.

Lange tijd niks.

 

Ik was er niet helemaal gerust in. 

Bijsluiter Sinutab gelezen en, ja hoor, als neveneffect: vertraging hartslag.

En ik moest nog gaan slapen!  En dan vertraagt de hartslag nog wat. 

Lang opgebleven die avond....

 

*****

 

Zondag.

Onrustige nacht gehad. 

Vrouw wakker gehouden met mijn verkouden gesnurk. 

Waar gehakt wordt vallen splinters.

Maar op zondag moest niks.  Ik sleep me van tafel naar zetel en terug, badend in sloten gloeiendhete thee citroen en wadend door een zondvloed aan zakdoeken met inhoud. 

Er komt van alles los. 

Ik rochel als een oudmannetjeshuis.

 

*****

 

Maandag.

Redelijk geslapen. 

Althans toch tot vijf uur.

Wakker geworden omdat mijn rechterneusgat potdicht zit en het linker hypergevoelig is omdat er constant koude lucht door ingeademd wordt.

Snuiten.

Lukt niet.

Ik draai me op de andere zijde.

Even later beginnen de slijmen naar het andere neusgat te migreren.

Actie nu!

Ik neem een zakdoek en trompetter als een volleerde roze olifant mijn vrouw wakker.

Goeiemorgen schat!

Nu ze toch wakker is, gaan we er vol voor.

Niezen,

rochelen,

snuiten.

Nog eens niezen.

En rochelen.

Alles met succes....

 

*****

 

Mijn eten smaakt niet.  Of ik nu een stuk appel eet of mijn tanden in een ui zet, maakt geen enkel verschil.  Thee zou warm water kunnen zijn.

 

 

*****

 

Maandag.

Auto naar de garage gebracht.

Onderhoudsbeurt.

Ik loop dan altijd terug naar huis.

 

De allereerste keer dat ik me meldde bij de garage voor een onderhoudsbeurt (voor de auto, zieke geesten), vroeg de garagist of hij me even naar huis moest brengen.

 

Ik antwoordde:"Brave man met geoliede handen, ik loop terug naar huis."

Hij: "Maar dat is een kilometer of 11!"

Ik: "Ja, waarde joint de cullasier."

Hij: "En hoe lang doe je daar dan over?"

Ik: "Een dik uurtje, maar ik loop eerst nog via Meerle, want anders kom ik niet aan voldoende kilometers, waarde luchtfilteraar."

Hij: "Zot."

Ik: "Ja, waarde oliepeiloppuntsteller."

 

 

*****

 

Ik loop terug naar huis en met nog wat extra lusjes op het einde kom ik bijna aan het uur.  Een uurtje in de mist.

Het verjaagt in elk geval de mist uit mijn hoofd.

De zakdoeken stapelen zich op.

 

Normaal heb ik volgend weekend de eerste afspraak van het seizoen; de cross in Wortel. 

Ik twijfel of het verstandig is om er aan de start te verschijnen.  Moest ik het als een training kunnen beschouwen, en de wedstrijd aan trainingstempo afwerken, dan zou het kunnen.  Maar 6 kilometer tegen een traag tempo, dat is vragen om een nieuwe valling.

En ik ken mezelf, eens het startschot weerklinkt, knal ik door de geluidsmuur.

 

Het seizoen begint meteen al in mineur.  Maar ik meen me vaag te herinneren dat mijn osteopaat had geopperd dat wedstrijden lopen nog geen optie was.

Vage herinnering.

Vaag.

Me know nothing.

15-01-10

Manneke Pis

M@nneke Pis

 

Woensdag 13 januari

 

Er is nieuws van de 20 Km door Brussel 2010.

De 20 Km door Brussel, de heilige graal van het lopen.

Laat de klaroenen schallen!

Slacht het jonge kalf!

Buig nederig het hoofd en spits de oren (in uw geval, beste lezer, ogen).

Deze info heb ik van joggings.be.  Gehoord dus in de wandelgangen van de loopwereld.  Moest het niet kloppen, ik ontken alles.

Volgens de oververhitte geruchtenmolen zal de organisatie dit jaar maar liefst 30.000 lopers laten starten.  En dat in 3 golven.  Uw tijd op vorige edities zal bepalen in welke golf je wordt ingedeeld.  Er zou ook geen voorinschrijving meer zijn, maar op maandag 1 maart vanaf 9 uur worden de lijnen opengezet voor alle inschrijvers.

Geen voorinschrijving voor de hondstrouwe deelnemers.

Oh, bitterzoete pijn.

Dat wordt weer lekkere chaos.

Hun site zal plat gaan.

Maar goed, het is altijd wat.

De habituees met een bij de organisatie bekend mailadres krijgen de info nog per mail. 

Vanaf vandaag kampeer ik dus dag en nacht bij mijn computer en klik om de 4 seconden op de toets verzenden/ontvangen. 

Af en toe brul ik naar de vrouw:

"Wijf, honger, eten, nu! "

 

*****

 

Deze ochtend stoute jongen geweest.

Nadat ik mijn zaterdagse duurloop op de volle afstand heb gebracht, heb ik nu voor het eerst ook op woensdag de grootste omloop afgelegd. 

En vertel het vooral niet verder, maar vanaf volgende week komt er een derde trainingssessie bij.  Vooral niet tegen mijn kinesist of osteopaat zeggen!!!

Jajajajajajajajaaaaa.

Hoogmoed komt voor de val.

Op naar de volgende fijne blessure!

 

*****

 

Het was koud deze morgen.

Voor de verandering.

Minus 3 graden.

Maar er werd sneeuw voorspeld, die in de namiddag nat zou worden, waarna regen kon komen en ijzel verwacht werd.

Soep dus.

Maar vermits het deze ochtend nog poeierdroog was, werden de schoenen aangegord en gingen we de baan op, op weg naar nieuwe avonturen.

De wind zit schuin vooraan.  En het is koud.  De wind maakt het nog minstens een trui kouder.

En ik ben al zo een verschrikkelijke koukleum. 

Niet in de zin van mijn vader die in Zuid-Frankrijk zelfs bij temperaturen van pakweg 35° in volledig driedelig pak rondliep, maar het scheelt toch niet veel.

Wanneer de rest van de planeet in korte mouwen rondhangt, heb ik nog altijd minstens een onderhemd, hemd en trui aan.

Op mijn winterse trage duurlopen, waarbij je maar langzaam op temperatuur komt, zie ik er dan ook uit als een Michelin-manneke.

 

*****

 

De asfaltbanen liggen er perfect beloopbaar bij.  Enkel uitkijken dat je niet onnadenkend teveel naar de zijkant uitwijkt, want daar ligt een spekgladde zone gepolijste sneeuw.  Een schuiver is snel gemaakt.

Ik kom voorbij een serre waar aan de goten ellenlange ijspegels hangen.

Het water loopt me in de bek.

In onze prille jeugd, toen de wolven nog konden spreken, braken wij de ijspegels van de dakgoten en zogen die op, als ware het ijsjes.

Fijn stof en andere ongezonde ongein die toen ook al in de lucht hing en via de regen in ijspegels neersloeg, gaven er dat extra smakenpallet aan.

Ja, wisten wij veel.

 

*****

 

Ik draai de eerste sneeuwdreef in.

Oeps, gladde ondergrond!  Ik word naar de bult in het midden gedreven.  Daar vinden mijn trouwe Brooks-schoenen toch nog iet of wat grip.

Het is belangrijk om niet weg te dromen en alert de staat van de ondergrond correct in te schatten. 

Focus!

 

*****

 

Focus is mijn sterke kant.

Kan je dat aanleren?

Neen, het is erfelijk.

Kind 2 heeft een enorme focus.

Niets kan hem afleiden wanneer het er écht om gaat.

 

Laat mij u meenemen naar een doordeweekse zondag (het lijkt een contradictio in terminis), lang geleden...

Mijn vrouw zit verborgen achter een enorme hoop strijk.

Kind 1 zit boven muziek te draaien. 

Nu ja, muziek, dat ook weer niet. 

Het is waanzinnig lawaai. 

Een zanger....

nu ja zanger, dat ook weer niet....

....er staat een persoon in de microfoon te braken en/of te rochelen.  De gitaren produceren iets waar een straaljager zich voor zou schamen. 

Alles is peis en vree dus.

 

De loper, moi, ligt languit in de zetel.  Ik recupereer.

Focus, u weet wel.

Kind 2 kijkt befopspeend TV, meer bepaald naar een aflevering van Samson & Gert. 

Samson kent u toch.

Samson, u weet wel, die dyslectische rothond.

 

Plots horen wij een klaterende waterval.

Kind 2 was in de bloempot van een kamerplant aan het  plassen om toch maar niets te moeten missen van Samson en Gert.   Kind 2 stond te plassen met het hoofd achteruit gedraaid naar de TV, nota bene.

Dat, mijne heren en dames,  noemen wij pas focus!

Ik was zo trots!

 

*****

 

Eenmaal in de bossen, waar de bomen alle sneeuw van zich hebben afgeschud, valt de wind grotendeels weg.  Hier is de weg één spiegel.  Ik loop noodgedwongen in de kant, waar nog grip is, maar waar takken en doornstruiken naar mijn broek happen.

AF!!!

ZIT!!!

Aan het Bootjesven moet ik een stukje klunen.  De weg is hier één grote ijsplek en ik heb echt geen zin om te vallen.

Schuifelen, voetje per voetje.

Maar daarna krijgen we weer vrije baan en komen we opnieuw vlot in het tempo.  Het loopt lekker, als een goed geoliede machine.

We draaien de vlakte in.  Hier heeft de wind vrij spel. 

Koud!

We moeten een plasstop inlassen. 

Dat is ook een gevolg van de koude.

We bevinden ons te midden van een mooie sneeuwvlakte die schreeuwt om een geschreven boodschap.

 

*****

 

Wat zal ik eens in de sneeuw plasschrijven?

Mijn naam?

Neen, vulgair, dat doet iedereen.

De eerste twaalf coupletten van 'De Vlaamsche Leeuw'?

Mja, maar hoe ging die weer?

Of zal ik een tekening maken?  Bijvoorbeeld twee giraffen (omhoog ermee) die op de vlucht slaan voor een groep jagende leeuwen op de weidse vlakten van het reservaat van Limpopo Valley, met een schitterende zonsondergang als orgelpunt?

Neen, niet genoeg pis.

Neen, ik weet het: mijn mailadres!

 

*****

 

Ik ben geraakt tot halfweg het apestaartje: @

Ja, zo'n symbool vraagt toch een zwierige pols.

Toch ook goed uitkijken, want  té enthousiast gezwaai kan natte handen opleveren!  En door de schrale wind en de koude had het penseel ook veel weg van een apestaartje.

Kunnen we enig niveau betrachten, aub?

 

*****

 

De laatste kilometers gaan moeizaam.  Gek hoe dat beetje extra meteen doorweegt.

Maar het ging prima.

Meteen verloopt de rest van de zaterdag ook een stuk vlotter.

Lopen is heilzaam.

 

*****

 

De vernieuwde website van de 20 door Brussel is online. 

Het klopt dus.

Drie golven van 10.000 lopers.

En geen voorinschrijving meer.

 

En de sadisten van de organisatie hebben een aftelklok op de homepage gezet. 

 

Die klok telt genadeloos af naar de start.

 

***

 

Nog 134 dagen, 21 uren, 32 minuut en 34 seconden.

Ik zit moedeloos naar de klok te kijken.

De tijd glipt weg,

als zandkorrels tussen mijn vingers.

Het besef daagt me.

Er is nog veel werk aan de winkel. 

Ik voel per seconde de conditie wegvloeien. 

Ik word per seconde dikker.

SHIT.

 

 

12-01-10

Blikschade

Blikschade

 

Ik ben afkomstig uit de Kempen, de trouwe bezoeker weet dat.  Meer bepaald de Noorderkempen.

Dit deel van Vlaanderen staat bekend voor zijn knoestige inwoners. 

We lopen niet te koop met onze emoties, behalve misschien wanneer we keihard met een hamer op onze duim slaan. 

We praten ook wat moeilijk.  Sta me toe een vergelijking te maken met Kevin Pauwels, de veldrijder van Fidea.  Vergeleken met de gemiddelde Kempenaar is Pauwels een onstuitbare praatvaar, het orakel van de Kempen, die lijdt aan een milde vorm van verbale diarree.

De Kempenaar is in bepaalde mate contactgestoord.

Stug.

Het is niet anders.

 

Anderzijds zijn het harde werkers. 

Met veel gemiljaar.

 

En wat schaft de pot qua ontspanning?

Duursporten.

Triatlon, lopen, veldrijden, motorcross en pinten pakken.

Het is niet anders.

 

*****

 

Even de draad weer oppakken.

2 januari duurloop.

5 januari, uitzonderlijk op een dinsdag, nogmaals duurloop (1u16min).

Uitzonderlijk op een dinsdag, omdat ik woensdag opnieuw een afspraak had met de osteopaat.

En debiteer nu geen dooddoener in de geest van: "Jaaaaaaaaaaaaa, sport is gezond."

Want anders draai ik u de nek om.  En zal u moeten vaststellen dat zo'n opmerking geven pas écht slecht voor de gezondheid is.

 

Steven V., de osteopaat in kwestie, heeft zo'n soort charismatische manier van (be)handelen, waarbij je bijna gelooft in wonderbaarlijke genezingen. 

En hij begint ook niet zo 'zenachtig' rond te huppelen, druk in de weer met wierook en gongen, want daar krijg ik het van op mijn heupen.  En mijn heupstand is al om zeep, dus laten we vooral daar niet mee beginnen.

Ooit heb ik trouwens een behandeling bij zo'n soort gebedsgenezer gevolgd (wat een mens al niet doet om te kunnen blijven lopen).  De brave mens zat met viltkloppers op de wijze van Ingeborg ('door de wind, door de reeeeegen') van die gongen en klankschalen te timmeren, dat deze nuchtere Kempenaar er bijna de slappe lach van kreeg. Het verband met mijn toenmalige getormenteerde achilles ontging me volkomen.

Schoot niet op. 

Bracht niets op.

Goed gelachen, dat wel.

 

*****

 

Wat heeft de Kempen met duursporten in het algemeen en het veldrijden in het bijzonder?

Wat stelt u vandaag toch intelligente vragen. 

Opmerkelijk.

De Kempense sporter is van het type dat met het blote hoofd en met de grijnslach door een muur wil/kan lopen.  Een eigenschap die van nut is bij pijnsporten, en enkel bij pijnsporten. 

Pijnsporten zijn sporten waar je nog een tand bijsteekt op het moment dat het licht uit gaat.

Denksporten zijn niet zo aan ons besteed.  Sudoko is in de Kempen iets dat wellicht met warme curry wordt gegeten.

 

En ja, het veldrijden heeft een speciale plaats in het Kempense supportershart.

En in de supportersmaag, gezien het aantal hamburgerkramen op de omlopen.

Je hebt de bijna-aanraakbaarheid van de sporters, die allemaal ook nog eens om de hoek wonen, maar het gaat vooral toch om de ambiance. 

De ambiance in de jenever- en dranktenten, dat spreekt.

Moest u ooit de Azencross in Loenhout bezoeken, dan nodig ik u uit om na de wedstrijd de festiviteiten in de publiekstent te gaan bekijken.

Opgepast, dit wordt niet gedekt door uw familiale polis.

In de dranktent hangt de halve Kempen met een stuk in zijn kraag aan de toog te leuteren.  De helft van de aanwezigen heeft geen half fietswiel gezien, wegens goed op tijd de tent in gedoken en er nadien niet meer uit geraakt te zijn.

Nadat de nodige drank in de man en de wijsheid in de kan is, komen de heren in hun element.  Discussies worden hoogoplopend en even later lijkt de tent wel herschapen tot een scène uit een album van Asterix, waar het eens zo vredige dorpje op zijn kop staat.

Iemand beschuldigt iemand van het verkopen van niet bijster verse vis.

Vis vliegt vervolgens in het rond.

Raakt onderweg een of meer onschuldigen.

Die nemen gretig de handschoen op.

En we zijn vertrokken.

Velen hebben 's anderendaags geen idee wie de veldrit gewonnen heeft.  Maar ze hebben wel een blauw oog.

En een kater.

Het is niet anders.

 

*****

 

Mijn empathische, charismatische osteopaat wist me te melden dat ik weer in beperkte mate scheef sta. 

Ik bekeek hem daarop even scheef.

Ik wou nog in discussie gaan dat zijn vloer misschien niet geheel waterpas lag, maar daar trapte hij niet in. 

Eerst heeft hij mijn darmen gedeblokkeerd. 

Dit klinkt bij nadere lezing als iets waarbij roze latex handschoenen en glijmiddel moet gebruikt worden (ik ben inmiddels al vertrouwd met uw perverse inborst), maar neen,  niets is minder waar.

Mijn osteopaat beweert dat mijn darmen mede oorzaak zijn van mijn lage rugpijn en het feit dat mijn heup steeds wegzakt en blokkeert.

Pas op, ik kan zijn redenering volgen.  We kijken bij blessures naar de buitenkant, de carrosserie zeg maar, maar vergeten daarbij dat ook alles wat van binnen zit, impact heeft op bewegen en op de ganse samenhang van spieren en beenderconstructie.

Hij begint dus in mijn buik te porren en te duwen met de vingertoppen alsof hij zijn autosleutels kwijt is gespeeld ergens in mijn darmen.  Ik durf er wat op te verwedden dat hij zelfs doorheen mijn lijf de oneffenheden van de tafel kan voelen.

Zijn herschikking van mijn darmen brengt zijn handen nogal ver naar beneden.  In die mate zelfs dat hij mijn onderbroek induikt.

Ik sper mijn ogen in paniek open.

Gelukkig gaat de afdaling niet verder.

Wij Kempenaars pikken zulk gedrag namelijk niet (of het moest een bevallige deerne zijn....).

 

Nadien volgen de kraaksessies.

Op mijn zij gelegen, drukt hij mijn schouder naar achter en mijn heup naar voor.   U begrijpt dat dat eindig is.   Plots laat hij zowat zijn ganse lichaamsgewicht gecombineerd met zijn spierkracht op mijn heup neervallen. 

KRAK.

Verschrikkelijk geluid. 

Alsof men iemand de nek breekt.

Maar dan moet de andere kant ook nog eens gebeuren.  En vermits ik weet wat er gaat komen, blijf ik me onbewust opspannen. 

Tot driemaal toe lukt het niet.

 

De vierde keer.

KRAK.

Gelukt.

Binnen drie weken opnieuw.

 

*****

 

Maar de duursport bij uitstek voor de Kempenaar is toch wel: pinten pakken.

Een anekdote.

Op Nieuwjaarsdag kregen we thuis altijd de nodige mensen over de vloer die mijn vader kwamen bedanken voor de samenwerking van het afgelopen jaar.  Eén van die aannemers wist ons toen een keer te melden dat hij zich niet echt lekker voelde.

Mijn vader vroeg hem: "Iets verkeerd gegeten of gedronken, Jef?"

"Neen", was het antwoord.

"Hoogstens een drietal trappistjes daarnet in Café De Zandberg"(Nieuwjaarsdag, 11 uur 's ochtends!!!!).

"Allé Jef, dat kan voor u toch geen probleem zijn.  Voor de rest  echt niets gedronken?", vroeg mijn vader.

"Neije, of ja, een pintje of twaalf, maar voor de rest niks."

 

En pas op, dit was een bloedserieus gesprek. 

 

 

*****

 

Zaterdag 9 januari, lange duurloop in de voormiddag.

Wanneer houdt die dekselse winter op?

Ik begin het langzaam beu te worden altijd over sneeuw en ijs te moeten lopen/schuifelen.

Het is spekglad in de dreef naar het Bootjesven.  Wellicht omdat veel schaatsliefhebbers zich per auto naar het bevroren ven hebben begeven.  De sneeuwlaag is verworden tot een spiegel.

Bootjesven.

Er staat zowaar zelfs een hamburgerkraam. 

De middenstand regeert het land!, wist Luc De Vos al.

Net daarvoor grijp ik een viertal lopers van AVN bij de kraag.  We wisselen wat algemene witzen uit, kafferen wat op Frank Deboosere, kloppen ons op de borst dat we zelfs in deze winterse periode de loopschoenen niet op stal laten.

Ze lopen een iets trager tempo. 

Ik groet hen en neem mijn eigen tempo weer op.

Uiteindelijk pijnloos de lange duurloop afgewerkt; 1 uur 26 minuten.

Ik twijfel of ik met deze zwakke winterbasis in staat zal zijn om binnen een paar weken al een razendsnelle cross af te werken.  En vooral, hoe zou het gestel reageren op zo'n opdracht?

Tijd brengt raad.

 

*****

 

 

Maar er is toch wel heel wat ten goede veranderd. 

De vele BOB-campagnes hebben de excessen uit het verkeer gehaald.  En dat is maar goed ook.

 

*****

 

Nu moet ik u deelgenoot maken van een BOB-verhaal met toch wel een vervelend staartje.

Een kennis van mij, Marc V. was met zijn makker Danny B. op stap.  Marc  hield zich aan de promilleregels, Danny iets minder.  Beide heren reden op dat moment met gloednieuwe BMW's, de 7-reeks.

Enfin, na de nodige uren vermaak, werd besloten huiswaarts te keren.

Marc was bloednuchter, Danny niet.

Er werd wijselijk een BOB ingeschakeld om Danny en zijn auto veilig thuis te brengen.  Marc volgde hen met zijn wagen, om nadien de BOB thuis te brengen.

Alles verliep schitterend. 

Verantwoordelijkheidszin om trots op te zijn.

Erg onkempens.

 

*****

 

Nu heeft Danny een vrouw waar eigenlijk niemand mee getrouwd wil zijn. 

Hoe moet ik het zeggen?

Nog een geluk dat Danny met zijn vrouw getrouwd is, anders zouden er vier mensen ongelukkig zijn.

Danny, goed beseffend dat zijn vrouw met de deegrol op de uitkijk lag, wou niet dat ze zou zien dat er een BOB uit zijn auto stapt op de oprit.

Kwestie van niet te veel vervelende vragen te moeten beantwoorden in de trant van:

"Wette gij wel hoe laat het is?"

"En hoeveel pinten dacht meneer weer te moeten zuipen?"

 

Dus Danny zegt tegen de BOB: "Stop 100 meter voor mijn huis.  Dan pak ik het stuur wel over".

Prima plan.

Waterdicht.

Feilloos, zeg maar.

Kunnen we alleen maar respect voor opbrengen.

 

Er liep echter iets gruwelijks fout.

Namelijk het volgende.

De BOB-chauffeur stopt inderdaad 100 meter voor het huis van Danny. 

Maar Marc, die vlak achter hen rijdt, verwacht dit maneuver niet en was een fractie van een seconde verstrooid.

 

VLAM.

 

Marc, bloednuchter, rijdt knal achter in de auto van Danny.

Twee BMW's met blikschade.

Het is feest als BOB in je gat rijdt.

08-01-10

Filibusteren

Filibusteren

 

Er zijn zo van die dagen dat alles op wieltjes loopt. 

Dat je drie dingen tegelijk kan afhandelen en warempel nog succesvol ook.  Dat je halfweg de voormiddag al alles gedaan hebt wat op de planning staat (of wat mijn vrouw op mijn planning heeft gezet). 

En dat je niet eens moe bent. 

Je zelfs boordevol dadendrang zit.

 

Maar er zijn ook van die dagen dat niets lukt. 

Dat je drie dingen tegelijk laat vallen.  En dat de tijd voorbij vliegt en dat niets écht afgehandeld wordt (en dat je daardoor mogelijk nog méér werk op je hals haalt).  Dat bijvoorbeeld tijdens het afruimen van de tafel de pot mayonaise plots uit je handen glipt.  Tijdens die halve milliseconde dat de pot nog in de lucht zweeft, besef je dat je weer een hoop tijd zal verknoeien met kuisen. 

Berusting is dan het codewoord. 

Je kan er je tegen verzetten, maar dat heeft geen zin.

 

*****

 

Wij hebben thuis een magneetbord.  Daarop hangt onze planning.

Wat verwaardig ik me hier te zeggen?

Planning?

Graag een beetje meer respect!

Neen, het is eerder onze bijbel. 

Elke dag staat er op, plus wat er moet gedaan worden, door wie, wat we wanneer eten en waarom, welke recyclageactiviteiten we dienen te ontplooien (groene bak, grijze bak, groene zak, blauwe zak, papier), wie waar waarom naartoe moet en hoe laat, enfin mijn zielige leven in een notendop.

Daarop staat ook altijd wanneer ik loop, train of wedstrijden loop. Alhoewel er nu meer bezoeken kinesist op staan dan loopsessies. 

Maar ik ga niet nog eens zagen.

We strepen ook altijd door wat we afgehandeld hebben.  Zo tellen wij af naar de volgende dagen, het weekend en de dood. 

Neen, ik ga niet zagen.

En wanneer we iets doen wat niet op de planning staat, érg ontregelend is dat voor een semi-autistische idioot als ik, dan betrap ik me er op dat ik die taak na afhandeling eerst nog op de planning schrijf om die vervolgens prompt  door te strepen. 

Erg, ik besef het.

 

Ons leven is nogal hectisch.  Er moet van alles gebeuren, dus de planning slibt altijd helemaal dicht. 

Overvol. 

Soms moeten we voor bepaalde dringende zaken écht zoeken naar een plaatsje op de planning.

Ruzie maken bijvoorbeeld.

Daarvoor hebben we dikwijls geen gaatje op de planning.  En ruzie maken zonder dat het op de planning staat, dat kan uiteraard niet.

Daar hebben wij iets op gevonden.

Elke derde donderdag van de maand trekken wij een uurtje uit om ruzie te maken.  De agenda van de ruzie moet weliswaar een week op voorhand in drievoud én aangetekend aan alle betrokken partijen worden overgemaakt.  En van de agenda wordt niet afgeweken.

De eerste 40 punten op de ruzie-agenda hebben meestal als onderwerp: Mark en zijn afwijkingen. 

De volgende 30 punten gaan doorgaans over Kind 2. 

De laatste 2 over mijn vrouw, maar meestal is de tijd te beperkt om dat in de diepte uit te spitten.

En we hebben natuurlijk altijd nog de alarmbelprocedure. 

En filibusteren natuurlijk.

*****

 

Mijn vrouw is een lijstjesfanaat. 

Ze maakt lijstjes van zowat alles.

Wat er gewinkeld moet worden.  In welke volgorde we de bewuste winkels zullen aandoen (rekening houdend met windrichting en gemiddelde CO2-uitstoot). 

Lijstjes van boeken te kopen, muziek te beluisteren, films te zien, projecten in en om het huis, planning opvoeding Kind 2 (een erg exhaustief lijstje - ten behoeve van Kind 2: exhaustief is een woord dat je nooit per SMS zult krijgen, daarom gratis Vandaele: uitputtend, volledig).

Zo heeft mijn vrouw ook een lijstje, excuus, forse lijst met tekortkomingen van haar man.  Dat is een lijst die pas exhaustief is, wat zeg ik nu, er is verwantschap tussen die lijst en het heelal; ze dijen allebei uit.

Nu ik er over nadenk: mijn vrouw maakt zelfs lijstjes van lijstjes.

 

*****

 

Vanmorgen merkte mijn vrouw op dat er haar in mijn oren groeit.  Meteen ook de meest recente aanvulling op de lijst 'rare verschijnselen echtgenoot'.

Ik blijf haar na al die jaren nog verbazen.  En mijn lichaam heeft rare verrassingen in petto, blijkt nu.

Ze ajusteerde haar nieuwe bril om mij aan een inspectie ten gronde te onderwerpen.  Bleek dat  er zowel in mijn linker- als rechteroor enkele forse haarpijlen stonden. 

Tot haar groot jolijt.

Ja, beste lezer, hier wordt weer een horde van invasie in de persoonlijke levenssfeer vlotjes genomen, merk ik, maar alla.

Ze besliste dat die haren moesten verdwijnen en ging meteen voor de kordate aanpak: ze ging die manueel uittrekken. 

JAAAAAAAKKK.

Dat doet dus belachelijk veel pijn. 

En het gekke is, dat  na alle  geleden pijn en smarten de haren er nog altijd doodleuk staan. 

Sterker nog, nu krullen ze nog ook.

U kent dat wel bij het inpakken van cadeautjes.  Een lint er om heen en dan met een schaar er langs ritsen doet dat lint krullen.

Dat heeft mijn vrouw dus ook gepresteerd met de weerbarstige haren in mijn oren. 

Ze gekruld. 

Erg modieus. 

Dat hebben we in gezinsverband toch mogen vaststellen voor de spiegel.  De krulharen in de oren van ons pa.  Zal waarschijnlijk een nieuwe hype worden.

 

Plots merkt mijn vrouw dat er in mijn rechterwenkbrauw een haartje zit dat fors langer is vergeleken met de rest,  dat  overduidelijk uit de band springt. 

Een rebels haartje, als het ware.

Ik moet toegeven dat die nieuwe bril bittere vruchten afwerpt.

Ook dat haartje is gedoemd te verdwijnen.

Na 8 (acht, eight, huit) pogingen heeft ze het juiste haartje uitgerukt.  Ja, u begrijpt me goed, ze heeft 7 (zeven, seven, sept) verkeerde haartjes uitgerukt.  Ik vreesde dat ik na verloop der werkzaamheden er uit zou zien als een geplukte kip.

 

De inspectie loopt verder.

"Eureka", roept mijn vrouw.

Ik blijk nu ook één haarpijl op mijn rug te hebben. 

Het nut ervan ontsnapt me volkomen, maar ze staat er wél. 

Borsthaar heb ik a volonté,  en dat mag van mijn vrouw, maar wat bezielt dat ene haarpijltje op mijn rug om uitgerekend daar te gaan groeien. 

Het pijltje weet toch dat mijn vrouw met argusogen (en met haar nieuwe bril) de beharing nu op de voet volgt en dat het daarom geen lang leven beschoren blijft.  Een zelfmoordhaarpijltje, als het ware.

Ook op mijn rug staat er nu een krulhaartje in geschenkverpakking.

Ik heb haar bril verstopt, puur voor mijn gemoedsrust.

 

 

*****

 

Nagekomen info:

Opgepast beste collega-lopers.

In de bossen van Wortel dwaalt een afzichtelijk monster rond. 

Het is de verschrikkelijke sneeuwman.

Het lelijke beest is verzot op lopersknoezels en -kuiten, op een bedje van vers maagdenbloed.

 

Wat te doen als je lijfelijk geconfronteerd wordt met het beest?

  • vermijd oogcontact,
  • draai je rug naar het beest,
  • prevel een schietgebed,
  • gooi desnoods een vers geslacht konijn naar het beest,
  • ga razendsnel lopen (het zal nodig zijn).

Indien u in het bezit bent van een hagelgeweer, met bijhorende patronen, en  een quasi geldige jachtvergunning, dan mag u bovenstaande regels vierkant aan uw laars lappen.

 

Er bestaat tot op heden slechts 1 foto van de verschrikkelijke sneeuwman.  Alle anderen die hem op hun weg zagen hebben het helaas niet kunnen navertellen.

De moedige fotograaf die het verschrikkelijke monster op foto heeft kunnen vastleggen is Frank T. 

Frank was snel genoeg om uit de klauwen van het monster te blijven. 

Voorlopig toch.

Erg voorlopig toch.

 

 

Winter 2009 - 2010

 

 

 

05-01-10

Bij de Rijkswacht

Bij de Rijkswacht

 

 

1 januari 2010.

Ik had koppijn. 

En nog geen klein beetje. 

En, een man zijnde, ging ik me totaal in zelfbeklag wentelen.  En iedereen in mijn omgeving heeft mogen mee genieten. 

Net toen ik troosteloos in een glas water met een Dafalgan zat te staren (wat maakt een bruistablet toch een kloteherrie), kwam Kind 2 vrolijk taterend de keuken binnengebonjourd.

Hoewel ik bonkende koppijn had, vond ik toch nog genoeg motivatie om Kind 2 een lijst van opdrachten te geven (lijst volgt hier onder, met telkens de reactie van Kind 2):

  • kamer opruimen

Wenkbrauwen worden gefronst.

  • onregelmatige werkwoorden Duits herhalen

"Du bist ja ganz verrückt".

  • verdwijn uit mijn ogen, ik heb koppijn.

"Voor iemand die koppijn heeft, kunde gij wreed hard zagen...".

 

Dixit Kind 2, nieuwjaarsdag 2010.

 

*****

 

Zaterdag 2 januari 2010.

 

't Was verdorie geleden van vorig jaar dat ik nog eens de loopschoenen aangebonden had! 

Meer bepaald van 30 december.

Toegegeven, we hadden ons in deze sneeuwtijden toegelegd op enkele wintersporten, meer bepaald:  Glühwein en Langsaufen.

 

*****

 

Wat is er allemaal gebeurd sinds de laatste keer dat we mekaar hier hebben gesproken?

Even denken.... 

 

God ja, Kind 2 heeft een overval gepleegd.

Tja, wat zal ik zeggen.

Kind 2 heeft de winnaar van de Lotto overvallen en heeft daarmee 350 miljoen buit gemaakt. 

Vanuit de keuken word ik gecorrigeerd door het geweten van dit gezin (mijn vrouw): het was 360 miljoen.

Vooraleer u de politie belt, het is allemaal wel voorgevallen in de virtuele wereld der maffiosi van het online gaming.

Godzijdank enerzijds, maar toch ook wel jammer. 

Ik bedoel maar, voor 20 euro wil ik de doos niet indraaien, maar voor 350 miljoen (keuken: 360!!!) weet ik het nog zo niet.

Niet dat de criminaliteit welig tiert in onze familie.  Er is ooit wel wat in het zwart betaald, maar toch nooit in de orde van 350 miljoen.

360, brult de keuken.

Neen, allemaal brave mensen in onze familie.  Nu is mijn grootmoeder langs vaders kant wel in de jaren dertig van de vorige eeuw officieel gescheiden, dus daar is wel wat loos geweest.  U moet weten dat in het begin van vorige eeuw uit de echt scheiden niet zo eenvoudig was, of je moest Helmut Lotti heten. 

Maar criminelen in de orde van 350 miljoen, neen dat niet.

De keuken laat in een officieel communiqué weten dat het 360 miljoen moet zijn.

Had ik 350 gezegd?

Excuus.

 

*****

 

Zaterdag 2 januari dus.

Ik maak me op voor een duurloop.

Vorige keer goed voor 1u35min, een verschrikkelijk slechte tijd, maar er waren verzachtende omstandigheden:

  • een extra lus van 6 minuten ingelast,
  • érg gladde ondergrond.

Het is koud, en er is een vers sneeuwlaagje gevallen.  Handschoenen aan, muts op en goedgemutst op pad.

Uiteraard de kolonie van Wortel, mijn heilige grond.  Hier maal ik mijn kilometers af, op weg naar roem en de opperste zelfvoldoening. Het is een smal pad, over doornen.

De lange dreef naast het kerkhof van de landlopers.  In de verte zie ik een kolonne lopers de dreef in komen draaien. 

Het zijn de collega's van AVN (Atletiek Vereniging Noorderkempen) die een duurloop in groep afwerken (en nadien spek met eieren gaan eten, de snoodaards).

Ze liggen een driehonderdtal meter voor op mij. 

In een niet zo ver verleden zou ik de gashendel helemaal opengedraaid hebben en in één langgerekte spurt de aansluiting forceren (desnoods tot hartslag 390), maar nu ik de jaren van verstand heb bereikt......

....een momentje, mijn vrouw heeft zich geweldig lelijk verslikt tijdens het lachen...

....dus, nu ik de jaren heb bereikt waar bij ANDERE mensen het verstand is gekomen, heb ik het rustig aan gedaan.

Ik naderde de groep, zij het schoorvoetend.

 

*****

 

Neen, in onze familie zitten geen tot de verbeelding sprekende criminelen.  Wijlen mijn vader heeft, zo wil de familielegende, ooit wel eens een papegaai gestolen. 

Met kooi en al. 

Mijn moeder vond dat hij die moest terug bezorgen.

 

Dus neen, niets in de orde van grootte van 350 miljoen.

360 miljoen.

 

 

*****

 

Ze draaien de bocht om, terwijl ik nog maar net aan het Bootjesven ben gekomen.  Ze lopen toch iets sneller dan ik dacht.

Ik verlies ze even uit het oog, maar eens de lange dreef ingedraaid, merk ik dat ik nu toch wel een flink stuk van mijn achterstand heb goedgemaakt.

 

*****

 

Nu, volgens de 'six degrees of separation'-theorie (google: human web), is elke mens maar 6 stappen verwijderd van gelijk welke andere persoon op deze planeet.  Dus zou ik toch in 6 stappen bij een crimineel moeten geraken van enig niveau, zeg maar pakweg 350 miljoen.

"Doe je het erom?",  vraagt de keuken.

"Wat?" antwoordde hij, met die belachelijke grijns op zijn gelaat.

"350 zeggen, terwijl het 360 moet zijn..."

 

Soit, 6 stappen dus.

Even testen.

Mijn nicht L. (stap 1) is getrouwd (geweest) met een advocaat (stap 2).

Die heeft de verdediging op zich genomen van Marc Dutroux (stap 3).

Lap, drie stappen maar en het is al bingo!  Een bingotje in de orde van 350 miljoen, maar als ik de keuken mag geloven, kan ik er iets naast zijn.

 

Test 2.

Mijn schoonbroer (stap 1) heeft een broer (stap 2).  Diens ex (stap 3) had een vriendin (stap 4).  Zij was tevens de vriendin van één van de ontvoerders (stap 5) van Anthony De Clerck.  De familie De Clerck.  U weet wel, de tapijtenmagnaat uit Waasmunster, onsterfelijk geworden dank zij de zinsnede:

"Anthonyke, ge zijt nen toffe jongen."

Hadden die trouwens niks gefoefeld met belastingen? 

In de orde van 360 miljoen?

De keuken brult: 350 miljoen.

Of omgekeerd, wie zal het zeggen...

 

*****

 

Als ze nu rechtsaf draaien, dan heb ik een waterkans om aan te sluiten voor de volgende kruising. 

Ze draaien rechtsaf.

Ik volg.

Ze hebben nog altijd niet in het snuitje dat ik achter hen aan loop.

Maar dan draaien ze linksaf, terwijl mijn route rechtdoor loopt.  En van onze vaste route wijken wij onder geen beding af.

Omdat ze haaks afdraaien, merkt de staart van de colonne mij op.  Er wordt gespeurd wie die welgemutste manspersoon is. 

Met die flukse tred, die .... je ne sais quoi...

Ik merk dat men zich afvraagt of er iemand uit de colonne is weggevallen zonder dat ze het gemerkt hadden.

Ik wuif. 

Er wordt aarzelend terug gewuifd.

 

*****

 

Wat is er nog gebeurd?

Kind 2 is gaan babysitten! 

Bij vrienden die zo wanhopig waren dat ze écht geen enkel ander alternatief zagen. 

Jack the Ripper was niet vrij, Freddy Horion had geen goesting.   

Ze hadden zelfs Marc Dutroux gebeld (ik ken die trouwens quasi persoonlijk - zie hoger), maar er was iets mis met zijn penitentiair verlof.

Dan hebben ze maar de noodrem getrokken en Kind 2 opgevorderd om te komen babysitten.

Uiteindelijk zijn ze thuis gebleven (na lezing van enkele kronieken op deze blog).

Dat is jammer, want zo zal hun oudste dochtertje tot nader order nog altijd niet de Brabançonne kunnen boeren.

En zal het jongste kind voorlopig nog niet uitblinken in volgende discipline: 'creatief vingerverven met pamperinhoud'.

 

*****

 

In eenzaamheid loop ik verder.  De kilometers, gecombineerd met de koude, beginnen te wegen.

Ik draai de laatste dreef in en bots op de colonne AVN-lopers en -loopsters. 

Gingen ze voor een tweede ronde?

Ik loop 1 uur en 23 minuten, zijnde een 6-tal minuten sneller dan de vorige keer, maar daar horen geen vreugdekreten bij...

Dinsdag lopen we opnieuw, woensdag laten we de osteopaat op dit weerbarstige lijf los.

 

*****

 

Kind 2 kampt trouwens met een nieuwe verslaving.

En dus wij ook.

Via de wondere wereld van YouTube heeft hij het Antwerpse combo 'De Strangers' ontdekt. 

De ganse dag schallen klassiekers als "Scheile Vanderlinde", "den Blauwe Geschelpte"  en "Bai de Raaikswacht" doorheen het huis.

Nu heb ik gemerkt dat er ook een paar verdwaalde Nederlanders deze blog frequenteren, vandaar enige duiding:

  • Scheile Vanderlinde: een lied over Dhr Vanderlinde, die lijdt aan strabisme op de deun van Gigi l'amoroso van Dalida.  Neen, hij lijdt niet aan strabisme op muziek, maar het lied is gebaseerd op Gigi van Dali.  Neen, niet Salvator Dali, ik was aan het afkorten opdat het hier ook eens een beetje zou opschieten....,
  • den Blauwe Geschelpte: een ode aan het duivenmelken in het algemeen en de duif (vogel) in het bijzonder, vrij naar George Baker (O la Paloma Blanca),
  • Bai de Raaikswacht: een lied waarbij men een jongeling probeert te overhalen een carrière bij de Rijkswacht te overwegen.  Rijkswacht: paramilitaire organisatie met rechtse sympathieën (zie ook: Bende van Nijvel).  Rijkswacht; vulgo:  politie met snor.

 

 

Bij wijze van opwarming: het refrein (op de wijze van 'In the Navy' van het nichtengenootschap  'Village People'):

 

Bij de rijkswacht
Daar weurde pas nen echte vent
Bij de rijkswacht
Daar voelde w'in oew element
Bij de rijkswacht
Daar is ne mens mor iest content
Bij de rijkswacht... bij de rijkswacht
Bij de rijkswacht
Daar weurde gij direct aanveerd
Bij de rijkswacht
Is 't op ne motto of e peerd
Bij de rijkswacht
Daar zedde meer as 't dobbel weerd
Bij de rijkswacht
Ba wie... bij de rijkswacht

 

 

Ik begrijp dat dit voor Nederlanders heel dicht aanleunt bij Albanees.