29-12-09

KABOEM

KABOEM

 

Zondag 27 december.

Duurloop in de voormiddag.

We gaan de vetrolletjes eens danig op de proef stellen.  Want meneer dacht dat hij ongestraft een overdosis pralines en witte wijn kon verteren. 

De weegschaal denkt daar anders over.

En omdat het mijn verjaardag was, gaf ik mezelf als geschenk de toestemming om mijn allergrootste ronde als duurloop af te werken.  En met nog een extra lus in het begin om wat kerstkaarten te gaan posten.

De sneeuw is verdwenen uit het straatbeeld, of toch zo goed als.  In de bossen en dreven van Wortel daarentegen lag er zondag toch nog behoorlijk wat sneeuw. 

Eigenlijk was het de meest gladde duurloop van het afgelopen winteroffensief.  De boerenwegen waren hier en daar spekglad.  De nachtelijke vorst in combinatie met schuchtere dooi en/of regenval zorgde voor wintertype weet ik veel.

 

Uiteindelijk 1 uur en 35 minuten gelopen.  Toch goed voor een dikke 18 kilometer.

 

Woensdag 30 december wordt de laatste duurloop van het jaar afgewerkt. 

Wat zie ik ginds in de verte?

Aan de bloedrode kim.

Zie ik daar al niet de eerste wedstrijd van het jaar opdagen?

Cross te Hoogstraten.

Ik huiver.

 

*****

 

Straks jaarwisseling.

2009 wordt 2010.

Met begeleidend bacchanaal waarbij we gerstennat zullen slurpen uit de schedels van overwonnen vijanden.  Of, bij gebrek daaraan, uit een ordinair glas natuurlijk.

Oudjaar. 

We moeten weer veel te veel eten en drinken.  En laat opblijven, daar gaat mijn dag- en nachtritme weer.

En om de jaarwisseling met een big bang in te luiden, laten wij op oudjaar het nodige vuurwerk het zwerk in vliegen. 

Dat is onze wraak op de blaffende honden in onze buurt. 

Zij denken een jaar lang te mogen blaffen op onchristelijke uren, wij zullen ze één uur lang de stuipen op het lijf jagen met donderbussen, duizend bommen en granaten nog aan toe.

Laat de hel losbarsten!

Onze buren zien ons graag...

*****

 

Mijn vrouw vindt onze fascinatie voor vuurwerk maar zo zo.

Zij is dan ook de persoon met de minste aanleg voor pyromanie in ons gezin.

Maar Kind 1, Kind 2 en uw dienaar gaan helemaal op in het vuurwerk. 

Voor de gelegenheid hullen we ons ook in de juiste dramatische kostuums. 

Kind 1 en Kind 2 dragen allebei een pinhelm, relicten van Wereldoorlog 1, érg Pruisisch.  Uw dienaar draagt zijn blauwe dienstplichtpet van 18 RA. 

De 18de Rijdende Artillerie! 

Kaboem, bij wijze van spreken!

Artillerie!

Hoe toepasselijk!

 

Wij steken op oudjaar alleen maar vuurpijlen af. 

Dat is louter een princiepskwestie, namelijk: luiheid. 

Zo hebben we achteraf geen vuiligheid op te ruimen.  De restanten van de vuurpijlen landen in de tuinen van onze sympathieke buren. 

Onze buren zien ons graag....

 

*****

 

Veiligheid eerst!

We lanceren de vuurpijlen vanuit een lege champagnefles (aan lege flessen is er meestal geen gebrek).  Een champagnefles heeft een bredere teut, zodat de houten onderbouw van de vuurpijl er vlotjes in én vooral uit gaat. 

Na een spijtig voorval een paar jaar geleden, hebben we de champagnefles ook nog eens verankerd in een emmer zand.

Wat was het spijtig voorval?

Wel, ik plaatste een enorme vuurpijl in de champagnefles, die iet of wat wankel op de kasseien langs de straatkant staat. 

Vuur aan de lont. 

Een seconde later, viel het hele zootje om. 

Ik brul: "OPGEPAST", terwijl een razende vuurpijl over de grond wegraast en iets verder op de begane grond ontploft.

 

De schade viel mee. 

Die auto had toch al zijn beste jaren gehad. 

Opa ook.

 

Onze buren zien ons naar het schijnt graag. 

Toch zij die toen niet de lucht zijn ingevlogen.

 

Al bij al gaf het toch een sensationeel effect.

Kind 2 was dolenthousiast en vond dat we dit altijd op deze manier moesten doen.

 

*****

 

We hebben ook ooit eens een vuurpijl gehad, waarvan de houten staart gebroken was.  Geen probleem, een stukje plakband zou hier redding brengen.

Deze doe-het-zelf-oplossing bleek toch niet echt een groot succes. 

Bij het opstijgen begaf de plakband het, waarna de vuurpijl geen richtingregelende houten staart meer had.  De pijl begon op geringe hoogte als een razende in gekke bochten rond te vliegen alvorens te ontploffen.

De buren stoven als gillende keukenmeiden uiteen. 

De schade viel al bij al nogal mee. 

Dat rieten dak was toch aan vervanging toe.

En wat kost een nieuwe kat?

 

Soms denk ik dat onze buren ons graag zien.

 

*****

 

Ooit heeft een vuurpijl het gepresteerd om te blijven staan in de champagnefles. 

Aangestoken, lanceergefluit, maar.... 

.....ter plaatse gefluit.

Ik besefte dat de pijl op nauwelijks enkele meters afstand van ons in duizend kleurrijke lichtjes zou ontploffen, in plaats van tientallen meters boven de grond.

Opnieuw roep ik: "DEKKING" (wat heb ik toch een vermoeiend leven....).

Het ganse gezin duikt tussen de lavendelstruiken. 

De buren ook.

KNAL!!!!

 

 

Soms denk ik dat onze buren ons graag zien....

                                   .....verhuizen.

 

 

*****

 

Dames en heren blogbezoekers,

trouwe lezers van deze kronieken.

 

Mag ik u en al de uwen

uit naam van Kind 1, Kind 2,

mijn vrouw en mezelf,

een spetterend uiteinde wensen.

 

God, wat klinkt dat ineens vies.

 

Neen, heum...

 

Het allerbeste voor 2010.

Moge het een droomjaar worden.

 

 

En nu allemaal beginnen trainen.

Op naar de 20 Km door Brussel!

 

 

25-12-09

Onnozelaar

Onnozelaar

 

Wegens kerstballen vandaag geen bijdrage. 

Allé dan, een kleintje...

 

Woensdag, traditionele loopdag.

Het is niet meer zo koud. 

Er wordt geflirt met het nulpunt.

De sneeuwmassa kwijnt langzaam weg.  De straten worden omzoomd door grauwe sneeuwhopen.  Grijsgrauwe smurrie overal.

En een symfonie van krassende sneeuwschoppen.

Op sommige plaatsen is het wegdek toch vervaarlijk glad.  Uit de doppen kijken is de boodschap.

Ik dacht dat ik in de dreven en zandwegen meer grip zou hebben. 

Niets is minder waar. 

Waar auto's de sneeuw vast hebben gereden is het spiegelglad geworden.  Normaal loop je daar dan naast, maar de vele voetgangers hebben het sneeuwtapijt herschapen in een hobbelige vlakte, die dan ook nog eens hard bevroren is. 

Het is dus kiezen tussen twee kwalen: lopen op een steenhard hobbelparcours of door spiegelgladde bandensporen.

Eens de bossen van de kolonie van Wortel in, is de eenzaamheid totaal.

We zitten afgeschermd van de wind. 

De handschoenen gaan uit.

 

*****

 

Overal wit. 

Het begint me zelfs voor de ogen te dansen.  Na een halfuurtje intens staren naar de witte ondergrond, merk ik dat ik gele vlekken begin te zien. 

Sneeuwblindheid. 

Nu ja, sneeuwblindheid voor beginners.

Dansende gele vlekken, waar ik ook kijk.

Soms is het ook écht een gele vlek, vooral onderaan bomen.

Pis.

Nu we toch deze toer opgaan.

Af en toe wordt het wit onderbroken door zwarte puntjes.

Beste kindjes, het ziet er uit als chocolade, maar het zijn....

.....konijnekeutels!

Afblijven!

De bossen uit en de vlakte in. 

Hier staat een strakke wind.  Handschoenen terug aan.

Een voertuig heeft een eenzaam spoor gemaakt in de diepe sneeuwlaag.  Ik ben wel verplicht om dit glibberige spoor te volgen.

De rode weg over.

Verdoeme, hier zijn geen sporen meer.  Ik zie me genoodzaakt om door een laag van een kleine 20 cm sneeuw te lopen.  Het is telkens diep wegzakken.  Alle loopenergie wordt door de ondergrond geabsorbeerd.  Mijn hartslag vliegt omhoog.

Uiteindelijk is dit nog een toffe training.  Zonder de snelheid op te drijven (en de pezen zwaarder te beproeven), wordt de hartslag de hoogte ingejaagd.

 

Thuis!

Moe, maar tevreden.

Of niet geheel ontevreden.

Nuance.

En weer 1 uur 15 minuten op de loopteller.

 

*****

 

Een reflectie op het afgelopen loopjaar.

18 wedstrijden gelopen. 

Goed voor een slordige 250 wedstrijdkilometers.

Ik blik met een weemoedige glimlach terug op een paar, naar mijn gevoel, sterke prestaties: de Monumentenloop in Vorselaar en de Landlopersjogging in Wortel.  Daar was ik op mijn best.  Het zijn dan ook nog eens toffe wedstrijden.

En gek genoeg heb ik het slechtste gevoel bij de 20 Km door Brussel 2009.

Mijn wedstrijd, nota bene! 

Niet onaardig gelopen, maar er toch niet helemaal uitgehaald wat er in zat.  Dat wordt in 2010 het doel der doelen.  Maar ja, is het dat niet elk jaar?

 

En dan nu, muziek!!!!!

Als aanzet naar de volgende editie van de 20 Km door Brussel, wil ik u allen verzoeken met mij mee te zingen (op de wijze van 'Les Champs Elysées' van Joe Dassin).

Armen in de lucht, aanstekers aan....

 

Aux Champs-Elysées, aux Champs-Elysées
Au soleil, sous la pluie, à midi ou à minuit
Il y a tout ce que vous voulez aux Champs-Elysées

Aux Tervurenlaan (TRALALALALAAAA), aux Tervurenlaan (TRALALALALAAAA)
Bergop, stikkapot, hier is uw hongerklop,
Hier verkloot je je eindtijd, aux Tervurenlaan
...

 

Tegen volgende editie een verplicht nummer op de bus....

 

*****

 

De galerij der triomfen:

 

1.      24 januari: Cross Hoogstraten: 6,250 km: 24 m 44s (pos.: 9 masters, 18 alle categorieën).

2.      15 februari: Valentijnjogging Lichtaart: 12 km 200: 48m 57s (pos.: 19/105).

3.      29 maart: Reet KWB Kermisjogging 13km950m in 56m45s (pos.: 10/67).

4.      1 mei: Kattenjogging Lichtaart 17km 100m in 1u11m58s (pos.: 5)

5.      31 mei: 20 Km door Brussel: 20 km 100 m in 1u28m55 (pos.: 1354)

6.      10 juni: Stratenloop Hoogstraten 9km660m in 37m12 s (pos.: 49)

7.      13 juni: Kapellekensloop Minderhout, halve marathon: 1u31m40s (pos.:15/83)

8.      20 juni: Top Run Wuustwezel 10 km: 39m09s (pos.: 12)

9.      4 juli: Stratenloop Rijkevorsel 11 km 200 44min22s (pos.: 12/93)

10.  11 juli: Jogging Neervenkermis Loenhout: 9 km 34m20 sec (pos. 6)

11.  21 juli: Dwars door Kasterlee: 16 km: 1u8m53 sec (pos.: 43)

12.  1 augustus: Booischot KWB 13km480m: 54m40sec (pos.: 5)

13.  15 augustus: Duffel 15 km: 1u3m44s (pos.: 6).

14.  21 augustus: Lichtaart Hollewegjogging: 15km in 58m44s (pos.: 19).

15.  28 augustus: Landlopersjogging Wortel 16km 153m: 1u4m8s (pos:. 7)

16.  6 september: ACB-loop Beerse: 12 km: 47m 27 sec (pos.: 3)

17.  12 september: Monumentenloop Vorselaar: 14 km: 55m 35s (pos.: 10)

18.  20 september: Natuurloop Wuustwezel 16 km: 1u6m5s (pos.: 6 , 2de vet)

 

Maar alles heeft zijn prijs.  Ik heb als eindejaarsbonus een nieuwe blessure, die nu reeds een drietal maanden zeurend aansleept.

Een mens zou er zowaar filosofisch van worden.

En dan nu muziek !!!!!!!!!!!!

 

Raymond!

 

Da’s al tien jaar da’k in ‘t vak zit
‘k Heb gezongen in Aalst, Peutie, Zwevezele en Genoelselderen
‘k Heb zalen doen vollopen, ‘k heb ook zalen doen leeglopen
‘k Heb succes gekend, ‘k heb ellende gekend

Da’s al 18 jaar da’k aan ‘t lopen ben
‘k Heb gelopen in Veussel, Wortel, Wezel en Brussel
‘k Heb kilometers afgezien, ‘k heb ook kilometers gevlogen
‘k Heb succes gekend, ‘k heb ellende gekend

‘k Heb toejuichingen gehad, bloemekes, verzoeknummers
AC/DC, Cherie, Een bakske vol stro
Ik weet niet waarom, ik weet niet hoe ‘t komt
Maar artiesten hebben meestal maar één verzoeknummer

‘k Heb toejuichingen gehad, bloemekes, tombolaprijzen
medailles, een tombolalot: jammer, volgende keer beter
Ik weet niet waarom, ik weet niet hoe ‘t komt
Maar lopers hebben meestal maar één verzoeknummer


J’veux de l’amour, j’veux de l’amour
Waar ik ga, waar ik sta
Voor ik sterf, voor ik verga, j’veux de l’amour

J’veux runner's high, j’veux runner's high
Waar ik ga, waar ik sta
Voor ik sterf, voor ik verga, j’veux runner's high


‘k Heb een syndicaat, ‘k heb een agent
d’een werkt per tarief, de ander op percent
Degenen die, zoals ik, werken op ‘t sentiment
Worden door ‘t leven niet lang verwend

‘k Heb een kinesist, ‘k heb mijn vriend Tom
d’een werkt per tarief, de ander is nooit op tijd
Degenen die, zoals ik, lopen op de lange afstand
Worden door ‘t leven niet lang verwend

 

 

*****

 

En nu de uitspattingen voor de deur staan, kerst en jaarwisseling,  is het vooral zaak om te trachten te blijven trainen en niet teveel gewicht te winnen. Niet gemakkelijk met al die zoetigheid en de rijkelijk gevulde dissen.

En ergens tussen al het feestgedruis komt er een jaartje bij op de teller.  Uw scribent mag op 27 december 48 kaarsjes uitblazen.

48 jaar!

Bloemen, noch kransen.

NEEN, IK VERJAAR NIET OP 28 DECEMBER!

Neen, niet op de dag van de onnozel kinderen.

Al heel mijn leven achtervolgt me die ene zin: 

"Ben jij niet één dag te vroeg geboren?"

 

*****

 

Feesten!

 

Wij staan bekend voor onze wilde feesten en braspartijen.

Pas op, dat begint altijd met de beste voornemens.  Elk jaar zweren we dure eden dat het deze keer anders zal zijn. Dat we kerst/verjaardag/oudjaar in soberheid zullen doorbrengen.

Het begin van de festiviteiten is trouwens ook altijd erg gedisciplineerd.

Driedelig pak.

Een fruitsapje. 

Een olijf.

Een cantate van Bach.

 

Maar dan volgt er een aperitiefje en het spel zit op de wagen.

 

*****

 

U weet hoe u een kater kunt vermijden?

Door per glas wijn ook telkens een glas water te drinken. 

En dat lukt perfect. 

Tijdelijk.

Want helaas is er altijd dat ene punt op de avond/nacht dat ik die gulden regel vergeet/bewust negeer.  En dan is het hek van de dam.  Dan drink ik hoogstens nog één glas water per fles wijn.

En dan gaat de cantate van Bach af en komt Sam Gooris met zijn basketsloefjes ten tonele.  En sta ik op de salontafel met de stropdas rond het hoofd geknoopt mee te brullen met Sam Gooris.

 

Helaas is mijn vriendenkring ook zo.

Daarom is het wellicht ook mijn vriendenkring.

 

*****

 

Elk jaar nodigen wij een select gezelschap uit op de festiviteiten ter gelegenheid van mijn verjaardag.  Die duren een dag of drie.

Wie zijn de genodigden?

Ha, de crème de la crème, de jetset, de lucky few,  de fine fleur, de notabelen van mijn thuisstad, een paar gouverneurs, CEO's,  captains of industry, een verdwaalde president van Europa, nog wat ambassadeurs, een portie B.V.'s, niet te misse missen, sportlui, filmsterren, politici, zangers en mensen die iets betekenen in de media, de toplui van de loge en de Bilderbergconferentie.

Die allemaal dus niet.

Niet genoeg plaats.

Daar is mijn wijnkelder nét iets te exclusief voor.

Neen, feesten doen we in beperkte kring.

 

*****

 

Mocht u ooit de dubieuze eer te beurt vallen om uitgenodigd te worden op één van die roemruchte feestjes, mag ik u dan waarschuwen voor het toiletbezoek.

U moet namelijk weten dat er een eigenaardigheid is in de constructie van ons huis.  De verluchting van het toilet komt namelijk via een PVC-buis uit op onze zolder.  Dat wisten wij niet en dat hadden wij waarschijnlijk nooit geweten, moest Kind 2 dat niet ontdekt hebben.

 

Op een dag zit Kind 2 op de zolder wat te rommelen.

Mijn vrouw gaat naar het toilet.

Ze steekt het licht aan.

Kind 2 merkt plots een vreemd lichtsignaal op zolder, bovenaan de mysterieuze PVC-buis. 

 

Kind 2 brult vervolgens keihard door de buis:

DAG MAMMAAAAA!!!!

 

Mijn vrouw is als een raket opgestegen en heeft en passant de lavabo uit de muur getrokken.  Ze kwam lichtjes geagiteerd de keuken binnen.

Ik meen me zelfs te herinneren dat er een WC-bril rond haar nek hing en dat ze een rolletje toiletpapier tussen de tanden had geklemd.

 

*****

 

Sindsdien is het een succesnummer geworden.  Een succesnummer dat weliswaar op gemengde gevoelens wordt onthaald.

 

Iedereen die naar het toilet gaat bij ons, kan zich aan een practical joke van Kind 2 verwachten.

Zo is een vriendin van ons ook een paar jaar ouder geworden op één  enkel toiletbezoek.  Kind 2 had namelijk niet beter gevonden de trompet van wijlen mijn grootvader op het eind van de PVC-buis te houden en daar een geweldig hoge en valse noot ten beste te geven. 

Een kleine 168 decibel werd zo schallend het toilet ingejaagd...

De vriendin in kwestie was in één milliseconde vergeten wat ze op het toilet kwam doen en keek in razende paniek rond, bang om vertrappeld te worden door een op hol geslagen, waanzinnige olifant.

 

Kind 2 heeft inmiddels een heel repertoire aan mogelijke geluiden die hij via de PVC-buis op zolder en vervolgens via het verluchtingsroostertje de WC-ruimte injaagt:

  • oehoehoe (uilgeluiden),
  • whoopie (Yanina Wickmayer),
  • Luke, I am your father (Darth Vader),
  • Manamana (Muppets)

En zijn nieuwste aanwinst: een scheetzak.

Helaas.

Driewerf helaas.

Nu twijfelt de helft van de WC-bezoekers of ze nog voldoende controle hebben over de sluitspier.  En dan druk ik me nog beleefd uit.

 

Enfin, u bent bij deze gewaarschuwd.

 

*****

 

Mijn vrouw belde daarnet.

Of we op Kerst een stemmige film op DVD gaan bekijken.

Ze stelde Schindler's list voor.

Een merkwaardig goede keuze.

Maar bij nader inzien betwijfel ik of die Holocaustfilm goed past bij de bitterballen, scampi's in bladerdeeg en de ijsgekoelde cava. 

Kweeni.

 

22-12-09

Operatie Barbarossa

Operatie Barbarossa

 

Zaterdag 19 december.

Het jaar sleept zich naar het vuurwerk en knallende champagnekurken.  En met rasse schreden nadert de 20 Km door Brussel, editie 31. 

Eind mei knalt daar het kanon.

Nog amper 5 maanden, en amper een twintigtal weken scheiden ons van zondag 30 mei. 

En we zijn nog helemaal nergens. 

De basisconditie is er nog wel, maar snelheid en wedstrijdritme, laat staan de mogelijkheid om met het kantelend bekken keihard te gaan zwoegen om er straks te staan, ho maar....

Nog een geluk dat mijn ego nog niets aan grootte heeft ingeboet, zodat het misplaatste zelfvertrouwen in elk geval wel doorvoed blijft.

 

*****

 

Zaterdag 19 december dus.

We gingen 's ochtends lopen.

Wat vertelde de thermometer ons?

-11° C.

En een dik sneeuwtapijt!

Dat was geleden van de slag om Stalingrad, meen ik mij te herinneren.

Koud.

De sneeuw knarst onder de voeten. 

Ik heb koude tenen!

En vingers.

En een koud gelaat.

 

*****

 

De eerste kilometer is op asfalt.  Waar de sneeuw tot één ijskoek is gereden door de auto's. 

Het schuift. 

Op je qui-vive blijven is de boodschap en goed kijken waar de voeten moeten geplaatst worden.

Dan de dreef in.

Hier loopt een enkel autospoor.  Ik loop ernaast.  Daar kan je wel grip vinden.  Maar de sneeuwlaag is dik.  Ik zak telkens vrij diep, en het is zwoegen om in het ritme te blijven. 

Het is eigenlijk niet overdreven slim om te gaan lopen.  Onder de sneeuwlaag kunnen namelijk verraderlijke dingen schuilgaan.  Stenen of onstabiele bevroren zandranden.

Dju, het is koud.

Mijn vingers zijn inmiddels gevoelloos.  Ik trek mijn trui en jas over mijn handschoenen in de hoop zo wat warmte op te bouwen.

Een andere dreef in, en de zon komt er door.  Ik heb speciaal veel zwart aan, dat absorbeert de (beperkte) warmte van de zonnestralen.

Het zonlicht twinkelt in miljoenen ijskristallen. 

Ik ben helemaal alleen op pad (de rest van het loopgild was zo zot niet om deze extreme weersomstandigheden te trotseren).

Het valt me op dat mijn schoenen niet zo soepel zijn.  Ergens heb ik eens gelezen dat de zolen van loopschoenen vanaf een bepaalde lage temperatuur aan soepelheid en buigzaamheid inboeten. 

Blijkt te kloppen.

 

*****

 

Eenmaal in het bos valt de wind weg, maar ook de zon.

Hier heeft men in een dreef met een soort schaaf de sneeuwlaag weggeduwd, maar ook platgewalst.  Het blijkt het traject van een wandeling te zijn, met als thema Kempense kerststallen.

De sneeuwlaag is veel dunner geworden.

Dat loopt gemakkelijker. 

Je zakt niet meer in de diepere sneeuw.

Maar het blijkt hier en daar ook spekglad te zijn. 

Dat mag ik aan den lijve ondervinden.  Een sierlijke zwieper à la Kevin Van der Perren, een scheut adrenaline, een pijnscheut doorheen de lage rug en als kers op de ijstaart een onvervalste Vlaamse krachtterm, u kon het allemaal meemaken in de bossen van Wortel.  Maar u was er niet.

Dju, wat is het koud.

En mijn vingers en tenen zijn nog steeds gevoelloos.

Een maagdelijke dreef.  Hier ging me enkel een fietser voor.  Zijn bandenspoor is te dun om mijn schoenen in te plaatsen.  Het is dus weer ploegen door hoge sneeuw.  Ik schep losse sneeuw op.

 

*****

De open vlakte.

Ik haast me naar de zon.

Het gekke is dat er een zweetdruppel onder mijn muts uit komt gelopen, terwijl mijn vingers en tenen nu wel afgestorven lijken.

Een immense sneeuwvlakte. 

Ik kan wel een kilometer ver kijken. 

Overal wit.

Het zou verdorie Siberië kunnen zijn.

Mits enig gevoel voor drama voelt het aan alsof ik deel uitmaak van het 6de leger van veldmaarschalk Paulus, dat door de Russen in Stalingrad omsingeld werd.  Mijn tenen en vingers voelen alleszins al erg Stalingradesk aan.

Vervolgens dwalen mijn gedachten af naar een niet eens zo ver verleden.  De loopwedstrijd in Duffel.  De bakoven van Duffel, waar de thermometer 30° Celsius aanwees.

Nu zitten we een slordige 40° lager!

Dju, wat is het koud.

Plots kraakt het vervaarlijk wanneer ik mijn linkervoet plaats.  De sneeuwlaag verbergt een ijsplaat met daaronder de onvermijdelijke plas.  Een nat voetje, dat ontbrak er nog aan.

Koud.

Dju, wat is het koud.

Hoor ik daar in de verte niet het gehuil van een roedel wolven?

Doet me denken aan 'Dodenrit' van Drs P, de Nederlandse woordengoochelaar.

 

We rijden met de trojka door het eindeloze woud
Het vriest een graad of dertig, het is winter en vrij koud
De paardenhoeven knersen door de pas gevallen sneeuw
't Is avond in Siberië en nergens is een leeuw

Trojka hier, trojka daar
Ja, je ziet er veel dit jaar


*****

 

Thuis gekomen.

Toch een dikke zeven minuten trager over mijn vaste loopronde.  En ook een paar minuutjes boven de bovengrens van de hartslag gelopen, maar dat mag van het baasje.  Gemiddelde hartslag: 143.

De douche!

De zaligheid!

En mijn vingers en tenen tintelen dat het een lieve lust is!

 

*****

Zondag is er nog een pak bijgevallen.

Maandag is de slag om Stalingrad pas in volle hevigheid losgebarsten.

Kind 2 heeft het huis omsingeld en een geweldig arsenaal aan sneeuwballen klaargelegd.

Iedereen is de vijand.

Ni sjagoe nazad!

Geen stap terug!

 

De sneeuwballen vliegen in het rond alsof er een Stalinorgel mee gemoeid is.  Wanneer Kind 2 zijn duivels ontbindt, is niemand meer veilig. 

 

De postbode heeft in elk geval zijn helm goed kunnen gebruiken.

Toch mijn excuses, beste postbode, voor die sneeuwbal op volle kracht in uw ballen. 

Daar zat geen helm, zo bleek.

Vandaag, dinsdag, geen post meer gehad.

Tiens.

*****

 

Dinsdag.

Ik was bezig met het ruimen van de immense sneeuwophoping op onze oprit.   

Kind 2 was het beu om met behulp van sneeuwballen:

  • onschuldige voetgangers een volle dag koppijn te bezorgen,
  •  bejaarden met wandelstokken aan een nieuwe heup te helpen,
  •  fietsers met evenwichtsproblemen te torpederen.

Maar Kind 2 vond toch nog wel de motivatie om vanuit zijn dakraam geregeld een sneeuwbal naar mijn hoofd te keilen. 

Teruggooien was geen optie, want dan zouden de sneeuwballen ongetwijfeld het huis binnen vliegen. 

Drie seconden later zou mijn vrouw dan in de deuropening verschijnen met de handen in de zij en een donderwolk op het gezicht, waarna het volgende zou galmen over de weidse sneeuwvlakten:

AWEL ?!?!?!?

 

En dat willen we niet.

 

Kind 2 werd het na verloop zelfs beu om sneeuwballen naar mijn hoofd te gooien.

 

Plots schrok ik op van een keiharde knal, waarna een geweldig gerommel weerklonk.  Een milliseconde later werd ik bedolven door drie ton sneeuw.

Kind 2 had een Pirat-bommetje op het dak gegooid, wat een lawine veroorzaakte.

Alle sneeuw was meteen van het dak.

 

*****

 

Maar nu is de rust eindelijk teruggekeerd.

Iedereen haalt opgelucht adem.

Kind 2 is namelijk gevallen met zijn fiets.  Rechtopstaand op de trappers, is hij met beide voeten tegelijk van de pedalen geschoten en met zijn staartbeen recht op zijn keiharde zadelpunt geknald.

Jodelaiti!

En nu waggelt Kind 2 als een eend door het huis, vloekend van de pijn.  Kind 2 lijkt nu wel een zwangere chimpansee met aambeien en een verschrikkelijk slecht humeur. 

Wij vinden het prima.

De postbode waarschijnlijk ook.

 



Trojka hier, trojka daar
Is dat nu niet wonderbaar

Trojka hier, trojka daar
Twee halfom en één tartaar

Trojka hier, trojka daar
Een liefdadigheidsbazaar

Trojka hier, trojka daar
Hulde aan het gouden paar

Trojka hier, trojka daar
Foei hoe suffend staat gij daar

Trojka hier, trojka daar
Moeder is de koffie klaar

Trojka hier, trojka daar
Kijk daar loopt een adelaar

Trojka hier, trojka daar
Is hier ook een abattoir

Trojka hier, trojka daar
Basgitaar en klapsigaar

Trojka hier, trojka daar
Flinkgebouwde weduwnaar

Trojka hier, trojka daar
Leve onze goede tsaar!


18-12-09

Kalashnikov

Kalashnikov

 

 

Maandag niet gelopen. 

Ik durfde niet na de loodzware zaterdagse kerstboomrazzia. 

Alles deed nog pijn. 

Mijn armen en schouders, maar wat me het meeste zorgen baarde waren mijn achillespezen.  Die waren lichtjes geïrriteerd als gevolg van het zware labeur. 

Achilles geïrriteerd, baasje geïrriteerd. 

Een jongere versie van mij zou nog wel een achilles veil hebben voor bijvoorbeeld een wondermooie Helena van Troje, maar de oude man in mij weet dat hij die achilles nog nodig heeft voor andere veldslagen, aan het loopfront....

 

Woensdag 16 december.

Het is berekoud.

-5° onder thermometerhut.

Alles ziet wit. 

Rijm.

Gewapend met muts en handschoenen, in combinatie met diverse laagjes loopkleding.  Toch zal het een kwartiertje duren vooraleer we de kou uit de oude botten hebben verjaagd. 

De handen en vooral de vingertoppen blijven koud.  Zelfs als ik mijn mouwen van mijn vestje over mijn handen trek.

De eerste kou hakt er goed in.

Alles is hard als beton.

 

*****

 

Kerstboom gezet deze ochtend.

Overal dennennaalden.

Forse boom in onze woonkamer. 

De geur!

 

*****

 

Er zijn een aantal beproevingen in het leven.  Als je die als koppel overleeft, dan heb je een solide huwelijk.

Wij zijn nog van de oude stempel.  Wij stellen onze relatie niet op de proef door op een eiland met halfnaakte vrouwelijke en mannelijke verleiders te gaan zitten op de wijze van 'Temptation Island'. 

Ik ben me er ook terdege van bewust dat ze mij daar niet voor zullen vragen.    Daar zijn een aantal gegronde redenen voor:

  • ik ben iets beter gebekt ben dan Hrinho (Gringo),
  • ik heb geen tatoeages van zwakzinnige draken op mijn gat,
  • ik verdraag wegens te weinig vetreserve (loopmachine!) erg slecht alcohol; na anderhalve cocktail lig ik hardop te snurken; het is dan amper half tien en de halfnaakte vrouwen in string zijn nog niet gearriveerd,
  • ik word zot als ik een halfuur moet nietsdoen op een strand,
  • ik word nog zotter wanneer ik op een droomdate moet met een vrouw die denkt dat Descartes een merk van exclusieve lingerie is.

Nu ja, ik ben natuurlijk ook gewoon lelijk.

Maar wel een geweldig karakter.

Geweldig slecht.

 

Neen, wij zijn van de oude stempel.

Wij hebben onze relatie getest met de normale proeven:

  • een huis bouwen,
  • kinderen krijgen,
  • kinderen opvoeden (nou ja),
  • en ....     ....een kerstboom zetten.

En ik vermoed zelfs dat samen een kerstboom zetten de ultieme test is voor je relatie.

 

*****

 

Ten eerste staat die boom nooit recht in de pot. 

Wat je ook staat te wrikken. 

Eerst staat hij te veel naar links. 

Ten minste, volgens mijn vrouw die op vijf meter met één oog dichtgeknepen de boom staat te monsteren.

Ik geef een snok aan de boom.

Teveel naar rechts.

Snok.

Teveel naar links.

 

Na een keer of zes, waarbij het 'gegodver' niet van de lucht is en ik inmiddels plakpollen heb van de terpentijn, staat de boom kaarsrecht.

 

Maar, zoals alles en iedereen, heeft een kerstboom ook een mooie, gevulde kant en een iets minder geslaagde kant.  Er is wereldwijd slechts één uitzondering op deze gulden regel: ik.  Ik ben langs alle kanten even mooi (volgens bepaalde bronnen dient u hier te lezen: even lelijk).  Maar dat is hoogstens een taalkundig-filosofische kwestie (vergelijk het met de eeuwige discussie of het glas halfvol of halfleeg is).

 

Ik draai de boom een kwartslag.

Volgens mijn vrouw, die op vijf meter met één oog dichtgeknepen...., is het nog niet helemaaaaaaal wat het zou moeten zijn.

Ik draai nog een kwartslag verder.

"Neuuu", komt er uit mijn vrouw.

Nog een kwartslag verder.

"Neuuu", komt er uit mijn vrouw.

Nog een kwartslag verder.

"Neuuu."

 

Ik zeg: "Schat, volgens de wetten van de mechanica en puur wiskundig gezien zijn we weer bij het begin.  Hebben we dan een dakloze boom in huis gehaald, waarvan geen enkele kant uw kritisch, maar tevens mooie oog kan behagen?"

 

Herbeginnen.

Twee kwartslagen verder.

Dit blijkt dan plots wél de juiste kant.

Maar om één of andere reden staat de kerstboom in deze positie niet meer geheel recht.

Ik haal drie keer adem, om dan uit te barsten in:

 

................. (gecensureerd)

 

Recht gezet, onder het haviksoog van mijn vrouw.

 

*****

 

Goed, we kunnen beginnen.

We gaan de boom 'kerstpimpen'.

Eerst de lichtjes.

Hoewel we vorig jaar, bij de afbraak van de vorige boom, de lichtjes tot in het absurde hadden opgerold en tevens maniakaal gescheiden van mekaar in plastic zakjes hadden opgeborgen, zijn de twintigduizend lichtjes nu verworden tot één grote haarbal.

Dat ze daar eens iets aan doen, in plaats van Frank De Winne naar de maan te schieten.  Daar heeft een mens tenminste iets aan.

Na veel geklooi heb ik de eerste streng lichtjes uit de Gordiaanse knoop weten te ontwarren.

Eerst testen. 

Mij gaan ze niet liggen hebben.

Blijkt te werken.

Met veel zorg draperen.

 

Uren verglijden. 

 

En altijd is er die ene streng lichtjes. 

De opstandige streng. 

De kreng van een streng.

Je steekt de stekker in het stopcontact. 

De streng werkt. 

Wanneer je de streng in de boom begint te hangen, gaat hij uit. 

Dit is overduidelijk de Geert Hoste onder de lichtstrengen. 

De flauwe plezante.

Je schudt eens. 

Streng aan. 

Streng uit.

Schudden. 

Aan. 

Uit. 

Aan.

Je hangt de streng verder in de boom. 

Maar het knaagt.

 

Er hangen inmiddels zoveel lichtjes in de boom, dat mijn elektriciteitsmeter begint te gonzen.

 

*****

 

WAT ZIE IK?

WAT ZIE IK?

Er is godver een streng lichtjes uitgegaan.

Je schudt nu als een gek met de ganse boom. 

Het sneeuwt dennennaalden.

De boom staat terug scheef. 

Toch volgens het arendsoog van mijn vrouw, die op vijf meter....

 

................................. (gecensureerd)

 

*****

 

De ballen!

Ballen in de boom.

Net wanneer de rust weerkeert in Casa Mark, merkt mijn vrouw achteloos op:

"Staat die boom nu niet wat naar achteren geleund?"

 

.............................. (gecensureerd)

 

Ik herhaal, de perfecte relatietest!

 

*****

 

Kind 2 is op het oorlogspad.

Kind 2 ruikt namelijk cadeautjes.

Snuf.  Snuf.

Als een bloedhond.

Trek een willekeurige kast open en de kans is groot dat Kind 2 er uit komt gerold.  Op zoek naar pakjes!

 

Kind 2 is op dat gebied een pitbull.  Schuwt geen enkele methode om te weten te komen waar we de pakjes hebben verstopt.

Laatst kwam ik het bureau binnen.  Mijn vrouw zat op de bureaustoel, de bureaulamp knal in haar ogen gericht.

Ik hoorde nog net Kind 2, op de wijze van 'Herr Flick'  en getooid in een lange lederen Gestapo-jas (een erfstuk van de mémé) volgende vraag stellen:

 

"Tell me, mutti, vhere are die pächskens?

Ve have vays to make you talk.

Oder muss ich dich kittelen, ja?"

 

 

Intermezzo: kittelen is niet correct Duits, het zou kitzeln moeten zijn, zo leert mij de vertaalsite. 

Inmiddels is het een uurtje later.  Want eens ik op zo'n vertaalsite terecht ben gekomen, wil ik meteen weten wat kietelen in het Portugees (cocegas met een accent dat ik niet vind op mijn toetsenbord), Italiaans (solletico), enzovoort is.  Om dan ook omgekeerd te werken om te controleren of dat ook nog correct is.

 

*****

 

Ja, het is elk jaar een gedoe om de cadeautjes uit handen van Kind 2 te houden.  En dan moet u weten dat het samenstellen van de lijst van mogelijke cadeautjes al een zware opdracht is geweest.

Half november geven we Kind 2 de opdracht een verlanglijstje op te stellen van mogelijke cadeautjes. 

Verlanglijstje.

Verkleinwoord.

Meestal krijgen we een lijst waarbij de Gouden Gids in het niet verdwijnt.

Eerst schrappen we de onmogelijke zaken uit de lijst. 

Dingen in de orde van:

  • een vlammenwerper,
  • een Kalashnikov AK-47,
  • een roze duikboot,
  • de schedel van Napoleon,
  • een papegaai die het geluid van een koffiezet vlekkeloos kan imiteren.

 

Dan beginnen de onderhandelingen ten gronde.

Ik zweer het u, Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen is makkelijker dan de onderhandelingen voeren rond de lijst cadeautjes voor Kind 2.

Een consensus wordt meestal moeizaam bereikt, waarbij vooral ik concessies moet doen.

Kopen.

Verstoppen.

Mond houden.

Het zijn maar een paar woorden, maar het kost bloed, zweet en tranen.

 

En Kind 2 vindt geen rust voor hij weet wat en waar.

Kind 2 heeft vorige week trouwens mijn mailbox gekraakt om eventuele cadeaucommunicatie tussen mij en mijn vrouw te onderscheppen.  Qua politiek denk ik dat Kind 2 later bij Lijst Dedecker een kans maakt.

 

*****

 

Zeg, hoe meer ik er naar kijk....

Neen, serieus....

Staat die kerstboom nu scheef?

19:01 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-09

Koppie Krauw

Koppie krauw

 

Kent u het geluid van een koffiezetapparaat?  Het gerochel en stoomgekuch wanneer de laatste druppels in de filter vallen?

Hou dat geluid even vast.

°°°

Studentikoze vrienden hadden een papegaai gekocht.  Bedoeling was dat we met vereende krachten de kleurrijke vogel zouden leren spreken.

Nu ja, spreken, heum, vloeken vooral.

GODVERDOEMME!

Bijvoorbeeld.

 

Uuuuuren hebben we al vloekend gesleten voor de kooi van het beest.  Uuuuren hebben we geïnvesteerd in de achterlijke vogel, terwijl we eigenlijk moesten studeren. 

Maar het beest gaf geen kik. 

Véél te lomp waarschijnlijk.

De kooi van de zwijgzame papegaai stond opgesteld in de keuken.  Naast de koffiezet.  En ja hoor, het enige geluid dat het beest ooit onder de knie kreeg, was het gebroebel van de koffiezet wanneer de koffie doorgelopen was.

Vloeken, niks van, maar ons wel horendol zot maken met dat geluid van de koffiezet.  Een paar keer per dag gingen we onnadenkend naar de keuken; tevergeefs, want:

  • de koffie was nog niet klaar,
  • er was helemaal geen koffie gezet.

Als je dan naar de kooi keek, dan leek het wel alsof de papegaai ons aan het uitlachen was.

Godverdoeme....

 

*****

 

Kent u het geluid dat wordt gemaakt wanneer je met je vingernagels over een schoolbord krast?

IIIIEEEEEEEEKK

(Krijgt u ook rillingen langsheen de ruggengraat?)

Hou dat geluid even vast.

°°°

De papegaai van Yvonne en Max.  Max was een siersmid, elke dag aan het werk in zijn atelier.  In het pré-gsm-tijdperk stond de telefoon in huis.  Telkens de telefoon gaat, neemt Yvonne op, gaat vervolgens via de veranda naar buiten en brult dan, met een stemgeluid als vingernagels die over een schoolbord krassen:

MAX, TELEFOON!!!!!!

Waarop Max alles uit zijn handen laat vallen, de Heer bidt opdat zijn vrouw een ander stemgeluid zou krijgen en zich naar de telefoon rept.

Een zeer bevredigend systeem.

Tot de papegaai zijn intrede maakt in de veranda.

Alles kon de papegaai.

Fluiten, vloeken als een straalbezopen dokwerker, maar vooral het succesnummer:

MAX, TELEFOON!!!!!!

 

Met krek hetzelfde schrille geluid dat door merg en been gaat...

En élke keer trapt Max er in. 

 

*****

 

Kent u het geluid van een overspannen politiesirene?

Hou dat geluid even vast.

°°°

Thuis bij mijn vriend Paul hadden ze ook een papegaai.  Een knorrige piraat.  Beet naar alles wat bewoog, behalve naar de moeder van Paul.  Zij was dan ook de enige die de kooi mocht openen en de papegaai er uit halen.  Wanneer de kooi werd gereinigd, dan werd de papegaai boven op de kooi gezet.  Daar zat hij dan, met opstaande kam, te kijken of iemand ook maar het lef had om in zijn buurt te komen.

Wij in elk geval niet.

De hond des huizes, van het type 'vuilbak' had wel zin in een stukje verse papegaai, maar zolang de hond geen ladder kon hanteren, zat dat er niet echt in.

 

Enfin, het volgende gebeurde op een doordeweekse zaterdagavond. 

 

De bende van zes vrienden blaast verzamelen bij Paul thuis.  We maken ons op om stad en land onveilig te gaan maken.

Zijn moeder haalt de papegaai uit de kooi en plaatst hem boven op de kooi.  De hond trekt alvast verwachtingsvol één loerend oog open.

 

De buurvrouw komt langs.  Of mevrouw even mee kan komen voor vrouwenzaken die dringend haar expertise vragen.

Moeder weg.

Papegaai op kooi.

Hond op scherp.

 

De moeder van Paul blijft maar weg.

En wij willen zo snel mogelijk naar discobar Barrabas om daar op de dansvloer een nieuwe dimensie te geven aan 'Funky Town' en natuurlijk ook om indruk te maken op de plaatselijke schuchtere schonen, nu inmiddels vrouwen van middelbare leeftijd.

We eisen van Paul een kordaat optreden. 

De papegaai moet in zijn kooi,  en wel nu, zodat wij naar de kroeg kunnen, waar Jupiler ons deel zal zijn.

Het is uiteindelijk maar een verwaand stuk pluimvee, meer niet...

Optreden, nu!

 

Maar de papegaai voelt rottigheid en wet alvast de messen.

 

Fase 1.

Ik raad Paul aan om zijn brommerhandschoenen aan te doen.  Kwestie van niet in de vingers gebeten te worden.

Een wijs besluit.

Paul sluipt, gewapend met grote zwarte, lederen handschoenen op de papegaai af.  Het beest ruikt gevaar en begint zenuwachtig rond te trippelen bovenop de kooi.

 

Fase 2.

"Paul, wacht, doe een sjaal rond je nek.  Stel je voor dat Coco je naar de keel vliegt?", zeg ik.

Ja, ik weet het, ik ben altijd al een smeerlapke geweest.

Paul drapeert een sjaal van Royal Antwerp FC rond de nek.

De papegaai ziet een hooligan van den X-side op zich afkomen en begint te krijsen.  De hond heeft inmiddels een tweede oog opengetrokken.

 

Fase 3.

"Paul, wacht, zet je helm op.  Want voor je het weet hakt hij in je kop", zeg ik. 

Wist u trouwens dat ik altijd al een smeerlapke ben geweest?

Paul zet zijn helm op.

De papegaai ziet nu een combinatie van Robocop, fan van den Aantwaarp en een hooligan van den X-side, met zware, zwarte handschoenen op zich afkomen.

 

Fase 4 en volgende.

Helaas merkt Robocop niet dat de hond tussen zijn voeten door loopt, waardoor  het volgende zich in een razende vaart voltrekt:

Robocop:

  • Robocop struikelt,
  • Robocop maait de kooi omver,
  • Robocop stuikt met veel herrie neer.

 

Papegaai:

  • Papegaai stijgt op,
  • Papegaai laat zien dat vliegen niet écht zijn ding is,
  • Papegaai maakt in de hoek van de kamer een sierlijke noodlanding. 

 

Hond:

  • Hond ziet een oude droom in vervulling gaan,
  • Hond maakt een, heum, kattensprong,
  • Hond begint enthousiast de papegaai uit te benen, gehuld in een wolk van kleurrijke pluimen.

 

Net op dat moment, ik zweer het, komt de moeder van Paul binnen.

 

Moeder:

  • Moeder produceerde het geluid van een overspannen politiesirene.

11-12-09

Cosa Nostra

Cosa Nostra

 

Woensdag en zaterdag.

Mijn vaste loopdagen.

Nu ja. 

In tempore non suspecto, of als u wil, tempore non blessure, was dat woensdag, zaterdag en maandag. 

Toch proberen we de laatste weken opnieuw af en toe een derde loopsessie in te bouwen, met wisselend succes overigens.

Deze week geen maandagse loopsessie. 

Teveel aan mijn hoofd maandagochtend, wat resulteerde in het voornemen om 's avonds te gaan lopen.  Maar 's avonds om half negen was de fut er helemaal uit. De geest was uit de fles.

Dus niet gelopen. 

Dan maar wat  lamlendig in de zetel gehangen.  Geeuw.  En er was weer geen bal op TV. 

Ja, Top Gear. 

Maar moest ik ooit de dwingende behoefte voelen om een selectie exclusieve superwagens te bekijken, dan schiet ik mijn sloefen aan en slef ik wel naar mijn eigen garage.

 

*****

 

Woensdag.

Duurloop!

Motregen!

Maar dan de stuifvariant.

Stuifregen. 

Neen, geen neologisme, stuifregen blijkt als woord reeds te bestaan.

Je wordt door- en doornat van stuifregen.

Koud ook deze ochtend.  Ik was blij dat ik handschoenen bij me had.  Windaf moesten ze telkens uit, maar wanneer de wind op kop zat, kon ik ze goed gebruiken. 

De aanhoudende regen van de laatste weken heeft mijn vaste looprondje drastisch van uitzicht doen veranderen.  De zanddreven zijn nu één groot dansend tapijt geworden.  De traditioneel nattere zones van het rondje zijn nu totaal verzopen en zompig.  Het is zoeken naar droge passages, springen over plassen.

En nogmaals heb ik op het einde van mijn duurloop wat baldadige versnellingen ingebouwd.  Regelrechte spurtjes van een paar honderd meter, de hartslag ging door het dak.  Dan weer even terugschakelen naar een gewone tempoloop om het hart te laten bedaren, om dan meteen weer het hogere toerental op te zoeken.  Plezant en slopend tegelijk.

Geen last van gehad.

 

*****

 

Deze middag, toen ik net wat brieven postte, botste ik op Jan H., de looplegende van mijn thuisstad. 

Jan was aan de wandel met een kind in een buggy. 

Jan H. is altijd loper, ook al is hij aan de wandel met klein grut.  Hij droeg een trainingspak en loopschoenen.  Moest ik Jan H. ter plekke uitnodigen voor een duurloopje, dan durf ik er wat op te verwedden dat de buggy (met inhoud) in het postkantoor van mijn thuisstad zou binnengerold worden en dat Jan H. vervolgens schallend door het postkantoor zou roepen:

"We zijn binnen een dik uurke terug. 

Letten jullie wat op de kleine?

Mercikes!"

Dan doen die postbodes ook eens iets terug voor het eindeloze geduld dat wij moeten opbrengen in de rij voor het loket.

 

*****

 

Jan vraagt hoe het met me gaat.

Wanneer lopers mekaar ontmoeten, dan volgt voor buitenstaanders een onbegrijpelijk gesprek over hartslagfrequenties, trainen in aerobe of anaerobe zone, contracturen of peesletsels, chiropractors versus osteopaten, kinesisten of sportmassages, compressiekousen, pronatie en verzuring, recuperatie en stretching, cooling down, de Concap van Bruylandts en meer van die zaken.

Dat is code. 

Maak u geen zorgen.

Zoals bruine beren geruststellende bromgeluiden maken om mekaar duidelijk te maken dat alles in orde is.

Zoals honden mekaar besnuffelen.

Het doet deugd om als wapenbroeders mekaars wonden te likken. 

Wanneer je met een buitenstaander over lopen praat, dan verschijnt  binnen de tien seconden de wazige blik van desinteresse in de ogen van uw gesprekspartner.

 

Die glazige blik krijg ik persoonlijk ook telkens Kind 2 zijn relaas doet over zijn belevenissen tijdens het spelen van spelletjes op internet, het online gaming.

Kind 2 is de laatste weken helemaal verslingerd aan 'Omicidio', een online game waarbij je een gangster bent die carrière moet maken binnen de maffia.

Ik keur dat helemaal goed. 

En Kind 2 heeft uiteraard een blitzcarrière gemaakt in de Camorra, of hoe zijn maffiagroepering ook mag heten.

Neen, dit spelletje vind ik prima.

Uiteindelijk is dit de perfecte voorbereiding op de loopbaan die Kind 2 ambieert. 

Kind 2 wil namelijk de politiek in. 

En liefst op enig niveau. 

U begrijpt dat kennis en het aanwenden van afpersing, vriendjespolitiek, het figuurlijk 'kaltstellen' van tegenstanders, omkoperij en bloedwraak nu eenmaal tot aanbeveling strekken wanneer je het ver wil schoppen in politieke middens.  Toch in de slangenkuil van dit rare landje.

Uit de badkamer horen wij geregeld volgende zinnen galmen:

  • You talkin' to me?
  • You talkin' to me?
  • Then who the hell else are you talkin' to...

Kind 2 is dus in feite nu al aan de poten van de stoel van Kris Peeters aan het zagen.

En aan onze kop over Omicidio, maar dat geheel tussen haakjes.

 

Kind 2 heeft het inmiddels geschopt tot 'consigliere'.  Dat is een raadsman van de Don, de maffiabaas.

Hoe slim. 

De maffiabaas krijgt alle aandacht (en straks de kogel der afrekening), de consiglieri gaat met de kassa op de loop.

Ik had ook niets anders verwacht van Kind 2.

En het is erfelijk.  Uiteindelijk heeft de moeder van Kind 2 op haar gsm niet voor niets de ringtone van 'The Godfather'.

 

*****

 

Nu ik er eens goed over nadenk.

Er is wel enige overeenkomst tussen ons gezin en dat van Tony Soprano.  U weet wel, de TV-serie van HBO die handelt over leven en werk van mafiosi in het moderne Amerika.

Tony Soprano is de grote baas van het netwerk, zijn vrouw is de grote baas thuis en zijn kinderen doen maar wat.

Perfecte samenvatting van de gang van zaken bij ons thuis.

 

Om een en ander voor u aanschouwelijk te maken, heb ik het organigram van ons gezin even gemaakt. 

The chain of command, zeg maar.

 

Capo

Misschien toch enige bijkomende verduidelijking.

Bovenaan de voedselpiramide staat de hoogste in rang,  Don Mamma.

Vervolgens de tweede in rang, de Capo Famiglia, zijnde Kind 1.  Op een evenwaardig niveau staat de Consiglieri, zoals eerder aangehaald, Kind 2.

En onderaan de pikorde, in werkelijkheid nog een paar verdiepingen lager dan de riolering en het stinkend putje, daar sta ik te bllinken.

Ik ben de Capo di GFT. 

Inderdaad, de baas over de GFT-bak. 

Ik mag die namelijk buiten zetten. 

Dat is mijn versie van de bloemetjes buiten zetten. 

En ik ben er helaas nog fier op ook.

 

*****

 

Aan tafel hebben we ook Italiaans ogende discussies. 

Met veel gegesticuleer en pasta. 

Ok, bij ons gaat het niet over contracten op het hoofd van een pentito  of een spijtoptant.  Bij ons gaat de discussie meestal over wat we de volgende maaltijd gaan eten.  Maar het gaat er wel even hard aan toe.

En uiteraard wordt er heel wat afgelachen. 

Mijn vrouw heeft zich daarbij al ontelbare malen verslikt in haar koffie.  We houden de score bij én houden ook bij wie de oorzaak is van het verslikken.

Scorebord:

Naam

Aantal keren dat Don Mamma   zich heeft verslikt in koffie.

Aantal keren dat de koffie via de neus terug uit Don Mamma kwam.

Kind 2

Consiglieri

 

168

 

36

Mark

Capo di GFT

 

152

 

14

 

Of wenst u het meer schematisch?

grafiek

Ik heb hier ergens ook nog een taartdiagram rondslingeren.

 

Shit, er staat schimmel op.

 

*****

 

Bericht aan het lerarenkorps van Kind 2.

Kind 2, onze consiglieri, zit volop in de examens.

Dat loopt niet altijd even vlot.

Dat eeuwige gestudeer hypothikeert de internet-gangstercarrière van Kind 2.

Daarom deze waarschuwing...

 

Wanneer Kind 2 u benadert en volgende woorden met hese stem debiteert, onderwijl met het rechterhandje een los polsgebaar makend:

"I'm gonna make you an offer you can't refuse...."

 

Als ik u was, dan zou ik luisteren.

Kind 2 weet u namelijk wonen.

08-12-09

Remsporen

Remsporen

 

Zaterdag: weer kerstbomen uitsteken bij de schoonouders.  Alle hens aan dek.  En regenen natuurlijk.  Wat dacht u.

Maar de troepensterkte was van dien aard dat de bomen zich quasi zonder slag of stoot vrijwillig overgaven en de witte vlag hesen. 

En wanneer we eindelijk de strijdbijl begroeven, was de zon van de partij.  Zonnetje van niks, maar toch.

We keerden huiswaarts, met een geurende pijnboom achterin de auto.  Deze boom zal binnenkort de last van duizenden lampjes torsen en een decadente weelde aan cadeautjes aan de geamputeerde wortels tentoongespreid zien.

 

*****

 

Normaal zou ik mijn duurloop dit weekend op zondag afwerken, maar omdat het kerstboomoffensief voortijdig werd afgeblazen, kon het zowaar nog op zaterdag!  Dat laten wij ons geen twee keer zeggen.  Schoenen aangegord en hopen op pijnloos lopen.  Het traditionele rondje door de bossen van Wortel lag naar ons te lonken.

Mirakels?

Neen.

Na een dikke twintig minuten was de pijn er.  En nu terug de gewone stekende pijn.  Vertrouwd gevoel inmiddels, maar ook een belabberd gevoel.

En na 40 minuten was er de tweede opstoot van enkele minuten.  Ik ben zelfs even gestopt om wat te stretchen. Midden in de bossen sta ik te dampen van het zweet, terwijl het weer zachtjes begint te regenen.  De hemel huilt.

Maar het einde van mijn duurloop was dan weer hoopgevend. 

Op een bepaald punt heb ik het alarm van de hartslagmeter afgezet en ben ik gewoon op mijn gevoel doorgelopen.  Even de gashendel onbezonnen wat verder open om zo het hart in een hoger ritme te dwingen.  De hartslag liep geleidelijk op van 155 naar 160 om tenslotte een behoorlijk tijdje op 168 slagen per minuut af te klokken. 

Het kon me niets schelen dat de bil zou protesteren. 

Ik ben de baas.

Even zot doen, de schade zullen we nadien wel opmeten. 

Après moi le déluge.

En, gek genoeg, geen noemenswaardig protest. 

Raar.

 

*****

 

De feestdagen in het verschiet. 

Wat gaat een jaar toch snel.

Het schiet voorbij.

Dit is trouwens de honderdste kroniek op deze blog, waarde lezer.

Mijn respect voor uw uithoudingsvermogen....

Ja, de tijd gaat snel.

 

Tijd is een relatief begrip. 

Vijf minuten is niks.

Toch niet op café.

Op vijf minuten krijg je hoogstens twee Duvels binnengekapt.  En één potje vieze nootjes.

Vijf minuten je adem inhouden daarentegen, dat valt tegen.

 

Over nootjes en Kind 2. 

Ooit gingen we met het ganse gezin eten in de betere bistro van onze thuisstad.  In afwachting van het voorgerecht dronken we al iets.

Kind 2, toen nog erg klein, had een cola voor zich. 

Ik had een potje nootjes gekregen bij mijn ijskoude Duvel. 

Kind 2 had de nootjes in beslag genomen en was die in een verbijsterend tempo aan het opeten. 

Plots bijt Kind 2 op zo'n smal, gifgroen exemplaar. 

Zo'n héél pikant nootje.

Kind 2 trekt héél grote ogen waarin pure paniek te lezen staat.

BRANDALARM!!!

Er komt rook uit de oren van Kind 2.

Kind 2 roept keihard: "BEIKES".

Het wordt ijzig stil in de bistro en alle hoofden draaien naar onze tafel.

Kind 2 spuwt daarop de volledige inhoud van zijn mond over onze tafel.  Zo'n kleine driehonderd gram halfvermalen nootjes.  Tot vermaak van iedereen.

Kind 2 begint vervolgens met beide handen zijn tong proper te wrijven.  Tot nog groter jolijt van iedereen.

 

*****

 

Ja, alles is relatief.

Hoeveelheid is trouwens ook relatief. 

Eén haar in je soep is véél te veel. 

Eén haar op je kop is,.... ach breek me de bek niet open.

 

Doet me trouwens denken aan een voorval met Kind 1 en de plaatselijke pizzaboer.

U moet weten dat onze pizzaboer volledig kaal is.  Maar dan ook compleet kaal.  Hij is zo kaal dat, hoe zal ik het zeggen, wel hij is zo kaal dat, vergeleken met zijn kop, zelfs een biljartbal ongeschoren lijkt.

Enfin, ik ga samen met Kind 1, die diezelfde dag naar de kapper is geweest, een bestelling ophalen bij onze pizzaboer.  Het is de eerste keer dat Kind 1 de kaalhoofdige pizzaman zal ontmoeten.

U voelt ongetwijfeld al waar dit naartoe gaat.

En ja hoor, normaal is Kind 1 een bedeesd kind, maar nu roept ie door de volle zaak:

"Ook naar de kapper geweest?"

Ik heb een nieuwe definitie gegeven aan het begrip 'groen lachen'. 

De pizzaman trouwens ook.

 

*****

 

Alles is relatief dus.

Dat was zaterdagavond niet bepaald mijn eerste gedachte toen ik ei zo na Zwarte Piet plat had gereden met de wagen.

Het was valavond. 

En in het schemerdonker stak een onbezonnen Zwarte Piet de straat over tussen twee geparkeerde auto's.  Zwarte Piet in het donker valt niet écht op.  Glimlach dan toch!  Een reflecterend vestje was klaarblijkelijk ook teveel gevraagd.  Door volop in de remmen te gaan kon ik een platte Zwarte Piet vermijden.

Ja, u denkt nu waarschijnlijk, hoe grappig...

Maar mijn hart sloeg over.

Ik dacht aan al die arme kindjes die verweesd naar een lege schoen zouden zitten kijken de volgende ochtend.  Omdat ik Zwarte Piet aan flarden had gereden,  drie zwarte strepen achterlatend op het wegdek, twee  remsporen van mijn banden en één van wijlen Zwarte Piet, nu uitgesmeerd over het wegdek.

En IK zat op de voorrangsweg. 

Dat heb ik hem nog even duidelijk gemaakt, door middel van mijn middelvinger.  Als een echt stout kindje.

En wat bezielt hem om over te steken tussen geparkeerde auto's terwijl er amper twintig meter verder een zebrapad is. 

Een zebrapad. 

Je zou toch denken dat  een ZEBRApad iets herkenbaars is voor de gemiddelde zwarte medemens.

 

En ja, hoe vul je zoiets in op je Europees aanrijdingsformulier?

Maar goed, godzijdank heb ik Zwarte Piet niet geraakt.

Al een geluk.

 

*****

 

Dienstmededeling:

U kan in het decembernummer van Runner's World, het onvolprezen maandblad voor de loper, een loopverhaal van de hand van uw dienaar lezen.  De redactie had een wedstrijd uitgeschreven voor loopverhalen en de zes beste inzendingen werden in het blad opgenomen.  Uw dienaar was één van de zes.

04-12-09

Yevgueni

Yevgueni

 

Medical update.

Dinsdag heeft de osteopaat mijn bekken- en heupstand gecorrigeerd.  Met veel gekraak en het nodige gekrakeel werden krakkemikkige kadulle knoken tot de orde geroepen.

En woensdag was er de eerste duurloop.

Laat ons zeggen dat ik sceptisch was.  Ik weet uit bittere ervaring inmiddels dat mirakuleuze oplossingen niet bestaan en dat Lourdes niet weggelegd is voor deze heidense ketter.

U weet uit vorige kroniekjes dat een duurloop bij mij ingedeeld wordt in drie pijnsessies.  De eerste na circa 20 minuten, de tweede na 40 minuten en de derde sessie begint op het uur en blijft duren tot ik tot stilstand kom.

En woensdag?

Wel, de eerste kaap van 20 minuten werd pijnloos gerond.  Eureka!

Na veertig minuten was er nog steeds niets te voelen.  Ik begon al te denken dat alles inbeelding was geweest en dat ik vanaf heden de eretitel 'meester der hypochondrie' mocht dragen.

Rond de 50 minuten begon de vertwijfeling toe te slaan. 

Als ik nu stop, dan ben ik officieel pijnvrij geweest.

Geweest.

Doorlopen was dan weer riskant: als de pijn alsnog komt, dan was ik weer de sigaar. 

Maar ja, ik stond ergens op Nederlands grondgebied, ik kon moeilijk ter plekke een huis beginnen bouwen.

Doorgelopen en na 55 minuten en 17 seconden: pijn.

Dus tot 55 minuten en 16 seconden was mijn geloof in de mensheid en de geneeskunde grenzeloos geweest.  1 tik later kreeg ik een mentaal tikje.

 

Maar het was een ander soort pijn.

Niet de stekende pijn die ik al een paar maanden heb ter hoogte van het zitbeen, maar nu de doffere variant. 

Ik troost me maar met de hoop dat het enkel een signaal was van de al maanden getormenteerde pees.  De pees die al maanden door scheefstand belegerd wordt en nu uiteraard ook nog mee moet gaan lopen met het baasje.  De pees die wat verzwakt is en signaal geeft wanneer het genoeg is.

 

Ik merk het.

U gelooft het ook al niet.

Dan zijn we al met twee.

Maar zondag probeer ik opnieuw.

 

*****

 

 

Bij deze wil ik mij officieel excuseren bij Klaas Delrue, de zanger van Yevgueni.  En bij de rest van de groep, uiteraard.

Ik had mijn vrouw niet mogen meebrengen naar uw optreden in De Warande in Turnhout. 

Ik besef dat nu.

Wist ik veel dat mijn vrouw het onderdeel ritmisch klappen niet onder de knie zou krijgen. 

Was het trouwens ook absoluut nodig om ons zo'n moeilijk klappatroon op te leggen? 

Serieus.

  • klapklap  pauze  klap,
  • klapklap  pauze  klap,
  • klapklap  pauze  klap,

Niet evident.

En ja, mijn vrouw heeft van de 291 klapjes er 294 verkeerd gedaan, ik weet het. 

Maar ik had van uw drummer toch iets meer professionaliteit verwacht.  Dat hij uit het ritme geraakte was verschrikkelijk, toegegeven, maar ik vind het klein van hem om dat op mijn vrouw te steken.

Tot drie maal toe heeft u het optreden stil gelegd omdat er iets fout liep met het ritmisch klappen van het publiek.  Tot drie maal toe was het mijn vrouw die de ganse zaal uit het ritme bracht. 

Dat besef ik.

Stop gewoon met dat oproepen tot geklap en speel uw hitje: 'Als ze lacht'.

Iedereen tevreden.

 

Maar toen maakte u pas echt een cruciale fout.

Zaallichten aan en toen heeft u mijn vrouw aangesproken en gezegd: "Mevrouw, u MOET stoppen met meeklappen".

 

Beste vriend, bent u uw leven beu?

Hè?

De laatste keer dat iemand met matig succes tegen mijn vrouw heeft gezegd: "Mevrouw, u moet", gevolgd door een bevel, was mid jaren zeventig van de vorige eeuw.

Zijn graf kan u vinden op het oude kerkhof van Lokeren. 

Naast de oudstrijders.

 

Heelder generaties tele-verkopers, gsm-operatoren en computerherstellers zitten nu met een joekel van een identiteitscrisis nadat ze mijn vrouw hebben geprobeerd iets aan te smeren/wijs te maken.

Lukt niet.

Laat dat.

 

Deze ochtend telefoon.

Iemand van een of andere organisatie die cursussen organiseert.  Mijn vrouw had zich ingeschreven via mijn mailadres.  De mevrouw aan de andere kant van de lijn bekloeg zich over het feit dat mijn vrouw zich had ingeschreven via mijn mailadres en dat ze een eigen mailadres MOET aanmaken.

MOET.

MOET.

Foutje.

 

Die mevrouw weet nu naar wie ze moet bellen wanneer ze een lesgever zoekt voor de cursus: 'Assertief uitkafferen per telefoon voor gevorderden'.

 

Ooit heeft een politieagent het nodig gevonden om mijn vrouw aan te spreken en haar te wijzen op een of andere tekortkoming in haar rij- of parkeergedrag.  Die mens zit nu, in een pamper, bellekes te blazen, parkeerschijven te versnipperen  en 'gloegloegloegloegloegloe' op de wijze van een kalkoen te broebelen. 

Naast hem zit de agent die het ooit heeft aangedurfd mijn vrouw te flitsen.  Die mens ziet nog altijd gele flitsen en denkt dat hij een roze olifant is die

foweeeeeeeeep

zegt.

 

 

Is dit uw ambitie, mijnheer Yevgueni?

Ik dacht het niet.

Ha.

Maar voor de rest een prima optreden, dat wel.

01-12-09

Sarkozy

Sarkozy

 

Dit weekend niet gelopen. 

Dat was zo ingecalculeerd. 

Mijn traditionele zaterdagse loopsessie had ik speciaal verplaatst naar vrijdag.

 

Zaterdag werd ik namelijk opgevorderd voor het rooien van kerstbomen bij mijn schoonouders. 

Ik neem aan dat u zich nog herinnert wat voor een hondenweer het zaterdag was.  Terwijl u met uw voetjes knus tegen de snorrende kachel lag te ronken als een krolse kat, gehuld in een fleece dekentje, kopje citroenthee, boekje, koekje, stond ik in weer en wind bomen uit te spitten met  Kind 1 en mijn schoonbroer, bloedbroeders van het terpentijnen genootschap.

Op de beste momenten van de dag regende het.  Wanneer het iets minder was, viel de regen bij heelder bakken neer, opgejaagd door helse windvlagen.

En tussendoor nog wat malse buien. 

Goed voor den hof, en zo.

Mijn schoonbroer had een soort plastic overall aan, speciaal ontworpen om gedragen  te worden bij regenweer op de motor.  Mijn schoonbroer was even winderig als het weer, maar vermits de overall erg goed aansloot, moest hij vaststellen dat hij pas enige tijd later een appreciatie kon geven aan het geproduceerde geurpalet. 

Savoureren in uitgesteld relais heet zoiets, dacht ik.

Telefoon.

Of ik het voorgaande iets minder omslachtig kan uitdrukken?

Natuurlijk....

Uw wens is mijn bevel...

 

Dat mijn schoonbroer de ganse tijd scheten liet. 

Scheten. 

Van die straffe. 

Waar je het behang mee van de muren krijgt. 

En dat het lang duurde vooraleer hij zijn eigen gore scheten kon ruiken wegens een te strak aanpassende plastic overall.  En de enige uitweg was via zijn nek.

Begrijpt u het nu?

 

Nu ja, nog een geluk dat de scheten via de nekopening konden ontsnappen.  Stel dat al dat gas zich zou blijven opstapelen in het pak, dan zou hij wel eens ballonsgewijs ten hemel kunnen opstijgen. 

 

Of stel dat er iemand een sigaret opsteekt? 

Wat dan? 

Methaangas in combinatie met een open vlam?

WOOOOOEEEEEESSSSSSJJJJJJJJJ.....

 

*****

 

Dat probleem schijnt trouwens ook in de SM-wereld te bestaan.  Dat bepaalde luchtjes nogal lang in de glimmende pakjes blijven rondzwerven.  Waar het betere latexpak dan ook nog eens voor extra klapperende geluidseffecten zorgt. 

Heb ik van horen .....

..... zeggen.

 

*****

 

Omdat ik zaterdag bomen aan het rooien was, kon ik niet naar het veldrijden kijken. 

Veldrijden is heilig. 

Deze sport is de tweede belangrijkste sport op de grote internationaal geldende vergelijkende sportschaalranglijst van Mark.  Eerst komt het lopen, dan gaapt er een gat ter grootte van de Sahara, en dan zie je in de verte een piepklein stipje: dat is het veldrijden.

Dus we konden niet rechtstreeks kijken naar de wedstrijd.

Maar daarvoor hebben wij een goede oplossing gevonden.  Wij, dat zijn uw dienaar en de vrouw van uw dienaar.  We nemen het veldrijden op via onze dvd-recorder en kijken dan in uitgesteld relais (een beetje zoals de scheten van mijn schoonbroer....).

Het is dan wel van het hoogste belang dat ik nergens per ongeluk een TV-scherm zie, of  in de auto de radio opzet en zo het radionieuws onderschep. 

 

Maar ook daarin herkent men de hand van de meester. 

Ik had namelijk de auto van mijn moeder genomen.  Dat is een Spartaanse auto. 

Een auto zonder autoradio. 

Enkel bedoeld voor transport.  Een Mercedes 300 D.  Zuipt meer dan Michel Dardenne.  Elke keer je de auto start sterven er een stuk of drie ijsberen op het poolijs.  De auto heeft geen roetfilter.  U bent onze roetfilter.

Enfin.

Na gedane arbeid, en nadat mijn schoonbroer zich uit zijn scheetballon had gehesen, rij ik huiswaarts.  Kind 1 ligt vredig te slapen naast mij, uitgeteld  na een ganse dag bomen te hebben uitgestoken in combinatie met de voortdurende chemische oorlogsvoering  van mijn flatulente schoonbroer.

 

Ik kom thuis. 

Wij weten helemaal niet wie de veldrit in Koksijde gewonnen heeft.  We verlekkeren ons op een uurtje Vlaamse topsport.  Dampend kopje thee.  En we gingen ons eens goed laten gaan en hadden ook een sappige Pink Lady (een appel) klaarliggen. 

Terwijl de voorbeschouwende interviews met Nys en andere Alberten hun beslag krijgen, horen we de rollende donder.  Dat is Kind 2 die de trap af komt.

Kind 2 gooit de deur van de woonkamer open.  Michel Wuyts verliest zich inmiddels in ronkende volzinnen in de voorbeschouwing van de cross.

Kind 2 zegt:

"Veldrijden?  Sarkozy heeft gewonnen."

Wij schieten in een lachkramp.  Sarkozy, dat Franse onderdeurtje.....

Kind 2 toch, hahahahaha.

Plots beseffen we dat Kind 2 zoiets niet verzint, maar dat hij

...............

GODVERMILJAARDEGODVERNONDEDJU!!!!!!!

 

Sarkozy, Sarkozy, Kind 2 wist dat het een exotische naam was en dan blijft natuurlijk enkel Stybar over.

Alles om zeep.

Spankracht weg.

 

*****

 

Vandaag naar de osteopaat van Sarkozy geweest. 

Heu, Stybar bedoel ik.

Hij heeft mijn ingewanden terug op hun plaats gelegd.  Blijkt dat mijn darmen uit positie waren en dat daardoor druk was ontstaan op rug, heup en bekken.  Waardoor alles in de soep draaide en blokkages ontstonden.  Een soort van kettingreactie.

Hij liet behoorlijk aanschouwelijk zien dat mijn ganse rechterzijde van het lichaam minder flexibel was, vergeleken met links. En dat heeft bij het lopen zo zijn consequenties.

Eerst heeft hij een tijdje behoorlijk druk uitgeoefend op de inwendige ik, wat relatief pijnlijk was.

Dan kwam het betere beuk- en kraakwerk.  Ik kraakte in elk geval in al mijn geledingen.

Maar straf was wel dat ik nadien ook rechts behoorlijk plooibaar bleek te zijn.

Volgens zijn expertise zou ik nu terug klaar zijn voor dienst en dien ik me pas terug te melden januari 2010. 

Zo heb ik het graag. 

Niks twijfel, niks gemaar of gemor, maar gaan met die banaan en binnen een maand nieuwe olie er op.  En vooral, lopen, morgen al.

 

*****

 

Darmen, begot...

Moet ik dringend mijn schoonbroer vertellen....

 

*****

 

Nawoord:

Heum, tja, heum, ik weet niet of ik wat volgt wel wereldkundig moet maken, heum.... ach, vooruit dan maar.

Toen ik buiten ging, zag ik iets in de ogen van de osteopaat.

Het leek wel alsof hij iets wou zeggen.

Weet je wat ik denk dat hij WOU zeggen op het eind van de behandeling?  Pas op, hij heeft het niet gezegd, maar ik zag het hem bijna denken. 

Weet je wat hij, volgens mij, dacht?

Wel, ik zou durven zweren dat hij dacht:

"Moest Stybar dit lichaam hebben, dan reed de rest elk weekend voor plaats twee."

Denk ik, hé.