24-11-09

Le Bon Bonbon

Le Bon Bonbon

 

Sssst.

Hoort u het?

Sssssst.

Hoort u dat vage gerommel?

Wel, dat is Kind 2 die bezig is een tunnel onder ons huis te graven.

Kind 2 is namelijk op zoek naar onze geheime bergplaats.  Dat is de plaats waar wij onze koekjes, chocolade en snoepjes verstoppen.

 

U moet weten dat Kind 2 wel een koekje lust. 

Met als gevolg dat alles wat zoet is in een mum van tijd uit de snoep- en koekenkast verdween. 

Tot grote ergernis van uw dienaar, die na een lange duurloop 's avonds wel eens overvallen werd door een klein hongerke. 

Om dan teleurgesteld in een lege snoepkast te staan staren.  Met op de achtergrond het woest grommen van mijn maag.

 

Kind 2 vreet alles wat los en vast zit.

Daarom verstoppen wij al het snoep en de koeken. 

Maar het heeft een bizar neveneffect.  Kind 2 vindt dit pas een leuk spelletje.  De speurtocht naar de snoepdoos van Pandora!

Geen middel wordt hierbij geschuwd.  Springstof wordt desnoods ingezet voor het slopen van valse wanden.  Zo gaat Kind 2, voorzien van helm en houweel, fluitend op speurtocht.  Ergens wacht hem de heilige graal: de geheime voorraad snoep van casa Mark.

 

Inmiddels hebben we al een schuilplaats of twintig versleten.  Kind 2 vindt het allemaal prachtig.  En hij slaagt er telkens in de schuilplaats te vinden.  Een koekjesdrughond, lijkt het wel.

 

Nu ben ik ook wel een beetje vergeetachtig.  In die mate dat ik wel eens een schuilplaats durf te vergeten.  Zo is het me onlangs overkomen dat ik in een schuif een verdwaald pak Prince-koeken (met melkcholade vulling!!!!) heb gevonden.  Bijna zo goed als sex.

 

*****

 

En nu heb ik er meer dan genoeg van.

Ik weet het, het is mijn stomme fout. 

Had ik enkele weken geleden de dure eed gezworen enkel op zaterdag en woensdag te gaan lopen en pas de kilometers en het aantal loopmomenten per week op te drijven vanaf het moment dat ik compleet pijnvrij en onbezorgd zou kunnen lopen, maar wat bleek deze ochtend?

Inderdaad.

Zaterdag een relatief vlotte duurloop afgewerkt, met nauwelijks pijn en hier gaan we weer.  Meneerke dacht in zijn dwaze zelfoverschatting op maandag al een tweede sessie in te lassen, om op woensdag het aantal trainingen per week meteen op drie te zetten.

Gegokt en verloren.

De ganse dag zeurt mijn bil. 

Op mijn zitbeen rechts.

Zitten doet pijn, staan ook.  Niet monsterlijk, maar toch ambetant genoeg om een ganse dag geïrriteerd rond te lopen.

 

*****

 

Hoe kwam ik op dit onzalige idee??

Wel, bij het aanhalen van mijn broeksriem maandagochtend blijkt dat ik aan het verdikken ben.  Ik zit met de riem nog wel in hetzelfde gaatje, maar het gaat niet meer van harte. 

Dikker geworden dus.

Alarm!

Want kilo's kunnen we niet gebruiken.  Die moeten we meeslepen en wegen extra door op pezen, spieren, gewrichten....

Dikker geworden.

Niet onlogisch, gezien het feit dat ik de laatste weken 2 uur 20 minuten loop in plaats van de normale 4 uur per week.  En dat er dus een pak minder energie wordt verbruikt.

Maar deze jongen blijft wel schransen als vanouds.  Schep op die patatten, hier met die pasta. 

En af en toe iets zoets.

 

Leeeeeeeeeeeeeooooooooooooooooo.

Dat lust ik goed.

En Tuc-koekjes.

Chocolade met nootjes.

En elke avond een trappist Westmalle of twee.

Engelse drop. 

Cent wafers. 

Marsepein.

Of van die spekken, rood-wit....

 

*****

 

Een bijkomend probleem is dat ik quasi alles lust.  Zoet, zuur, hartelijk, laat maar komen. Als het maar veel is!   En eens een pak koeken open is, moet je het gewoon afpakken of ik buffel het helemaal op.

 

Altijd hetzelfde scenario.

Ik lig languit in de zetel met de afstandsbediening in de hand.  Me rot te ergeren aan al die imbeciele programma's op TV.

Ik kijk naar iets onnozels, bijvoorbeeld Expeditie Robinson.  Van al dat gezaag over een nijpend gebrek aan eten, krijgt een mens een klein hongerke.

Ik sluip naar onze geheime bergplaats om er een pak koeken te halen. Hiervoor volg ik een omslachtige route, via zolder en tuinhuis, om Kind 2, onze koekspeurhond, op een dwaalspoor te brengen.

Ik kijk slinks over mijn schouder of Kind 2 toevallig niet met zijn infraroodkijker op de loer ligt.

De kust is veilig.

 

Ik plof opnieuw in de zetel, terwijl op het scherm een deelnemer aan Expeditie Robinson zijn tanden zet in een rauw, lillend varkensoog.

Smakelijk!

Ik open het pak koeken.

Ik haal er vijf uit, sluit het pak en leg het pak vér buiten handbereik.

Ik eet de vijf koeken op.

Ik drink eens van mijn Trappist.

 

Ik sta op en ga het pak koeken weer halen.

Ik haal er vijf uit (en beloof dat het hierbij blijft), sluit het pak en breng het naar de geheime bergplaats.  Omweg maken, op mijn hoede voor een hinderlaag van Kind 2, in camouflagekleren gehuld.

 

Ik eet de vijf koeken op.

Ik drink nog eens van mijn trappist.

 

Even later....

 

Ik zeg 'fuck it' en sluip op mijn tenen weer naar de geheime bergplaats, pak het  ganse pak koeken terug mee en pak en passant een nieuwe trappist mee.  Ik vreet vervolgens het ganse pak koeken met huid en haar op.

 

Ik zap nog wat rond.  En in die reclameblokken zit er naast maandverband ook altijd eten, dus even later ben ik alweer op weg naar de ijskast om te checken of daar nog iets te eten valt.

 

*****

 

Neen, een halfvol pak koeken kan ik niet laten staan.

En dat heb ik ook met chips.  Ik lust dan ook nog eens alle smaakvarianten: zout, paprika, peper en zout, pickels, doritos nacho cheese, roept u maar!

Ik heb dat ook met M & M-ekes.

Of zoute nootjes.

Pralines van Leonidas!  Die witte!

Ik heb dat zelfs met Nutella.  Na een volledig avondmaal boterhammen mag ik absoluut niet een laatste boterham besmeren met Nutella.  Doe ik dat wel, dan ben ik vertrokken voor een boterham of 12.

 

*****

 

Duurloop dus deze ochtend.

De duurloop der zelfoverschatting.

Mijn immense pens deint op en neer.

En niet willen regenen!

Neen.

Stortregenen.

Blaaskes regent het, pijpestelen,...

Qua pijnbeleving was het zowat hetzelfde als gewoonlijk de laatste weken. 

Maar regenen! 

En waaien!

Het water sopte in mijn loopschoenen.  Mijn zwarte tight glansde van het nat.  Kliedernat was ik.

En het regende ook nog.

Water.

Zijknat kom ik thuis.  Vooraleer ik mag douchen, eerst het materiaal verzorgen.  Schoenen vol krantenpapier, zo drogen ze pijlsnel, zonder krimpgevaar..

Maar zoals gezegd, ganse dag pijnlijk zitbeen gehad.  Het baart me zorgen, maar woensdag testen we opnieuw.

Ik hoop dat het regent.

*****

 

Over snoep gesproken.

Toen mijn vrouw zwanger was van Kind 1, had ze drie verslavingen:

  • ribbekes van de Chinees,
  • Napoleonbollen,
  • overgeven.

 

Aan die verslavingen heb ik enthousiast mijn medewerking verleend, dat overgeven niet natuurlijk.

 

Ribbekes van de Chinees!

Hoeveel keer ik naar de Chinees heb gebeld voor 'nummelke deltien': libbekes.  Ontelbaar. 

Van die heel vettige ribbekes, heel pikant ook.

 

En Napoleonbollen dus.

images

 

U kent ze wel.

Le bon bonbon Napoleon.  Enkel de originele, de gele.

Overal waar mijn bolbuikige vrouw zich neerzette, moest er een familiezak  Napoleonbollen binnen handbereik liggen.  Wij haalden die per container in de Makro.

Omdat ik ook al eens meegeweest was naar de prenatale oefeningen,

....puf, puf, puf, puf, PERSEN GODMILJAAR !!!!,  u weet wel...,

vond ik dat ik het recht had evenveel Napoleonbollen te vreten als mijn vrouw.

 

Mijn gehemelte lag constant open.

Maar u weet dat ik mij enorm kan vastbijten in iets.  Als een pitbull met tandpijn en een slecht karakter.  

Dus kapot gehemelte of niet, hier met die bollen.

HIER ZEG IK!!!!

 

*****

 

Naargelang mijn vrouw zwangerder werd, werd ik inmiddels een volleerd, ervaren Napoleonboller.

Uit de cursus eten van Napoleonbollen voor gevorderden:

U neemt de bol uit de wikkel. 

Steek de wikkel in uw mond.

Geintje.

Steek de bol in uw mond.

Laat het genietend sabbelen een aanvang nemen.

Na enige tijd (de bol is inmiddels zo glad als gepolijst marmer), ontstaat er een piepklein gaatje in de Napoleonbol.  Door dat gaatje kan je, als je de bol weet te klemmen tussen tong en bovenstuk gehemelte vlak achter boventanden, lucht zuigen. 

Daardoor spuit de zure vulling van de bol op je tong.

Zalig.

Nadien bijt je de bol in twee. 

En vermaal je de rest tot splinters.

Succulent.

 

*****

 

En toen was er die fatale dag.

De dag dat het zonlicht bijna niet meer scheen.

Ik stond in mijn winkel.

Mijn hoogzwangere vrouw en uw dienaar zitten als twee verslaafde gekken Napoleonbollen te vreten. 

Ik achter de toog, zij in de privé-ruimte achteraan.

Het aantal lege wikkels achter de toog was immens.  Ik had al een Napoleonbol of twintig op.

Ik zuig door het gaatje het zuur binnen.  Plots schiet de bol los en in mijn keel.  Daar blokkeert de bol mijn luchtpijp.

Ik kan enkel nog ademen door het piepkleine gaatje in de bal. 

Nu ja, ademen...

 

Ik maak me echter nog geen zorgen.

Ben ik tenslotte geen échte vent?  10 maanden militair geweest in het roemruchte Belgische Leger.  In het bezit van een slijpschijf.  En een découpeerzaag.  Tek 7 ?

 

Ik probeer wanhopig de bal op te hoesten.

Rochel, rochel, rochel....

Lukt niet.

ROCHEL, ROCHEL, ROCHEL....

Lukt nog altijd niet.

Maar ik adem nog altijd, zij het erg moeizaam, door het kleine gaatje in de bal.

Plots draait de bal zich.

Weg is het gaatje.

 

Het is nu formeel: ik ben aan het stikken!

En de klokt tikt....

 

Mijn vrouw komt kijken wat dat walgelijke gerochel in godsnaam mag betekenen.

Eerst denkt ze nog dat ik een grap uithaal. 

Alsof ik zoiets zou durven....

 

Ik wijs eerst naar de zak Napoleonbollen en vervolgens naar mijn keel.

Ik word lichtblauw.

In noodgevallen sta ik meestal te gillen als een kip zonder kop, terwijl mijn vrouw altijd ijzig kalm blijft. 

Ik word donkerblauw.

Mijn vrouw heeft toen het Heimlich maneuver op mij toegepast en zo wellicht mijn leven gered. 

 

Nooit heb ik nog een Napoleonbol aangeraakt.

Napoleon is een vies manneke.

Vooral zijn ballen,....

.... heu, bollen.

De commentaren zijn gesloten.