20-11-09

Pantoffelheld

Pantoffelheld

 

Er stond een nota in de schoolagenda van Kind 2.

Dat is niet bepaald de eerste keer.

En ik begrijp dat. 

Het is genoegzaam bekend dat het onderwijzend personeel in het algemeen en de leraars van Kind 2 in het bijzonder een behoorlijk stresserende job hebben.  Wij hebben dan ook alle begrip voor het feit dat zij hun frustraties afreageren in de agenda van Kind 2. 

Spuw uw gal, het zal u bevrijden!  Dat Kind 2 u een uitlaatklep biedt voor uw opgekropte ergernis is gewoon de compensatie voor het feit dat Kind 2 meestal aan de grondslag ligt  van uw ongenoegen. 

Ja maar, u zoekt het ook zelf.  Geef Kind 2 wat Kind 2 wil en u heeft sereniteit binnen luttele seconden. Proefondervindelijk vastgesteld.

Anderzijds had u ook een écht beroep kunnen kiezen, maar dat geheel terzijde.

 

Volgende nota stond dus ter ondertekening in de agenda van Kind 2:

'Spreken is zilver, zwijgen is goud.'

 

Tja, Kind 2 heeft inderdaad problemen om zijn klep te houden.

Dat heeft hij geërfd van mijn vrouw.

 

Ogenblikje.

Ik duik even weg voor een voorbij zoevende pantoffel.

En een aardappelmesje.

Een snijplank.

Een soepbord.

250 gram gemengd gehakt.

 

Niks meer.

 

Ik neem aan dat de projectielen binnen handbereik van mijn vrouw uitgeput zijn.

 

Ik kan vervolgens niet nalaten luidop op te merken dat de trefzekerheid van mijn vrouw, sinds haar nieuwe bril, er niet op vooruit is gegaan. 

Luidop, dus, helaas.

 

Ogenblikje.

Andere pantoffel.

Nu wel raak.

 

Goed.

Goed raak.

 

Goed, er stond dus:

'Spreken is zilver, zwijgen is goud.'

En dan moet ik me beheersen om er niet onmiddellijk een reactie onder te schrijven. 

Een reactie in de trant van:

'En zonder chauffage, is het koud.'

Of

'Op vijfduizend kilometer, klein onderhoud.'

 

Maar ik vrees dat dit vanuit opvoedkundig oogpunt voor Kind 2 een verkeerd signaal zou zijn.

Dat ik ooit nog opvoedkundig en Kind 2 in één en dezelfde zin zou schrijven... de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

 

*****

 

Eerder stond volgende nota al eens in de agenda van Kind 2:

'Kind 2 moet niet altijd het laatste woord hebben.'

 

Vermits mijn vrouw haar pantoffels terug in haar bezit heeft, kan ik u helaas niet melden van welke kant van de familie Kind 2 dat trekje heeft.

 

'Kind 2 moet niet altijd het laatste woord hebben'.

Ik herinner me nog dat ik en mijn vrouw toen over de grond hebben liggen rollen.  Niet van het lachen, neen,  we waren aan het vechten.  Inzet van het gevecht was de balpen én het recht om een reactie onder die nota te kunnen schrijven. 

'Familietrekje', heeft mijn vrouw toen onder de nota geschreven.

 

Nadien hebben we nog ruzie gemaakt om uit te maken van waar dit familietrekje kwam.  Omdat mijn vrouw altijd het laatste woord wil, heeft het nog een uurtje geduurd.

 

PANTOFFEL!

DEKKING!

 

*****

 

Woensdag laatstleden, opnieuw lange duurloop.

Begin deze week had ik een hartig woordje gesproken met God, dat het maar eens uit moest zijn met dat geregen tijdens mijn lange duurlopen.  U kan dat nalezen in een vorige kroniek.

Wel, het heeft geholpen.

Geen drup regen.

Maar waaien!

Een paar Beaufort. 

Vooral fort, weinig beau.

 

*****

 

Toch nog even terugkomen op schoolagenda's.

Tijdens mijn amechtige schoolse loopbaan heb ik ook mijn deel van nota's in de agenda of opmerkingen op schoolrapporten gekregen.

Meestal dat spreken zilver is en zwijgen goud en dat ik vooral niet altijd het laatste woord moet hebben, dat ik vééél beter kan, moet opletten, niet de clown mag uithangen,  ad infinitum...

 

Wanneer ik een tekst schrijf, dan durf ik wel eens tussenzinnen gebruiken zonder werkwoord.

Dat mag technisch gesproken niet.

In de marge van een of ander schooltaak had de leerkracht naast zo'n werkwoordloze zin in rode balpen geschreven:

'Geen zinnen zonder werkwoord.'

Begrijpt u dat ik de onstuitbare drang voelde om daaronder te schrijven:

Waar uw werkwoord?

De leerkracht dat niet grappig.

 

*****

 

Een paar Beaufort dus.

Ik vertrek met de wind in de rug.  Ik zet mijn zeilen naar de wind.

Vliegt de blauwvoet, storm op zee. 

Bij gebrek aan zee, dient u hier te lezen: Storm op het Bootjesven.

Het gaat goed vooruit.  Raar is dat rugwind niet gevoeld wordt.  De afkoeling is minimaal.

De wind heeft er zin in en jaagt de herfstbladeren voor me uit. 

Het bladertapijt mag dan wel magnifiek zijn, maar verbergt verraderlijke zaken.  Plassen, stenen met een slecht karakter,...  Het is uitkijken want een ongeluk zit in een klein hoekje.  De blik op scherp een paar meter voor me uit, speurend naar onregelmatigheden.

Het loopt lekker. 

 

*****

Kind 2 heeft het trouwens gepresteerd om een nota in de agenda van de leerkracht te schrijven.

Van de omgekeerde wereld gesproken.

De leerkracht was zélf zijn handboek vergeten.

Waarop Kind 2 op strenge toon zei: "Agenda bovenhalen!"

Er kwam een nota in over 'slordigheid en dat luiheid des duivels oorkussen is', te ondertekenen door de mamma (de leerkracht was een vrijgezel die nog thuis woonde).

Mamma heeft getekend.

Sportief...

 

*****

 

De lange dreef richting Bootjesven. 

Zand en kiezel wisselen elkaar af.  Tussen de bomen tempeest de wind vrolijk verder.  Linksweg weer een dreef in en dan kom ik via het wildrooster in open terrein. 

De wind heeft hier vrij spel en komt nu zijdelings op me ingebeukt.  Een tiental meter rechts van mij zeilt een blauwe reiger statig van me weg, gedragen door de wind.

De Rode weg over en nog meer ploegen door het zand.   De zandweg draait zodat ik nu de wind driekwart op de neus krijg. 

Mijn bil speelt een tweede keer op. 

Ik negeer de pijn, omdat ik inmiddels weet dat het maar voor eventjes is.

 

Terug de luwte van het bos in. 

Heerlijk zweten, hartslag 142.

De dreef uit, parallel langs de zoom van het bos.  Het hoofd staat weer richting huis.  De wind zit nu pal op de kop.  Dit wordt een heerlijk gevecht.  Nog een kilometer of vier knokken.

En zoals de traditie inmiddels wil, speelt de bil een derde keer op.  Je kan er bijna je horloge op gelijk zetten.

 

Thuis.

1 uur , 10 minuten en nog wat seconden later.

De kilometers zitten er alweer op.

Het hoofd helder.

De blik vastberaden.

Maar het blijft knagen.

Het gevoel dat we wel lopen, maar toch niet helemaal zoals het hoort.

We zien wel.

 

*****

 

Vandaag had Kind 2 nog een leuke verrassing in petto.

Kind 2 heeft namelijk de promotie van deze blog op zich genomen. 

Dat komt op het volgende neer. 

Kind 2 dwingt iedereen manu militari om de verhalen te lezen waarin Kind 2 de hoofdrol speelt.

Vandaag had zijn leraar Nederlands zo'n verhaal uitgeprint.

Een kroniek van een 6-tal pagina's.

En de fouten MET RODE BALPEN aangestreept.

Wat denkt u?

Dik geflest.

10 fouten.

Een dikke nul op tien.

 

RODE BALPEN.

DAT IS DUS ALS DE SPREEKWOORDELIJKE RODE LAP OP EEN STIER.

Wanneer is er een oudercontact?

Mijn wraak zal zoet zijn....

Ik breng mijn pantoffels mee...

 

Commentaren

Geweldig, deze is weer om in te lijsten ! Kind2 op zijn best, van wie zou hij dat geërfd hebben ?

Gepost door: Els Van der Kaa | 20-11-09

Reageren op dit commentaar

Tijdens het lopen heb je precies veel aan kind 2 gedacht hè!
Ik denk dat jullie beter de pantoffels naar elkaar smijten lol.

groetjes


Gepost door: maike | 22-11-09

Reageren op dit commentaar

Geweldige blog... Staat inmiddels driedubbel gebookmarked... doe zo aub verder!

Gepost door: David | 23-11-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.