08-01-10

Filibusteren

Filibusteren

 

Er zijn zo van die dagen dat alles op wieltjes loopt. 

Dat je drie dingen tegelijk kan afhandelen en warempel nog succesvol ook.  Dat je halfweg de voormiddag al alles gedaan hebt wat op de planning staat (of wat mijn vrouw op mijn planning heeft gezet). 

En dat je niet eens moe bent. 

Je zelfs boordevol dadendrang zit.

 

Maar er zijn ook van die dagen dat niets lukt. 

Dat je drie dingen tegelijk laat vallen.  En dat de tijd voorbij vliegt en dat niets écht afgehandeld wordt (en dat je daardoor mogelijk nog méér werk op je hals haalt).  Dat bijvoorbeeld tijdens het afruimen van de tafel de pot mayonaise plots uit je handen glipt.  Tijdens die halve milliseconde dat de pot nog in de lucht zweeft, besef je dat je weer een hoop tijd zal verknoeien met kuisen. 

Berusting is dan het codewoord. 

Je kan er je tegen verzetten, maar dat heeft geen zin.

 

*****

 

Wij hebben thuis een magneetbord.  Daarop hangt onze planning.

Wat verwaardig ik me hier te zeggen?

Planning?

Graag een beetje meer respect!

Neen, het is eerder onze bijbel. 

Elke dag staat er op, plus wat er moet gedaan worden, door wie, wat we wanneer eten en waarom, welke recyclageactiviteiten we dienen te ontplooien (groene bak, grijze bak, groene zak, blauwe zak, papier), wie waar waarom naartoe moet en hoe laat, enfin mijn zielige leven in een notendop.

Daarop staat ook altijd wanneer ik loop, train of wedstrijden loop. Alhoewel er nu meer bezoeken kinesist op staan dan loopsessies. 

Maar ik ga niet nog eens zagen.

We strepen ook altijd door wat we afgehandeld hebben.  Zo tellen wij af naar de volgende dagen, het weekend en de dood. 

Neen, ik ga niet zagen.

En wanneer we iets doen wat niet op de planning staat, érg ontregelend is dat voor een semi-autistische idioot als ik, dan betrap ik me er op dat ik die taak na afhandeling eerst nog op de planning schrijf om die vervolgens prompt  door te strepen. 

Erg, ik besef het.

 

Ons leven is nogal hectisch.  Er moet van alles gebeuren, dus de planning slibt altijd helemaal dicht. 

Overvol. 

Soms moeten we voor bepaalde dringende zaken écht zoeken naar een plaatsje op de planning.

Ruzie maken bijvoorbeeld.

Daarvoor hebben we dikwijls geen gaatje op de planning.  En ruzie maken zonder dat het op de planning staat, dat kan uiteraard niet.

Daar hebben wij iets op gevonden.

Elke derde donderdag van de maand trekken wij een uurtje uit om ruzie te maken.  De agenda van de ruzie moet weliswaar een week op voorhand in drievoud én aangetekend aan alle betrokken partijen worden overgemaakt.  En van de agenda wordt niet afgeweken.

De eerste 40 punten op de ruzie-agenda hebben meestal als onderwerp: Mark en zijn afwijkingen. 

De volgende 30 punten gaan doorgaans over Kind 2. 

De laatste 2 over mijn vrouw, maar meestal is de tijd te beperkt om dat in de diepte uit te spitten.

En we hebben natuurlijk altijd nog de alarmbelprocedure. 

En filibusteren natuurlijk.

*****

 

Mijn vrouw is een lijstjesfanaat. 

Ze maakt lijstjes van zowat alles.

Wat er gewinkeld moet worden.  In welke volgorde we de bewuste winkels zullen aandoen (rekening houdend met windrichting en gemiddelde CO2-uitstoot). 

Lijstjes van boeken te kopen, muziek te beluisteren, films te zien, projecten in en om het huis, planning opvoeding Kind 2 (een erg exhaustief lijstje - ten behoeve van Kind 2: exhaustief is een woord dat je nooit per SMS zult krijgen, daarom gratis Vandaele: uitputtend, volledig).

Zo heeft mijn vrouw ook een lijstje, excuus, forse lijst met tekortkomingen van haar man.  Dat is een lijst die pas exhaustief is, wat zeg ik nu, er is verwantschap tussen die lijst en het heelal; ze dijen allebei uit.

Nu ik er over nadenk: mijn vrouw maakt zelfs lijstjes van lijstjes.

 

*****

 

Vanmorgen merkte mijn vrouw op dat er haar in mijn oren groeit.  Meteen ook de meest recente aanvulling op de lijst 'rare verschijnselen echtgenoot'.

Ik blijf haar na al die jaren nog verbazen.  En mijn lichaam heeft rare verrassingen in petto, blijkt nu.

Ze ajusteerde haar nieuwe bril om mij aan een inspectie ten gronde te onderwerpen.  Bleek dat  er zowel in mijn linker- als rechteroor enkele forse haarpijlen stonden. 

Tot haar groot jolijt.

Ja, beste lezer, hier wordt weer een horde van invasie in de persoonlijke levenssfeer vlotjes genomen, merk ik, maar alla.

Ze besliste dat die haren moesten verdwijnen en ging meteen voor de kordate aanpak: ze ging die manueel uittrekken. 

JAAAAAAAKKK.

Dat doet dus belachelijk veel pijn. 

En het gekke is, dat  na alle  geleden pijn en smarten de haren er nog altijd doodleuk staan. 

Sterker nog, nu krullen ze nog ook.

U kent dat wel bij het inpakken van cadeautjes.  Een lint er om heen en dan met een schaar er langs ritsen doet dat lint krullen.

Dat heeft mijn vrouw dus ook gepresteerd met de weerbarstige haren in mijn oren. 

Ze gekruld. 

Erg modieus. 

Dat hebben we in gezinsverband toch mogen vaststellen voor de spiegel.  De krulharen in de oren van ons pa.  Zal waarschijnlijk een nieuwe hype worden.

 

Plots merkt mijn vrouw dat er in mijn rechterwenkbrauw een haartje zit dat fors langer is vergeleken met de rest,  dat  overduidelijk uit de band springt. 

Een rebels haartje, als het ware.

Ik moet toegeven dat die nieuwe bril bittere vruchten afwerpt.

Ook dat haartje is gedoemd te verdwijnen.

Na 8 (acht, eight, huit) pogingen heeft ze het juiste haartje uitgerukt.  Ja, u begrijpt me goed, ze heeft 7 (zeven, seven, sept) verkeerde haartjes uitgerukt.  Ik vreesde dat ik na verloop der werkzaamheden er uit zou zien als een geplukte kip.

 

De inspectie loopt verder.

"Eureka", roept mijn vrouw.

Ik blijk nu ook één haarpijl op mijn rug te hebben. 

Het nut ervan ontsnapt me volkomen, maar ze staat er wél. 

Borsthaar heb ik a volonté,  en dat mag van mijn vrouw, maar wat bezielt dat ene haarpijltje op mijn rug om uitgerekend daar te gaan groeien. 

Het pijltje weet toch dat mijn vrouw met argusogen (en met haar nieuwe bril) de beharing nu op de voet volgt en dat het daarom geen lang leven beschoren blijft.  Een zelfmoordhaarpijltje, als het ware.

Ook op mijn rug staat er nu een krulhaartje in geschenkverpakking.

Ik heb haar bril verstopt, puur voor mijn gemoedsrust.

 

 

*****

 

Nagekomen info:

Opgepast beste collega-lopers.

In de bossen van Wortel dwaalt een afzichtelijk monster rond. 

Het is de verschrikkelijke sneeuwman.

Het lelijke beest is verzot op lopersknoezels en -kuiten, op een bedje van vers maagdenbloed.

 

Wat te doen als je lijfelijk geconfronteerd wordt met het beest?

  • vermijd oogcontact,
  • draai je rug naar het beest,
  • prevel een schietgebed,
  • gooi desnoods een vers geslacht konijn naar het beest,
  • ga razendsnel lopen (het zal nodig zijn).

Indien u in het bezit bent van een hagelgeweer, met bijhorende patronen, en  een quasi geldige jachtvergunning, dan mag u bovenstaande regels vierkant aan uw laars lappen.

 

Er bestaat tot op heden slechts 1 foto van de verschrikkelijke sneeuwman.  Alle anderen die hem op hun weg zagen hebben het helaas niet kunnen navertellen.

De moedige fotograaf die het verschrikkelijke monster op foto heeft kunnen vastleggen is Frank T. 

Frank was snel genoeg om uit de klauwen van het monster te blijven. 

Voorlopig toch.

Erg voorlopig toch.

 

 

Winter 2009 - 2010

 

 

 

Commentaren

:) Ik heb toch gelachen met wat je schrijft. En dat die kinesist maar gauw van dat lijstje verdwijnt haha. Veel loopplezier nog!

Gepost door: Wopi | 08-01-10

Reageren op dit commentaar

hehe niet te doen gij! :D

groetjes

Gepost door: maike | 10-01-10

Reageren op dit commentaar

lol Filibusteren heb ik moeten opzoeken!
fi·li´bus·ter
de filibuster (mannelijk); de filibusters

1 lid van de senaatsminderheid in de Verenigde Staten, die een vertragingstechniek toepast

Gepost door: maike | 10-01-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.