29-01-10

Hagar de Verschrikkelijke

Hagar de Verschrikkelijke

 

Woensdag 27 januari.

Hoera!

Het vriest.

Wat was dat lang geleden!

We hadden de airco thuis al afgestoft, want de temperatuur in huis begon wreed op te lopen.  Maar nu vriest het weer.

 

De loopschoenen aan om de ochtendlijke  koude te gaan trotseren.  Kilometers maken. 

Wat zegt de klok?

Niks.

Hoe laat is het?

8u20!!!!

 

*****

 

8u20!!!!

In mijn studententijd waggelde ik omstreeks dat uur van de kroeg naar mijn kot, onderwijl de mannen van de vuilkar moed insprekend.

De cafébaas van mijn stamcafé, 'The Seven Oaks', iemand die ook nooit daglicht zag, heeft me wel eens gesuggereerd dat ik mijn kot 's nachts evengoed zou kunnen doorverhuren.

"Je bent er tenslotte nooit 's nachts", zei deze grauwbleke man, die  qua huidskleur verdacht veel gelijkenissen vertoonde met Count Dracula.

Daar had hij wel een punt.

En ik nog een pint.

 

*****

 

8u20 dus.

Maar nu ben ik gezegend met een andere verslaving. 

De loopverslaving.

 

*****

 

Nu ja, ik hield me tijdens mijn studententijd mijlenver van alles wat naar sport neigde.  Bij nader inzien, ik was allergisch voor alles wat naar inspanning tout court neigde.

 

Toch heb ik één keer een serieuze loopinspanning geleverd tijdens mijn doortocht als student te Leuven. 

Ik zat achterop de fiets bij een collega-student.

En dan zijn ze daar natuurlijk, de fascistoïde flikken!

En ze hadden geen poot om op te staan, dacht ik zo.

Enkele kleine tekortkomingen zoals:

  • geen werkend voor -,  noch achterlicht (wat je niet hebt, kan niet werken),
  • een nijpend gebrek aan reflectoren vooraan, achteraan en opzij,
  • de afwezigheid van een bel

even buiten beschouwing gelaten, zou het puur muggenzifterij zijn, moesten wij hiervoor een bekeuring krijgen. 

En puur technisch gesproken waren wij niet eens de eigenaar van deze fiets, meen ik me te herinneren. 

Diefstal is nu meteen weer een zwaar woord, iets te pejoratief dunkt me; bruikleen lijkt me iets vriendelijker.

De arm der wet dacht daar anders over.

Ze wilden ons aanhouden voor controle voertuig en berijders.  Ze maakten  de nodige armbewegingen om ons dat duidelijk te maken.

Wij gebaarden van krommenaas en namen de beslissing: wegwezen!

Ik schoot als een krommenaas weg.  Mijn collega ook. 

Een politieagent dacht dat hij mij wel kon vatten en zette de achtervolging in.

Haha, de zelfoverschatting!

Let the games begin!

Ik weet niet hoe de opleiding van de flikken er qua fysieke proeven uitziet, maar ik vrees dat het lamentabel is.   Ik was nog maar amper opgewarmd of hij moest er al af.

Jammer.

 

*****

 

8u20 dus.

Het is zelfs nog niet helemaal licht. 

En de medemensen zitten allemaal chagrijnig te kijken in hun auto op weg naar weer een dag slaafs werken. 

Jeugd met boekentassen op fietsen, zonder licht (waar zitten die overijverige flikken nu?!?), op weg naar nutteloze schoolse inzichten.

 

*****

 

Hard bevroren ondergrond. 

Het is -5° C. 

Zelfs met twee paar handschoenen blijven mijn vingers gevoelloos verkleumd.

Vorige week heb ik een zware drietrainingenweek afgewerkt, deze week schroeven we weer even terug naar twee (ook wel wegens een te drukke agenda), maar volgende week stomen we weer volle kracht vooruit.

Dit is mijn tweede van de week.

 

*****

 

Mijn doortocht als student te Leuven was kort, maar enorm krachtig.

Studeren was niet gemakkelijk, want ik had teveel té slechte vrienden.

Laat mij er twee aan u voorstellen.

Eerst was er Lothar. 

Een woeste naam voor iemand die er minstens zo woest uitzag.  Twee karbonkels van brandende ogen in een overdreven behaard gelaat.   Die kop stond middels een stierennek op een kort,  gedrongen, gespierd lichaam.

 

Kent u Hagar? 

Van de strip?

 

hagar

 

 

Zo zag Lothar er dus uit, moest hij fris geschoren zijn.

De beker met schuimend gerstenat was ook altijd onlosmakelijk met Lothar verbonden.

Lothar heeft me op het slechte pad gebracht. 

Nu ja, daar heeft hij niet zo erg veel moeite voor moeten doen.

Een voordeel van in het gezelschap van Lothar te vertoeven was dat je nooit ruzie kreeg.  Lothar zag er namelijk uit als een kruising tussen een  ongewassen Neanderthaler en een Rottweiler met tandpijn, als u begrijpt wat ik bedoel.

Zijn broer was nog iets erger.  Wanneer je met die twee op stap was, had je altijd plaats aan de toog.

 

*****

 

De bossen van Wortel in.  De zon doet een beetje vergeefse moeite om mijn arme knoken op te warmen.

Verrassend veel lopers in de bossen vandaag. 

Een hond met een vrouw (heum, dat moet omgekeerd zijn).  Een duo koffiekletsende vrouwen tegen een tempo dat net niet achteruit lopen is.  En dan nog een magere, getaande loper.

Had ik er geen vijf geteld?

Ah ja, ik nog.

 

*****

 

Lothar zat niet op kot in Leuven.

Hij pendelde dagelijks over en weer. 

Soms bleef hij bij mij op kot slapen. 

Ooit heeft hij het gepresteerd om op maandag naar de les te vertrekken en pas op donderdagochtend terug thuis te komen. 

Zijn ouders vonden dat niet abnormaal.

Moest ik zo'n stunt uithalen, dan hadden mijn ouders het Belgisch Leger al ingeschakeld om mij op te sporen.

 

 

De tegenpool van Lothar was Wim.

Die zag er dan weer uit als Jezus van Nazareth.

images

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar dan zonder de staf.

En zonder schapen.

Zonder baard.

Zonder soepjurk.

Met een jeansbroek.

Fatsoenlijk schoeisel.

Iets korter haar.

Nu ja, bij nader inzien, hij trok helemaal niet op Jezus.

 

Maar hij had toch een soort zalvende sérieux over zich.  Van hem gelooft een mens alles blindelings.  Wim zou zelfs een kapotte helikopter kunnen verkopen aan een blinde met één been.

En dat heeft ons toch geen windeieren gelegd.

Wanneer op donderdagavond  de bodem van onze geldbeugel helemaal bereikt was, dan konden we rekenen op het onschuldige gezicht van Wim om ons toch aan gratis bier te helpen.

We trokken met zijn drieën naar een of andere fuif in het Leuvense.  Liefst een duo-organisatie van een paar studentenclubs.  Zo had de organisatie niet echt een beeld wie tot de helpers moest gerekend worden.

Wim trok dan met veel misbaar achter de toog, joviaal totaal onbekenden groetend, een paar gillende keukenmeiden met een vingerwijzing wegsturend,  links en rechts wat kritiek spuiend op de tappers en hun tapcapaciteiten om tenslotte zelf enthousiast de tap te laten vloeien.  Hij voorzag ons (en zichzelf) rijkelijk van gratis bier.

Lukte steevast.

Wim.

De dorstigen laven.

Dan toch Jezus.

 

*****

 

Uiteindelijk heb ik 1 uur 23 minuten gelopen over mijn grootste omloop. 

U merkt het, ik ben al een tikkeltje sneller aan het lopen.

Niks schokkend. 

Normaal loop ik nog een drie tot zeven minuten sneller  over deze afstand, afhankelijk van welk duurlooptempo ik me opleg. 

Maar het gaat de goede kant op.

En wie weet, de Valentijnjogging in Lichtaart. 

Mijn besttijd staat er op 48 minuten rond....

Maar als het niet lukt, dan zij het maar zo...

Want in feite staat alles dit jaar in het teken van de 20 Km door Brussel.  Daar wil ik alle registers nog eens opentrekken.

En en passant Hoogstraten en Minderhout natuurlijk.

 

De commentaren zijn gesloten.