26-01-10

Griekse beginselen

Griekse beginselen

 

Zaterdag 23 januari.

 

 

Ik had geen goesting om te lopen.

Dat overkomt me heel zelden.

Ik slef door het huis.  Ik pak links en rechts iets vast, om het vervolgens verloren te leggen.

Plots valt me te binnen dat ik iets uit de garage moet halen.

Vijf meter verder. 

Ik sta in de garage. 

En weet begot niet meer wat ik nodig had.  Sta als een koe naar een trein te kijken.

Terug naar de keuken.

Fruitsap!

Dat was het!

 

*****

 

Vandaag is het de cross in Wortel, normaal een vaste afspraak op de loopkalender.  Maar we doen niet mee.

En dat wringt.

Vandaar waarschijnlijk geen zin om nu te gaan lopen.

Mark moet dringend tot de orde herroepen worden.

HERPAK U!

NEEM JE BED OP EN WANDEL!

Grinta nondedju!

Er moet gelopen worden, willen we in blakende conditie geraken.  De 20 Km van Brussel nadert met rasse schreden!

Räder müssen rollen für den Sieg!

Voeten moeten afwikkelen voor de zege!

En ik verplicht me om alles uit de kast te halen,  te beginnen met mijn loopspullen....

 

*****

 

Ik sta beneden.

En merk dat ik geen loopsokken heb meegebracht.

Miljaar.

Terug naar boven.

Onderweg vind ik mijn looponderbroek.

Waarschijnlijk uit mijn handen gevallen tijdens de vorige afdaling.

 

Intermezzo: inderdaad, ik heb een speciale looponderbroek.  Met platte naden, die niet kunnen irriteren. 

Nu denkt u dat ik slechts één exemplaar heb. 

Dat klopt. 

Zodra ze vuil is, draai ik ze binnenstebuiten, dan heb ik er al meteen één extra....

Milieu...

 

*****

 

Opnieuw beneden.

Nu blijk ik ook nog eens mijn compressiekousen vergeten te zijn.

Maar enfin!!!

Terug naar boven.

Ik heb het gevoel dat ik zo wel aan voldoende kilometers zal komen vandaag.

 

*****

 

Beneden.

Je gelooft het niet. 

Hartslagmeter vergeten.

Fuck it.

Dan maar zonder.

 

*****

Ik vind maar 1 handschoen.

 

*****

 

 

Ik begeef me uiteindelijk met anderhalve schoen op pad. 

Mijn vaste loopronde.

De vaste lezers kunnen dat toertje inmiddels ook al voor de geest halen, vermoed ik.  Visualiseren heet dat. 

Ter hoogte van het kruispunt voor het Bootjesven, kan ik niet nalaten naar rechts te kijken.  Daar zal straks de cross worden gelopen. 

In de verte zie ik de tent, die dienstig is als kleedkamer.

Ha,  de charme van de cross.  Omkleden in een tent.  De temperatuur binnen in de tent is nauwelijks 1 graad hoger dan de buitentemperatuur.

Na de cross kan je daar dus de dampende lijven van de atleten aanschouwen. Een longontsteking loert om de hoek.

 

Maar ik loop dus niet mee.

Dju.

 

*****

Er is twijfel.

Twijfel of ik wel voldoende hersteld ben van de blessure om voluit te gaan.  En daarom geen cross voor mij.

Het debuut wordt dus, zoals gezegd, uitgesteld naar de Valentijnjogging.  Donderdag heb ik een behandeling bij de osteopaat; in zijn bekwame handen leg ik mijn onzekere lot.

 

*****

 

Het is elk jaar ook wat.  De laatste winter die ik zonder blessure ben ingegaan was die van 2003.  Nadien was het elk jaar prijs.  Telkens omstreeks september of oktober liep ik een min of meer ernstige blessure op.

Feest!

 

De blessure van dit jaar is wel de meest verontrustende. 

Nu ja, dat zeg ik elk jaar. 

Hoewel ik deze blessure met plezier wil inruilen voor een achillesaandoening.  Dan weet je dat je 6 weken later terug als nieuw bent.

 

Nu knaagt de onzekerheid.

Anderzijds voel ik dat er toch een voorzichtige vorm van beterschap is.

Ik veronderstel dan ook dat we aan de vooravond staan van de zoveelste comeback.

Nu ik er eens over nadenk.  Ik heb meer comebacks gemaakt dan Clijsters, Museeuw, Henin, Schumacher, wijlen Vandenbroucke en La Esterella samen.

 

*****

 

 

Stel dat u de volgende opdracht krijgt:

Zorg ervoor dat u binnen de 10 seconden een brandwonde oploopt (2de graads), zonder gebruik te maken van een open vlam of een hittebron.

Zou u dat lukken?

Gesteld dat u gestoord genoeg zou zijn om het te willen proberen?

 

Het kan dus, maar het vergt wel wat van een mens.

Mijn vriend Tom had wat tijd te verkwisten en kwam bij mij de winkel binnengelopen.  Er staat hier altijd wel een Playstation te snorren.

Tom, sportman in hart en ziel, koos het spel: 'Olympic Games'.

Eén van de onderdelen was de 100 meter sprint.

Door afwisselend twee knoppen op de controller aan te tikken, werd zijn figuurtje aangedreven.

 

Tom zette zich klaar.

Cola light en een zakje zure beertjes binnen handbereik (de échte sportman verzorgt zich goed).

Tom had tijdens de opwarming minstens evenveel charismatische bewegingen in huis als ene Usain Bolt (kwatongen beweren zelfs dat het er lichtjes over was; kwatongen zouden in deze wel eens gelijk kunnen hebben!).  Tom was in goede doen.  Knipogen naar en dollen met onbestaande camera's, pijl- en boogbewegingen makend, zich keihard in het gelaat meppen, rare danspasjes makend....

Het was hem duidelijk menens.

Het startpistool weerklinkt en Tom begint als een razende met zijn wijsvinger afwisselend over de twee knoppen te wrijven.

9.56!

Straffer dan Bolt.

En inderdaad, in diezelfde 9.56 seconden had Tom een blaar op de wijsvinger opgelopen.

Dat, Dames en Heren van de jury, noemen wij grinta.

Helemaal door het lint gaan en toch niet versagen!

 

Met dezelfde grinta stort Tom zich dagelijks op de zure beertjes, de colaflesjes, de poepegatjes, de zuurtjes, de groentjes....  Tom kan wel een zakje of 4 achter mekaar opvreten.  Goed voor toch een slordige 320 gram snoepgoed.

Mix dat met vier blikjes Cola light (calorievrij!), 1,3 liter is dat, en je hebt een bruisende cocktail van naar schatting 2 dm³ dat ligt te borrelen in zijn maag.

 

*****

 

Tom had de smaak meteen goed te pakken en heeft vervolgens een Wii van Nintento gekocht.

Ja, hoe zal ik het zeggen, hij werd toch wat dikskes van dat dagelijkse gesnoep en dacht dat een beetje sport geen kwaad zou kunnen.

Beginnen doen we met virtuele sport.

Dus een Wii-spelconsole en een paar sportspelletjes aangeschaft.

En omdat alleen sporten zo zielig is en de brandende dorst naar competitie moest geblust worden, werd ik zijn sparringpartner op de Wii.

Van moetens.

Maar u kent mij inmiddels, elke uitdagende handschoen die mij toegeworpen wordt, neem ik volgaarne aan.

 

*****

 

En daardoor heb ik nu dus een slechte schouder.

Een pees in de schouder beschadigd tijdens het golfen.

Op de Wii dus.

Overbelasting.

Wegens dagenlang de Tiger Woods uit te hangen, samen met Tom.

Op mijn werk.

 

*****

 

Pas op, dat was niet eens de eerste sportspelconsoleblessure die ik heb opgelopen.

Ooit heb ik een duimblessure gehad, te wijten aan het overmatig spelen op een Playstation. 

Gran Turismo! 

Met autotjes racen! 

Mijn duim deed pijn van het gas geven. 

En gas geven was het enige wat we deden, want, laat ons wel wezen,  'freinen is voor coiffeurs en janetten'.

Voor de Nederlanders op deze blog enige duiding. 

'Freinen is voor coiffeurs en janetten' betekent:

  • freinen: remmen, van het Franse werkwoord freiner, zie ook: coup de frein: remstoot, niet te verwarren met coup fraises, ijscoupe met aardbeien,
  • coiffeurs: haarkappers, ook al van het Franse werkwoord coiffer, coiffeur, of friser, friseren, friseur, niet te verwarren met coup fraises, aardbeienkapsel,
  • janetten: mannen die de herenliefde bedrijven, aanhangers van de Griekse beginselen, dikwijls friseurs zonder coup fraises, aambeienkapsel,....

Wat hebben we vandaag geleerd?

Dus, samengevat, in correct Nederlands:

Remmen is voor haarkappers en mannen die de herenliefde bedrijven,  aanhangers van de Griekse beginselen die graag een ijscoupe aardbeien nuttigen.

Simple comme bonjour.

 

Een overbelastingsblessure in mijn duim dus, van gas geven op de Playstation.

Moet je vooral fier op zijn (hoor ik de coulissen hardop denken).

Maar vooral grinta voor hebben!

 

Een vriend van mij had zijn dochter een Wii-dansmat gegeven.  Dan moet je op het ritme van de muziek de symbolen op de mat aantoetsen met de voet.

Knieblessure!

Kon mijn vriend niet mee lachen....

Sport blijft gevaarlijk...

 

*****

 

Grinta.

Het woord viel hier al eerder.

Grinta of verbeten gedrevenheid. 

Absoluut basiskenmerk voor de loper.

 

Voetballers hebben geen grinta.  Wel een Vuitton tasje en een gestileerde , gefriseerde haarcoupe.

Coupe fraises, meen ik te weten.

 

*****

 

Mijn verkoudheid is inmiddels in de definitieve plooi gevallen.  We vullen zakdoeken tegen een schrikbarend tempo.

Maar nu is mijn vrouw ziek.

En meteen goed ziek.

Bronchitis.

Ze hoest als een astmatische zeehond.

Strijken, op de knietjes de gang dweilen, de ramen kuisen, boodschappen doen, werken, de was, stofzuigen, een koele Trappist voor mij gaan halen uit de ijskoude garage, het valt haar allemaal erg zwaar.

Ik begrijp dat.

 

Ze is zo ziek als een hond dus.

Ik heb haar de toegang tot het echtelijk bed ontzegd (ja, ik kan ook hard zijn als het moet).

Zodat ik toch minstens van een verkwikkende nachtrust kan genieten. 

 

Pas op, ik ben geen onmens. 

Ik zeg niet dat mijn vrouw in het tuinhuis moet slapen.

Neen, dat kan helaas niet.  

Er is namelijk te weinig plaats. 

Morgen mag mijn vrouw het tuinhuis opruimen.  Een frisse neus halen, heet dat in de volksmond.

 

Te weinig plaats dus in het tuinhuis.

Neen, ze mag beneden op de zetel slapen.  Zodat de atleet toch ongestoord kan slapen.

 

Nu, dat is niet helemaal waar. 

Dacht u nu werkelijk dat ik zo'n barbaar was?

Neen, wees eens eerlijk....

Dacht u dat echt?

Waar ziet u mij voor aan?

Neen, ze mag nog altijd in ons bed.  Een half uur voor ik ga slapen, mag ze even in ons bed gaan liggen, meer bepaald op mijn plaats.

Zo is mijn plaats al warm wanneer ik naar boven kom.

Dan moet ze er wel uit.

 

En mag ze beneden liggen blaffen.

Kind 2 droomt al lang van een hond.

Dichter zullen we nooit komen....

Commentaren

lol uwe Grinta gaat wel héél ver hè!

groetjes

Gepost door: maike | 28-01-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.