01-12-09

Sarkozy

Sarkozy

 

Dit weekend niet gelopen. 

Dat was zo ingecalculeerd. 

Mijn traditionele zaterdagse loopsessie had ik speciaal verplaatst naar vrijdag.

 

Zaterdag werd ik namelijk opgevorderd voor het rooien van kerstbomen bij mijn schoonouders. 

Ik neem aan dat u zich nog herinnert wat voor een hondenweer het zaterdag was.  Terwijl u met uw voetjes knus tegen de snorrende kachel lag te ronken als een krolse kat, gehuld in een fleece dekentje, kopje citroenthee, boekje, koekje, stond ik in weer en wind bomen uit te spitten met  Kind 1 en mijn schoonbroer, bloedbroeders van het terpentijnen genootschap.

Op de beste momenten van de dag regende het.  Wanneer het iets minder was, viel de regen bij heelder bakken neer, opgejaagd door helse windvlagen.

En tussendoor nog wat malse buien. 

Goed voor den hof, en zo.

Mijn schoonbroer had een soort plastic overall aan, speciaal ontworpen om gedragen  te worden bij regenweer op de motor.  Mijn schoonbroer was even winderig als het weer, maar vermits de overall erg goed aansloot, moest hij vaststellen dat hij pas enige tijd later een appreciatie kon geven aan het geproduceerde geurpalet. 

Savoureren in uitgesteld relais heet zoiets, dacht ik.

Telefoon.

Of ik het voorgaande iets minder omslachtig kan uitdrukken?

Natuurlijk....

Uw wens is mijn bevel...

 

Dat mijn schoonbroer de ganse tijd scheten liet. 

Scheten. 

Van die straffe. 

Waar je het behang mee van de muren krijgt. 

En dat het lang duurde vooraleer hij zijn eigen gore scheten kon ruiken wegens een te strak aanpassende plastic overall.  En de enige uitweg was via zijn nek.

Begrijpt u het nu?

 

Nu ja, nog een geluk dat de scheten via de nekopening konden ontsnappen.  Stel dat al dat gas zich zou blijven opstapelen in het pak, dan zou hij wel eens ballonsgewijs ten hemel kunnen opstijgen. 

 

Of stel dat er iemand een sigaret opsteekt? 

Wat dan? 

Methaangas in combinatie met een open vlam?

WOOOOOEEEEEESSSSSSJJJJJJJJJ.....

 

*****

 

Dat probleem schijnt trouwens ook in de SM-wereld te bestaan.  Dat bepaalde luchtjes nogal lang in de glimmende pakjes blijven rondzwerven.  Waar het betere latexpak dan ook nog eens voor extra klapperende geluidseffecten zorgt. 

Heb ik van horen .....

..... zeggen.

 

*****

 

Omdat ik zaterdag bomen aan het rooien was, kon ik niet naar het veldrijden kijken. 

Veldrijden is heilig. 

Deze sport is de tweede belangrijkste sport op de grote internationaal geldende vergelijkende sportschaalranglijst van Mark.  Eerst komt het lopen, dan gaapt er een gat ter grootte van de Sahara, en dan zie je in de verte een piepklein stipje: dat is het veldrijden.

Dus we konden niet rechtstreeks kijken naar de wedstrijd.

Maar daarvoor hebben wij een goede oplossing gevonden.  Wij, dat zijn uw dienaar en de vrouw van uw dienaar.  We nemen het veldrijden op via onze dvd-recorder en kijken dan in uitgesteld relais (een beetje zoals de scheten van mijn schoonbroer....).

Het is dan wel van het hoogste belang dat ik nergens per ongeluk een TV-scherm zie, of  in de auto de radio opzet en zo het radionieuws onderschep. 

 

Maar ook daarin herkent men de hand van de meester. 

Ik had namelijk de auto van mijn moeder genomen.  Dat is een Spartaanse auto. 

Een auto zonder autoradio. 

Enkel bedoeld voor transport.  Een Mercedes 300 D.  Zuipt meer dan Michel Dardenne.  Elke keer je de auto start sterven er een stuk of drie ijsberen op het poolijs.  De auto heeft geen roetfilter.  U bent onze roetfilter.

Enfin.

Na gedane arbeid, en nadat mijn schoonbroer zich uit zijn scheetballon had gehesen, rij ik huiswaarts.  Kind 1 ligt vredig te slapen naast mij, uitgeteld  na een ganse dag bomen te hebben uitgestoken in combinatie met de voortdurende chemische oorlogsvoering  van mijn flatulente schoonbroer.

 

Ik kom thuis. 

Wij weten helemaal niet wie de veldrit in Koksijde gewonnen heeft.  We verlekkeren ons op een uurtje Vlaamse topsport.  Dampend kopje thee.  En we gingen ons eens goed laten gaan en hadden ook een sappige Pink Lady (een appel) klaarliggen. 

Terwijl de voorbeschouwende interviews met Nys en andere Alberten hun beslag krijgen, horen we de rollende donder.  Dat is Kind 2 die de trap af komt.

Kind 2 gooit de deur van de woonkamer open.  Michel Wuyts verliest zich inmiddels in ronkende volzinnen in de voorbeschouwing van de cross.

Kind 2 zegt:

"Veldrijden?  Sarkozy heeft gewonnen."

Wij schieten in een lachkramp.  Sarkozy, dat Franse onderdeurtje.....

Kind 2 toch, hahahahaha.

Plots beseffen we dat Kind 2 zoiets niet verzint, maar dat hij

...............

GODVERMILJAARDEGODVERNONDEDJU!!!!!!!

 

Sarkozy, Sarkozy, Kind 2 wist dat het een exotische naam was en dan blijft natuurlijk enkel Stybar over.

Alles om zeep.

Spankracht weg.

 

*****

 

Vandaag naar de osteopaat van Sarkozy geweest. 

Heu, Stybar bedoel ik.

Hij heeft mijn ingewanden terug op hun plaats gelegd.  Blijkt dat mijn darmen uit positie waren en dat daardoor druk was ontstaan op rug, heup en bekken.  Waardoor alles in de soep draaide en blokkages ontstonden.  Een soort van kettingreactie.

Hij liet behoorlijk aanschouwelijk zien dat mijn ganse rechterzijde van het lichaam minder flexibel was, vergeleken met links. En dat heeft bij het lopen zo zijn consequenties.

Eerst heeft hij een tijdje behoorlijk druk uitgeoefend op de inwendige ik, wat relatief pijnlijk was.

Dan kwam het betere beuk- en kraakwerk.  Ik kraakte in elk geval in al mijn geledingen.

Maar straf was wel dat ik nadien ook rechts behoorlijk plooibaar bleek te zijn.

Volgens zijn expertise zou ik nu terug klaar zijn voor dienst en dien ik me pas terug te melden januari 2010. 

Zo heb ik het graag. 

Niks twijfel, niks gemaar of gemor, maar gaan met die banaan en binnen een maand nieuwe olie er op.  En vooral, lopen, morgen al.

 

*****

 

Darmen, begot...

Moet ik dringend mijn schoonbroer vertellen....

 

*****

 

Nawoord:

Heum, tja, heum, ik weet niet of ik wat volgt wel wereldkundig moet maken, heum.... ach, vooruit dan maar.

Toen ik buiten ging, zag ik iets in de ogen van de osteopaat.

Het leek wel alsof hij iets wou zeggen.

Weet je wat ik denk dat hij WOU zeggen op het eind van de behandeling?  Pas op, hij heeft het niet gezegd, maar ik zag het hem bijna denken. 

Weet je wat hij, volgens mij, dacht?

Wel, ik zou durven zweren dat hij dacht:

"Moest Stybar dit lichaam hebben, dan reed de rest elk weekend voor plaats twee."

Denk ik, hé.

De commentaren zijn gesloten.