22-01-10

Armageddon

Armageddon

 

 

Woensdag.

Derde duurloop deze week. 

Zo komen we op een 'grand total' van 4 loopuren. 

Buigend als een knipmes neem ik het stormachtig applaus in ontvangst.

Nee maar, het wordt zelfs een staande ovatie!

U bent werkelijk veel te vriendelijk...

 

****

 

Derde duurloop dus.

En eindelijk zijn we van alle winterse ellende verlost. 

Geen sneeuw of ijs meer, het maagdelijk wit heeft plaats gemaakt voor alle tinten bruin. 

De dreven en zandpaden liggen er erg veerkrachtig bij.  De diepere ondergrond is nog bevroren en het dooiwater maakt de toplaag vettig en zwaar beloopbaar.  De toplaag deint onder mijn voetjes.

Voetjes, gemaakt voor het lopen.

Sommige mensen vinden het al bijna lente.  Voelen het kriebelen op diverse plaatsen. Worden krols.

Een dartel paard in de weide.

 

Mijn verkoudheid begint te wijken.   Nu de naweeën nog.  Ik hoest, rochel en snuit met veel theatraal kabaal.

Ik lijk wel een slak. 

Ik laat namelijk een slijmspoor na.

 

*****

 

Het loopt lekker.

Toch ook wel koud.  Rond de 3 graden.

In kadans.

Op het boswegeltje, op het uiterste punt van mijn duurloop, ligt nu al enkele weken een ontschorste boom dwars over het weggetje.  Een dwarsligger.

Een leuke afwisseling in het parcours.

De sneeuw- en ijzelperiode van de laatste tijd zorgde ervoor dat ik er telkens halt hield om er voorzichtig over te stappen.  Voorzichtigheid was de boodschap (moeder aller porseleinkasten nog aan toe); ik wou er mijn heupstand niet verknallen met een domme val.

Vandaag geen sneeuw of ijs meer.

Dus dit frivole veulen (nu ja, oude knol) zal eens een sierlijke sprong over de boomstam maken. 

En daarbij wou ik een steeple-touch inlassen. 

Je zet af, tikt met de andere voet boven op de boom, zet daarbij af om zo fraai te landen aan de andere kant van de boom,  zonder snelheidsverlies.

Dat was het plan.

Ik zet me af.

Ik plaats mijn steeple-touch.

De boomstam blijkt groenig nat en spekglad.

Mijn steunbeen schuift weg naar rechts.

Ik ga net niet op mijn gezicht, scheur een spier of drie, breek een sleutelbeen en een knieschijf, loop een hernia op, voel een paar nekwervels verschuiven, breek twee tenen, verstuik een enkel of drie en moet vaststellen dat mijn haar in de war ligt.

Maar mijn heup overleeft het, merkwaardig genoeg.

Gelukkig dat niemand dit gezien heeft.

Dacht ik toch.

Tot ik een groep Nordic-walkers op de grond zie liggen. 

Proestend van het lachen.

Zal 't gaan ja?

 

*****

 

Ik loop verder. 

De zon wint langzaam aan kracht en verdrijft de laatste mistslierten.

De zandpaden tussen de uitgestrekte velden liggen er zwaar(moedig) bij.  Het is ploeteren.

Eén moedige loper is me voor geweest op dit pad.

 

 

Les 1 voor de beginnende Winnetou.

 

Aan de kleine voetafdruk valt af te lezen dat het een vrouw is.  Ik schat een kilo of 54, gezien het feit dat de afdrukken amper 12,63 mm diep zijn.  Ik merk dat ze pronerend afwikkelt  in haar enkelgewricht.  Haar snelheid ligt, gezien de paslengte  en de hoek van hielimpact, vermoedelijk rond de 10,62358 km/uur. 

Dat is respectabel. 

Ze is moeder van 1,8 kinderen en moet nog 7 jaar afbetalen aan een hypothecair krediet voor een halfopen bebouwing.  Gasverwarming en dubbel glas. Acajou gekleurd haar. Rechtshandig.  Heeft gele crocs.  Gaat jaarlijks naar 'The Night of the Proms'.  Werkt sinds kort halftijds.

Gek wat je allemaal, mits wat goede wil, kan aflezen aan een voetafdruk.

 

****

 

Ik steek de Rode Weg over.

En het is alsof de duivel er mee gemoeid is, maar wanneer ik de asfaltweg kruis, lig ik wéér bijna op mijn gezicht. 

Iets knapt in mijn lies.  Voel ik daar geen haarscheurtje in mijn trommelvlies?

3 graden, mijn oor.

Dit stuk asfaltweg is bevroren en glad als ijs.

Zal ik heelhuids thuiskomen?

 

*****

 

Nog een zanddreef of twee later.  Links kaatst het zonlicht op het dichtgevroren ven.  De bomen en struiken zorgen voor flitsend afwisselend zonlicht en schaduw.

Ik steek opnieuw de Rode Weg over. 

Geen schaatspartij deze keer.

Weer het bos in.

 

*****

 

In de berm zie ik plots twee Nordic poles (stokken), eenzaam gestald tegen een boom.  Ik vertraag voor dit toch wel vreemde beeld. 

Plots zie ik iets verder in het bos een mevrouw.

Ten minste, ik kijk knal op haar  blote reet.

Correctie: immense blote reet, moet dat zijn.

Correctie nummer 2: gigantische, immense blote reet, moet dat zijn.

Van een witheid die pijn doet aan de ogen (de ondraaglijke lichtheid van het bestaan).   Waar is mijn zonnebril?

Echte Kempense dikbil: 25 euro/kg.  Aanbakken met boerderijboter.

 

Ze zit gehurkt te plassen.

Een erg ontluisterend beeld, moet ik toegeven. 

Iets wat lang bijblijft.

 

Ik kuch even. 

Zo zijn we dan ook weer.

 

Ze kijkt geschrokken op en begint in paniek diverse lagen kleding op te trekken.  Een kop als een pioen.

Bijna had ik gezegd:

"Goeiedag, bleekscheet."

Maar ik kan de Winnetou in mij nog net tot de orde roepen.

Helaas ken ik haar niet.

Haar reet vanaf nu wel.

En dat is ook al helaas.

 

*****

 

Dat doet me trouwens denken aan een voorval een aantal jaren geleden op een dropping.  We hadden team gevormd met een bevriend koppel en gingen, gewapend met een fles jenever (tegen de bijtende kou), op tocht.

Maar zoals altijd was er meer jenever dan kou en de vrouw van mijn vriend was behoorlijk jolig.

En op een bepaald moment  moest ze ook nog eens plassen.

Ze verdwijnt de bosrand in, ietwat wankel, en na ontbloting van het nodige, hurkt ze neer.  Daarbij gaat ze klaarblijkelijk met het achterwerk quasi op het nest van een of andere vogel zitten.  Deze schrikt met het nodige kabaal op, waardoor mevrouw op haar beurt paniekerig opschrikt en achterover kukelt.  En vervolgens begint te schateren van het lachen....

 

Ja, u lacht.

Maar u moet zich even in de plaats van die arme vogel stellen.

Het is nacht.

Het is bitter koud.

Er is geen blaas op de TV.

De wormen waren schaars én anorectisch.

En plots komt daar een soort van, heum, vleesachtige komeet, qua formaat ongeveer 5 keer groter dan de ganse vogel, nedergedaald.

 

Warm, geel vocht spuwend!

Met een bezwerend pssschhhht-geluid.

 

Voor dat beest is dat puur 'Armageddon', maar dan zonder Bruce Willis.

 

Je zou voor minder een vogelhartaanval krijgen.

Waar zit de Vogelbescherming?

 

*****

 

 

Toen ik deze morgen thuis kwam van mijn duurloop, was de pedicure de tenen van mijn vrouw aan het bijvijlen. 

Nagels, om correct te zijn.

De pedicure vertelde me dat een vriendin van haar vorige week tijdens het lopen op ijzige ondergrond ten val was gekomen en knal op haar kin was gevallen.  Resultaat: een gebroken kaak.

Lekker!

Ik hoop dat ze yoghurt lust!

Ik deed behoorlijk stoer over dat zoiets stoms mij nooit zou overkomen.  Dat  je het lopen moet overlaten aan zij die er verstand van hebben, échte mannen en si en la.

 

Een kwartiertje later stap ik uit de douche.

Ik leg de handdoek buiten de douchecabine.

Mijn steunbeen stapt op de handdoek.

Onder de handdoek ligt een loopbroek.

Mijn steunbeen schuift weg.

Mijn andere voet knalt tegen de zijkant van de cabine.  Met mijn rechterhand vang ik mijn val op.  Helaas staat op de plaats waar ik mijn hand wil zetten een houten kistje met shampoo en dergelijke.

Resultaat: pijnlijke rechtervoet en drie sneden in mijn rechterhand.

 

Het bloed zeikt hier letterlijk in mijn klavier.

Hoort u mij klagen?

Dacht het niet!

Opgeven?

Nooit.

Ik ben namelijk een beest.

Enfin, ik ruik toch naar een beest.

 

*****

 

Diezelfde voormiddag.

Met een pijnlijke hand loop ik mankend naar de brievenbus.

De niveauverschillen in mijn tuinpad, in Portugese graniet, worden opgevangen door granieten boordstenen (het mocht iets kosten).

Al jaren wandel ik onnadenkend over die trapjes.

Nu niet.

Ik mistrap me.

Val net niet.

 

 

Ik denk dat ik terug in bed kruip.

 

 

_______________________

Dienstmededeling: Zaterdag 23 januari, cross te Wortel.  Normaal de eerste afspraak van het loopseizoen.  Maar ik vrees dat ik mijn rentree op wedstrijdniveau nog even voor mij uitschuif.  Faalangst.  Te weinig fond. Nog te weinig vertrouwen in de heup/bekken.

Volgend streefdoel: Valentijnjogging Lichtaart. 

En ja, ik weet het, dat is februari....

Commentaren

Aha, in Lichtaart hè :p ...zet uw groot licht dan maar op!

groetjes

Gepost door: maike | 22-01-10

Reageren op dit commentaar

Nu wou ik eindelijk mijn blog-idool eens tegenkomen op de AVN-cross, ... ijdele hoop ! Een goeie start dan maar in Lichtaart !

Gepost door: Els Van der Kaa | 23-01-10

Reageren op dit commentaar

Maakt maar dat ge tegen dan wat steviger op je voeten stat en in je heupen.

Gepost door: Wopi | 24-01-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.