18-12-09

Kalashnikov

Kalashnikov

 

 

Maandag niet gelopen. 

Ik durfde niet na de loodzware zaterdagse kerstboomrazzia. 

Alles deed nog pijn. 

Mijn armen en schouders, maar wat me het meeste zorgen baarde waren mijn achillespezen.  Die waren lichtjes geïrriteerd als gevolg van het zware labeur. 

Achilles geïrriteerd, baasje geïrriteerd. 

Een jongere versie van mij zou nog wel een achilles veil hebben voor bijvoorbeeld een wondermooie Helena van Troje, maar de oude man in mij weet dat hij die achilles nog nodig heeft voor andere veldslagen, aan het loopfront....

 

Woensdag 16 december.

Het is berekoud.

-5° onder thermometerhut.

Alles ziet wit. 

Rijm.

Gewapend met muts en handschoenen, in combinatie met diverse laagjes loopkleding.  Toch zal het een kwartiertje duren vooraleer we de kou uit de oude botten hebben verjaagd. 

De handen en vooral de vingertoppen blijven koud.  Zelfs als ik mijn mouwen van mijn vestje over mijn handen trek.

De eerste kou hakt er goed in.

Alles is hard als beton.

 

*****

 

Kerstboom gezet deze ochtend.

Overal dennennaalden.

Forse boom in onze woonkamer. 

De geur!

 

*****

 

Er zijn een aantal beproevingen in het leven.  Als je die als koppel overleeft, dan heb je een solide huwelijk.

Wij zijn nog van de oude stempel.  Wij stellen onze relatie niet op de proef door op een eiland met halfnaakte vrouwelijke en mannelijke verleiders te gaan zitten op de wijze van 'Temptation Island'. 

Ik ben me er ook terdege van bewust dat ze mij daar niet voor zullen vragen.    Daar zijn een aantal gegronde redenen voor:

  • ik ben iets beter gebekt ben dan Hrinho (Gringo),
  • ik heb geen tatoeages van zwakzinnige draken op mijn gat,
  • ik verdraag wegens te weinig vetreserve (loopmachine!) erg slecht alcohol; na anderhalve cocktail lig ik hardop te snurken; het is dan amper half tien en de halfnaakte vrouwen in string zijn nog niet gearriveerd,
  • ik word zot als ik een halfuur moet nietsdoen op een strand,
  • ik word nog zotter wanneer ik op een droomdate moet met een vrouw die denkt dat Descartes een merk van exclusieve lingerie is.

Nu ja, ik ben natuurlijk ook gewoon lelijk.

Maar wel een geweldig karakter.

Geweldig slecht.

 

Neen, wij zijn van de oude stempel.

Wij hebben onze relatie getest met de normale proeven:

  • een huis bouwen,
  • kinderen krijgen,
  • kinderen opvoeden (nou ja),
  • en ....     ....een kerstboom zetten.

En ik vermoed zelfs dat samen een kerstboom zetten de ultieme test is voor je relatie.

 

*****

 

Ten eerste staat die boom nooit recht in de pot. 

Wat je ook staat te wrikken. 

Eerst staat hij te veel naar links. 

Ten minste, volgens mijn vrouw die op vijf meter met één oog dichtgeknepen de boom staat te monsteren.

Ik geef een snok aan de boom.

Teveel naar rechts.

Snok.

Teveel naar links.

 

Na een keer of zes, waarbij het 'gegodver' niet van de lucht is en ik inmiddels plakpollen heb van de terpentijn, staat de boom kaarsrecht.

 

Maar, zoals alles en iedereen, heeft een kerstboom ook een mooie, gevulde kant en een iets minder geslaagde kant.  Er is wereldwijd slechts één uitzondering op deze gulden regel: ik.  Ik ben langs alle kanten even mooi (volgens bepaalde bronnen dient u hier te lezen: even lelijk).  Maar dat is hoogstens een taalkundig-filosofische kwestie (vergelijk het met de eeuwige discussie of het glas halfvol of halfleeg is).

 

Ik draai de boom een kwartslag.

Volgens mijn vrouw, die op vijf meter met één oog dichtgeknepen...., is het nog niet helemaaaaaaal wat het zou moeten zijn.

Ik draai nog een kwartslag verder.

"Neuuu", komt er uit mijn vrouw.

Nog een kwartslag verder.

"Neuuu", komt er uit mijn vrouw.

Nog een kwartslag verder.

"Neuuu."

 

Ik zeg: "Schat, volgens de wetten van de mechanica en puur wiskundig gezien zijn we weer bij het begin.  Hebben we dan een dakloze boom in huis gehaald, waarvan geen enkele kant uw kritisch, maar tevens mooie oog kan behagen?"

 

Herbeginnen.

Twee kwartslagen verder.

Dit blijkt dan plots wél de juiste kant.

Maar om één of andere reden staat de kerstboom in deze positie niet meer geheel recht.

Ik haal drie keer adem, om dan uit te barsten in:

 

................. (gecensureerd)

 

Recht gezet, onder het haviksoog van mijn vrouw.

 

*****

 

Goed, we kunnen beginnen.

We gaan de boom 'kerstpimpen'.

Eerst de lichtjes.

Hoewel we vorig jaar, bij de afbraak van de vorige boom, de lichtjes tot in het absurde hadden opgerold en tevens maniakaal gescheiden van mekaar in plastic zakjes hadden opgeborgen, zijn de twintigduizend lichtjes nu verworden tot één grote haarbal.

Dat ze daar eens iets aan doen, in plaats van Frank De Winne naar de maan te schieten.  Daar heeft een mens tenminste iets aan.

Na veel geklooi heb ik de eerste streng lichtjes uit de Gordiaanse knoop weten te ontwarren.

Eerst testen. 

Mij gaan ze niet liggen hebben.

Blijkt te werken.

Met veel zorg draperen.

 

Uren verglijden. 

 

En altijd is er die ene streng lichtjes. 

De opstandige streng. 

De kreng van een streng.

Je steekt de stekker in het stopcontact. 

De streng werkt. 

Wanneer je de streng in de boom begint te hangen, gaat hij uit. 

Dit is overduidelijk de Geert Hoste onder de lichtstrengen. 

De flauwe plezante.

Je schudt eens. 

Streng aan. 

Streng uit.

Schudden. 

Aan. 

Uit. 

Aan.

Je hangt de streng verder in de boom. 

Maar het knaagt.

 

Er hangen inmiddels zoveel lichtjes in de boom, dat mijn elektriciteitsmeter begint te gonzen.

 

*****

 

WAT ZIE IK?

WAT ZIE IK?

Er is godver een streng lichtjes uitgegaan.

Je schudt nu als een gek met de ganse boom. 

Het sneeuwt dennennaalden.

De boom staat terug scheef. 

Toch volgens het arendsoog van mijn vrouw, die op vijf meter....

 

................................. (gecensureerd)

 

*****

 

De ballen!

Ballen in de boom.

Net wanneer de rust weerkeert in Casa Mark, merkt mijn vrouw achteloos op:

"Staat die boom nu niet wat naar achteren geleund?"

 

.............................. (gecensureerd)

 

Ik herhaal, de perfecte relatietest!

 

*****

 

Kind 2 is op het oorlogspad.

Kind 2 ruikt namelijk cadeautjes.

Snuf.  Snuf.

Als een bloedhond.

Trek een willekeurige kast open en de kans is groot dat Kind 2 er uit komt gerold.  Op zoek naar pakjes!

 

Kind 2 is op dat gebied een pitbull.  Schuwt geen enkele methode om te weten te komen waar we de pakjes hebben verstopt.

Laatst kwam ik het bureau binnen.  Mijn vrouw zat op de bureaustoel, de bureaulamp knal in haar ogen gericht.

Ik hoorde nog net Kind 2, op de wijze van 'Herr Flick'  en getooid in een lange lederen Gestapo-jas (een erfstuk van de mémé) volgende vraag stellen:

 

"Tell me, mutti, vhere are die pächskens?

Ve have vays to make you talk.

Oder muss ich dich kittelen, ja?"

 

 

Intermezzo: kittelen is niet correct Duits, het zou kitzeln moeten zijn, zo leert mij de vertaalsite. 

Inmiddels is het een uurtje later.  Want eens ik op zo'n vertaalsite terecht ben gekomen, wil ik meteen weten wat kietelen in het Portugees (cocegas met een accent dat ik niet vind op mijn toetsenbord), Italiaans (solletico), enzovoort is.  Om dan ook omgekeerd te werken om te controleren of dat ook nog correct is.

 

*****

 

Ja, het is elk jaar een gedoe om de cadeautjes uit handen van Kind 2 te houden.  En dan moet u weten dat het samenstellen van de lijst van mogelijke cadeautjes al een zware opdracht is geweest.

Half november geven we Kind 2 de opdracht een verlanglijstje op te stellen van mogelijke cadeautjes. 

Verlanglijstje.

Verkleinwoord.

Meestal krijgen we een lijst waarbij de Gouden Gids in het niet verdwijnt.

Eerst schrappen we de onmogelijke zaken uit de lijst. 

Dingen in de orde van:

  • een vlammenwerper,
  • een Kalashnikov AK-47,
  • een roze duikboot,
  • de schedel van Napoleon,
  • een papegaai die het geluid van een koffiezet vlekkeloos kan imiteren.

 

Dan beginnen de onderhandelingen ten gronde.

Ik zweer het u, Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen is makkelijker dan de onderhandelingen voeren rond de lijst cadeautjes voor Kind 2.

Een consensus wordt meestal moeizaam bereikt, waarbij vooral ik concessies moet doen.

Kopen.

Verstoppen.

Mond houden.

Het zijn maar een paar woorden, maar het kost bloed, zweet en tranen.

 

En Kind 2 vindt geen rust voor hij weet wat en waar.

Kind 2 heeft vorige week trouwens mijn mailbox gekraakt om eventuele cadeaucommunicatie tussen mij en mijn vrouw te onderscheppen.  Qua politiek denk ik dat Kind 2 later bij Lijst Dedecker een kans maakt.

 

*****

 

Zeg, hoe meer ik er naar kijk....

Neen, serieus....

Staat die kerstboom nu scheef?

19:01 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.