19-01-10

Roze olifant

Roze olifant

 

'k zen zo ziek als nen hond.

Zaterdag duurloop in gure weersomstandigheden. 

En eigenlijk had ik dat beter niet gedaan, want vrijdag had ik al een voorsmaakje gekregen van wat er me te wachten stond: hoofdpijn, schorre stem, hoofd vol met watten.

Maar de zoete plicht roept, dus gaan we lopen.  Goed aangekleed en hopen dat ik het niet erger maak.

Zaterdagavond zat er dus een platgereden vogeltje in de zetel te zieltogen. 

Infectie van de luchtwegen.

Slijm hoesten en snotterbuien.

 

*****

 

Mijn vrouw heeft een medische achtergrond.

Zodra iemand sporen van ziekte en/of ander lichamelijk ongemak vertoont, duikt zij in gestrekte draf (kataklop, kataklop) de medicijnkast in, op zoek naar verlichting en medicatie. 

In een mum van tijd heb ik een explosieve cocktail slijmoplossers, hoestbevorderende hoestremmers, pijnstillende en koortswerende middelen achter de kiezen.

En vitamine C.

En weerstandopbouwers.

Moest er een dopingcontrole zijn, dan zou ik geschorst worden voor het leven.  Dopingdokter Fuentes is klein grut vergeleken met mijn vrouw. 

Door de mix aan medicatie geef ik zelfs licht af in het donker.

 

*****

 

Maar het helpt!

Een half uurtje later ben ik terug het mannetje én in staat om bomen met de botte bijl om te hakken (waar gehakt wordt vallen splinters), buffels met blote hand te dresseren (pootje, hij is braaf) en te armworstelen met vrouwelijke zwemsters uit het voormalige Oostblok (met meer snor en borsthaar dan ik).

 

*****

 

De medicijnen helpen....een uurtje.

Dan zak je weer als een brokje ellende in elkaar.

Sinutab, Dafalgan Forte nu!

Doet me trouwens denken aan een voorval een paar jaar geleden.  Ik had Sinusitis en ging dat oplossen met zelfmedicatie.

Ik nam op een halve dag een forse dosis Sinutab.

Roze olifantjes alom. 

Staart aan slurf.

Slaart aan sturf.

Slurt aan staarf.

In de zetel zat ik met een schaapachtige glimlach voor me uit te staren, zo high als een kanarie op speed.

Tot ik mijn hartslag even controleerde.

36.

Hartslag 36.

Nu heb ik, als duursporter, een trage pols in rust, maar 36, dat is Merckxiaans. 

BOENK - BOENK

Lange tijd niks.

BOENK - BOENK.

Lange tijd niks.

 

Ik was er niet helemaal gerust in. 

Bijsluiter Sinutab gelezen en, ja hoor, als neveneffect: vertraging hartslag.

En ik moest nog gaan slapen!  En dan vertraagt de hartslag nog wat. 

Lang opgebleven die avond....

 

*****

 

Zondag.

Onrustige nacht gehad. 

Vrouw wakker gehouden met mijn verkouden gesnurk. 

Waar gehakt wordt vallen splinters.

Maar op zondag moest niks.  Ik sleep me van tafel naar zetel en terug, badend in sloten gloeiendhete thee citroen en wadend door een zondvloed aan zakdoeken met inhoud. 

Er komt van alles los. 

Ik rochel als een oudmannetjeshuis.

 

*****

 

Maandag.

Redelijk geslapen. 

Althans toch tot vijf uur.

Wakker geworden omdat mijn rechterneusgat potdicht zit en het linker hypergevoelig is omdat er constant koude lucht door ingeademd wordt.

Snuiten.

Lukt niet.

Ik draai me op de andere zijde.

Even later beginnen de slijmen naar het andere neusgat te migreren.

Actie nu!

Ik neem een zakdoek en trompetter als een volleerde roze olifant mijn vrouw wakker.

Goeiemorgen schat!

Nu ze toch wakker is, gaan we er vol voor.

Niezen,

rochelen,

snuiten.

Nog eens niezen.

En rochelen.

Alles met succes....

 

*****

 

Mijn eten smaakt niet.  Of ik nu een stuk appel eet of mijn tanden in een ui zet, maakt geen enkel verschil.  Thee zou warm water kunnen zijn.

 

 

*****

 

Maandag.

Auto naar de garage gebracht.

Onderhoudsbeurt.

Ik loop dan altijd terug naar huis.

 

De allereerste keer dat ik me meldde bij de garage voor een onderhoudsbeurt (voor de auto, zieke geesten), vroeg de garagist of hij me even naar huis moest brengen.

 

Ik antwoordde:"Brave man met geoliede handen, ik loop terug naar huis."

Hij: "Maar dat is een kilometer of 11!"

Ik: "Ja, waarde joint de cullasier."

Hij: "En hoe lang doe je daar dan over?"

Ik: "Een dik uurtje, maar ik loop eerst nog via Meerle, want anders kom ik niet aan voldoende kilometers, waarde luchtfilteraar."

Hij: "Zot."

Ik: "Ja, waarde oliepeiloppuntsteller."

 

 

*****

 

Ik loop terug naar huis en met nog wat extra lusjes op het einde kom ik bijna aan het uur.  Een uurtje in de mist.

Het verjaagt in elk geval de mist uit mijn hoofd.

De zakdoeken stapelen zich op.

 

Normaal heb ik volgend weekend de eerste afspraak van het seizoen; de cross in Wortel. 

Ik twijfel of het verstandig is om er aan de start te verschijnen.  Moest ik het als een training kunnen beschouwen, en de wedstrijd aan trainingstempo afwerken, dan zou het kunnen.  Maar 6 kilometer tegen een traag tempo, dat is vragen om een nieuwe valling.

En ik ken mezelf, eens het startschot weerklinkt, knal ik door de geluidsmuur.

 

Het seizoen begint meteen al in mineur.  Maar ik meen me vaag te herinneren dat mijn osteopaat had geopperd dat wedstrijden lopen nog geen optie was.

Vage herinnering.

Vaag.

Me know nothing.

Commentaren

Uitzieken is denk ik het beste. Iets foreceren heeft gene zin, dan kan je nog een blessure krijgen. Enfin, ik heb dat zelf ondervonden.

Gepost door: Wopi | 19-01-10

Reageren op dit commentaar

Supporters zijn ook altijd welkom op onze cross.
Hoe meer, hoe beter!Veel beterschap!

Gepost door: Hild Hillen | 20-01-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.