08-12-09

Remsporen

Remsporen

 

Zaterdag: weer kerstbomen uitsteken bij de schoonouders.  Alle hens aan dek.  En regenen natuurlijk.  Wat dacht u.

Maar de troepensterkte was van dien aard dat de bomen zich quasi zonder slag of stoot vrijwillig overgaven en de witte vlag hesen. 

En wanneer we eindelijk de strijdbijl begroeven, was de zon van de partij.  Zonnetje van niks, maar toch.

We keerden huiswaarts, met een geurende pijnboom achterin de auto.  Deze boom zal binnenkort de last van duizenden lampjes torsen en een decadente weelde aan cadeautjes aan de geamputeerde wortels tentoongespreid zien.

 

*****

 

Normaal zou ik mijn duurloop dit weekend op zondag afwerken, maar omdat het kerstboomoffensief voortijdig werd afgeblazen, kon het zowaar nog op zaterdag!  Dat laten wij ons geen twee keer zeggen.  Schoenen aangegord en hopen op pijnloos lopen.  Het traditionele rondje door de bossen van Wortel lag naar ons te lonken.

Mirakels?

Neen.

Na een dikke twintig minuten was de pijn er.  En nu terug de gewone stekende pijn.  Vertrouwd gevoel inmiddels, maar ook een belabberd gevoel.

En na 40 minuten was er de tweede opstoot van enkele minuten.  Ik ben zelfs even gestopt om wat te stretchen. Midden in de bossen sta ik te dampen van het zweet, terwijl het weer zachtjes begint te regenen.  De hemel huilt.

Maar het einde van mijn duurloop was dan weer hoopgevend. 

Op een bepaald punt heb ik het alarm van de hartslagmeter afgezet en ben ik gewoon op mijn gevoel doorgelopen.  Even de gashendel onbezonnen wat verder open om zo het hart in een hoger ritme te dwingen.  De hartslag liep geleidelijk op van 155 naar 160 om tenslotte een behoorlijk tijdje op 168 slagen per minuut af te klokken. 

Het kon me niets schelen dat de bil zou protesteren. 

Ik ben de baas.

Even zot doen, de schade zullen we nadien wel opmeten. 

Après moi le déluge.

En, gek genoeg, geen noemenswaardig protest. 

Raar.

 

*****

 

De feestdagen in het verschiet. 

Wat gaat een jaar toch snel.

Het schiet voorbij.

Dit is trouwens de honderdste kroniek op deze blog, waarde lezer.

Mijn respect voor uw uithoudingsvermogen....

Ja, de tijd gaat snel.

 

Tijd is een relatief begrip. 

Vijf minuten is niks.

Toch niet op café.

Op vijf minuten krijg je hoogstens twee Duvels binnengekapt.  En één potje vieze nootjes.

Vijf minuten je adem inhouden daarentegen, dat valt tegen.

 

Over nootjes en Kind 2. 

Ooit gingen we met het ganse gezin eten in de betere bistro van onze thuisstad.  In afwachting van het voorgerecht dronken we al iets.

Kind 2, toen nog erg klein, had een cola voor zich. 

Ik had een potje nootjes gekregen bij mijn ijskoude Duvel. 

Kind 2 had de nootjes in beslag genomen en was die in een verbijsterend tempo aan het opeten. 

Plots bijt Kind 2 op zo'n smal, gifgroen exemplaar. 

Zo'n héél pikant nootje.

Kind 2 trekt héél grote ogen waarin pure paniek te lezen staat.

BRANDALARM!!!

Er komt rook uit de oren van Kind 2.

Kind 2 roept keihard: "BEIKES".

Het wordt ijzig stil in de bistro en alle hoofden draaien naar onze tafel.

Kind 2 spuwt daarop de volledige inhoud van zijn mond over onze tafel.  Zo'n kleine driehonderd gram halfvermalen nootjes.  Tot vermaak van iedereen.

Kind 2 begint vervolgens met beide handen zijn tong proper te wrijven.  Tot nog groter jolijt van iedereen.

 

*****

 

Ja, alles is relatief.

Hoeveelheid is trouwens ook relatief. 

Eén haar in je soep is véél te veel. 

Eén haar op je kop is,.... ach breek me de bek niet open.

 

Doet me trouwens denken aan een voorval met Kind 1 en de plaatselijke pizzaboer.

U moet weten dat onze pizzaboer volledig kaal is.  Maar dan ook compleet kaal.  Hij is zo kaal dat, hoe zal ik het zeggen, wel hij is zo kaal dat, vergeleken met zijn kop, zelfs een biljartbal ongeschoren lijkt.

Enfin, ik ga samen met Kind 1, die diezelfde dag naar de kapper is geweest, een bestelling ophalen bij onze pizzaboer.  Het is de eerste keer dat Kind 1 de kaalhoofdige pizzaman zal ontmoeten.

U voelt ongetwijfeld al waar dit naartoe gaat.

En ja hoor, normaal is Kind 1 een bedeesd kind, maar nu roept ie door de volle zaak:

"Ook naar de kapper geweest?"

Ik heb een nieuwe definitie gegeven aan het begrip 'groen lachen'. 

De pizzaman trouwens ook.

 

*****

 

Alles is relatief dus.

Dat was zaterdagavond niet bepaald mijn eerste gedachte toen ik ei zo na Zwarte Piet plat had gereden met de wagen.

Het was valavond. 

En in het schemerdonker stak een onbezonnen Zwarte Piet de straat over tussen twee geparkeerde auto's.  Zwarte Piet in het donker valt niet écht op.  Glimlach dan toch!  Een reflecterend vestje was klaarblijkelijk ook teveel gevraagd.  Door volop in de remmen te gaan kon ik een platte Zwarte Piet vermijden.

Ja, u denkt nu waarschijnlijk, hoe grappig...

Maar mijn hart sloeg over.

Ik dacht aan al die arme kindjes die verweesd naar een lege schoen zouden zitten kijken de volgende ochtend.  Omdat ik Zwarte Piet aan flarden had gereden,  drie zwarte strepen achterlatend op het wegdek, twee  remsporen van mijn banden en één van wijlen Zwarte Piet, nu uitgesmeerd over het wegdek.

En IK zat op de voorrangsweg. 

Dat heb ik hem nog even duidelijk gemaakt, door middel van mijn middelvinger.  Als een echt stout kindje.

En wat bezielt hem om over te steken tussen geparkeerde auto's terwijl er amper twintig meter verder een zebrapad is. 

Een zebrapad. 

Je zou toch denken dat  een ZEBRApad iets herkenbaars is voor de gemiddelde zwarte medemens.

 

En ja, hoe vul je zoiets in op je Europees aanrijdingsformulier?

Maar goed, godzijdank heb ik Zwarte Piet niet geraakt.

Al een geluk.

 

*****

 

Dienstmededeling:

U kan in het decembernummer van Runner's World, het onvolprezen maandblad voor de loper, een loopverhaal van de hand van uw dienaar lezen.  De redactie had een wedstrijd uitgeschreven voor loopverhalen en de zes beste inzendingen werden in het blad opgenomen.  Uw dienaar was één van de zes.

Commentaren

Mark, we hadden het artikel al gelezen in de Runnersworld! De schrijfstijl kwam ons al zo bekend voor...
Wat het verhaal betreft: nooit eens zin om te ontspannen op vakantie?

Gepost door: Hild Hillen | 10-12-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.